Al-Quran tidak memberikan definisi harta yang wajib dizakati dan tidak menyatakan kadar peratusan zakat yang diwajibkan. Adalah menjadi tugas Sunnah untuk memberikan, melalui teladan atau arahan, perincian bagi perintah umum al-Quran serta menukarkan prinsip-prinsip teori al-Quran menjadi realiti yang hidup dalam kehidupan manusia. Nabi ﷺ telah diberi tanggungjawab ini, dan baginda ialah orang yang paling mengetahui apa yang Tuhan perintahkan dalam Kitab Suci-Nya. Tuhan berfirman, {Dan Kami telah menurunkan kepadamu peringatan (al-Quran) agar engkau menerangkan kepada manusia apa yang telah diturunkan kepada mereka, dan supaya mereka memikirkannya.}1 Namun perlu disedari bahawa al-Quran menyebut beberapa jenis aset yang boleh dizakati, seperti (1) emas dan perak, dalam ayat {Dan orang-orang yang menyimpan emas dan perak serta tidak membelanjakannya pada jalan Tuhan, maka khabarkanlah kepada mereka tentang azab yang pedih.}2 (2)

The Qur'an does not give the definition of zakatable wealth nor does it provide the required percentages in zakah. It is left to Sunnah to give, by example or by directives, details of the general Qur'anic command and to convert the theoretical axioms of the Qur'an into a living reality in human life. The Prophet (p) was assigned this responsibility and he is the one who knows most about what God ordains in His Holy Book. God says, "And we have sent down unto thee the message that thou mayest explain clearly to people what is sent for them and that they may give thought."1 It must be realized, however, that the Qur'an mentions a few kinds of zakatable assets, such as (1) gold and silver, in the verse "and there are those who hoard gold and silver and spend it not in the way of God. Announce unto them a most grevious penalty."2 (2)

tanaman dan buah-buahan yang dirujuk dalam firman, "Makanlah daripada buahnya apabila ia berbuah, dan tunaikanlah haknya pada hari dituainya," (3) pendapatan perniagaan dan usaha-usaha perusahaan lain, yang dirujuk dalam ayat, "Wahai orang-orang yang beriman, berilah infak daripada hasil usaha kamu yang baik-baik," dan (4) apa yang dikeluarkan dari dalam bumi, "Dan daripada apa yang Kami keluarkan untuk kamu dari bumi,"5

crops and fruits that are refered to in "Eat of their fruit in their season, but render the dues that are proper on the day that the harvest is gathered,"3 (3) earnings of trade and other business enterprises, refered to in the verse, "0 ye who believe, give of the good things which ye have earned,"4 and (4) what is drawn from beneath the earth, "And of that which we have produced for you from the earth,"5

Selain daripada perkara-perkara ini, al-Quran menyebut zakat secara umum dan perkataan amwal [aset atau harta] dalam bentuk jamaknya, seperti dalam ayat, "Ambillah sedekah daripada harta mereka, dengan itu engkau membersihkan dan menyucikan mereka,"6 dan "Dalam harta dan kekayaan mereka terdapat hak bagi orang miskin, orang yang meminta, dan orang yang tidak diberi."7

Except for these items, the Qur'an mentions zakah in general and the word amwal [assets or wealth] in its plural form, such as in the verse, "Out of their wealths take sadaqah so by it you purify and sanctify them,"6 and "In their wealths and properties is the right of the poor, he who asks, and he who is deprived."7

Perkataan amwal [bermaksud: harta, kekayaan, barangan, milik-milik] yang disebut dalam al-Qur'an ialah bentuk jamak bagi perkataan mal. Mal pada tanggapan orang Arab ketika wahyu al-Qur'an diturunkan merangkumi segala benda yang disukai manusia untuk diperoleh dan dimiliki, termasuk sebagai contoh unta, lembu, kambing biri-biri, tanah, kebun kurma, emas dan perak. Kamus-kamus bahasa Arab seperti al-Qamus dan Lisan al-'Arab mentakrifkan perkataan mal sebagai segala sesuatu yang dimiliki seseorang, sambil mengetahui bahawa orang Badwi lebih kerap menggunakan perkataan itu merujuk kepada ternakan mereka, manakala penduduk bandar menggunakannya merujuk kepada emas dan perak, walaupun kesemuanya adalah mal. Ibn al-Athir berkata bahawa makna asal perkataan mal merujuk kepada emas dan perak yang dimiliki, kemudian ia digeneralisasikan untuk merangkumi semua benda material yang diperoleh dan dimiliki.

The word amwal [meaning: wealth, property, goods, possessions] that is mentioned in the Qur'an is the plural of the word mal. Ma1 meant in the minds of Arabs at the time of the Qur'anic revelation all things that people like to acquire and own, including, for example, camels, cows, sheep, land, palm orchards, gold, and silver, Arabic dictionaries such as al Qamus and Lisan al Arab9 defined the word mal as all things one owns, knowing that bedouins use the word more in reference to their livestock and urban dwellers us it in reference to gold and silver, despite the fact that all are mal. Ibn al 'Athir says the original meaning of the word mal refers to owned gold and silver, and was then generalized to include all material things that are obtained and owned.

Para ulama fiqh mengemukakan beberapa pendapat tentang makna perkataan mal dalam Syariah. Ulama mazhab Hanafi mengatakan bahawa mal ialah segala sesuatu yang diperoleh dan biasa digunakan oleh seseorang. Maka, untuk sesuatu itu dianggap mal terdapat dua syarat: kemungkinan untuk memperolehnya, dan kemungkinan untuk menggunakannya secara umum. Oleh itu, mal merangkumi segala yang dimiliki, seperti tanah, haiwan, perabot, peralatan dan wang. Adapun perkara yang tidak diperoleh atau tidak biasa digunakan, jika wujud kemungkinan untuk memperoleh dan menggunakannya, maka ia dianggap mal, seperti perkara yang halal seperti ikan di laut, burung yang terbang di angkasa, atau haiwan liar yang boleh digunakan di padang belantara. Perkara yang tidak boleh diperoleh tidak dianggap mal walaupun ia berguna, seperti cahaya matahari dan haba. Begitu juga, perkara yang biasanya tidak boleh digunakan walaupun boleh diperoleh, seperti segenggam tanah, setitik air, seekor lebah, atau sebutir beras, tidak dianggap mal. Definisi ini membawa maksud bahawa mal mestilah benda yang bersifat material, kerana benda yang bukan material tidak boleh diperoleh. Oleh itu, perkhidmatan tidak dianggap mal, seperti mendiami sebuah rumah, menaiki kereta, atau memakai pakaian, kerana perkara-perkara ini tidak boleh diperoleh. Demikian juga, hak-hak seperti hak jagaan dan hak perwalian juga tidak dianggap mal.

Jika kita sepakat bahawa semua harta yang boleh diperoleh dan dimiliki adalah mal, adakah zakat wajib ke atas setiap jenis mal, tidak kira berapa pun kadarnya atau betapa perlunya pemilik kepada harta itu? Rumah yang didiami oleh pemiliknya ialah mal, begitu juga pakaian yang dipakai, buku yang digunakan, dan alat-alat golongan profesional yang bekerja dengan tangan mereka. Adakah zakat wajib ke atas semua ini? Adakah seorang Badwi yang hanya memiliki dua ekor unta betina atau beberapa ekor kambing, yang darinya dia memperoleh makanan asasnya, termasuk harta yang wajib dizakatkan? Bagaimana pula dengan seorang petani yang hasil tanamannya hanya sedikit, sekadar cukup dengan sedikit keperluan makanan isi rumahnya, atau seorang ahli perniagaan yang mempunyai stok barangan dan dana tunai, tetapi pada masa yang sama dibebani hutang yang melebihi aset perniagaannya? Adakah semua ini wajib dizakatkan? Keadilan dalam Islam dan kemudahan dalam Shari'ah tidak akan membenarkan orang-orang seperti ini dibebani dengan sesuatu yang mendatangkan kesukaran dan kesusahan yang besar dalam kehidupan mereka. Oleh itu, adalah penting untuk menentukan syarat-syarat harta yang wajib dizakatkan seperti dalam bahagian-bahagian berikut.

If we agree that all obtainable and owned materials are mal, is zakah required on all kinds of mal, no matter how little it may be or how much the owner is in need of it? A house inhabited by the owner is a mal, as are clothes worn and books used and tools of professionals who work with their hands. Is zakah required on all these ? Is a bedouin who owns only two she-camels or a few sheep, from which he derives his essential food, zakatable. How about a peasant whose crop is only a small quantity that can barely satisfy the food needs for his household, or a businessman who has inventory and cash funds, but at the same time is overridden by debts that are in excess of his business assets? Are all these zakatable? Justice in Islam and easiness in Shari'ah would not allow such people to be burdened by what brings great difficulty and uneasiness into their lives. Consequently, it is important to define the conditions of zakatable assets as in the following sections:

Pada analisis terakhir, semua harta (mal) adalah milik Tuhan. Dialah yang mencipta harta itu, dan Dialah yang memberikannya untuk menyara kehidupan manusia. Al-Qur'an berulang kali merujuk kepada hakikat terakhir ini, sama ada dengan menisbahkan harta kepada Tuhan, seperti dalam firman, "Dan berikanlah kepada mereka sebahagian daripada harta Tuhan yang telah dikurniakan-Nya kepadamu,"12 dan "Wahai orang-orang yang beriman, belanjakanlah sebahagian daripada rezeki yang Kami telah berikan kepadamu,"13 dan merujuk kepada "orang-orang yang kikir dengan pemberian yang Tuhan berikan kepada mereka daripada kurnia-Nya."14 Al-Qur'an juga merujuk kepada manusia hanya sebagai khalifah atau wakil berkenaan harta yang mereka miliki, seperti dalam ayat, "Dan belanjakanlah sebahagian daripada rezeki yang Dia telah jadikan kamu sebagai khalifah padanya."15 Tuhan, walaupun Dialah pemilik yang sebenar, memuliakan hamba-hamba-Nya dengan keistimewaan kuasa ke atas nikmat yang dikurniakan-Nya kepada mereka, dan menjadikan mereka bertanggungjawab serta akauntabel terhadap apa yang mereka kuasai. Ia seperti seorang bapa yang memberikan sebahagian hartanya kepada anaknya bagi membolehkan anak itu merasai kemerdekaan dirinya dan mengujinya dengan perkara tersebut. Maka tidaklah menghairankan bahawa Al-Qur'an menyebut harta (amwal) sebagai dinisbahkan kepada manusia: "Wahai orang-orang yang beriman, janganlah harta benda kamu...."

All mal in the ultimate analysis belongs to God. He is the creator of it, He is the one who gives it for human sustenance. Qur'an repeatedly refers to this final reality, either by attributing mal to God, such as in "And give them out of the wealth of God that He has given,"12 and "0 ye who believe, spend out of the bounty We have provided for you"13 and refers to "those who covetuously withhold of the gifts which God has given them of His grace."l4 Qur'an also refers to humans as only vicegerents or agents with regard to the wealth they own, such as in the verse, "And spend out of the sustenance whereof He has made you vicegerent."15 God, although He is the true owner, honors His servants with the privilage of authority over the bounties He bestows on them, and holds them responsible and accountable for what they control. It is like when a father gives his child some of his property in order to make the child experience his or her independence and test him or her with that. It is no surprise, therefore, that Qur'an mentions wealth (amwal) as attributed to people: "0 ye who believe, let not your riches. .

. . "16 "Sesungguhnya harta benda dan anak-anak kamu hanyalah ujian," "17 "dia menyangka bahawa hartanya akan mengekalkannya selama-lamanya," "18 "Tidak ada keuntungan baginya daripada segala hartanya dan segala apa yang diperolehnya," "19 "Dan pada harta mereka terdapat hak bagi orang yang meminta dan orang yang terhalang (daripada rezeki)"

Kepemilikan peribadi ialah satu nikmat yang besar daripada Tuhan. Ia merupakan salah satu buah daripada kebebasan dan daripada kemanusiaan itu sendiri. Haiwan tidak memiliki; manusialah yang memiliki. Pemilikan memberikan perasaan berkuasa dan berautoriti, serta memuaskan keinginan untuk memiliki. Pemilikan yang sempurna membolehkan manusia mengambil manfaat daripada bahan-bahan yang dimiliki, serta menggunakan harta untuk dikembangkan. Nikmat daripada Tuhan wajar diiktiraf oleh manusia. Pembayaran zakat ialah satu ungkapan kesyukuran kepada Tuhan dan pengiktirafan terhadap kurniaan-Nya.

Private ownership is a great bounty from God. It is one of the fruits of freedom and of humanity itself. Animals do not own; humans do. Ownership gives the feeling of authority and power and satisfies the acquisitive desire. Complete ownership enables people to extract benefits of owned materials, as well as putting assets to growth. The grace from God should be recognized by people. The payment of zakah is an expression of thankfulness to God and recognition of his bounty.

Syarat ini dibenarkan oleh dua hujah utama. Pertama, hakikat bahawa harta dan kekayaan disandarkan kepada manusia dalam Al-Qur'an dan Sunnah menunjukkan bahawa individu yang wajib zakat mesti memiliki harta-harta tersebut. Bentuk pemilikan umum ini memerlukan pemilikan yang bersifat eksklusif. Kedua, pelaksanaan zakat menuntut agar penerimanya, seperti golongan fakir dan miskin, menjadi pemilik kepada apa yang diberikan kepada mereka. Mereka tidak boleh dijadikan pemilik jika pembayar zakat tidak mempunyai hak milik yang sempurna ke atas apa yang mereka bayarkan.

This condition is justified by two major points. Firstly, the fact that assets and wealth are attributed to people in Qur'an and Sunnah implies that zakatable individuals must have owned these assets. This general form of ownership requires owning in an exclusive manner. Secondly, the performance of zakah requires that the recipients such as the poor and destitute, should become owners of what is given them. They cannot be made owners if the zakah payers do not have complete right of ownership on what they are paying.

Syarat ini membayangkan bahawa aset yang tidak mempunyai pemilik tertentu tidak wajib dizakatkan, seperti hasil pendapatan negara yang dikutip daripada cukai, zakat, dan sumber-sumber lain. Hasil-hasil ini tidak dikenakan zakat kerana ia tidak dimiliki oleh seseorang individu, dan hak ke atasnya adalah milik seluruh masyarakat, termasuk golongan fakir dan miskin. Selain itu, kerajaan ialah agensi yang memungut zakat, dan tidak ada sebab mengapa ia perlu memungut zakat daripada dirinya sendiri. Para ulama telah berkata, "Tidak ada zakat ke atas sumber negara seperti fai' [harta yang diperoleh daripada musuh tanpa peperangan] atau ke atas bahagian kerajaan daripada ghanimah [harta yang diperoleh hasil peperangan yang sah dengan musuh] kerana hasil-hasil ini adalah milik seluruh umat Islam dan dibelanjakan untuk kemaslahatan mereka."36 Secara umumnya, semua harta awam tidak dikenakan zakat.

This condition Implies that assets that do not have a specific person as owner should be unzakatable, such as the state's revenue collected from taxes, zakah, and other sources. These are not zakatable because they are not owned by a person and the right to them belongs to the whole society, including the poor and needy. Additionally, the government is the agency that collects zakah and there is no reason that it should collect from itself. Scholars have said, "There should be no zakah on state resources like fai' [taken from enemies without fighting] or on the government's share of ghanimah [gained as a result of lawful war with enemies] because these revenues belong to all Muslims and are spent for their benefits."36 In general, all publicly owned property is not zakatable.

Harta yang diwakafkan secara awam untuk, misalnya, orang miskin, masjid, anak yatim, sekolah, dan para pejuang di jalan Tuhan, dan lain-lain, tidak dikenakan zakat. Sebaliknya, harta wakaf persendirian yang ditahan untuk manfaat seorang individu atau sekumpulan penerima manfaat, seperti wakaf untuk anak-anak, dikenakan zakat, kerana hak milik persendirian dipindahkan kepada harta tersebut demi manfaat anak-anak, walaupun mereka tidak boleh, untuk sesetengah tempoh, melupuskan harta itu sendiri.37 Ini lebih menyerupai harta milik persendirian berbanding wakaf awam, kerana unsur yang paling penting dalam milik persendirian ialah eksklusiviti manfaat harta tersebut, dan ciri ini wujud dalam wakaf persendirian. Namun, sebahagian ahli fiqh berpendapat bahawa zakat diwajibkan ke atas semua wakaf, sama ada awam mahupun persendirian. Ibn Rushd berkata, "Nampaknya mengenakan zakat ke atas wakaf awam yang ditetapkan untuk manfaat golongan fakir miskin tidak bermakna, atas dua sebab. Pertama, pemilikannya tidak sempurna, dan kedua, ia bukan harta yang dikenakan zakat, sebaliknya ia merupakan penerima zakat."38

Property put in public trust for, say, the poor, mosques, orphans, schools, fighters for the sake of God, etc., are not zakatable. On the other hand, property of private trusts that are withheld for the benefit of an individual or a group of beneficiaries, such as children's trusts, are zakatable, since the right of private ownership is transferred on these properties to the benefit of the children, although they cannot, for some time, dispose of the property themselves.37 This is more similar to privately owned things than to public trusts, since the most important element of private ownership is the exclusivity of benefit of the property and this feature exists in private trusts. Some jurists, however, consider zakah obligated on all trusts, public and private. Ibn Rushd says, "it seems that imposing zakah on public trusts designated for the benefit of the indigent is meaningless, for two reasons. One, their ownership is incomplete, and two, they are not zakatable but rather recipients of zakah."38

Syarat ini mengecualikan daripada kewajipan zakat harta yang diperoleh dengan cara yang haram, seperti curi, memalsukan wang, rasuah, riba, monopoli atau penipuan. Ini mungkin termasuk sebahagian besar harta pemerintah yang zalim, pemodal riba, pencuri dan sebagainya. Individu sebegini sebenarnya tidak memiliki harta curian yang berada di tangan mereka, walaupun mereka mungkin telah mencampurkannya dengan harta yang diperoleh secara halal. Para ulama menyatakan bahawa harta yang haram tidak wajib dizakatkan kerana semua harta sebegini mesti dikembalikan kepada pemiliknya yang sebenar jika diketahui, atau kepada warisnya, dan jika tidak diketahui, maka kepada golongan fakir dan miskin. Tidak memadai sekadar mengeluarkan sebahagian kecil daripada harta tersebut sebagai zakat.39 Hadis yang sahih itu sudah cukup menjelaskan: "Allah tidak menerima sedekah daripada harta curian."40

This condition excludes from zakatability wealth acquired by unlawful means, such as theft, counterfeiting, bribery, interest, monopoly or cheating. This may include the most part of the wealth of autocratic rulers, interest financiers, thieves, etc. Such individuals do not indeed own the stolen properties which are in their hands, although they might have mixed them with property obtained by lawful means. Scholars declare that evil wealth is not zakatable because all such wealth must be returned to its true owner if known, or to his or her heirs, and if not, then to the poor and needy. It is not sufficient that only a small part of such assets is given out as zakah.39 The authentic saying speaks for itself: "God does not accept sadaqah from stolen property."40

Para fuqaha berhujah bahawa harta sebegini tidak boleh dizakatkan kerana ia tidak dimiliki oleh mereka yang mempunyai kawalan sebenar. Oleh itu, pihak tersebut tidak berhak membayar zakat atau membuat sebarang pelupusan lain selain menyerahkannya kepada pemilik yang sah.41 Dengan itu, seseorang yang cara memperolehi hartanya adalah haram tidak dianggap kaya dari sudut Shari'ah, walaupun dia menguasai kekayaan yang banyak. Sebahagian fuqaha Hanafi, termasuk al-Sarakhsi, sampai ke tahap membenarkan pemberian sedekah kepada pemerintah zalim atas alasan bahawa mereka sebenarnya miskin, walaupun mereka secara haram membelanjakan kekayaan seluruh negara.42 Pendapat yang berani sebegini bermakna pada pandangan kami bahawa harta yang diperoleh secara haram tidak boleh dimiliki atau dipindahkan kepada waris atau mana-mana penerima lain.43 Sebaliknya, memberi sedekah, semata-mata, kepada penindas sebegini tidak diterima kerana, walaupun mereka miskin dari sudut undang-undang, mereka menggunakan harta mereka untuk menindas rakyat dan untuk tujuan jahat yang lain. Kaedahnya ialah walaupun orang miskin tidak sepatutnya diberi zakat jika diketahui bahawa dia menggunakan pendapatan tersebut untuk derhaka kepada Tuhan.

Implikasi lain dari keadaan ini berkaitan dengan zakat atas hutang. Siapakah yang wajib membayar zakat tersebut: pemberi hutang, penghutang, atau keduanya? Tidak ada seorang pun dari kalangan fuqaha yang mengatakan keduanya.

Another implication, of this condition relates to zakah on debts. Who should pay such zakah, the creditor, the debtor, or both? None of the jurists would say both.

'Ikrimah dan 'Ata' dilaporkan berpendapat bahawa kedua-duanya tidak wajib dizakati, atas alasan bahawa penghutang tidak memiliki harta tersebut manakala pemiutang tidak mempunyai kawalan ke atasnya.45 Ibn Hazm meriwayatkan daripada 'Aishah, Ibu bagi orang-orang Mukmin, bahawa, "Tidak ada zakat ke atas hutang." Ini bermakna kedua-dua pihak tidak wajib dizakati. Ibn Hazm dan rakan-rakan sejalannya dari mazhab Zahiri menyokong pendapat ini atas alasan bahawa hak pemilikan bagi setiap daripada penghutang dan pemiutang adalah tidak sempurna. Penghutang tidak memiliki harta pinjaman walaupun dia menggunakannya, manakala pemiutang tidak mempunyai kawalan ke atas hutang itu dan tidak memperoleh manfaat daripadanya. Pengarang al-Amwal menisbahkan kepada al-Nakha'i bahawa "hutang yang ditangguhkan tanpa alasan munasabah wajib dizakati oleh penghutang."46 Pendapat ini bercanggah dengan syarat kesempurnaan pemilikan yang hampir disepakati oleh semua fuqaha.

'Ikramh and 'Ata are reported to be of the opinion that both are not zakatable, on the basis that the debtor does not own it while the creditor does not have control of it.45 Ibn Hazm reports from 'Aishah, the Mother of the Faithful, "There should be no zakah on debts," This means that both parties are not zakatable. Ibn Hazm and his Zahiri colleagues support this opinion on the grounds that the right of ownership of each of the debtor and the creditor is incomplete. The debtor does not own borrowed property although he makes use of it, while the creditor does not have control over the debt and does not extract benefit from it. The author of al Amwal attributes to al Nakha'i that "unreasonably delayed debts are zakatable by debtors."46 This opinion is a violation of the condition of completeness of ownership which is almost unanimous among all jurists.

Mayoriti ahli fiqh sejak zaman para Sahabat membezakan antara dua jenis hutang. Pertama, hutang yang pemiutangnya berharap untuk menerimanya kembali, iaitu hutang ke atas pihak yang berkemampuan untuk membayar. Zakat diwajibkan ke atas kategori hutang ini setiap tahun, seolah-olah ia harta yang berada dalam kawalan. Abu 'Ubaid meriwayatkan pendapat ini daripada para Sahabat 'Umar, 'Uthman, Ibn 'Umar dan Jabir, serta daripada para Tabi'in Jabir bin Zaid, Mujahid, Ibrahim dan Maymun bin Mahran.

Persoalan yang sering timbul pada masa ini ialah mengenai simpanan persaraan dan geran yang disimpan oleh kerajaan, majikan, atau mana-mana agensi bebas tanpa memberi pekerja akses langsung kepada dana tersebut, kecuali apabila bersara atau apabila tamat perkhidmatan. Sama ada dana sedemikian wajib dizakatkan bergantung kepada sama ada ia boleh dikatakan dimiliki sepenuhnya oleh pekerja. Adakah mereka boleh melupuskannya mengikut kehendak mereka atau tidak?

A common question arises at this time about the retirement savings and grants that are retained by governments, employers, or any independent agency without giving the employee direct access to the fund, except upon retirement or termination of employment. The zakatability of such funds is determined by whether they can be defined as completely owned by the employees. Can they dispose of them at will or not?

Adakah dana-dana ini hak para pekerja, atau sekadar geran yang jumlah dan syarat kelayakannya akan ditentukan pada masa persaraan? Jika ia semata-mata geran atau hadiah, maka ia hanya menjadi milik pekerja pada masa penerimaannya. Tetapi jika ia termasuk dalam perkara yang boleh diakses oleh pekerja dan boleh dilupuskan mengikut kehendaknya, maka ia hendaklah diperlakukan seperti hutang yang penghutangnya mampu dan bersedia untuk membayar, iaitu ia wajib dizakatkan setiap tahun, apabila ia mencapai nisab zakat, sebagaimana akan dibincangkan kemudian.53

Are these funds the right of the employees or mere grants whose amounts and eligibility requirements will be determined at the time of retirement? If they are purely grants or gifts, they accrue only to the employee at the time of receipt. But if they are part of what the employee has access to and may dispose of at will, then they should be treated like debts whose debtors are capable and ready to pay, i.e. they are zakatable every year, once they reach the minimum for zakatability, as will be discussed later.53

Syarat kedua untuk zakat ialah harta mestilah sama ada benar-benar berkembang atau berpotensi untuk berkembang. Berkembang bermaksud sesuatu yang memberikan pemiliknya keuntungan dan manfaat. Atau, aset itu sendiri hendaklah hasil daripada perkembangan, iaitu lebihan atau barang yang baru diperoleh. Ulama fiqh Islam telah menetapkan perkara ini dengan jelas dan terperinci. Dari segi bahasa, "perkembangan" ialah apa-apa lebihan. Dalam syariah, perkembangan mempunyai dua makna, iaitu perkembangan sebenar dan perkembangan berpotensi. Perkembangan sebenar ialah pertambahan melalui sebab semula jadi atau sebab perniagaan. Perkembangan berpotensi ialah apabila aset itu boleh bertambah sekiranya ia digunakan dengan betul untuk tujuan tersebut. Ini membayangkan adanya ketersediaan aset untuk penggunaan yang berpotensi.54

The second condition for zakatability is that wealth must either be actually growing or have the potential for growth. Growth means something that provides the owner with profit and benefit. Or the asset itself should be the result of growth, being surplus or a newly accrued item. "This has been established by Muslim jurists in a clear and specific manner. Linguistically, "growth" is any surplus. In Shari'ah, growth has two meanings, actual and potential growth. Actual growth is the increase by Genetic or business reasons. Potential growth is when the asset can increase if it is used properly for that purpose. This implies the availability of the asset for potential use.54

Ibn al Humam menulis, "zakat disyariatkan untuk membantu dan meringankan orang miskin tanpa memiskinkan orang kaya, dengan membuat orang kaya membayar dari kelebihan hartanya, dengan mengambil sedikit dari kelimpahan. Mewajibkan zakat atas harta yang, menurut definisinya, tidak berkembang, membalikkan tujuan ini, kerana zakat dibayar tahun demi tahun, di samping nafkah hidup."55 Syarat perkembangan ini sejalan dengan sabda Rasulullah ﷺ, "Harta tidak akan berkurang kerana sedekah,"56 kerana pembayaran sebahagian kecil sebagai zakat daripada harta yang berkembang tidak menyebabkan harta itu menyusut. Namun, yang penting ialah potensi perkembangan aset, bukan perkembangan sebenar, kerana perkembangan sebenar hampir mustahil diukur dengan tepat dan tertakluk kepada perbezaan dalam kaedah pengukuran.

Ibn al Humam writes, "zakah is legislated to help and relieve the poor without impoverishing the rich, by having the rich pay from their surplus, taking a little from the plenty. Imposing zakah on wealth that does not, be definition, grow, reverses this purpose, since zakah is paid year after year, in addition to living expenses."55 This condition of growth applies the saying of the Messenger of God (p) "Wealth never decreases as a result of sadaqah,"56 since the payment of a small fraction as zakah out of growing wealth does not make the wealth decline. What is important, however, is the growth potential of the assets and not actual growth, because actual growth can hardly be measured and is subject to differences in measurement.

Menurut pengarang al-Mughni, disebutkan dalam al-Bada'i' bahawa "penamaan zakat itu sendiri--sebagai pertumbuhan atau pertambahan--tidak akan tercapai kecuali pada harta yang berkembang. Namun, harta itu tidak semestinya benar-benar berkembang; cukup sekadar keupayaan untuk berkembang melalui perniagaan, pembiakan haiwan, atau penanaman benih, kerana pertumbuhan melalui pembiakan, keuntungan dan pelbagaian dicapai dengan cara-cara tersebut. Kemungkinan menggunakan cara-cara itu sahaja sudah memadai. Ini serupa dengan musafir, yang dibolehkan memendekkan solat walaupun dia mampu solat tanpa kesukaran."57 Sebaliknya, harta itu sendiri mungkin hasil daripada pertumbuhan, seperti tanaman dan buah-buahan. Dalam kes ini, zakat hanya diwajibkan selepas pertumbuhan itu berlaku.

According to the author of al Mughni, it is mentioned in al Bada'i' that "the very naming of zakah--as growth or increase--is not realized except in growing assets. It is not necessary, however, for wealth to actually grow, but the ability to grow through business, animal breeding, or seed planting, is sufficient, since growth by reproduction, profit, and multiplicity is realized by those means. The possibility of using the means is alone sufficient. This is similar to traveling, which allows the traveler to reduce prayer even if he can pray without hardship."57 On the other hand, the asset itself may be a result of growth, as in crops and fruits. In this case, zakah is only obligated after growth has happened.

Keadaan ini diambil daripada tradisi lisan dan amalan Nabi ﷺ, yang dikekalkan dalam pelaksanaannya oleh para pengganti baginda dan para Sahabat. Nabi ﷺ

This condition is derived from the spoken and practiced tradition of the Prophet (p), which was sustained in application by his successors and Companions. The Prophet (p)

tidak mewajibkan zakat ke atas aset yang diperoleh untuk kegunaan peribadi, sebagaimana ditunjukkan oleh hadis yang sahih, "Seorang Muslim tidak dikenakan zakat ke atas kudanya atau ke atas hambanya."58 Al Nawawi berkata, "Hadis ini menjadi asas kepada prinsip bahawa aset yang diperoleh untuk kegunaan peribadi tidak dikenakan zakat." Nabi ﷺ tidak mewajibkan zakat kecuali ke atas aset yang berkembang dan menghasilkan, yang mana orang Arab pada zaman baginda mempunyai beberapa jenis.

does not obligate zakah on assets which are obtained for personal use, as indicated by the correct saying, "A Muslim is not zakatable for his [or her] mare or for his [or her] servant."58 Al Nawawi' says, "This saying plants the seed for the principle that assets obtained for personal use are not zakatable." The Prophet did not impose zakah except on growing and producing assets, of which Arabs at his time had several kinds:

- Ternakan seperti unta, lembu, dan kambing biri-biri; wang, emas atau perak yang digunakan sebagai tunai, aset perniagaan dan simpanan; tanaman dan buah-buahan, terutamanya makanan asas seperti gandum, barli, kurma, dan kismis. Madu termasuk dalam kategori ini.

- Livestock such as camels, cows, and sheep - money, gold or silver used as cash business assets and as savings - crops and fruits, especially basic foods, such as wheat, barley, date, and raisin. Honey goes with this category.

- harta karun yang disembunyikan di bawah tanah oleh orang-orang terdahulu dan mineral yang disimpan oleh orang-orang terdahulu dan mineral yang disimpan oleh Tuhan di dalam serta di permukaan bumi.

- treasures hidden underground by ancients and minerals stored by ancients and minerals stored by God inside and on the surface of the earth.

Mengenai agihan hasil zakat pada kategori terakhir ini, terdapat dua pendapat. Pendapat pertama ialah ia hendaklah diperlakukan seperti zakat, dan pendapat kedua ialah ia hendaklah diperlakukan seperti fai [harta yang diambil daripada musuh yang menyerah tanpa berperang].

About the dispersement of the proceeds of dues on this last category, there are two opinions. One is that it should be treated like zakah, and the other is that it should be treated like fai [property taken from enemies who surrender without fighting].

Oleh kerana pertumbuhan, sebenar atau berpotensi, merupakan syarat untuk harta itu wajib dizakati, apakah status harta yang pemiliknya tidak menjadikannya berkembang?

Since growth, actual or potential, is a requirement for zakatability, what should be the status of wealth whose owner does not make it grow?

Perlu dibuat perbezaan antara dua keadaan penangguhan (idle) pertumbuhan sesuatu aset:

A distinction must be drawn between two cases of idleness from growth of an asset:

kelalaian yang disebabkan oleh sifat aset itu sendiri, seperti hutang yang tidak dapat dipungut dan harta yang dicuri, dan kelalaian yang disebabkan oleh pemiliknya. Dalam keadaan yang pertama, aset itu tidak tertakluk kepada zakat, tetapi apabila pemiliknya kembali mampu untuk menjadikannya berkembang, seperti harta karun yang hilang/ditemui, maka aset itu hanya tertakluk kepada zakat mulai dari tahun tersebut. Sebaliknya, jika ketidakupayaan untuk melaburkan harta itu disebabkan oleh pemiliknya, iaitu jika pemilik menahan hartanya daripada dilaburkan, maka dia tidak dikecualikan daripada pembayaran zakat tahunan. Adalah dianggap bahawa orang Islam akan berusaha sebaik mungkin untuk melaburkan aset mereka.

idleness implied by the nature of the asset such as hopeless debts and stolen property, and idleness caused by the owner. In the former case, the asset is not zakatable, but once the owner becomes able again to make it grow, such as lost/found treasure, then the asset is zakatable only from that year on. On the other hand, if the incapability of investment is caused by the owner, i.e. if the owner withholds his wealth from investment, then he is not excused from the yearly payment of zakah. It is assumed that Muslims would do their best to invest their assets.

Ketidakmampuan untuk membuat harta seseorang berkembang bukanlah alasan untuk dikecualikan daripada zakat.66

Incapability to make one's assets grow is not an excuse for exemption from zakah.66

Ketidakmampuan untuk melabur adalah sesuatu yang tercela, kerana ia menunjukkan kekurangan kemahuan atau kemampuan pada pihak pemilik. Terhadap ketidakmampuan seperti ini, Nabi ﷺ memberi amaran keras dan menegur mereka yang memilikinya. Baginda biasa berdoa, "Ya Tuhanku, aku memohon perlindunganMu daripada ketidakmampuan dan kemalasan."67 Abu Hurairah meriwayatkan daripada Nabi ﷺ, "Bersungguhlah untuk berpegang kepada apa yang memberi manfaat kepadamu, mohonlah pertolongan Tuhan, dan jangan bersikap tidak mampu atau tidak bergerak,"

Syarat pertumbuhan untuk kewajipan zakat ini boleh digunakan sebagai kriteria untuk menentukan jenis harta yang tertakluk kepada zakat, walaupun jenis-jenis tersebut tidak disebut secara khusus oleh Nabi ﷺ, selagi ia termasuk dalam nas-nas umum al-Quran dan Sunnah. Pendapat ini tidak diterima oleh sebahagian ulama fiqh yang menghadkan zakat hanya kepada jenis-jenis harta yang disebut oleh Nabi ﷺ. Ibnu Hazm, sebagai contoh, dalam kitabnya al-Muhalla menghadkan zakat kepada lapan jenis harta: unta, lembu, kambing, gandum, barli, kurma, emas dan perak.70 Bagi beliau, kismis juga tidak diwajibkan zakat, begitu juga ternakan selain unta, lembu dan kambing.

This condition of growth for zakatability can be used as a criterion for determining kinds of wealth that are subject to zakah, even if they were not specifically mentioned by the Prophet (p), as long as they are covered by the general texts of Qur'an and Sunnah. This is not accepted by some jurists who restrict zakah to those items mentioned by the Prophet (p). Ibn Hazm, for example, restricts zakah in his al Muhalla to eight kinds of wealth: camels, cows, sheep, wheat, barley, date, gold, and silver.70 For him even raisin is not zakatable, nor is livestock other than camels, cows, and sheep.

Perkara yang sama berlaku bagi hasil tanaman pertanian kecuali gandum, barli, dan kurma, serta bagi bahan galian dan mata wang kecuali emas dan perak. Selain itu, menurut beliau, tidak perlu zakat ke atas aset perniagaan. Para fuqaha berbeza pendapat tentang sejauh mana zakat diwajibkan ke atas pelbagai jenis harta. Sebahagian mereka sangat ketat, manakala yang lain pula bersikap longgar. Abu Hanifah termasuk dalam kalangan yang meluaskan kewajipan zakat kepada kebanyakan jenis harta. Contohnya, beliau menganggap wajib zakat ke atas semua yang dihasilkan oleh tanah, tanpa had minimum; beliau memasukkan kuda ke dalam kategori ternakan yang wajib zakat; dan beliau mewajibkan zakat ke atas perhiasan. Sebaliknya, pada pandangan beliau, zakat tidak diwajibkan ke atas setiap kanak-kanak dan orang yang tidak waras, dan beliau juga tidak mewajibkan sepersepuluh ke atas hasil tanah kharaj yang dimiliki oleh orang Islam.

The same applies to agricultural crops except wheat, barley, and date, and to minerals and currencies except gold and silver. Moreover, according to him, there should be no zakah on business assets. Jurists differ on the extent to which zakah is obligated as far as the different kinds of wealth are concerned. While some are very restrictive, others are liberal. Abu Hanifah is one of those who extend zakatability to most kinds. For example he considers zakatable all that is produced by the land, without any minimum; he includes horses with livestock in zakatability; he obligates zakah on jewelry. On the other hand, zakah in his view is not required from all minors and insane individuals, nor does he require the tenth on the output of kharaji land owned by Muslims.

1. Ahmad, dalam Musnadnya, meriwayatkan daripada Abu Hurairah bahawa Nabi ﷺ bersabda, "Sedekah hanya diambil daripada orang yang kaya," dan dalam riwayat lain, "Tidak boleh diambil sedekah kecuali daripada orang yang kaya."80 Al Bukhari menyebut sabda ini sebagai mu'allaq [tanpa sanad] dalam bab nasihat dan wasiat dalam kitab koleksi sahihnya. Beliau menjadikannya tajuk bagi satu seksyen dalam bab zakat: "Seksyen: Tidak ada sedekah kecuali daripada orang yang kaya; sesiapa yang bersedekah sedangkan dirinya atau keluarganya dalam keperluan, atau sedangkan dia dibebani hutang, hendaklah terlebih dahulu membayar hutangnya daripada apa yang hendak disedekahkannya." Al Hafiz mengulas tajuk Bukhari tersebut, "Nampaknya al Bukhari mahu menjelaskan sabda yang disebutkan di atas dengan menyatakan bahawa syarat yang diperlukan bagi sedekah ialah orang yang membayar atau keluarganya tidak boleh dalam keperluan." Tidak syak lagi bahawa zakat ialah sedekah sebagaimana yang dinyatakan dalam Al-Quran dan Sunnah.

1. Ahmad, in his Musnad reports from Abu Hurairah that the Prophet (p) said, "Sadaqah is only taken out of richness," and in another version, "There should be no sadaqah taken except out of richness."80 Al Bukhari mentions this saying as suspended [waithout chain] in the chapter on advice and wills in his correct collection. He makes it a title of a section in the chapter on zakah, "Section: There is no sadaqah except out of richness; he who gives sadaqah while he or his family are in need or while he is under the burden of debts should first pay his debts out of what he would give as sadaqah." Al Hafiz comments on Bukhari's title, "It seems that al Bukhari wants to explain the above mentioned saying by stating that it is a required condition for sadaqah that the payer or his family must not be in need."81 There is no doubt that zakah is sadaqah as expressed in Qur'an and Sunnah.

2. Dalam Al-Qur'an, Tuhan berfirman, "Mereka bertanya kepadamu apa yang mereka harus belanjakan. Katakanlah, apa yang melebihi keperluanmu."82 Ibnu 'Abbas dilaporkan berkata, "Ini bermaksud apa yang melebihi keperluan keluargamu."83 Ibnu Kathir berkata, "Ini juga dilaporkan daripada Ibnu 'Umar, Mujahid, 'Ata', 'Ikrimah, Sa'id bin Jubair, Muhammad bin Ka'b, 'Ata', al-Hasan, Qatadah, al-Qasim, Salem, 'Ata' al-Khurasani, al-Rabi' bin Rabi' bin Anas, dan beberapa yang lain. Mereka berkata, apa yang melebihi keperluan ialah apa yang berlebihan."84 Ini bermaksud Tuhan, hikmah-Nya dimuliakan, hanya menjadikan kewajipan berbelanja ke atas apa yang berlebihan daripada keperluan asas, iaitu keperluan diri seseorang, keluarganya, dan semua orang yang wajib ditanggungnya. Keperluan diri dan keluarganya mendahului, bagi dirinya sendiri, keperluan orang lain, maka Syariah tidak meminta dia mengorbankan keperluannya sendiri yang hatinya terikat kepadanya demi memenuhi keperluan orang lain. Al-Hasan dilaporkan memberi ulasan mengenai ayat sebelumnya, "Demikian itu supaya kamu tidak menghabiskan harta kamu sehingga kamu terpaksa meminta-minta kepada orang lain."

Bahawa nisab hendaklah bebas daripada hutang sebenarnya adalah implikasi daripada syarat pertama, iaitu

That nisab should be free of debt is in fact an implication of the first condition, i.e.

kesempurnaan pemilikan, dan lebihan melebihi keperluan asas. Jika pemilik dibebani hutang yang melebihi nisab atau yang mengurangkan nilai bersih hartanya sehingga di bawah nisab, zakat tidak diwajibkan. Para fuqaha berbeza pendapat mengenai hutang, terutamanya hutang yang berkaitan dengan harta zahir [harta yang dapat dikesan oleh pemungut zakat]. Sebab perbezaan pendapat ini ialah mereka tidak sepakat tentang kedudukan zakat, sebagaimana disebut oleh Ibn Rushd, sama ada zakat itu suatu ibadah atau suatu hak kewangan bagi orang miskin. Mereka yang melihat zakat sebagai hak bagi orang miskin berpendapat bahawa orang yang dibebani hutang sehingga hartanya yang ada berkurang di bawah nisab tidak wajib berzakat, kerana hak para pemberi pinjaman mendahului hak orang miskin dari segi masa, kerana para pemberi pinjaman itulah pemilik sebenar harta tersebut. Mereka yang melihat zakat sebagai suatu bentuk ibadah pula berkata bahawa orang sedemikian tetap wajib berzakat, kerana syarat wajib zakat ialah adanya harta melebihi nisab; tiada sebarang sebutan tentang hutang. Mereka menambah bahawa dalam keadaan ini berlaku pertembungan antara dua hak, iaitu hak Allah dan hak seseorang, iaitu pemberi pinjaman, dan hak Allah didahulukan.86 Ibn Rushd berkata, ''Apa yang nampaknya lebih selaras dengan Shari'ah ialah menggugurkan zakat ke atas orang yang berhutang.''87 Namun perlu ditambah bahawa pendapat yang dipilih oleh Ibn Rushd ialah apa yang dapat difahami daripada nas-nas Shari'ah, semangatnya, dan prinsip-prinsip utamanya mengenai segala jenis harta. Perkara ini dapat ditunjukkan seperti berikut:

completeness of ownership, and of the excess above essential needs. If the owner is burdened by debts that exceed nisab or that reduce the assets net worth to below nisab, zakah is not obligated. Jurists have varying opinions on debts, especially those debts that are related to apparent assets [ assets that can be detected by zakah collectors]. The reason for this variety of opinion is that they do not agree on the classification of zakah as mentioned by Ibn Rushd as a worship or a financial right due to the poor. Those who see zakah as a right to the poor consider that the person who is burdened by debts in a manner that reduces his current assets to below nisab is not zakatable, since the right of the creditors preceds timewise the right of the poor, because the creditors are the true owners of that asset. Those who see zakah as a form of worship say that such a person is zakatable, because the condition for zakatability is the presence of assets above nisab; no mention of debts is made. They add that there is in this case a conflict between two rights, the right of God and the right of a person, the creditor, and the right of God has priority.86 Ibn Rushd remarks, ''What seems to be more consistent with Shari'ah is waiving zakah on the debtor."87 It should be added, however, that what is selected by Ibn Rusad is what can be derived from texts of Shari'ah, its spirit, and its major principles concerning all kinds of assets. This can be shown in the following:

Untuk hutang yang menggugurkan zakat sepenuhnya, jumlah hutang itu hendaklah cukup untuk menampung semua aset yang ada, atau sekurang-kurangnya menurunkannya ke bawah nisab. Contohnya, jika jumlah hutang ialah sepuluh dinar dan orang yang wajib zakat itu mempunyai tiga puluh dinar, maka baki selepas hutang itu masih mencapai nisab, yang wajib dizakatkan. Tetapi jika jumlah hutang melebihi sepuluh dinar, maka orang ini tidak wajib zakat.101

For debts to waive zakah completely, the amount of the debt should be large enough to cover all present assets, or at least bring them down to below nisab. For example, if the amount of debt is ten dinars and the taxable person has thirty dinars, then what is left after the debt is still nisab, which is zakatable. But if the amount of debt is more than ten dinars, then this person is not zakatable.101

Untuk hutang tertangguh atau hutang segera yang jatuh tempoh dalam jangka masa panjang atau pendek, nampaknya ini tidak memberi perbezaan kepada kesannya terhadap zakat. Pandangan yang dipilih ialah semua hutang, sama ada segera atau tertangguh, boleh ditolak daripada harta yang wajib dizakatkan. Walau bagaimanapun, sebahagian ulama berpegang kepada pandangan bahawa hutang tertangguh tidak boleh ditolak.102 Salah satu hutang tertangguh yang lazim ialah sebahagian daripada mahar isteri [mas kahwin yang diberikan oleh suami] yang ditangguhkan sehingga kematian atau perceraian. Sebahagian ulama berhujah bahawa mahar tertangguh ini tidak boleh ditolak, manakala yang lain menganggapnya boleh ditolak seperti hutang-hutang lain.103 Segala wang nafkah untuk bekas isteri atau untuk anak-anak yang berada dalam jagaan ibu mereka ialah hutang yang boleh ditolak. Turut dibincangkan ialah hutang yang menjadi hak manusia. Al-Nawawi, seorang bermazhab Shafi'i, berkata bahawa jika hutang boleh ditolak, maka ini terpakai kepada semua hutang, sama ada hutang kepada Tuhan atau hutang kepada seseorang.105

For deferred or immediate debts that are due in either a long or short period it seems that this makes no difference in its effect on zakah. The selected view is that all debts, immediate and deferred are deductible from zakatable asset. Some scholars, however, hold to the view that deferred debts are not deductible.102 One of the common deferred debts could be part of the wife's mahr [dowry given by the husband] that is deferred until death or divorce. Some scholars argue that this deferred mahr is not deductible, while others consider it deductible like other debts.103 All money for an ex-wife or for children in the custody of their mother are deductible debts. There is a discussion also about debts that belong to human beings. A1 Nawawi, a Shafi'ite, says if debts are deductible, then, this applies to all debts, whether they are God's or a person's.105

Dua belas bulan qamariah penuh hendaklah berlalu dari permulaan pemilikan, atau dari tarikh wajib zakat yang telah lalu, supaya zakat terkena semula ke atas harta. "Syarat ini hanya terhad kepada haiwan ternakan, wang, dan harta perniagaan. Ia tidak terpakai kepada tanaman, buah-buahan, madu, bahan galian yang dikeluarkan, harta karun yang dijumpai, dan sebagainya, kerana tiada syarat satu tahun bagi perkara-perkara tersebut atas alasan bahawa zakat ke atasnya adalah sejenis zakat pendapatan."

Twelve full lunar months should pass from the beginning of ownership, or past due date of zakah, for zakah to accrue again on assets. "This condition is restricted to livestock,, money, and business assets. It does not apply to crops, fruits, honey, extracted minerals, found treasure, etc., where there is no condition of one year on the grounds that zakah on those items is a sort of zakah on income.

Ibn Qudamah mengemukakan pandangannya tentang intipati perbezaan antara harta yang wajib dizakatkan dari segi berlalunya setahun. "Harta yang disyaratkan berlalunya setahun ialah harta yang disediakan untuk perkembangan, seperti aset perniagaan, atau sebagai simpanan nilai, seperti wang, kerana ia bersifat untuk dikembangkan, sehingga zakat dikeluarkan pada akhir setiap tahun daripada keuntungan dan pendapatannya. Adapun tanaman dan buah-buahan, ia sendiri merupakan pendapatan, dan zakat diambil daripadanya. Apabila ia telah dihasilkan, ia jelas tidak berkembang. Bahan galian yang dikeluarkan dianggap sama seperti tumbuhan dan buah-buahan."108

Ibn Qudamah expresses his opinion on the essence of distinction between zakatable items as far as the passage of a year is concerned. "Items for which the passage of a year is considered necessary are those designated for growth, such as business assets, or as storage of value, such as money, because it is of the nature of being used for growth, so that zakah would be paid at the end of each year out of their profits and income. As for crops and fruits, they themselves are the income, and zakah is taken out of them. Once they are produced they obviously do not grow. Extracted minerals are considered similar to plants and fruits."108

Ibn Rushd menyatakan,109 "Majoriti ahli fiqh berpendapat bahawa syarat ini diperlukan bagi wajibnya zakat ke atas emas, perak dan binatang ternakan. Telah thabit bahawa empat Khulafa' Rasyidin melaksanakan syarat ini, dan ia termasyhur di kalangan para Sahabat, yang bermaksud bahawa semua orang ini tidak akan bersepakat dalam perkara seperti itu tanpa mengetahui bahawa Nabi ﷺ telah mengatakan sesuatu mengenainya. Diriwayatkan daripada Ibn 'Umar bahawa Nabi ﷺ"

Ibn Rushd states,109 "The majority of jurists believes that this condition is required for the zakatability of gold, silver, and livestock. It is confirmed that the four Khulafa' applied this condition, and it is commonly known among the Companions, which means that all these people would not agree on such a mater without knowing that the Prophet had said something about it. It is reported from Ibn 'Umar that the Prophet (p)

Baginda ﷺ bersabda, "Tiada zakat ke atas sesuatu harta sehingga berlalu setahun."110 Perkara ini telah disepakati oleh para fuqaha di semua negeri, dan tiada perselisihan mengenainya dalam kalangan generasi Sahabat kecuali satu riwayat daripada Ibn 'Abbas dan Mu'awiyah. Nampaknya sebab pengecualian tersebut ialah kerana tiadanya hadis yang sahih.111

said, "There is no zakah on an asset until a year has passed."110 This is agreed upon among jurists in all countries, and there is no dispute about it in the Companions' generation except a report from Ibn 'Abbas and Mu'awiyah. It seems that the reason for that exemption is the lack of an authentic saying.111

Ibn Mas'ud, Ibn 'Abbas dan Mu'awiyah diriwayatkan berpendapat bahawa zakat wajib ke atas harta sebaik sahaja ia diperoleh, tanpa perlu berlalunya setahun, jika harta yang diperoleh itu mencapai nisab sama ada dengan sendirinya atau setelah ditambahkan kepada apa yang sudah ada dalam milikannya sebelum harta itu diperoleh.112 Sebahagian daripada golongan Tabi'in juga berpegang kepada pandangan ini.

Ibn Mas'ud, Ibn 'Abbas, and Mu'awiyah are reported to have the view that zakah is due on assets when acquired, without needing the passage of a year, if that earned asset reaches nisab on its own or after being added to what was in possession before its accrual.112 Some of the Followers also take this view.

Tiada perselisihan di kalangan para ulama, baik yang terdahulu mahupun yang terkemudian, bahawa zakat ke atas harta modal seperti ternakan, wang dan stok perniagaan hanya wajib sekali setahun. Ibn Abi Shaibah meriwayatkan daripada al-Zuhri, "Tidak sampai kepada kami daripada mana-mana pemerintah umat ini yang berada di Madinah -- Abu Bakar, 'Umar dan 'Uthman -- bahawa mereka mengutip zakat dua kali. Mereka menghantar pemungut setiap tahun, sama ada tahun subur atau tahun kering."

There is no disagreement among scholars, both predecessors and latecomers, that zakah on capital assets such as livestock, money, and business inventory, is required only once a year. Ibn Abi Shaibah reports from al Zuhri, "Nothing reached us from any ruler of this nation who was in Madinah-- Abu Bakr, 'Umar and 'Uthman-- to the effect that they were collecting zakah twice. They sent collectors every year, fertile or barren.

"Mengumpulkannya dengan cara ini sesuai dengan sunnah Rasulullah ﷺ."113

Collecting it this way in accordance with the tradition of the Messenger of God (p)."113

Ini menunjukkan keadilan Syariat Islam. Kewajipan berkala zakat tidak diserahkan kepada pemerintah dan kerajaan untuk dikenakan sewenang-wenangnya, atau kepada keinginan dan kekikiran individu.

This shows the justice of Islamic Shari'ah. The periodicality of zakah is not left to rulers and governments to impose at will, or to the desire and miserliness of individuals.

Tahun dianggap sebagai corak pengulangan kerana ia merupakan kitaran bagi semua musim, dan ia cukup panjang untuk pertumbuhan dan keuntungan terkumpul. 114 Ibn al-Qayyim berkata tentang panduan yang diterima daripada Rasulullah ﷺ mengenai zakat: "Baginda [Nabi ﷺ] mewajibkannya sekali setiap tahun. Baginda menjadikan masa terkumpulnya zakat bagi tanaman dan buah-buahan sebagai masa masak dan tuaian. Zakat adalah satu ungkapan keadilan yang paling sempurna, kerana sekiranya ia diwajibkan setiap bulan atau setiap minggu, ia akan membebankan orang kaya dengan berat, tetapi jika ia dijadikan sekali seumur hidup, ia tidak akan mencukupi keperluan orang miskin. Cara yang terbaik ialah menjadikannya sekali setiap tahun."115

The year is considered the pattern of repetition because it is the cycle of all season, and it is long enough for growth and profitability to accure114 Ibn al Qayim says about the guidance received from the Messenger (p) on zakah "He [the Prophet] obligated it once every year. He made the time of accrual of zakah on crops and fruits the time of ripening and harvest. zakah is an expression of the utmost justice, because had it been obligated every month or every week, it would have heavily burdened the rich, but if it were made once in a lifetime, it would not have satisfied the needs of the indigent. The best way was to make it once every year."115

Harta atau barang yang terkumpul termasuk pendapatan tetap, gaji dan upah berkala, hadiah, keuntungan tak terduga, pemberian, dan sebagainya. Sebahagian daripada barang yang terkumpul itu, seperti tanaman, buah-buahan, madu, harta karun yang ditemui dan hasil galian, wajib dizakatkan sebaik sahaja diperoleh apabila mencapai kadar nisab. Hal itu tidak dipertikaikan. Namun, terdapat perbezaan pendapat mengenai kewajipan zakat bagi aset modal, seperti wang, stok perniagaan dan ternakan, yang diperoleh sepanjang tahun. Adakah ia wajib dizakatkan pada masa ia dimiliki? Mengenai perkara ini, kita perlu mengemukakan beberapa perincian yang disebut oleh Ibn Qudamah dalam al-Mughni, yang membezakan antara tiga keadaan.

Accrued assets or goods include regular income, periodical salaries and wages, grants, windfall profits, gifts, etc. Some of those accrued goods, such as crops, fruits, honey, found treasures and extracted minerals, are zakatable once acquired if they reach the amount of nisab. That much is not disputed. There is, however, a difference of opinion on the zakatability of capital assets, like money, business inventory, and livestock, that are acquired during the year. Are they zakatable at the time they are possessed? On this we should bring forth some details mentioned by Ibn Qudamah in al Mughni, which distinguish between three cases:

1. Jika aset yang diperoleh adalah hasil daripada modal yang sudah dimiliki, seperti keuntungan daripada aset perniagaan dan anak ternakan yang sudah dimiliki, maka ia tertakluk kepada zakat. Pendapatan ini hendaklah ditambahkan kepada aset asal dalam pengiraan zakat. Ibn Qudamah berkata, "Saya tidak mengetahui sebarang perselisihan dalam perkara ini. Ia mengikut tahun modal asalnya dan seperti pertumbuhan yang berterusan, sebagaimana kenaikan nilai barangan dagangan."116

1. If acquired assets are the result of already owned capital, such as profit on business assets and the offspring of already owned livestock, they are zakatable. This income should be added to the original assets in calculating zakah. Ibn Qudamah says, "I am aware of no dispute on this. It goes by the year of its principal and is like continuous growth, such is the increase in the value of inventory."116

2. Kes kedua ialah aset yang diperoleh itu bukan daripada jenis harta yang sama seperti yang sudah dimiliki seseorang, contohnya seseorang yang memiliki nisab unta lalu diberikan hadiah berupa lembu. Menurut majoriti ulama, aset yang baharu diperoleh ini tidak ditambahkan kepada harta yang dimilikinya, sebaliknya memulakan tahun baharu dan nisab tersendiri. Jika jumlahnya di bawah nisab, aset baharu itu tidak dikenakan zakat. Namun, terdapat riwayat daripada Ibn Mas'ud, Ibn 'Abbas dan Mu'awiyah bahawa aset tersebut wajib dizakatkan sebaik sahaja diperoleh.