5.1 Bazı Müslümanlar, Hilafeti kurma çalışmasının yükümlülüğünün yalnızca yöneticilere ve onların çevresindekilere çağrıyla sınırlı tutulması gerektiğini söylemektedir. - Davet (İslam'a Çağrı) | Quran Course

5.1 Bazı Müslümanlar, Hilafeti kurma çalışmasının yükümlülüğünün yalnızca yöneticilere ve onların çevresindekilere çağrıyla sınırlı tutulması gerektiğini söylemektedir. - Davet (İslam'a Çağrı) | Quran Course

0% read · 4 min left

Davet (İslam'a Çağrı) Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

5.1 Bazı Müslümanlar, Hilafeti kurma çalışmasının yükümlülüğünün yalnızca yöneticilere ve onların çevresindekilere çağrıyla sınırlı tutulması gerektiğini söylemektedir.

5.1 Some Muslims Say The Obligation Of Working To Establish The Khilafah Must Be Restricted To Calling The Rulers And Their Entourage

by Sheikh Ahmad Mahmoud4 min readViewed 114 times

Mala', ileri gelenler arasındaki önde gelen kişilerdir. İşler onların elinde bulunur ve genellikle yöneticilerin çevresindedirler. Eğer da'va bu kişiler nezdinde başarılı olursa, toplumlar İslam'ın lehine kolayca değişir; aksi takdirde hiçbir değişim olmaz. Da'vanın yönetici çevresiyle sınırlandırılması gerektiği anlayışına götüren husus şudur: Halifeliğin kurulması için sıradan Müslümanlara yönelik da'va çalışması, onların yönetici tarafından aşağılanmasıyla sonuçlanacaktır. Onlar, taşıyamayacakları ölçüde yüklere maruz bırakılacaklardır. Müslüman ise bundan men edilmiştir; Resulullah ﷺ şöyle buyurmuştur: "Müslüman kendini zelil etmemelidir." Kendini nasıl zelil edebileceği sorulunca şöyle buyurmuştur: "Taşıyamayacağı belaya kendini maruz bırakmasıyla." [Ahmed, Tirmizî ve İbn Mâce rivayet etmiştir.] Çağrıların (değişim için) ortaya çıktığı gerçeklikleri inceleyen kişi, bunların haksızlığın, ahlaki çöküntünün, yıkımın, zorluğun ve sıkıntının egemen olduğu toplumlarda ortaya çıktığını görecektir. Bütün bu hususlar Allah'a ve O'nun egemenlik hakkına iman edilmemesinden kaynaklandığı için, geçmişte peygamberler, aralarında yüce Resulümüz ﷺ'in de bulunduğu peygamberler, önce Allah'a iman etmeye ve O'na ibadet etmeye davet ederlerdi.

Mala', yöneticilerin yardımcılarıdır. Bunlar menfaat sahibi kimselerdir; zenginler ve gösteriş düşkünleridir. Halkın önderleri ve reisleridir, yöneticinin siyasi ve fikri çevresini oluştururlar; yönetici onlara güvenir ve yardımlarını ister. Allah'ın (SWT) peygamberlerine karşı çıkanların başında olarak tarif ettiği kimseler bunlardır. Çünkü kalpleri para ve makam sevgisiyle dolmuş, çıkarları mevkileriyle bağlantılı hale gelmiştir. Bu yüzden Allah'a (SWT) davet geldiğinde, bunu çıkarlarına ve mevkilerine ters gördüklerini düşünürler; davete karşı çıkar, yöneticiyi onunla savaşmaya ve onu ortadan kaldırmaya kışkırtırlar. Yönetici de işlediği kötülük ve günahlar yüzünden onların tavsiyesine boyun eğer. Böylece Allah'ın (SWT) peygamberleri ile Mala'ın çevrelediği yöneticiler arasında şiddetli bir çatışma yaşanır. Allah'ın (SWT) peygamberleriyle yöneticiler ve onların çevresi arasında halkı kazanmak için fikri ve siyasi bir mücadele başlardı. Peygamberler, hakla hakkı davet ederlerdi; kalpleri ve akılları etkileyen hakkın sözünden başka gücü olmayan, savunmasız ve zayıf kimselerdi. Yöneticiler ve onlarla birlikte çevreleri, önce yanlış gerekçelerle karşı çıkarlardı: "Bu büyücü bir sözdür", "Bunlar eski zamanların masallarıdır", ya da "Hakkı getirenler cinlenmiş veya yalancıdır; buna inanan da ancak bir aptal ve aşağılık kimsedir" derlerdi.

The Mala’ are the helpers of the rulers. They are the people of interest, the rich and extravagant. They are the leaders and chiefs of the people, who form the political and intellectual medium of the ruler, and he relies on them and seeks their help. They are the people that Allah 􀀬 described as being at the front among those who stand against the prophets of Allah. This is because their hearts have become filled with the love for money and status, and their interests have become linked to their positions. That is why when the da’wah to Allah 􀀬 came, they think it conflicts with their interests and positions; so they confront the da’wah and incite the ruler to fight against it and eliminate it. So he gives-in to their advice due to what he bears of evils and sins. Thus a severe confrontation takes place between the prophets of Allah 􀀬 and those rulers who are surrounded by the Mala’a. The intellectual and political struggle between the prophets of Allah 􀀬 and the rulers and their entorage, would begin in order to win over the people. The prophets undertake the da’wah to the truth by the truth while they were defenceless, weak, having no power other than the power of the true word, which affects the hearts and minds. The rulers and with them their entourage, would oppose them initially with false arguments such as; it is magical speech, they are stories of old, or that the carriers of the truth are possessed or liars, and the believer in this is just a fool and low.

Böylece Hz. Nuh'un (aleyhisselam) kavmini çağırdığını görüyoruz. Onun davetine karşı çıkan ilk kişiler ileri gelenleri oldu. Allah ﷻ, A'raf suresinde şöyle buyurur: "Andolsun, Nuh'u kavmine gönderdik; o da dedi ki: 'Ey kavmim! Allah'a kulluk edin. Ondan başka ilahınız yoktur. Şüphesiz ben, büyük bir günün azabından üzerinize korkuyorum.' Kavminin ileri gelenleri dedi ki: 'Şüphesiz biz seni apaçık bir sapıklık içinde görüyoruz.' Nuh dedi ki: 'Ey kavmim! Bende bir sapıklık yoktur; fakat ben, âlemlerin Rabbi tarafından gönderilmiş bir elçiyim.'" [TMQ 7:59-61] Burada da Hz. Hud (aleyhisselam), kavmi Ad'ı çağırır. Onun davetini reddeden ilk kişiler kavminin ileri gelenleri oldu. Allah ﷻ şöyle buyurur: "Ad kavmine de kardeşleri Hud'u gönderdik. Dedi ki: 'Ey kavmim! Allah'a kulluk edin. Ondan başka ilahınız yoktur. Hâlâ sakınmayacak mısınız?' Kavminden inkâr edenlerin ileri gelenleri dedi ki: 'Şüphesiz biz seni akılsızlık içinde görüyoruz ve şüphesiz seni yalancılardan sanıyoruz.'" [TMQ 7:65-66] Hz. Salih (aleyhisselam) da kavmi Semud'u çağırdığında, onun davetini reddeden ilk kişiler kavmin ileri gelenleri oldu. Allah ﷻ şöyle buyurur: "Semud'a da kardeşleri Salih'i gönderdik. Dedi ki: 'Ey kavmim! Allah'a kulluk edin. Ondan başka ilahınız yoktur...'" [TMQ 7:73]; ve Allah ﷻ şöyle buyurmuştur:

Thus we see Sayyiduna Nuh (alaihi salaam) calling his people. The first people to oppose him were the entourage. He 􀀬 said in Surah al-A’raaf; “Indeed, We sent Nuh to his people and he said: ‘O my people! Worship Allah! You have no other Ilah (God) but Him. Certainly, I fear for you the torment of a Great Day!’ The leaders of his people said: ‘Verily, we see you in plain error’ Nuh said:’O my people! There is no error in me, but I am a Messenger From the Lord of the worlds.’” [TMQ 7:59-61] Here also Sayyiduna Hud (alaihi salaam), calls his people, ‘Aad. The first to reject his da’wah were the leaders of his people. Allah 􀀬 says; “And to (the people of) ‘Aad We sent their brother Hud. He said: ‘O my people! Worship Allah! You have no other Ilah (God) but Him. Will you not fear Allah?’ The leaders of those who disbelieved among his people said: ‘Verily, we see you in foolishness, and verily, we think you are one of the liars.’” [TMQ 7:65-66] When Sayyiduna Salih (alaihi salaam) also called his people Thamud, the first to reject his da’wah were the leaders of the people. Allah 􀀬 says; “And to Thamud We sent their brother Salih. He said: ‘O my people! Worship Allah! You have no Ilah (god) but Him …’” [TMQ 7:73]; and Allah 􀀬 said:

“Kavminin kibirli olan ileri gelenleri dediler ki: ‘Ey Şuayb, seni ve beraberindeki iman edenleri mutlaka şehrimizden çıkaracağız, yahut siz bizim dinimize döneceksiniz.’” [TMQ 7:88] Allah (SWT) Sayyidina Musa'yı (alaihi selam) Firavun'a ve onun ileri gelenlerine gönderdiğinde, onlar onu reddettiler, beraberindekilerden korktular, hakkında haber yaydılar ve Firavun'a onu öldürmesi için öğüt verdiler. Allah (SWT) şöyle buyurdu: “Sonra onlardan sonra Musa'yı âyetlerimizle Firavun'a ve ileri gelenlerine gönderdik; ama onlara zulmederek inkâr ettiler. Artık bozguncuların (müfsidûn) sonunun nasıl olduğuna bak.” [TMQ 7:103] Ayrıca Allah (SWT) şöyle buyurdu: “Firavun kavminin ileri gelenleri dediler ki: ‘Bu, gerçekten bilgili bir sihirbazdır.’” [TMQ 7:109] “Firavun kavminin ileri gelenleri dediler ki: ‘Musa'yı ve kavmini yeryüzünde fesat çıkarmaları için mi bırakacaksın, seni ve tanrılarını mı terk edecekler?’” [TMQ 7:127] “Ama Musa'ya, Firavun'dan ve ileri gelenlerinden, onlara eziyet edecekleri korkusuyla, kavminin gençlerinden başkası iman etmedi; gerçekten Firavun yeryüzünde büyüklenen bir zorbaydı ve o, gerçekten aşırıya kaçanlardandı (müsrifûn).” [TMQ 10:83] Peygamber ﷺ'in siyeri, önceki peygamberlerin siyerinden farklı değildir ve bize şunu bildirir: Davetin yavaşlamasına, insanların onu dinlemesine ve ona iman etmesine engel olan şey, müminlere uygulanan şiddetli işkence ve zulümdü. Böylece mümin, imanı yüzünden kavmi tarafından işkenceye uğramaktan korkardı. İman etmek isteyen de, daha önce iman edenlerin çektiklerini çekmek zorunda kalacağından korkardı. Müminlerle, onlara karşı çıkanlar arasındaki mücadele, ileri gelenlerin önderliğinde, değişken zaferlerle sürdü. Sonra tağutların ayaklarının altındaki halı çekildi. Bu davetin sorumluluğunu üstlenen kişi de daha sonra iktidarın dizginlerini ele alacaktır.

“The chiefs of those who were arrogant among his people said: ‘We shall certainly drive you out, O Shu’ayb, and those who have believed with you from our town, or else you (all) shall return to our religion.’” [TMQ 7:88] When Allah 􀀬 sent Sayyiduna Musa (alaihi salaam) to Fir’aun and his entourage, they rejected him and feared those with him, circulated news about him and counselled Fir’aun to kill him. Allah 􀀬 said; “Then after them We sent Musa with Our Signs to Fir’aun and his chiefs, but they wrongfully rejected them. So see how was the end of the mufsidoon (mischiefmakers).” [TMQ 7:103]; and Allah 􀀬 said “The chiefs of the people of Fir’aun said: ‘This is indeed a well-versed sorcerer.’” [TMQ 7:109], “The chiefs of Fir’aun’s people said: ‘Will you leave Musa and his people to spread mischief in the land and to abandon you and your gods?’” [TMQ 7:127], “But none believed in Musa except the offspring of his people, because of the fear of Fir’aun and his chiefs, lest they should persecute them; and verily, Fri’awn was an arrogant tyrant on the earth, he was indeed one of the musrifoon (those who commit all kinds of great sins).” [TMQ 10:83] The Sirah of the Messenger 􀁕, which is no exception to the Sirah of the previous Prophets, informs us that what made the da’wah slow down, prevented people from hearing it and believing in it was the severe torture and persecution of the believers. The believer would thus fear for being tortured by his people because of his Imaan. The one who wanted to believe would fear that he would have to endure what those who had already believed had endured. The battle between the believers and those who went against them, led by the mala’a, was fought with alternate success. Then the carpet was swept from beneath the feet of the tawaagheet. Then the one who undertook the responsibility of this da’wah will assume the reins of power.