Bu insanların, Şer'i hükümlerden sapmaya izin veren akli gerekçeleri sunuş biçimlerinden anlaşılıyor ki, bu insanların kültürü İslami bir kültür değildir; her ne kadar bazı Usulî ve Şer'î ifadeleri kullansalar da.

From their presentation of the rational justifications allowing deviation from the Shar’a rules, it appears that the culture of these people is not an Islamic culture, even though they use some Usuli and Shar’ee expressions.

Onlar, Şer'i hükmü çıkarırken gerçeklikle nasıl bakılacağı ve Şer'i hükmün kendisine bakılacağı konusunda, İslam'ın düzenlenmiş düşünce yöntemine sahip değildirler. Çalışmalarında yöntem ile üslubu birbirinden ayırt etmediler. Belki de "Şeriatın esnekliği" fikrinin hâkim olması, onları Şer'i hükümlere karşı gevşek davranmaya ve çağa ayak uydurmak bahanesiyle Şer'i hükümlerin yerine Şer'i olmayan hükümleri koymaya sevk etmiştir.

They do not posses the regulated method of thinking in Islam, regarding how to look at the reality in deducing the Shar’ee rule, or in looking at the Shar’ee rule itself. They did not distinguish between the method and style in their work. Perhaps the dominant idea of ‘flexibility of the Sharee’ah’ has made them complacent regarding the Shar’ee rules and their substitution with non-Shar’ee rules, under the pretext of keeping up with the age.

Messenger'ın 􀁕 yöntemini ve Şeriat'ın hükümlerini, pek çok şey değiştiği sürece almamamıza izin veren görüş yanlıştır; bu görüş, değiştirmek istedikleri gerçeklik üzerine derin bir incelemenin yapıldığını göstermez. Çünkü gerçeklikte önemli olan, değişken biçimleri değil, temel özellikleridir. Note: The "􀁕" symbol in the original appears to be a rendering artifact (likely a glyph for ﷺ). Since the rules require ﷺ after mentions of the Prophet Muhammad, the correct translation is: Muhammed'in ﷺ yöntemini ve Şeriat'ın hükümlerini, pek çok şey değiştiği sürece almamamıza izin veren görüş yanlıştır; bu görüş, değiştirmek istedikleri gerçeklik üzerine derin bir incelemenin yapıldığını göstermez. Çünkü gerçeklikte önemli olan, değişken biçimleri değil, temel özellikleridir.

The view that allows us not to take the method of the Messenger 􀁕, and the rules of the Sharee’ah, as long as many things have changed, is incorrect and does not indicate that a deep study of the reality that they wish to change has taken place. That is because, what is important about the reality is its fundamental characteristics and not its variable forms.

Toplum, temel yapı taşları (insanlar, düşünceler, duygular ve sistemler) bakımından, kabileci, basit ya da karmaşık bir Devlet olması, demokratik ya da diktatörlük olması gibi farklı biçimlere bürünse de değişmeden kalır. Dolayısıyla dikkate alınan temel özellikler olup, değişen biçimlerin değişim yöntemi üzerinde bir etkisi yoktur. Örneğin, değişim amaçlanan toplumdaki yanlış düşünceleri, hatalı kavramları ve kötü âdet ve gelenekleri sorgulamak, Resûlullah ﷺ'ın uyguladığı bir şer'î kuraldır ve dolayısıyla sabit bir iştir. Değişen, toplumun düşüncesidir; bu, yüzeysel bir Vatanseverlik, dar bir Milliyetçilik ya da ideolojik bir Kapitalizm veya Komünizm olabilir. Ideolojik düşüncenin diğer tüm düşüncelerden daha güçlü olduğu ve onu alt etmenin büyük çaba gerektirdiği bilinmektedir. Düşünceler arasındaki fark işi daha zor ya da kolay hale getirebilir, ancak yöntemi değiştirmez. Sistemin biçimi, Resûlullah ﷺ zamanında olduğu gibi kabileci olsun ya da bugün olduğu gibi basit veya karmaşık bir Devlet olsun, yöntemin kurallarını değiştirmez; ancak işi engelleyebilir ya da kolaylaştırabilir. Değişimi hedefleyen sistem, korunması ve pekişmesi için orduya veya silahlı kabilelere dayanıyorsa, bağlı olduğu bir güç vardır. Resûlullah ﷺ'ın çalışması, İslam Devleti'ni kurmak için bu tür bir güçten Nusra aramaya odaklanmıştı. Resûlullah ﷺ yeni bir toplum kurmaya çalıştığında, toplumun yapı taşlarına yoğunlaşmıştır.

Society, in terms of its basic constituent elements (the people, thoughts, emotions and systems) remains as it is without change, even if it takes on different forms such as being tribalistic, a simple or complex State, and whether it is democratic or a dictatorship. Thus, the consideration is for the fundamental characteristics, and the changing forms have no effect on the method of change. For example, challenging the erroneous thoughts, incorrect concepts, and bad customs and traditions in the society intended for change is a Shar’ee rule that the Messenger 􀁕 acted upon, so it is an established work. What varies is the thought of society, which could be shallow Patriotism, narrow Nationalism or ideological Capitalism or Communism. It is well known that the ideological thought is stronger than any other thought, and overthrowing it requires great effort. The difference in thoughts may make the work more difficult or easy, but it will not change the method. Whether the form of the system is tribalistic as it was in the time of the Messenger 􀁕, or it is a simple or complex State as it is in our day, does not change the rules of the method, though it may obstruct or facilitate the work. Whether the system aiming for change depends upon armies or armed tribes for its protection and consolidation there is a force that it depends on. The work of the Messenger 􀁕 was focused on seeking the Nusrah from this type of force to establish the Islamic State.When the Messenger 􀁕 worked to establish a new society, he concentrated on the constituent elements of society.

Böylece O, güçlü bir imana sahip insanlar yetiştirdi; da'vetin yükünü taşımaya ve Devleti kurmaya hazır olan insanlar (Muhacirler) ve da'veti benimseyecek, onun taşıyıcılarını kabul edecek ve kurulacak devleti aralarında kabul edecek geniş bir halk tabanı (Ensar) oluşturdu. Dolayısıyla Nusra talep etmek, iktidara ulaşmanın yöntemidir. Peygamber ﷺ, Nusra talebi sırasında karşılaştığı engellere ve zorluklara rağmen bu yönteme devam etti. Mekke'deki Peygamber ﷺ'in çalışmalarını inceleyen kişi, değişim yönteminin temel direklerle ilgilendiğini görür. Onun ﷺ yönteminin zamanın ve mekânın değişmesiyle, ve ayrıca bölgeden bölgeye değişmediğini görür. Bunun nedeni, farklı bölgelerin ve toplumların özelliklerindeki farklılıkların biçimle ilgili olup özle ilgili olmamasıdır. Bu özelliklerin doğası, çalışmayı zor ya da kolay kılan şeydir.

Thus he produced people who had strong Imaan, people who were ready to carry the burden of the da’wah and establish the State (the Muhajireen), and he created the popular base, which would embrace the da’wah and its carriers and accept the state to be established amongst them (the Ansaar). Hence the seeking of the Nusrah is the method to reach power. The Messenger 􀁕 persisted with this method, despite the obstacles and difficulties he faced during seeking of the Nusrah. The one who studies the work of the Messenger 􀁕 in Makkah finds that the method of change deals with the basic pillars. He finds that his 􀁕 method did not change by the change of the time and place, and nor did it change from region to region. This is because the differences in the characteristics of the different regions and societies relates to the form and not the essence. The nature of these characteristics is what makes the work difficult or easy.

Şeriatın esnek olduğu görüşü, esneklik bahanesiyle Müslümanların akıl ve keyiflerinin onu değiştirmesine de izin vermez.

The view that the Sharee’ah is flexible, does not also allow the minds and whims of Muslims’ to change it, under the pretext of flexibility.

Allah 􀀬 Şeriatı tamamlamış, eski ya da yeni hayatın bütün sorunlarını çözecek kadar geniş kılmıştır. Ancak tüm bunlar, hükmün yalnızca Allah'a ait olduğu gerçeğinden kaynaklanan, düzenlenmiş usul (ilkeler) çerçevesi içindedir.

Allah 􀀬 has made the Sharee’ah complete such that it is wide enough to solve all the problems of life, whether old or new. However, all this is within the regulated Usul (principles), that emanate from the fact that the rule is only for Allah 􀀬.

Şeriat'ın geniş olduğu görüşüyle nasların uygulanmasını askıya almak ya da onu, ondan olmayanları da kapsayacak şekilde genişletmek caiz değildir. Bu gerekçeyle bazı İslam alimleri şer'i cezaları askıya almıştır.

It is not allowed to suspend the texts using the view that the Sharee’ah is vast, or to extend it to include that which it not from it. Some Muslim scholars have suspended the Shar’ee punishments under this pretext.

Şer'i cezaların amacının caydırıcılık olduğunu, dolayısıyla suçu caydıran her uygulamanın Şeriat'a uygun sayılabileceğini ileri sürdüler. Şer'i cezalar çağın ruhuyla uyuşmadığı ve insanların gönüllerince ve akıllarınca dışlanıp reddedildiği için, amacı gerçekleştirdiği sürece başka bir şeye geçebiliriz. Şeriat esnek ve gelişen bir yapıya sahip olmasaydı, bunu yapamazdık.

They said that since the aim of the punishments in the Sharee’ah is to be a deterrent, then whatever deters crime can be considered to be in agreement with the Sharee’ah. Since the Shar’ee punishments are not considered to be consistent with the spirit of the time and they have been dismissed and rejected by the hearts and minds of the people, we can move onto something else, as long as it achieves the aim. Had the Sharee’ah not been flexible and evolving, we could not have done that.

Onlar ayrıca, Allah yolunda cihadın (cihâd fî sebîlillâh) İslam'ı yaymak amacıyla yapıldığını söylediler. İslam'ı cihad dışındaki yollarla, örneğin radyo, televizyon ve diğer medya türleri gibi bugün elimizde bulunan modern ve medeni araçlarla yaymak mümkün olduğuna göre, cihadın bu araçlarla yerine konulması da mümkündür. Şeriat esnek ve gelişebilen bir yapıda olmasaydı, bunu yapamazdık.

They also said that Jihaad fee sabeelillah is for the purpose of spreading Islam. Since it is possible to spread Islam using means other than Jihaad, by the modern civilised means available to us such as the radio, television and other types of media, then it is possible to replace Jihaad with these means. Had the Shar’a not been flexible and evolving, we could not have done that.

Islami hükmün elde edilme yöntemi konusunda, bu hükme ulaştırabilecek her yöntemin izlenebileceğini söylediler. Tek bir yola bağlı kalmak ve ondan öteye geçmemek gerekmez. Bu, İslam'ın özüne aykırı bir katılık ve sıkıntıdır; oysa İslam merhametli, esnek ve gelişen bir dindir ve Allah onda hiçbir zorluk kılmamıştır.

Regarding the method of attaining the Islamic ruling they said that any method that can achieve this, can be followed. It is not necessary to stick to one way and not go beyond it. This is rigidity and tightness that contradicts the nature of Islam, which is kind, flexible and evolving, and in which Allah 􀀬 has not placed any difficulty.

Bu anlamda "Şeriat esnektir" sözü haramdır; çünkü dinin hükümlerini askıya alır ve İslam'ın özüne aykırıdır. Bu söz, Batı düşüncesinden etkilenmiş olup onun ardından gitmektedir.

Thus, the statement that the ‘Sharee’ah is flexible’ in this sense is haraam, because it suspends the laws of the deen, and because it is in conflict with the nature of Islam. It is affected by the western thinking, and follows along behind it.

Bütünsel (külli) hükmün cüzi hükümle çatıştığında bütünsel hükmün daha ağır basacağı yönündeki görüş, açıklanması gereken bir ifadedir. Çünkü kullandıkları ifadelerle usulcülerin ifadeleri arasında bir benzerlik bulunduğu görülmekle birlikte, bu ifadeler usulcülerin kullandığı düzenlenmiş anlamları taşımamaktadır. Ayrıca bu durum, kavramlarda ve ölçütlerde bir istikrarsızlık olduğunu da göstermektedir.

As for the view that when the partial (rule) clashes with the comprehensive (rule), then the comprehensive (rule) is weightier. This is a statement that requires explanation, because it appears that there is a similarity between the expressions that they used and the expressions of the Usuli scholars, but they do not carry the same regulated meanings that Usuliyeen used. It also shows unsteadiness in the concepts and criteria.

Şer'î hükmün bir meselede kolaylık tanıdığı ya da belirli bir konuda yumuşak davrandığı görülünce, bunun her mesele ve her konu için genel bir kaide haline getirilmesi yeterli görülüyor.

So if the Sharee’ah was lenient in a matter or soft in a particular issue, then this is enough for them to generalise that to every matter and every issue.

Bu bağlamda bir nokta daha kalıyor. O da şudur: akli gerekçeler, şer‘î hükmün belirlenmesinde hiçbir etkiye sahip olamaz. Usûl âlimleri, hakikatin hükmün menatını (konusunu) oluşturduğunu, ancak emredip yasaklamadığını belirtmişlerdir. Hakikat yalnızca olduğu gibi anlaşılır. Şer‘în hükmünün belirlendiği şer‘î deliller ise bundan sonra gelir. Bu nedenle akli gerekçelerin, ilke olarak, bir değeri yoktur.

In this regard, another point remains. That is, that the rational justifications can have no effect in determining the Shar’ee rule. The scholars of Usul have stated that the reality forms the Manat (object) of the rule, but does not oblige or forbid. Rather the reality is understood only as it is. The Shar’ee evidences by which the rule of the Shar’a is determined come after that. Therefore, rational justifications, in principle, have no value.

Şer'i gerekçelere gelince, bunlar temelde şu esasa dayanır: Asıl itibarıyla, Allah'ın şeriatı dışında başka bir şeriatla hükmeden bir yönetime katılmak caiz değildir. Bunun birçok sebebi vardır.

As for the Shar’ee justifications, they are based on the fact that in origin, it is not allowed to participate in a government that rules by a Shar’a other than the Shar’a of Allah 􀀬 This is owing to a number of factors.

* Nass metinlerinin genelinde, Allah'ın indirdiğiyle hükmetmeyenler küfür, zulüm ve fısk ile nitelendirilmiştir. Allah 􀀬 şöyle buyurur: "Kim Allah'ın indirdiğiyle hükmetmezse, işte onlar kâfirlerdir." [TMQ 5:44]. Allah 􀀬 şöyle buyurur: "Kim Allah'ın indirdiğiyle hükmetmezse, işte onlar zalimlerdir." [TMQ 5:45]. Allah 􀀬 şöyle buyurur:

* The generality of the texts mentioning those who do not rule by what Allah 􀀬 has revealed characterised them with kufr (disbelief), zulm (injustice) and fisq (transgression). He 􀀬 says; “And whosoever does not judge by what Allah has revealed, such are the Kaafirun (disbelievers).” [TMQ 5:44]. He 􀀬 says; “And whosoever does not judge by what Allah has revealed, such are the zaalimun (unjust, oppressors).” [TMQ 5:45]. He 􀀬 says:

"Kim Allah'ın indirdiği ile hükmetmezse, işte onlar fasıkların ta kendileridir." [TMQ 5:47] * Hakimiyyet (egemenlik) yalnızca Allah'a ait olmalıdır. O (SWT) şöyle buyurmuştur:

“And whosoever does not judge by what Allah has revealed, such are the Faasiqun (transgressors).” [TMQ 5:47] * The Hakimiyyah (sovereignty) must belong only to Allah 􀀬. He 􀀬 said:

"Şüphesiz hüküm yalnızca Allah'ındır. O, yalnız kendisine ibadet etmenizi emretmiştir." [TMQ 12:40] Ayrıca Allah 􀀬, mü'minlerin Allah'ın Şeriatı dışında bir hükme başvurmalarını yasaklamış ve bunu imanın olumsuzlanması kılmıştır; şöyle buyurarak: "Hayır, Rabbine andolsun ki, aralarında çıkan anlaşmazlıklarda seni hakem kılmadıkça ve sonra verdiğin hükme içlerinde bir sıkıntı duymadan, tam bir teslimiyetle boyun eğmedikçe iman etmiş olmazlar." [TMQ 4:65] Ayrıca münafıkları, Allah'ın indirdiğinden başkasına başvurmalarından dolayı eleştirmiştir.

“Indeed, the Rule is for none but Allah. He has commanded that you worship none but him.” [TMQ 12::40] * Also Allah 􀀬 has forbidden the believers from referring to a law other than the Sharee’ah of Allah 􀀬, and He made that a negation of the Imaan when He 􀀬 said; “But no, by your Lord, they can have no Imaan, until they make you the judge in all disputes between them, and find in themselves no resistance against your decisions, and accept them with full submission.” [TMQ 4:65] * He also criticised the hypocrites for referring to other than what Allah has revealed:

{"Hast du nicht jene gesehen, die behaupten, an das zu glauben, was zu dir herabgesandt wurde und was vor dir herabgesandt wurde, und die dennoch vor die Taghut (falschen Richter) zur Entscheidung ihrer Streitigkeiten gehen wollen, obwohl ihnen befohlen wurde, sie abzulehnen? Doch Shaytan will sie weit in die Irre führen."} [TMQ 4:60] Hmm, I need to correct this: the translation should be Turkish, not German. {"Sana indirilene ve senden önce indirilene iman ettiklerini iddia edip, buna rağmen anlaşmazlıklarında hüküm için Tağut'a (sapkın hakimlere) gitmek isteyen münafıkları görmedin mi? Oysa onları bunu reddetmekle emrolunmuşlardır. Şeytan ise onları uzak bir sapkınlığa sürüklemek ister."} [TMQ 4:60] * Allah'ın hükmünü bırakıp başka birinin hükmüne yönelmek caiz değildir. Bunu yapan kimse, Allah'ın hükmü üzerine Cahiliyye'nin hükümlerini tercih etmiş olur.

“Have you seen those (hypocrites) who claim that they believe in that which has been sent down to you, and that which has been sent down before you, and they wish to go for judgement (in their disputes) to the Taghut (false judges) while they have been ordered to reject them. But Shaytan wishes to lead them far astray.” [TMQ 4:60] * It is not allowed to leave the rule of Allah 􀀬 for the rule of anyone else. Whoever does that would be giving preference to the rules of Jahilliyyah over the rule of Allah 􀀬.

"Onlar hâlâ Cahiliyye'nin hükmünü mü istiyorlar? Kesin inancı olan bir topluluk için hüküm verme bakımından Allah'tan daha iyi kim olabilir?" [TMQ 5:50] Bu, asıl kuraldır; ancak onların görüşüne göre kabinede yer almak, aşağıdaki delillerden çıkarılan bir istisna olarak asıl kuralın dışında tutulmaktadır:

“Do they then seek the judgement of (the Days of) Ignorance? And who is better in judgement than Allah for a people who have firm belief.” [TMQ 5:50] This is the rule in origin, but participation in the cabinet is allowed (in their view) as an exception to the origin, deduced from the following evidences:

1. Yusuf'un (as) yönetime katılması.

1. Yusuf ’s (as) participation in ruling.

2. Necâşî'nin konumu.

2. The position of an-Najashi.

3. El-Maslahah (menfaat).

3. Al-Maslahah (interest).