Bu grup Şeriat'ı elde edeceği kaynakları belirledikten sonra, bu kaynaklardan nasıl yararlanacağını ve onları nasıl benimseyeceğini anlamaya geçmelidir. Başka bir deyişle, bu kaynaklardan ahkâmı çıkarabileceği kuralları, yani kaideleri (qawaa'id) anlamaya yönelmelidir. Âlim, bir Şer'î hükmü benimsemeye yöneldiğinde, benimsediği hükmün dayandığı Usul ilkelerini zihninde taşıdığında hiç şüphe yoktur. Yazılmış olsun ya da olmasın, bir Usulü olmayan hiçbir ilim yoktur.

After the group has established the sources from which it will obtain the Shar’a, it must move onto understanding how it should use and adopt from them. In other words, it must move towards understanding the principles (qawaa’id) by whose study one can make deduction of ahkaam from their sources. There is no doubt that when the scholar puts his mind to adopting a Shar’ee rule, he would have in his mind the principles of Usul on which he bases the hukm he adopts. There is no knowledge that does not have an Usul, whether that has been written or not.

Şer'î metinler; âmm (genel) ve has (özel) ile; mücmel (ayrıntısız) ve mufassal (ayrıntılı); mutlak (kayıtsız) lafızları içerir.

The Shar’ee texts contain the ‘aamm (general) and the khaas (specific); the mujmal (unelaborated) and the mufassal (elaborated); mutlaq (absolute)

ve muktayyad (kayıtlı); avamir (emirler) ve nevahi (yasaklar); naasih (nesh eden) ve mansuh (neshedilen); mefhum el-muvafaka (uygunluk mefhumu) ve mefhum el-muhalefe (aykırılık mefhumu); mantuk (lafız), mefhum (zımnî anlam) ve ma'kul (akılla anlaşılan gerekçe)

and the muqayyad (restricted); awamir (orders) and nawahi (prohibitions); the naasikh (abrogator) and the mansukh (abrogated); mafhum al-muwaafaqah (conformable meaning) and mafhum al-mukhaalafah (opposite meaning); the mantuq (wording), mafhum (implicit meaning) and ma’qul (rationale)

…metnin; haber-i vâhid (tekil haber) ve bunun ne zaman delil olarak kullanılabileceği, ne zaman delil olarak kullanılamayacağı ve bunların yanı sıra daha birçok konu. Grup, fıkhî ilkesini ortaya koymalı, bunları benimsemeli ve başkalarına sunmalıdır.

of the text; the khabar al-wahid (solitary report) and when it can be used as proof and when it cannot be used as proof and many things besides these. The group must set out its juristic principle, adopt them, and present them to others.

Usul'de zikredilen ilkelerin çoğu üzerinde ihtilaf edilmiştir. Her ilkenin ondan çıkan birçok dalının bulunduğu bilinmektedir. İhtilaf edildikleri için, ihtilaflı olma durumlarından çıkarılmaları gerekir. Bu da grubun doğru gördüğü görüşü benimsemesiyle yapılır. Usul ilkeleri benimsendikten sonra, dallar bu ilkelere göre anlaşılır.

Most of these principles of Usul that have been mentioned are disputed over. It is well known that each principle has many branches emanating from it. Since they are disputed, they must be taken away from being of disputed status. This is done by the group adopting what it views as correct. After the adoption of the principles of Usul, the branches are understood according to these principles.

Usul ve ilkelerini öğrenmenin ardından grup, Şer'i kaynaklarından anlama yetisini kazanmış olacaktır. Bundan sonra ise sabit ve bilinen İctihad yöntemini izlemekten başka çaresi kalmayacaktır. Grubu başkalarından ayıran şey budur. Grubun, gençlerini bu anlayışla yetiştirerek insanlara taşıması gereken de budur.

After gaining knowledge of the Usul and its principles, the group will have acquired the ability to understand the Shar’a from its sources. After that it has no option but to follow the fixed and known method of Ijtihaad. This is what must distinguish the group from others. This is what the group must take to the people by culturing its shabab with it.

Grubun üzerine kurulması gereken ilk şey budur.

This is the first thing that the group must be established upon.

Gerçekten, müctehidin işi, doktorun işine benzer. Doktorun ilk yaptığı şey, hastayı dinlemek ve durumunu tarif etmektir.

Indeed, the work of the Mujtahid is like the work of the doctor. The first thing he does is to listen to the patient and describe his condition.

Ardından hasta, hastalığın belirtilerine takılıp dikkati dağılmadan önce, asıl hastalığı teşhis eder; hastanın şikâyet ettiği de budur. Sonra öğrencilik günlerinde edindiği bilgiye başvurur. Ardından tedaviyi yazabilmesi için kendisine yardımcı olacak kitapları gözden geçirebilir. Bundan sonra çözümü, bu durumda ilacı verir. Başka bir deyişle, çözümü anlatırken metinlere başvurur.

Then he diagnoses the fundamental illness, which the patient complains of, after distancing himself from being distracted by the symptoms of the illness. Then he refers to the knowledge that he gained in his days of study. He may then review the books that help him to prescribe the treatment. After that he gives the solution, in this case the medicine. In other words, he goes to the texts in describing the solution.

Eğer değişim isteyen ve değişimin sorumluluğunu üstlenen grup İslami bir grupsa, onun değişim çalışması da İslami olmak zorundadır. Değişim, şer'i delillere dayanmalıdır; kişisel görüşe, arzulara, akılla algılanan menfaate, gerçekliğe ya da şartlara değil. Aksine, grubun hükmünü belirleyen şeri'at olmalıdır. İslam sevgisi ya da Müslümanların durumuna duyulan kaygı, tek başına grup için hiçbir hükmü belirlemez. Müslümanların maslahatı şeri'at tarafından tanımlanır, çünkü Müslümanların maslahatını tanımlayan şeri'attır. Burada, İslam'ın maslahata bakışını ve maslahatın ne zaman şeri'at tarafından kabul edildiğini açıklayan bazı ayrıntılara girmek gerekir.

If the group that wants change and undertakes the responsibility of change is an Islamic group, its work for change must be Islamic. The change should be based on the Shar’ee evidence, and not on personal opinion, whims, rationally perceived interest, the reality or the circumstances. Rather, it must be the Shar’a that dictates the hukm Shar’ee to the group. The love of Islam or the concern for the circumstances of the Muslims, do not in themselves dictate any rules to the group. The interests of the Muslims are defined by the Shar’a, because the Shar’a defined the interests of the Muslims. Here, it becomes necessary to go into some details that clarify Islam’s viewpoint towards maslahah (the benefit) and when benefit is recognised by the Shar’a.