Peygamber ﷺ gönderildiğinde insanları çağırmaya başladı. Bazıları ona iman etti, bazıları ise inkârını ilan etti; sonunda İslam Mekke'de geniş çapta bilinir oldu ve insanlar bundan söz etmeye başladı. Elçi ﷺ başlangıçta onları evlerinde ziyaret ederdi. Mekke'de insanları İslam'a açıkça çağırdı; bu, Onun {Ey bürünüp sarınan (Muhammed)! Kalk ve uyar!} [TMQ 74:1-2] sözüne uygun olarak yapıldı. Bu dîn etrafında onları gizlice bir topluluk hâline getirdi; bu yüzden ashabı, kavmlerinden saklanarak vadilerde namaz kılardı. Yeni Müslüman olan kişiye Kur'an öğretmesi için birini gönderirdi. Habbâb b. Eret'i, Zeynep bint el-Hattab ile kocası Saîd'e, Saîd'in evinde Kur'an öğretmesi için gönderdi. Hz. Ömer'in İslam'a girdiği halka da tam olarak burasıydı. Peygamber ﷺ, Erkam'ın evini inananların merkezi ve bu yeni da'vetin bir okulu olarak aldı; orada onlara Kur'an okur, ezberlemelerini ve anlamalarını öğütlerdi. Peygamber ﷺ bu işi gizli tutmaya ve saklamaya devam etti, ona iman eden herkesi bu yapıya katmaya devam etti. Onu Ebu'l-Erkam b. Erkam'ın evinde gizlice öğretti, sonunda Allah {Artık emrolunduğun şeyi açıkça bildir} [TMQ 15:94] buyurdu. Başlangıçta, çağrıyı kabule hazır olduğunu gördüğü herkese, yaşına, toplumsal konumuna, cinsiyetine ya da soyuna bakmaksızın da'vette bulunurdu. Farklı çevrelerden ve yaşlardan yaklaşık kırk kişi —erkek ve kadın— grubuna katıldı; sonunda Allah ona dînini açıkça bildirmesini emretti. Bunların çoğu gençlerdi.

When he 􀁕 was sent, he began to call the people. Some believed in him and others professed disbelief, until Islam became widely known in Makkah, and the people talked about it. The Messenger 􀁕 initially used to visit them in their homes. He called people to Islam publicly in Makkah, in accordance with His 􀀬 saying; “O you (Muhammad 􀁕) enveloped (in garments)! Arise and warn!” [TMQ 74:1- 2]. He organised them in a bloc on the basis of this deen secretly, which is why his companions used to pray in the valleys, hiding from their people. For the one who newly embraced Islam, he 􀁕 would send someone to teach him the Qur’an; He sent Khabbab b. Arat to teach Zynab bint al-Khattab and her husband Sa’eed the Qur’an, in the house of Sa’eed. It was the very halaqah (circle) at which Sayyiduna ‘Umar embraced Islam. He 􀁕 took the house of al-Arqam as the centre of the believing block and as a school for this new da’wah, where he would recite the Qur’an to them and instruct them to memorise it and understand it. The Prophet 􀁕 continued to conceal and hide this matter, and bring into the structure anyone who believed in him. He 􀁕 taught him secretly in the house of al-Arqam b. abi al-Arqam until He 􀀬 revealed; “Therefore proclaim openly that which you are commanded.” [TMQ 15:94] At the start, he used to give da’wah to anyone who he noticed had the readiness to accept the call, irrespective of the age or social standing, and regardless of gender or lineage. About forty people - men and women - from different environments and ages joined his group, until Allah 􀀬 ordered him to proclaim His 􀀬 deen. Most of them were youths.

Onların arasında zayıf, güçlü, zengin ve fakir olanlar da vardı.

Amongst them were the weak, strong, rich and poor.

Sahabe kültürde olgunlaştığında, akılları (zihniyetleri) şekillenip İslami bir zihniyete dönüştüğünde ve nefsî (duygusal) yapıları da İslami hale geldiğinde, Peygamber ﷺ de kendi topluluğunun bütün topluma karşı durabilecek güçlü bir blok haline geldiğinden emin olduğunda, Allah'ın emriyle bu blokla birlikte açıkça ortaya çıktı.

When those Sahaba matured in the culture, and their ‘aqliyyah (mentality) had been moulded and it had become an Islamic mentality, and their (nafsiyyah) emotional disposition also became Islamic and when the Messenger 􀁕 was satisfied that his block had become a strong block which was able to confront the whole of society, he came out publicly with the bloc when Allah 􀀬 ordered him.

İslam davetinin açıklığı, Peygamber'in ﷺ gönderildiği günden itibaren başlamıştır. Mekke halkı, Muhammed ﷺ'in yeni bir dine çağrı yaptığını biliyordu ve birçok kişinin İslam'ı kabul ettiğini de biliyorlardı. Ayrıca Müslümanların bu topluluğa olan bağlılıklarını ve yeni dine olan inançlarını gizlediklerini de biliyorlardı. Bu bilgi, halkın yeni davetin ve ona inanan kişilerin farkında olduğunu, ancak nerede toplandıklarını ya da toplanan inananların kim olduğunu bilmediklerini ima ediyordu. Peygamber'in ﷺ İslam'ı açıkça ilan etmesi yeni bir şey değildi. Asıl yeni olan, bu inanan topluluğun ortaya çıkmasıydı.

The Islamic da’wah was open from the day in which he 􀁕 was sent. The people in Makkah used to know that Muhammad 􀁕 called people to a new deen and they knew that many had embraced Islam. They also knew that the Muslims were hiding their affiliation to the bloc and their conviction in the new deen. This knowledge implied that the people used to sense the new da’wah and people who believed in it, though they did not know where they gathered, or who the gathering believers were. The Messenger’s 􀁕 declaration of Islam was not something new. Rather what was new was the appearance of this believing block.

Allah'ın şu sözü Elçi'ye ﷺ indirildiğinde:

When the following saying of Allah 􀀬 was revealed to the Messenger 􀁕:

“Bunun için emrolunduğun şeyi açıkça tebliğ et ve müşriklerden yüz çevir. Şüphesiz biz, alaycılara karşı sana yeter oluruz. Allah’la birlikte başka bir ilah koşanlar, yakında bilecekler.” [TMQ 15:94]. Resûlullah ﷺ da’veti açıktan tebliğ etti ve böylece gizli aşamadan alenî aşamaya geçti. Hazır olduğunu sezdiği kimselerle temas etme aşamasından, bütün insanlara hitap etme aşamasına geçti. Bu, İman ile Küfür arasındaki çatışmanın ve doğru düşüncelerle bozuk düşünceler arasındaki sürtüşmenin başlangıcı oldu.

“Therefore proclaim openly that which you are commanded, and turn away from al- Mushrikeen (polytheists). Truly! We will suffice you against the scoffers. Who set up along with Allah another Ilah (god), they will come to know.” [TMQ 15:94]. The Messenger 􀁕 proclaimed the da’wah publicly and thus moved from the private stage to the public stage. He 􀁕 moved from the stage of contacting those in whom he sensed readiness, to the stage of addressing all the people. This was the start of the clash between Imaan and Kufr, and the friction between the correct thoughts and the corrupt thoughts.

Böylece ikinci aşama, yani etkileşim ve mücadele aşaması başladı; bu aşama tüm dönemler içinde en endişe verici olanıydı. Resulullah'ın ﷺ evi taşlandı. Ebu Leheb'in karısı Ümmü Cemil, onun evinin önüne pislik atardı. O ﷺ ise sadece onu temizlemekle yetinirdi. Ebu Cehil, putlarına kurban olarak kesilmiş bir koyunun rahmini ona fırlattı, ancak o ﷺ bu incitmeye katlandı. Bu durum, onun davette ısrarını ve sebatını yalnızca artırdı. Müslümanlar tehdit edilir ve zarara uğratılırdı. Her kabile, aralarındaki Müslümanların üzerine çullanır, dinleri yüzünden onlara işkence eder ve eziyet ederdi. Bilal, Ammar, onun annesi ve babası ile sabır, acı ve işkenceye katlanma konusunda en güzel örnekleri bırakan başkaları da bunun örnekleriydi.

Thus the second stage started, which is the stage of interaction and struggle; and which was the most alarming amongst all the ages. The house of the Messenger 􀁕 was stoned. The wife of Abu Lahab, Umm Jameel, used to throw impurities in front of his house. He 􀁕 was content just to remove it. Abu Jahl threw upon him the uterus of a sheep, which had been slaughtered as a sacrifice to their idols, but he 􀁕 would bear the hurt. It only increased his insistence and steadfastness in the da’wah. The Muslims used to be threatened and harmed. Every tribe fell upon the Muslims in its midst, torturing and tormenting them because of their deen. Such was the example of Bilal, Ammar, his mother and father, and many others who left the best examples of steadfastness, suffering and enduring torture.

Başlangıçta kâfirler, Peygamber'in ﷺ davetine pek önem vermediler; çünkü onun sözlerini, din adamlarının ve bilgelerin sözlerinden başka bir şey sanıyorlardı. Ayrıca insanların babalarının dinine geri döneceğini düşünüyorlardı. Bu yüzden ondan kaçmadılar ve onu kınamadılar. Onun meclislerinin yanından geçtiğinde, "Bu, gökten kendisiyle konuşulan Abdülmuttalib'in oğludur" derlerdi. Peygamber ﷺ onlarla yüzleşip karşı çıkmaya, ilahlarını anmaya ve onları rezil etmeye, akıllarını aşağılamaya, atalarını sapkınlıkla suçlamaya başlayınca, onu düşman ilan ettiler ve ona karşı muhalefet, düşmanlık ve saldırganlıkta birleştiler.

At the beginning, the Kuffar did not show much concern for the da’wah of the Messenger 􀁕 because they thought his speech was nothing more than the talk of priests and wise men. They thought the people would return to the deen of their fathers. That is why they did not run away from him or condemn him. When he used to pass their gatherings, they would say, “This is the son of ‘Abdul-Muttalib who is spoken to from the sky.” When the Messenger 􀁕 confronted and opposed them, where he mentioned their gods and disgraced them, and he insulted their minds and charged their forefathers with misguidance; then they declared him as their enemy and united in their opposition, enmity and belligerence against him.

Onun peygamberlik iddiasını çürüterek makamını düşürmek istediler. Bu nedenle alaycı ve küçümseyici bir tavırla ondan mucizeleri hakkında soru sordular. Dediler ki: "Muhammed, es-Safa ile el-Merve'yi altına çevirmiyor mu?" "Neden gökten (yazılı bir) kitap indirilmiyor?" "Cebrail neden onların önüne çıkmıyor?" "Neden ölüleri diriltmiyor?" Ayrıca daha da inatçılaştılar. Elçi ﷺ, Rabbinin emrine insanları çağırmaya devam etti. Onu da'vetinden vazgeçirmek için birçok yol denediler: ashabına işkence etmek, propaganda yapmak, boykot uygulamak ve benzeri yöntemler. Ancak bu, Elçinin ﷺ Allah'ın ipine olan sarılışını ve da'vete olan gayretini yalnızca artırdı.

They wished to diminish his status by disproving him in his claim of prophethood. Thus, they inquired about his miracles in a taunting and mocking manner. They said; “Why doesn’t Muhammad turn as-Safah and al-Marwah into gold?” “Why is a book (in written form) not revealed from the sky?” “Why does Jibreel not appear in front of them?” “Why does he not give life to the dead?” Furthermore they became more stubborn. The Messenger 􀁕 continued calling the people to the command of his Lord I. They used many ways to make him turn back from his da’wah, torturing his followers, propaganda and boycott, and other such means, which only increased the Messenger’s 􀁕 hold on the rope of Allah 􀀬 and his zeal for the da’wah.

Peygamberimizin ﷺ başına gelenler ve maruz kaldığı eziyet kabilelerin kulağına ulaştı, davetinin duyulması da genel bir hâl aldı. Yarımada genelinde İslam'dan söz edilir oldu ve binekliler bir yerden bir yere giderken onu konuşurlardı. Müslümanların, kimseyle karışıp onlarla konuşma imkânı yoktu; ancak Peygamber ﷺ'in Kâbe'ye inip Arapları Allah'ın dinine davet ettiği, onlara Allah'ın (SWT) sevabını müjdeleyip azabı ve cezasıyla uyardığı kutsal aylar bunun dışındaydı.

News about the Messenger 􀁕 and his suffering reached the hearing of the tribes and his da’wah became generally known. Islam was mentioned throughout the peninsula, and the riders spoke about it from one place to another. The Muslims did not have opportunity to mix with the people and speak to them, except in the sacred months when the Messenger 􀁕 would come down to the Ka’bah and call the arabs to the deen of Allah 􀀬 and give them the glad tidings of His reward and warn them of His torment and punishment.