Bu, bu metinlerin sahih olmadığı için bizi bağlamadıkları, dolayısıyla onlara göre amel etmemizin gerekmediği anlamına gelir. Onlar bunu, Mekke'de Halifeliği kurmak için çalıştığı dönemde Elçinin ﷺ fiillerine uymama görüşlerinin delili sayıyorlar; oysa bu, aksine onların aleyhine bir delildir.

This means we are not bound by texts that are not authentic. As a consequence, we are not required to act upon it. They think this is an evidence for their opinion (as opposed to it being an evidence against them) of not emulating the actions of the Messenger 􀁕 in Makkah, when he worked to establish the Khilafah.

Bu görüşe karşılık şunu söyleriz: Siyer, incelenmesi ve doğrulanması gereken rivayetlerin ve olayların bir derlemesidir.

In response to this view we say that the Sirah is a compilation of reports and incidents, which require examination and authentication.

Peygamber'in (ﷺ) eylemleriyle ilgili olduğu için bu, Vahiy'in bir parçasıdır. Bu nedenle Müslümanlar, Kur'an ve Sünnet ile ilgilendikleri gibi Mustafa'nın (ﷺ) Siyer'i ile de ilgilenmek zorundadırlar. Mekke'deki Siyeri, orada iken gerçekleştirdiği ve Medine'de Darü'l-İslam'ın kurulmasına yol açan eylemlerinden oluşmaktadır. Siyeri ihmal etmek, onu doğrulayabilecek durumda olanlar için bunu yapmamalarından dolayı günah olur; Müslümanlar için de bunu doğrulama yeteneğine sahip olanları teşvik etmemelerinden dolayı günah olur.

Since it relates to the actions of the Messenger 􀁕, it is part of the Wahy (revelation). Hence, the Muslims must be concerned with the Sirah of the Mustafah, just as they are concerned with the Qur’an and Sunnah. His Sirah in Makkah constitues the actions he undertook whilst he was there, and which led to the establishment of dar al-Islam in Madinah. Neglecting the Sirah will incur sin on those able to verify it for not doing that, and it will incur sin upon Muslims for not encourageing those who had the ability to verify it.

Gerçekten çok garip ki, bu iddiayı ileri sürenler genellikle hadislerin rivayet edilmesi ve tahkik edilmesiyle meşgul olan kimselerdir. Bu görüşü, sanki din'i tesis etmek için çalışmaktan muaf tutulmuş gibi ortaya koyuyorlar. Bu görüşü dile getirirken önemli ve kesin bir delil elde ettiklerini sanıyorlar.

It is very strange indeed, that those who make such a claim are from the people who usually concern themselves with the reporting and checking of ahadith. They put forward this view as if they are exempt from working to establish the deen. They cite this view, thinking that they have scored an important and conclusive point.

Have those Muslims forgotten that they are commanded, like any other Muslim, to work to establish the Islamic State? This makes it obligatory upon them to study, examine and check the Sirah. If the reality has prompted them to check the ahadith of the Prophet ﷺ regarding partial Shar'ee matters, an effort for which they are thanked, and they have exerted great effort and spent a lot of time on this path, then how much more incumbent is it upon them to spend time and effort once they have realised that the issue relates to the establishment of the deen?

Have those Muslims forgotten that they are commanded, like any other Muslim, to work to estbalish the Islamic State? This makes it obligatory upon them to study, examine and check the Sirah. If the reality has prompted them to check prophetic ahadith regarding partial Shar’ee matters, an effort for which they are thanked; and they have exerted great effort and spent a lot of time in this path; then how much more incumbent is it upon them to spend time and effort once they realised that the issue relates to the estbalishment of the deen?

Siyer kitapları, bütün rivayetlerinin reddedilmesi gerekecek bir noktada değildir; tıpkı bütün rivayetlerinin alınması gerekecek bir noktaya ulaşmamış oldukları gibi.

The Sirah books are not at a point where all their reports must be neglected, just as they have not reached the point where all their narrations have to be taken.

Sîre yazarlarının çalıştığı tarih yazımı alanı, muhaddislerin (hadis derleyicilerinin) yöntemlerinin katı titizliğine dayanmıyordu. Râvilerin ve rivayet edenlerin güvenilirliğini tespit konusunda, naklettiklerinin doğruluğu konusunda, aşırı kısaltma (ihtisar) ve rivayetten kaçınma konusunda da onlar kadar sıkı değillerdi.

The field of historiography in which the Sirah writers worked did not depend on the strict accuracy of the methods of the Muhaddithun (compilers of ahadith). Nor were they as strict with regards to establishing the trustworthiness of narrators and transmitters, the correctness of what they transmitted, excessive brevity (contraction) and reluctance in transmission.

Bu durum, hadis âlimlerini ve tahkik ile uğraşanları, siyer yazarlarını gevşek davranmakla suçlamalarına yol açtı. Oysa hadis ilmi, muhaddislerin ve hadis âlimlerinin kendi içlerinde ve rivayetlerinde araştırdıklarını gerektirir.

This made the scholars of hadith or those involved in verification look at the Sirah writers as complacent. The truth is that the science of hadith requires what the Muhaddithun and scholars of ahadith have investigated in themselves and in their transmissions.

Sîre ilmi, bu ilmin bir yönü bakımından bunu gerektirir; bu yön de Resulullah ﷺ ile sahabilerinin biyografisiyle ilgilidir. Bunun dışındaki yön, yani Resulullah ﷺ ve sahabileriyle ilgili olmayan kısım ise bu ilimde müsamahayı zedelemez. Olaylar çok ve sayısızdır, günler çabuk geçer; sîre yazarı veya tarihçi, Muhaddisler'in yöntemine dayanmak isterse, bütün olayları kapsayamaz. Bu nedenle Resulullah ﷺ'in biyografisi, Müslümanların ilgilenmesi gereken en önemli şeylerden biridir; çünkü onun sözleri, fiilleri, onayları ve vasıflarına dair haberleri içerir. Bütün bunlar, tıpkı Kur'an gibi teşriin (hüküm koymanın) bir parçasıdır. Peygamber sîresi, teşriin unsurlarından biridir; bu yüzden hadisin bir parçası sayılır. Resulullah ﷺ'den sahih olarak rivayet edilen her şey, Sünnet'ten olduğu için şer'i bir hüküm kabul edilir. Üstelik Resulullah ﷺ'e uymak, Allah tarafından emredilmiştir. O şöyle buyurmuştur: "Andolsun, Allah'ın Resulü'nde sizin için güzel bir örnek vardır." [TMQ 33:21]. Dolayısıyla sîreye önem verip onu takip etmek, şer'i bir meseledir.

The science of Sirah demands this in one of its aspects, which relates to the biography of the Messenger 􀁕 and his companions. As for the other aspect, which does not relate to the Messenger 􀁕 and his companions, then the leniency does not impair this knowledge. The incidents are many and numerous and the days pass quickly, the Sirah writer or historiographer is not able to encompass all the incidents if he wishes to rely on the method of the Muhaddithun. Hence, the biography of the Messenger 􀁕 is one of the most important things the Muslims should be concerned with, because it containes the reports about the Messenger 􀁕 regarding his statements, actions, consent and attributes. All of these things are part of the legislation just like the Qur’an. The Prophetic Sirah is one of the constituents of legislation; that is why it is considered part of the hadith. Whatever has been authentically narrated from the Prophet 􀁕 is considered a Shar’ee rule because it is from the Sunnah. Not to mention that following the Messenger 􀁕 has been commanded by Allah 􀀬. He 􀀬 said; “Indeed in the Messenger of Allah [Muhammad 􀁕] you have a good example to follow.” [TMQ 33:21]. Thus, to give attention and pursue the Sirah is a Shar’ee matter.

Erken dönemde Siyer'in aktarım yöntemi rivayetlerin nakline dayanıyordu. Tarihçiler onu sözlü olarak nakletmeye başladılar.

The methodology of transmitting the Sirah in the early days used to rely on the narration of reports. The historians began to transmit it verbally.

İlk nesil, Elçi'nin 􀁕 davranışlarına tanıklık etti ve onlar hakkında duyduklarını başkalarına nakletmeye başladı. Bundan sonra gelen nesil, bunları ilk nesilden nakletti. Bazıları, bugün bile hadis kitaplarında gördüğümüz gibi, bunları çeşitli konular hâlinde yazıya geçirdi. İkinci asra gelindiğinde, bazı âlimlerin biyografik rivayetleri derlemeye ve bir araya getirmeye başladığını görüyoruz. Bunu da tıpkı hadis rivayetinde yapıldığı gibi, rivayeti nakleden kişinin ve ondan naklettiği kişinin adını zikrederek yazdılar. Böylece hadis âlimleri ve isnadı (nakil zincirini) inceleyenler, ravileri ve nakil zincirini bilerek kabul edilebilir ve sahih Siyer rivayetlerini zayıf ve reddedilenlerden ayırt edebildiler. Siyerden bir şey, sahih olduğunda nakledilirken güvenilen yöntem budur. Mesele yeni bir ilim dalı kurmak değildir; aksine Elçi'nin 􀁕 söz ve fiillerinde doğruluğu ve isabeti aramayı gerektirir. Bununla birlikte, Siyeri inceleyen bazı kaygılı kimseler de vardır. Dini kurmada Elçi'nin 􀁕 örnekliğini taklit eden grup veya topluluk, eylemine delil olarak dayandığı metinleri kontrol etmelidir.

The first generation, which witnessed the actions of the Messenger 􀁕 and heard about them, began to narrate them to others. The generation that came after transmitted it from the first generation. Some of them put them in writing in a miscellaneous manner as we can see in the books of ahadith even today. By the advent of the second century we saw some scholars beginning to compile the biographical reports and put them together, and they wrote this down by mentioning the name of the transmitter and the person from whom he transmitted the report, exactly as it was done in the narration of the hadith. Hence, the scholars of hadith and those who scrutinise the isnaad (chain of transmission) were able to know the acceptable and authentic Sirah reports from the ones which were weak and rejected, by knowing the narrators and the chain of transmission. This is what is relied upon when citing something from the Sirah when it is authentic. The issue is not one of establishing a new discipline; rather it requires seeking the accuracy and correctness in the statements and actions of the Messenger 􀁕. However, there are some concerned people who checked the Sirah. The group or party that emulates the example of the Messenger 􀁕 in establishing the deen must check the texts that it relies on as evidence for its action.

Ayrıca Siyer kitapları, aralarındaki ihtilaflara rağmen, tıpkı hadis kitapları gibi ve Kur'an-ı Kerim'in işaret ettiği gibi, davetin aşamaları ve eylemleri konusunda birbiriyle uyum içindedir. Kur'an-ı Kerim, davetin birçok ayrıntısını açıklamış, bu konuda nakledilenlerin doğruluğuna açık bir ışık tutacak ölçüde netlik getirmiştir. Kur'an-ı Kerim, gerekli olanı açıklayan birçok hususu, doğru bir biçimde zikretmiştir.

Furthermore, the books of Sirah, despite their disagreements, agree together (just like the books of hadith and as the Noble Qur’an has indicated) on the stages and actions of the da’wah. The Noble Qur’an has clarified many of the details of the da’wah, in a manner that is sufficient to throw a clear light on the correctness of what has been transmitted about it. The Noble Qur’an has mentioned many things that clarify what is required, and in an accurate manner.

Örneğin, Elçi ﷺ, batıl inançlara karşı mücadeleye ve putlara, ateizme, Yahudiliğe, Mecusilere ve Sabiilere karşı çıkmaya başladı.

For example, the Messenger 􀁕 embarked upon attacking the false creeds and opposing the idols, atheism, Judaism, Magians and the Sabians.

Kur'an bunu birçok ayette belirtmiştir. Resulullah ﷺ, kız çocuklarının diri diri gömülmesine, serbest otlatılan dişi deve (vesile) geleneğine, ikiz doğumlarda hayvanlar için putlara kurban kesilmesine ve okla fal bakmaya saldırdığında âdetlere ve geleneklere karşı çıkmıştır. Yöneticilere karşı durmuş, onları isim ve sıfatlarıyla anmış ve da'veye karşı kurdukları entrikaları ortaya çıkarmıştır. Grup bütün bunlara bağlı kalmalıdır. Bu bağlılık, fiilin aslına ve genel anlamına göre olacak; ayrıntılarına, araçlarına ve biçimlerine göre olmayacaktır. Böylece grup, hatalı düşüncelere ve yanlış kavramlara karşı çıkacak; gerçekte İslam'dan sapan âdet ve geleneklere saldıracaktır. Yöneticilere karşı ayağa kalkacak, entrikalarını ortaya çıkaracak, İslam'ın düşünce ve hükümlerini açıklayacak ve ümmeti bunları benimsemeye çağıracak, hayatlarında onu hâkim kılmak için onunla birlikte çalışacaktır.

The Qur’an has indicated this in many ayaat. The Messenger 􀁕 attacked the customs and traditions when he attacked the live burial of girls, a she-camel let loose for free pasture (waseelah), idol sacrifices for twin births in animals, and divining with arrows. He 􀁕 opposed the rulers and he mentioned them by name and description, and exposed their plots against the da’wah. The group must adhere to all of these things. Its adherence will be to the origin of the action and its general meaning, and not according to its details, means and forms. Thus, the group will oppose the erroneous thoughts, incorrect concepts and attack the customs and traditions that deviate from Islam in their reality. It will stand up against the rulers, expose their conspiracies, clarify the thoughts and rules of Islam and call the Ummah to adopt them and work together with it to establish it in their life.

Elçi 􀁕 tüm bunlarla silahsız ve savunmasız olarak yüzleşti; (hiçbir) tarafı tutmadan, (başkalarının isteklerine) uymadan veya herhangi bir uzlaşmayı kabul etmeden. Cazip gösterilen ya da tehdit içeren tüm teklifleri reddetti ve Rabbinin emrinden sapmadan sabretti. Kur'an bunu bize haber vermiştir; dolayısıyla bu, grubun çalışmaları sırasında bir yol göstericidir.

The Messenger 􀁕 faced all of this unarmed and defenceless without taking sides (with any), compliance (with others’ wishes) or accepting any compromise. He refused all the offers of attraction or threat, and remained patient without deviating from the order of his Lord. The Qur’an has informed us of this, so this is a guidance for the group during its work.

Allah'ın Resûlüne 􀁕 verdiği emir, yani "Öyleyse sana emrolunanı açıkça tebliğ et" âyetinin nazil olması, bu âyetten önce davetin açıkça ilan edilmesi meselesinin bulunmadığını, aksine gizli ve saklı olduğunu, yani açık ilan aşamasından önceki aşamanın bu olduğunu gösterir.

The revelation of Allah’s 􀀬 order to the Messenger 􀁕; “So proclaim what you are commanded with” indicates that before the ayah was revealed, the issue of the public proclaiming of the da’wah did not exist, rather it was secret and hidden, which is the stage before the public proclamation.

Ve Onun 􀀬 şu sözü: "Ki ana kenti ve çevresindekileri uyarasın" [TMQ 6:92], Mekke'nin dışına da'veti yaymanın bir emridir. Kur'an'ın Muhâcirler ve Ensâr'dan söz etmesi, Hicret ve Nusra'nın varlığına bir delildir.

And His 􀀬 saying; “So that you may warn the mother of towns and what surrounds it” [TMQ 6:92], is a command of extending the da’wah outside of Makkah. The Qur’an’s mention of the Muhajireen and the Ansar is a proof for the existence of Hijrah and Nusrah.

Bu nedenle Kur'an, ilk rehberdir. Hadis kitapları, Mekke döneminde Müslümanlara dair rivayetlerle doludur.

Therefore, the Qur’an is the first guide. The books of hadith are overflowing with the reports of the Muslims during the Makkan period.

Buhari, "Mekke'deki Müşrikler tarafından Peygamber ﷺ ve ashabına nasıl davranıldığı" başlığı altında, örneğin, Habbab b. el-Eret'in hadisini nakleder. Habbab, Müslümanlara zafer verilmesi için Allah'a dua etmesini rica ederek Resulullah ﷺ'a geldiğinde bu hadisi aktarır. Ayrıca Buhari, Peygamber ﷺ'in Kureyş ileri gelenlerine karşı yaptığı duayı da zikreder. Yine, Taif'e gittiğinde kavminden gördüğü ağır kötü muameleyi de anlatır. Aynı şeyler hadis kitaplarının diğerlerinde de rivayet edilmiştir. Dolayısıyla, metinlerini bilmeden yerine getirmek zorunda olduğumuz bir emir karşısında değiliz.

Bukhari, for example, mentioned under the heading; “How the Prophet 􀁕 and his companions were treated by the Mushriks in Makkah.” He cites the hadith of Khabbab b. al-Arat when he came pleading to the Messenger 􀁕 to pray to Allah 􀀬 to give the Muslims the victory. He also mentions the Messenger’s 􀁕 du’a against the chiefs of Quraysh. He also mentions the severe mal-treatment he 􀁕 received from his people when he went up to Taa’if.We find the same things narrated in the other books of hadith. Therefore, we do not stand before an order that we have to perform without having its texts.

Burada şunu belirtmek gerekir ki sîre yazarlarının kendileri de güvenilir ve sadık kimselerdi; bu hususta diğer âlimler de tanıklık etmişlerdir.

It is worth mentioning here that the Sirah writers were themselves reliable and trustworthy, which other scholars have testified to.

- İbn İshak (85-152 H.) "el-Mağazi" (askeri seferler) adını taşıyan bir kitap yazdı. Zührî onun hakkında şöyle dedi: "Mağazi (askeri seferler) hakkında bilgi edinmek isteyen, İbn İshak'a başvursun." Şafiî onun hakkında şunu söyledi: "Mağazi konusunda uzman olmak isteyen, tamamen Muhammed b. İshak'a muhtaçtır." Buhari de onu Tarihinde zikretti.

- Ibn Ishaaq (85-152 AH) wrote a book called, “al-Maghazi” (the military expeditions). Az-Zuhri said about him; “Whosoever wishes to learn about the Maghazi (military expeditions), let him refer to Ibn Ishaaq.” Shafi’i said about him: “Whosoever wishes to be an expert in the maghazi, he is totally dependent on Muhammad b. Ishaq.” Bukhari also mentioned him in his Tareekh.

- İbn Sa'd (H. 168-230) ve "et-Tabakat" (Nesiller) adlı kitabı.

- Ibn Sa’d (168- 230 AH) and his book, “at-Tabaqaat” (the generations).

El-Hatîb el-Bağdâdî onun hakkında şöyle demiştir: "Muhammed b. Sa'd bizim nezdimizde güvenilir kişilerdendir ve hadisleri, onun doğruluğunu gösterir; çünkü çoğu rivayetini incelemiştir." İbn Hallikân şöyle demiştir: "Dürüst ve güvenilir biriydi." İbn Hacer onun hakkında şöyle demiştir: "Hadisleri ezberleyen (huffaz) ve tenkit edenlerin büyüklerinden, güvenilir biriydi." Et-Taberî (224-310 H.), isnad metodunu takip ettiği "Tarihu'r-Rusul ve'l-Mülûk" (Peygamberlerin ve Hükümdarların Tarihi) adlı bir kitaba sahiptir. El-Hatîb el-Bağdâdî onun hakkında şöyle demiştir: "Sünen (yani hadis) ve bunların rivayet silsilelerini, sahih hadisi uydurma olandan ayırmayı, insanların tarihini ve haberlerini bilirdi." Hadislerin çoğu için Tarih'ini Muhaddislerin metoduna göre yazmıştır.

Al-Khateeb al-Baghdadi said of him: “Muhammad b. Sa’d for us is one of the people of trust, and his hadith indicates his truthfulness for he examines most of his narrations.” Ibn Khillikaan said: “He was honest and trustworthy.” Ibn Hajar said about him: “He was one of the great, reliable huffaz (people who had memorised ahadith) and critics.” - At-Tabari (224-310 AH) he has a book entitled, “History of the Messengers and Kings” (tareekh ar-rasool wal-mulook) in which he followed the methodology of isnaad (chains of narration). Al-Khateeb al- Baghdaadi said about him, “He was knowledgeable about the Sunan (ie hadith), their lines of transmission, the sound hadith from the spurious, the history of people and their news.” For the majority of hadith, he wrote the Tareekh according to the methodology of the Muhaditheen.

Kitabı, "Tehzibü'l-Âsâr ve Tafsîlü's-Sâbit 'an Resûlillâh ﷺ mine'l-Ahbâr" adını taşıyan bir hadis kitabı derlemiştir. Bu kitabın adı "Resûlullah'ın ﷺ sabit olan haberlerinin tafsili ve rivayetlerin gözden geçirilmesi" anlamına gelir. İbn Asâkir, bu kitap hakkında şöyle demiştir: "Bu, hayret verici bir kitaptır; içinde Resûlullah ﷺ'ın sahih olan her hadisine yer vermiştir." Benzer şekilde İbn Kesîr ve ez-Zehebî'nin de hadis ilminde büyük bir uzmanlığa sahip oldukları kabul edilmektedir.

He has compiled a book of hadith entitled; “Tahzeebul athaar wa tafseel at-thaabit ‘an Rasoollullahi 􀁕 minal akhbaar” – “Revision of the reports and elaboration of the proven news about the Rasool of Allah 􀁕.” Ibn ‘Asaakir said about it, “It is an amazing book, in which he spoke about every authentic hadith of the Messenger of Allah 􀁕.” - Similary, Ibn Katheer and az-Zahabi are considered to have great expertise regarding hadith.