Şeriat, yalnızca bir topluluğun varlığını şart koşmaz. Şeriatın şart koştuğu, bu düzeni tesis etmeyi amaç edinen bir topluluğun kurulmasıdır. Topluluğun varlığına dair deliller bunu bizim için açıklığa kavuşturmaktadır.

The Shar’a does not require the mere presence of a group. Rather what the Shar’a requires is the establishment of a group whose purpose is to establish this order. The evidences for the existence of the group clarify this for us.

- Onun (SWT) şu buyruğunda: "İçinizden, hayra (İslam'a) çağıran, iyiliği emreden ve kötülükten alıkoyan bir topluluk olsun. İşte onlar kurtuluşa erenlerdir." [Âl-i İmrân, 3:104]. Şeriat, bir siyasi grubun kurulmasını farz kılmıştır; bu grubun ideolojisi İslam'dır ve grubun kurulma amaçlarını gerçekleştirmek için gerekli olan fikirleri ve Şer'i hükümleri taşır; bu amaçlar, İslam'ın hâkimiyeti, tesisi ve iktidara ulaşmasıdır. Buradaki emir, grubun kendisi için bir grup bulundurmak değildir. Bilakis emredilen şey, emredileni gerçekleştirmektir; yani davet, iyiliği emretme ve kötülükten alıkoyma. Ayrıca davet, iyiliği emretme ve kötülükten alıkoyma kendi başına bir amaç için de değildir. Asıl emir, davetin ve iyiliği emredip kötülükten alıkoymanın varlık sebebi olan amacı gerçekleştirmektir: hâkimiyet, pekiştirme ve iktidara ulaşma.

- In His 􀀬 saying; “And let there arise out of you a group inviting to all that is good (Islam), enjoining the ma’roof (good) and forbidding the munkar (evil). And it is they who are successful.” [TMQ 3:104]. The Shar’a has obliged the establishment of a political group whose ideology is Islam and that carries the thoughts and Shar’ee rules necessary for the achievement of the aims the group was established for, which are the dominance, establishment and accession to power [of Islam]. The order is not to have a group for its own sake. It is rather to realise what was commanded, which is the da’wah and enjoining the ma’roof and forbidding the munkar. Also, it is not the da’wah and enjoining the good and forbidding the evil for their own sake. Rather the order is to realise the objective for which the da’wah and enjoining the ma’roof and forbidding the munkar exist; dominance, consolidation and accession to power.

- Resulullah ﷺ şöyle buyurdu: “Yeryüzünün herhangi bir yerinde üç kişinin bulunması, içlerinden birini emir (lider) olarak tayin etmeden caiz değildir.” [Ahmed b. Hanbel rivayet etmiştir]. Şer‘î delil, Müslümanlara emredilmiş olan her ortak eylem için bir emirin bulunması gerektiğini göstermektedir.

- The Messenger 􀁕 said; “It is not allowed for three people to be on any part of the earth without appointing one of them as ameer (leader).” [Narrated by Ahmad b. Hanbal]. The Shar’a indicated that for any joint action that the Muslims have been ordered to perform they must have an ameer.

Emir olduğu konuda ve emir kılındığı insanlar hakkında ona itaat etmek zorunlu olacaktır. Grup, emirin emrine uymalıdır; böylece bu toplu çalışmanın sonuçları Şeriat'a uygun biçimde elde edilmiş olsun.

The obedience to him will be obligatory in the matter he has been made ameer for, and for the people over whom he has been made ameer. The group must comply with the order of the ameer, so that the results of this collective work are achieved according to the Shar’a.

Allah'ın 􀀬 Müslümanlara, yalnızca Halife'ye emanet edilmiş birçok farz yüklediği göz önüne alındığında, bu farzların yerine getirilebilmesi için bir Halife atamak zorunlu hale gelmiştir. Halife'nin atanması ve Hilafet'in kurulması bir grup aracılığıyla gerçekleştirilemeyeceğine göre, Halife'yi ve Hilafet'i kurmayı amaçlayan bir grubun bulunması kaçınılmaz olur. Bu, şu kaideye dayanır:

- Since Allah 􀀬 has enjoined upon the Muslims many obligations that are entrusted to the Khaleefah only, then it has become imperative to appoint a Khaleefah in order to realise these obligations. Since the appointment of a Khaleefah and the establishment of the Khilafah cannot be achieved except by a group, then the presence of a group whose aim is to establish the Khaleefah and the Khilafah becomes inevitable. This is based on the principle:

"Bir vacibi gerçekleştirmeye yarayan şey de vaciptir." Bu sayede, bir topluluğun varlığının gerekli Şer'i hedefin varlığıyla ayrılmaz biçimde bağlantılı olduğu açıkça anlaşılır. Dolayısıyla bu, yalnızca İslam'a davet görevini üstlenen bir topluluk değildir. Mesajı sadece iletmek uğruna ileten bir topluluk da değildir. Bilakis bu, İslam'ı Müslümanların hayatında, İslam Devleti'nin kurulması yoluyla tesis etmek amacıyla kurulmuş bir topluluktur; İslam Devleti de hem bireysel hem de toplumsal tüm İslam hükümlerinin uygulanması için Şer'i yöntem olarak kabul edilmektedir.

‘That which is necessary to establish a wajib is itself a waajib.’ So it becomes clear that the presence of a group is inextricably linked to the presence of the required Shar’ee objective. Thus, it is not a group that merely undertakes the da’wah to Islam. It is not a group that conveys the message just for the sake of conveying. Rather it is a group established for the purpose of establishing Islam in the life of the Muslims, through the establishment of the Islamic State, which is considered the Shar’ee method of applying all the rules of Islam, both individual and collective.

Bu nedenle, kuruluş amacını gerçekleştirmeyi kendine hedef edinen bir topluluğun var olması gerekir.

Hence a group must exist whose purpose is to realise the aim for which it has been established.

Grup, kendisinden beklenen her şeyi yerine getirmiş sayılabilmesi için aşağıdaki işleri yapmak zorundadır.

Until the group can be considered to have fulfilled all that is required of it, it must do the following things.

Benimsenmesi gereken; işi için gerekli olan tüm düşünceleri, şer'i hükümleri ve görüşleri benimsemeli ve bunlara söz, fiil ve düşünce olarak bağlı kalmalıdır. Çünkü benimsemenin amacı, partinin birliğini korumaktır. Eğer grup kurulur ve üyeleri farklı düşüncelere ve çeşitli içtihatlara sahip olursa, genel olarak amaç ve İslam konusunda birleşmiş olsalar bile grup bölünme ve parçalanmaya uğrar. Bunun içinde başka fraksiyonlar oluşur ve grubun içinde gruplaşmalar meydana gelir. Onun da'veti, başkalarını onunla birlikte çalışıp farz olanı kurmaya çağıran bir da'vetten, birbirlerine yönelik bir da'vete dönüşür. Birbirleriyle tartışmaya başlarlar ve her fraksiyon kendi görüşünü grubun liderliğine kabul ettirmeye çalışır. Dolayısıyla benimsemenin önemi ve meşruiyeti açıkça ortaya çıkar. Grubun birliği Şer'an zorunludur. Bu durumda, işe dair gerekli tüm düşünceleri benimsemek ve şebabı bu benimsemeye yükümlü kılmaktan başka hiçbir şey birliği koruyamaz. Buna göre, "Bir vacibin gerekli olduğu şey, kendisi de vaciptir" kaidesi uyarınca benimseme zorunlu hâle gelir. Grubun işine ait düşünceler, hükümler ve görüşler tamamen Şeriat'a dayandığı sürece ve bu grup şebabının güvenini kazandığı sürece, işe dair düşüncelerde şebabı kısıtlamak, aslen caizdir; çünkü bir Müslüman'ın kendi görüşünden vazgeçip başkalarının görüşüne göre amel etmesi caizdir. Nitekim Osman b. Affan, Ebu Bekr ve Ömer'in içtihadını, kendi içtihadı onlarınkinden farklı olsa bile, kendi içtihadından vazgeçmesi şartıyla halifelik biatini kabul etmiştir. Sahabe de bunu kabul etmiş ve ona biat etmişlerdir. Ancak bunun, zorunlu değil, caiz olduğu kabul edilmektedir; nitekim Ali 􀁗, kendi içtihadını Ebu Bekr ve Ömer'in içtihadı için terk etmeyi kabul etmemiş, bu konuda da tek bir sahabi bile itiraz etmemiştir. Ayrıca İmam eş-Şa'bî'den sahih olarak rivayet edilmiştir ki Ebu Musa, görüşünü Ali'nin görüşü için terk eder; Zeyd, görüşünü Übey b. Ka'b'ın görüşü için terk eder; Abdullah da görüşünü Ömer'in görüşü için terk ederdi. Ebu Bekr ve Ömer'in de Ali 􀁗'in görüşü için kendi görüşlerini terk ettiklerine dair hadisler rivayet edilmiştir. Bu durum, bir müctehidin, kendi içtihadına güvenerek başkasının görüşü için kendi görüşünü terk etmesinin caiz olduğunu göstermektedir. Bu grubun gençleri bu iki ilkeye bağlı kalmalı ve fikri ve duygusal bir bütün olmalıdırlar.

- It must adopt all the thoughts, Shar’ee rules and opinions that are necessary for its work, and it should adhere to them in word, deed and thought. This is because the aim of adoption is to protect the unity of the party. If the group is established and its members have different thoughts and diverse Ijtihaadaat the group will be afflicted with splits and fragmentation, even though they may be united on the aim and on Islam in a general manner. Within it there would be other factions, leading to groups forming within the group. Its da’wah will turn from being a da’wah to others to work with it and establish the fard, into a da’wah to each other. They will start to dispute with each other, with each faction trying to get its view across to the leadership of the group. Hence, the importance of adoption and its legitimacy becomes evident. The unity of the group is necessary by Shar’a. Nothing can maintain its unity in this situation, except the adoption of all the thoughts necessary for the work, and obliging the shabab with this adoption. Accordingly the adoption becomes required in compliance with the principle ‘That which is necessary for a wajib, is itself wajib.’ As long as the thoughts, rules and opinions for the work of the group are all based on the Shar’eeah; and as long as this group has the trust of its shabab it is allowed, in origin, to restrict the shabab in the thoughts regarding the work because it is allowed for a Muslim to leave his opinion and work according to the opinion of others. Thus, in the bay’ah of ‘Uthman b. ‘Affan he accepted to take the pledge of Khaleefah on condition that he left his Ijtihaad for the Ijtihaad of Abu Bakr and Umar 􀁗, even where it differed with his Ijtihaad. The Sahabah accepted this and they gave him the bay’ah. However, this is considered to be permitted and not obligatory as is made evident by the fact that Ali 􀁗 did not accept to leave his Ijtihaad for the Ijtihaad of Abu Bakr and Umar and not a single Sahabah objected. Also, it has been authentically narrated from ash-Sha’bi that Abu Musa used to leave his opinion for the opinion of Ali, Zayd used to leave his opinion for the opinion of Ubayy b. Ka’b and Abdullah used to leave his opinion for the opinion of ‘Umar. Ahadith have been narrated that Abu Bakr and ‘Umar used to leave their opinion for ‘Ali 􀁗. This shows that it is allowed for the Mujtahid to leave his opinion for someone else based on trust in his Ijtihaad. The shabab of this group must adhere to these two concepts and they should have a be intellectual and emotional body.

Tıpkı grubun işi için gerekli olan Şeriat hükümlerini benimsemesi gibi, bu hükümleri uygulamak için gerekli yöntemleri de benimsemesi gerekir. Yöntem (üslûb), Hükm-i Şer'î'nin nasıl uygulanacağıdır. Bu, delilinin geldiği asıl hükümle ilgili bir kuraldır. Örneğin: Grup, Resûlullah ﷺ'ın örneğini takip ederek gençlerini yoğun bir şekilde yetiştirmekle yükümlüdür. Bu, uyulması gereken bir Hükm-i Şer'î'dir. Ancak hangi yöntemle? Bu Hükm-i Şer'î nasıl uygulanmalıdır? Bu Hükm-i Şer'î'nin yerine getirilebilmesi için belirli bir yöntem olmalıdır. Yöntem halaka (çevreler) veya üsreler (aileler) gibi yollarla olabilir.

- Just as the group must adopt the Sharee’ah rules necessary for its work, it must also adopt the styles to execute these rules. The style is the manner in which the Hukm Shar’ee is executed. It is a rule which relates to the original rule for which the daleel came. For example: The group is required to culture its shabab in a concentrated manner following the example of the Messenger 􀁕. This is a Hukm Shar’ee that must be adhered to. But in what manner? How should this Hukm Shar’ee be executed? There must be a specific style through which this Hukm Shar’ee can be fulfilled. The style may be through halaqaat (circles) or the usar (families) etc.

Yani üslubun seçimi, Hukm Şer'î'nin uygulanacağı en uygun eylemin akılcı bir tercihidir. Esas itibarıyla ibaha (caizlik) hükmünü alır. Şâri', Hukm Şer'î'yi emretmiş, ancak uygulama üslubunu Müslümana bırakmıştır.

So the choice of the style is a rational selection of the most appropriate action through which the Hukm Shar’ee will be executed. It will take the ruling of ibaahah (permissibility) in terms of the basis. The Shar’a has ordered the Hukm Shar’ee, but left the style of its implementation to the Muslim.

Tek bir Hükm-i Şer'î için pek çok uygulama biçimi mümkün olduğundan, grup belirli bir biçimi benimsemek ve gençlerini (shabab) ona yönlendirmek zorunda kalmaktadır.

Due to the many styles available for a single Hukm Shar’ee, the group is compelled to adopt a specific style and direct its shabab towards it.

Bu durumda grup bir üslubu benimsemiş olur ve bu da Hukm Shar'ee'nin uygulanmasına yol açar. Ardından bu üslup, dahil olduğu işin hükmünü alır. Başka bir deyişle, dahil olduğu Hukm Shar'ee bağlayıcı olduğu gibi, o da bağlayıcı hale gelir.

Then the group would have adopted a style, which will lead to the implementation of the Hukm Shar’ee. Then the style will take the same rule as the work which it falls under. In other words, it becomes binding, like the Hukm Shar’ee that it falls under is binding.

Bir grup, yoğun yetiştirmeyi sağlamak amacıyla halaqaat sistemini (halka dersleri) bir yöntem olarak benimsediğinde, bunu bağlayıcı bir yöntem olarak benimsemesi gerekir.

When a group chooses the halaqaat system (circles) as a style to bring about the concentrated culturing, it must adopt it as a style that is binding.

Ülkü benimsenirken grup, bu ülkünün amacını kavramalıdır; bu amaç da yoğunlaştırılmış bir terbiyedir (tekçe yoğun terbiye). Dolayısıyla halka usulü için, bu amacı gerçekleştirecek her şeyi benimsemelidir. Örneğin, halkadaki kişi sayısı bu amaçla uyumlu olmalıdır. Sayı artarsa bu, yoğunlaştırılmış terbiye pahasına olabilir. Sayı az olursa ise çok sayıda halka oluşur ve bunlar amaç için bir yük ve engel teşkil eder. Sayı, terbiye sürecine elverişli olmalı; fazlalık ya da eksiklik içermemelidir. Bu nedenle sayının belirlenmesi akıl ile verilmesi gereken bir karardır. Benzer şekilde, halkanın süresi de öğrencilerin düşünceleri anlamak için dikkatlerini koruyabilecekleri bir uzunlukta olmalıdır; aksi halde kavrayış azalır. Süre çok kısa olursa düşünceler eksiksiz biçimde verilemez. Halka ne sıklıkla yapılmalıdır? Günlük mü, haftalık mı, yazılık mı olmalıdır? Halka vakitleri, da'vetin pratik yönüne engel olmamalıdır. Akademik yön, pratik yön pahasına, Şebabı meşgul etmemelidir. Şer'î hükümlerin uygulanması için uygun usuller böyle benimsenir; öyle ki gerçekleştirilmesi istenen Hukm Şer'î ile tam bir uyum içinde olsunlar. Usuller hakkında söylediklerimiz, vasıtalar için de kabaca geçerlidir. Emîr'in, işin gereklerine göre vasıtaları ve usulleri değiştirmesi caizdir.

When adopting the style, the group must realize the aim of this style, which is concentrated culturing. So for the halaqah style, it would adopt everything that will realise this aim. For example; the number of people in the halaqah should be consistent with the aim. If the number increases then this may be at the expense of the concentrated culturing. If the number is less, then there will be too many halaqaat and they will form a burden and obstacle to the aim. The number must be conducive to the culturing process, without excess or deficiency. So the fixing of the number is a decision for the mind. Similarly, the time period of the halaqah should be such that the students can maintain their attention in order to understand the thoughts, otherwise the comprehension will be reduced. If the time is too short then the thoughts will not be given in a complete manner. How often should the halaqah take place? Should it be daily, weekly or fortnightly? Halaqah times should not be an obstacle to the practical aspect of the da’wah. The academic aspect, at the expense of the practical aspect, should not preoccupy the Shabab. This is how the appropriate styles are adopted for the execution of the Sharee’ah rules, such that they are in complete harmony with the Hukm Shar’ee that is to be realised. What we have said about styles roughly applies to the means as well. It is allowed for the Ameer to change the means and styles according to the requirements of the work.

Madem ki grup geniş bir toprak parçasıyla ilgilenecek ve faaliyet alanı birçok devlete yayılacaktır, işin hacmi ve büyüklüğü, partinin davetin her alanında çalışmasını ve amaçlarını gerçekleştirebilmesini sağlayacak bir idari sistemin varlığını zorunlu kılmaktadır. Bu idari sistem, davetin hareketini organize edecek ve düzenleyecektir. Şebabın yetiştirilmesini takip edecek ve fikir için genel ortamı hazırlayacaktır. Fikri ve siyasi mücadeleyi organize edecektir. Parti, bu görevi gerçekleştirmeyi üstlenmiş bir bütün olarak ümmete görünecektir. Bu nedenle, işi mümkün olduğunca en iyi şekilde gerçekleştirmeye adanmış, çalışmanın başarılarını izleyen ve bunları koruyan bir örgütsel yapı bulunmalıdır.

- Since the group will be dealing with a wide expanse of land and its reach will extend to many States, then the sheer size and volume of the work necessitates the presence of an administrative system through which the party can pursue the da’wah and realize its aims in all spheres of its work. The administration system will organize and regulate the movement of the da’wah. It will follow the culturing of the shabab and prepare the general atmosphere for the idea. It will organize the intellectual and political struggle. The party will appear to the Ummah as a body, which committed itself to realise this task. Hence, there must be an organisational structure, which is devoted to realising the aim as best as possible, so it monitors the achievements of the work and maintains them.

Dolayısıyla parti, da'veti başarıyla organize edebilmesini sağlayacak, böylece amacına ulaşmasına önderlik edecek bir idari sistem veya örgütsel yapı benimsemek zorundadır.

So the party must adopt an administrative system or an organisational structure that will enable it to organise the da’wah successfully, thus leading to the attainment of the aim.

Partinin, hareketin örgütlenmesini düzenleyen, Emir'in yetkileri, partiyi nasıl yönettiği ve nasıl seçildiğine ilişkin kuralların tanımlandığı bir idari yasa benimsemesi gerekir. Bu yasa, bölge ve il sorumlularını kimin atayacağını ve yetkilerinin sınırlarının ne olduğunu açıklar. Hizb'in her türlü faaliyetine ilişkin idareyi düzenleyecek ve ilgili herkesin zorunlu yetkilerini belirleyecek yasadır.

The party must adopt an administrative law through which the body and its movement is organised, where the rules regarding the powers of the Ameer, how he runs the party and how he is selected are defined. It explains who will appoint those responsible for the areas and provinces, and what the limits of their powers are. It is the law that will organise the administration concerning every action of the Hizb and specify the mandatory powers of everyone concerned.

Bu kuralların tümü, şeriat hükümlerinin işle ilgili olarak uygulanması için gerekli olan vasıta ve usullerin hükmünü alır. Emir gerekli gördüğü sürece benimsenen idari usullere uymak vaciptir, çünkü emire itaat vaciptir.

All of these rules will take the Hukm of the means and styles that are required for executing the Sharee’ah rules related to the work. It is obligatory to adhere to the adopted administrative styles as long as the Ameer considers them necessary, because obedience to the Ameer is waajib.

- Bir kimse benimsediği şeye bağlı kalmakla yükümlüdür; peki bir ihlal olduğunda parti ne yapacak? İhlali kişiyi azarlayarak mı ele alacak, yoksa idari cezalar mı uygulanmalı?

- One is obliged to adhere to whatever is adopted, so what will the party do when there is a violation? Will it deal with the violation by rebuking the person or should there be administrative punishments?

Grup, kabul edilmiş herhangi bir kurala uymayan veya çizilmiş Şer'i yoldan sapan kişiler için idari cezalar benimsemekle yükümlüdür. Bu cezalar meşrudur, çünkü Emir'e itaatsizlik içindir. Hüküm Şer'i, bir Emir'in bulunmasını zorunlu kıldığı için, ona itaati de zorunlu kılar ve kendisine emirlik verilen konularda itaatsizliği yasaklar; aksi halde grup için bir Emir bulundurmanın bir anlamı kalmazdı.

The group is obliged to adopt administrative punishments for those who violate any adopted rule or deviate from the Shar’ee course that has been drawn out. These punishments are legitimate because they are for disobeying the Ameer. Since the Hukm Shar’ee obliges the presence of an Ameer it obliges obedience to him and forbids the disobedience in the matters that he was appointed an Ameer; otherwise, there would be no meaning to having an Ameer for the group.

Resulullah ﷺ şöyle buyurdu:

The Messenger 􀁕 said:

“Bana itaat eden, Allah'a itaat etmiş gibidir. Bana isyan eden ise Allah'a isyan etmiş gibidir. Emire itaat eden, bana itaat etmiş gibidir; emire isyan eden ise bana isyan etmiş gibidir.” [Müslim rivayet etmiştir] Emir tarafından verilen idari cezalar, harekette en küçük bir üyeye kadar herkesi kapsamalıdır. Bu cezalar, benimsenen şer'i kurallara veya usullere aykırı davranan, idari yapıya veya idari kurallara bağlı kalmayan ya da yetkilerinin sınırını aşan kimseler için uygulanır ve bu kimseler hesaba çekilmelidir.

“The one who obeys me is (as if) he has obeyed Allah. And the one who disobeys me is (as if) he disobeyed Allah. The one who obeys the Ameer is (as if) he obeyed me and the one who disobeys the Ameer is (as if) he disobeyed me.” [Reported by Muslim] The administrative punishments from the Ameer should extend to everyone, even to a junior member in the movement. These punishments are for violations of adoption. The one who violates the adopted Shar’eeah rules or styles, does not adhere to the administrative body or administrative law, or crosses the limits of his powers, should be taken to account.

Bu doğrultuda, entelektüel çerçeveye, çalışmanın düşüncelerinin ve yönteminin kurallarının kesin bir biçimde uygulanmasına adanmış, disiplinli bir örgütsel çerçevenin eşlik etmesi gerekir. Hem İslami hem de İslami olmayan nice kuruluşun, yapısal boyuta hiç önem vermedikleri için başarısız olduğunu gözlerimizle gördük.

In this manner the intellectual framework should be accompanied by a disciplined organisational framework, which is dedicated to the precise execution of the thoughts of the work and the rules of the method. Our eyes have seen how many Islamic, and non-Islamic organisations, have failed because they didn’t pay any attention to the structural aspect.

Grup, benimseme kavramına gereken önemi vermezse anlaşmazlıklarla boğuşması doğaldır; dağınık biçimde ilerler ve kendi etrafında dönüp durur. Hesap soracak kimse olmadığında her sınırı aşar. Bu da grubun amacına ulaşmasını engeller.

It is natural for the group to be plagued with disagreements if it doesn’t give the concept of adoption due attention; it will proceed haphazardly and go around in circles. It will exceed all bounds with nobody to bring it to account. This will prevent the group from being able to achieve its objective.

Doğal olarak, üyeler ve sorumluluk sahibi kişiler meşru ve tutarlı şartlara göre seçilmez de kimin akrabası oldukları, toplumsal bir konumlarının bulunması ya da akademik bir göreve sahip olmaları gibi nedenlerle seçilirlerse, görevler kötü dağıtılır ve kişiler belirli mevkilere ulaşmaya düşkün hale gelirler.

It is natural that if the members and people of responsibility are not chosen based on legitimate and consistent conditions, but instead are chosen for reasons such as who they are related to, having a social standing or having an academic post, then the tasks will be badly distributed and the individuals will become interested in attaining particular positions.

Doğal olarak, herkesin tabi olduğu idari kurallar yoksa, muhasebede ayrımcılık ortaya çıkar ve denge ile adalet kaybolur.

It is natural that if there are no administrative laws to which everyone is subjected, then there will be discrimination in accounting and balance and fairness will be lost.

Doğal olarak, büyük ihlaller ile küçük ihlaller arasında ayrım yapmayan idari cezalar bulunmazsa, işte itaatsizlik devam edecek ve hatalar artacaktır.

It is natural that if there are no administrative punishments, which do not differentiate between big violations and small violations, then disobedience will continue in the work and mistakes will increase.

Bu nedenle, dâvetin ve gençlerinin düşüncelerinin içinde örgütlenebileceği, faaliyetinin kolaylaştığı ve hareketinde etkili olan bir parti yapısının oluşturulmasına, örgütsel yöne dikkat etmek gerekir. Partinin veya grubun yapısı ve bileşimi, grubun kurulma amacıyla tam bir uyum içinde olmalıdır.

Therefore, one has to pay attention to the organisational aspect and the shaping of a party body that is effective in its movement, such that the thoughts of the da’wah and its shabab are organized within it, and its work is facilitated. The structure and composition of the party or group must be in complete harmony with the aim for which the group was established.

Hiç kimse yapısal yönü ikincil bir şey sanmamalıdır; aksine bu, gerçekten çok önemli bir meseledir. Eğer grup iyi yapılandırılmamışsa ve gerekli kuralları benimseyip bunları bağlayıcı hale getirmemişse, grubun elde ettiği her başarı kaybedilme tehlikesiyle karşı karşıya kalır.

No one should think that the structural aspect is secondary; rather it is a very important matter indeed. If the group is not well structured and does not adopt the necessary rules and make them binding, then whatever success the group has will be in danger of being lost.

Üstelik parti görevlerini üstlenmek, partiye veya gruba bazı mali yükümlülükler de getirir. Bunun nedeni, bazı şebabın grubun gerektirdiği bir göreve özel olarak atanmasıdır; yolculuk masrafları, baskı maliyetleri veya da'veti taşımak için gerekli olan diğer giderler buna dahildir. Bu mali giderleri parti yönetiminin kendisi, yani şebabı, üstlenmelidir. Kendini da'veye adamış kimse için, kendisinden daha az olan bir şeyi, yani mali destek vermeyi, vermesi daha kolaydır.

Moreover, undertaking the party tasks obliges the party or group to bear some financial responsibilities. This is owing to some shabab being specially assigned a duty required by the group, for travel expenses, printing costs or other expenses necessary for carrying the da’wah. These financial costs must be borne by the party body itself, ie its shabab. The one who has given himself to the da’wah, it is easier for him to give that which is less than himself, ie financial support.

Grup, bireye, bir gruba ya da bir hükümete olsun, grubun dışına el uzatmamaya dikkat etmelidir. Gruplara bu şekilde yaklaşılır. Da'vetin düşmanları grubun para ihtiyacından yararlanır; bu yüzden önce ona masum görünen maddi yardımlarda bulunurlar. Çok geçmeden bu yardım bir amaç uğruna yapılan yardıma dönüşür.

The group should be careful not to extend its hand outside the group, whether it be to an individual, to a group or to a government. This is how groups are approached. The enemies of the da’wah exploit the group’s need for money, so they begin by giving seemingly innocent financial assistance to it. Very soon, this assistance becomes assistance for a purpose.