Da'vet, meyletme ve teşvik etme eylemidir. Birini İslam'a davet ettiyseniz, onu çağrıldığı şeye yöneltmiş ve onda buna karşı ilgi uyandırmış olursunuz. Bu nedenle İslam'a davet yalnızca sözle sınırlı değildir; meyletmeye ve ilgi uyandırmaya yarayan her şeyi, söz ya da eylem olarak, kapsar. Böylece davet hem eylemler hem de sözler aracılığıyla yapılır. Müslüman, kendi bağlılığıyla diliyle çağırdığı şeyin canlı bir örneğini sunar ve hakka bağlı kalarak İslam'ın gerçek yüzünü ortaya koyar.

Da’wah is an act of inclination and encouragement. If you call a person to Islam it means you incline him towards what you called him to and generate his interest in it. Therefore, the da’wah to Islam is not restricted to speech only, but includes whatever inclines and creates interest, of speech or action. Thus, the da’wah is conveyed in the form of actions and speech. The Muslim, by his own adherence, gives the living example of what he calls to with his tongue, and manifests the true image of Islam by adhereing to the truth.

Dedi ki:

He said:

"Ve sözce, Allah'a çağıran, salih amel işleyen ve 'Ben Müslümanlardanım' diyenden daha güzel söz söyleyen kimdir?" [Fussilet, 41:33]. Ve Yüce olan (Allah) şöyle buyurmuştur:

“And who is better in speech than he who invites (men) to Allah and does righteous deeds, and says:’I am one of the Muslims.’” [TMQ 41:33]. And He the Sublime said:

“Bu nedenle (bu dine) davet et (ey Muhammed) ve emrolunduğun gibi (bu yolda) dimdik ve doğru dur.” [TMQ 42:15] Allah'a davet, farz olan bir ibadettir; davetçi bununla Rabbine yakınlık arar ve bunun derecesinin yüce olduğunu bilir. Allah da bu davet sebebiyle onu bu dünyada ve ahirette yükseltir.

“So unto this (deen) invite (O Muhammad ) and stand firm and straight (on this path) as you are commanded.’” [TMQ 42:15] The da’wah to Allah is obligatory and it is a worship with which the da’wah carrier seeks closeness to his Lord, and knows that its status is high, by which Allah raises him in this world and in the Hereafter.

Allah'a davet, bu görevi üstlenen Peygamberlerin misyonuydu ve bu davet yoluyla Rablerinin dinini kurdular.

The da’wah to Allah was the mission of the Prophets who undertook it and via it they established the deen of their Lord.

Dedi ki:

He said:

"Andolsun ki Biz, her ümmete (şu çağrıyla) bir elçi göndermişizdir:

“And verily, We have sent among every Ummah a Messenger (proclaiming):

"Allah'a (yalnız O'na) kulluk edin ve Tağut'tan (sahte ilahlardan, put ve benzeri şeylerden) kaçının." [TMQ 16:36].

Worship Allah (alone), and avoid the Taghut (false gods, dieties etc).” [TMQ 16:36].

Dedi ki:

He said:

“Ey Peygamber! Şüphesiz Biz seni bir şahit, bir müjde verici ve bir uyarıcı olarak gönderdik. Allah'ın izniyle Ona davet eden ve aydınlatan bir kandil olarak.” [TMQ 33:45-46] Böylece yüce Elçimiz ﷺ İslam'ı tebliğ etti ve ümmeti öğütledi. Dünyada insanları çağırdığı şeye dair onlara karşı bir şahitti; bu yüzden onları şahit olmaya çağırdı ve Allah'ı da şahit tuttu. Veda haccında yaptığı da budur; şöyle demişti: “...tebliğ ettim mi? Ey Rabbim, şahit ol” [Buhârî'nin rivayeti]. Dolayısıyla da'vet, Peygamber ﷺ'in ümmetine bıraktığı mirastır; eğer İslam'ı içimizde korumak istiyorsak, onu da korumalıyız.

“O Prophet! Verily, We have sent you as witness, and a bearer of glad tidings, and a warner - and as one who invites to Allah by His Leave, and as a lamp spreading light.” [TMQ 33:45-46] Thus, our noble Messenger conveyed Islam and admonished the Ummah. He was a witness over people regarding what he called them to in the dunya, so he called them to bear witness and asked Allah to bear witness. This is what he did in the farewell pilgrimage when he said, “...have I conveyed. O my Lord, bear witness” [Reported by Bukhari]. Thus, the da’wah is the legacy of the Prophet to his Ummah, we must preserve it if we are to preserve Islam within us.

Bu, İslam'ın etkili bir varlığının, onu var edecek bir davetçilik (da'vah) olmaksızın tasavvur edilemeyeceği içindir.

This is because one cannot imagine Islam to have an effective presence without a da’wah to bring it into existence.

Müslümanların zihninde İslam'ın, onu sapkın düşüncelerin karanlığından ve etkisinden arındıran bir davet (da'vah) olmaksızın açık kalacağını da tasavvur etmek mümkün değildir.

Nor can one imagine that Islam will remain clear in the minds of its followers without a da’wah which purifies it of the darkness and the effect of deviant thoughts.

Bir da'vet olmaksızın İslam'ın kurulacağını düşünmek de mümkün değildir.

Nor can one imagine that Islam will be established without a da’wah to establish it.

Davetin yayılmasını sağlamak için bir çağrı olmaksızın İslam'ın güçlü bir biçimde yayılacağını da düşünmek mümkün değildir.

Nor can one imagine that Islam will be spread in a strong manner without a da’wah to spread it.

İslâm davetçiliği olmasaydı din güçlenemez, yayılamaz, korunamaz ve Allah'ın hüccetleri yaratılmışlara karşı kurulamazdı.

If it was not for the Islamic da’wah the deen would not have become strong, it would not have spread, it would not have been protected and the hujja (proof) of Allah would not have been established against His creation.

Böylece İslam'a davet yoluyla, ümmet eski ihtişamına ve güçlü varlığına yeniden kavuşur; bugün buna ne kadar acilen ihtiyacımız var.

Thus, by the da’wah to Islam, it returns to its former glory and powerful existence, and how urgently we need that today.

İslam'a yapılan davet ile İslam tüm insanlar arasında yayılır ve din, bütünüyle, Allah için olur. Bugün dünya, bu davete acil bir ihtiyaç duymaktadır.

With the da’wah to Islam, Islam is disseminated amongst all peoples and the deen, all of it, will be for Allah. The world today is in urgent need of this da’wah.

İslam'a yapılan davet ile Müslümanın delili ortaya çıkar, kâfirin delili ise kesilir ve böylece İslam'ı terk etmesinden dolayı mazur görülmez. Nitekim (Allah) şöyle buyurur:

With the da’wah to Islam the proof of the Muslim manifests, and the proof of the kaafir is cut and so he will not be excused for his abandonement of Islam. He says:

“Elçiler müjdeci ve uyarıcı olarak gönderildi; böylece peygamberlerden sonra insanların Allah'a karşı bir mazeret ileri sürme imkânı kalmasın. Allah daima güçlü ve hikmet sahibidir.” [TMQ 4:165] Bu nedenle İslam'a davet (da'vah), Müslümanlar arasında büyük bir önem kazandı; ilk Müslümanlar da Peygamber ﷺ ile birlikte bu görevi üstlendiler ve ona, dine verdikleri aynı önemi verdiler.

“Messengers as bearers of good news, as well as warners, in order that mankind should have no plea against Allah after the Messengers. And Allah is Ever All- Powerful, All-Wise.” [TMQ 4:165] For this reason, the da’wah to Islam gained its importance amongst Muslims, and the first early Muslims starting with the Prophet undertook it, and they gave it the same attention they gave to the deen.

Eğer İslam'a davet olmasaydı, İslam bize ulaşmazdı ve yüz milyonlarca insan onu benimsemezdi; hatta İslam, Peygamber ﷺ'in kendisinden öteye geçmezdi. Bu nedenle Peygamber ﷺ'e ilk indirilen şey, Allah'ın şu sözü oldu:

Had there not been da’wah to Islam, Islam would not have reached us and hundreds of millions of people would not have embraced it; rather Islam would not have gone beyond the Messenger . So the first thing revelaed to the Messenger was His saying:

“Oku!” [TMQ 96:1]. Ona hem kendisinin okumasını hem de bunu insanlara okumasını emretti. Ona indirilen en erken ayetlerden biri de Onun şu sözüydü:

“Read!’ [TMQ 96:1]. He ordered him to read himself and to read it to the people. One of the earliest ayaat revealed to him was His saying:

“Kalk ve uyar!” [TMQ 74:2] Böylece Elçinin davetiyle İslam bütün yönleriyle ortaya çıktı ve Elçiden sonra İslam'ı bir Risale olarak taşımada en iyi olan ilk Müslümanlar yetişti. Bu Müslümanların daveti, İslam'ı kendilerinden sonra gelenlere ulaştırdı. Böylece bu yolla ve içinde bulunduğumuz zamanda da davet, Kıyamet Saati'ne kadar sürmelidir.

“Arise and warn!” [TMQ 74:2] Thus, the Da’wah of the Messenger brought about Islam in all its aspects, and produced the first Muslims who were the best in carrying the Khayr (Islam) as a Message after the Messenger . The da’wah of those Muslims carried Islam to those who came after them. Thus, in this manner and our present time, the da’wah must continue until the Final Hour.

Bu nedenle, İslam'a ilişkin da'vet, suya ilişkin akış gibidir; su nasıl ki insanları sulayıp susuzluğunu giderir ve onlara iyilik verirse, onu taşıyacak birine ihtiyaç duyar. Aynı şekilde, hakiki din ve doğru yaşam biçimi olan İslam da onu taşıyacak ve iyiliğini yayacak birine ihtiyaç duyar; böylece Allah'ın hoşnutluğunu arayan kişiyi sulasın, susuzluğunu gidersin ve ona yol göstersin.

Therefore, the da’wah in relation to Islam is like the flow in relation to water; just as the water irrigates, quenches the thirst and gives goodness to the people, it needs someone to carry it. In the same way Islam, which is the true deen and the correct way of life, also needs someone to carry it, and carry its goodness, so as to irrigate and quench and guide the one who follows the good Pleasure of Allah .

Bu nedenle, İslam ile da'vet arasındaki güçlü ilişki açıkça ortaya çıkmaktadır.

Therefore, the strong relationship between Islam and the da’wah becomes apparent.

Bu nedenle davet, İslam'da temel bir rükün ve hayati bir meseledir. İslam, etkisini gösterebilmek için davete ihtiyaç duyar ve yayılabilmek için davete ihtiyaç duyar. Davetin çağı, İslam'ın başladığı andan itibaren, Allah'ın yeryüzüne ve üzerindekilere mirasçı olduğu zamana kadar, İslam'ın kendi çağıdır.

For this reason, the da’wah is a fundemental pillar and a vital matter in Islam. Islam needs the da’wah to generate influence with it, and it needs the da’wah to spread. The age of the da’wah is the age of Islam itself, ever since it started, until Allah inherits the earth and those inhabiting it.

Bu nedenle, da'vet, Müslümanların hayatında hak ettiği önemi görmelidir. Müslümanlar, bunun için zamanlarını harcayıp çaba göstermek suretiyle da'vetle meşgul olmalıdır.

Therefore, the da’wah must be given its due importance in the life of the Muslims. The Muslims must be preoccupied by the da’wah for which they must spend their time and exert their effort.