Gerçekten de Batı'nın bütün yasaları deneysel niteliktedir. Onlar için bir eylemin doğru olup olmadığının ölçüsü, yalnızca amacı gerçekleştirip gerçekleştirmediğidir. Sonuç doğuruyorsa doğrudur, doğurmuyorsa doğru değildir. Müslüman için durum farklıdır; çünkü İslam, her şeyi bilen (el-'Aleem) ve her şeyden haberdar olan (el-Khabeer) Allah'tan gelen ilahi bir metodolojidir. Şer'i delile dayandığı sürece doğru ve eksiksizdir. Doğruluğu, Şer'i delilin doğruluğundan ve istidlalin (çıkarımın) doğruluğundan kaynaklanır, sonuçla bağlantısından değil. Dolayısıyla temel olan bağlılıktır (delile), ve değerlendirme bu temelden yapılır. Metodun eylemlerine gelince, sonuç, yani iktidara ulaşmak ve yerleşmek, Allah'ın şu ayeti gereği elde edilmesi gereken bir hedeftir: "Allah, içinizden iman edip salih amel işleyenlere, kendilerinden öncekilere iktidar verdiği gibi, onları da yeryüzünde mutlaka iktidara erdireceğini, kendileri için seçtiği dinlerini mutlaka yerleştireceğini ve korktukları halden sonra onlara mutlaka güvenlik ve huzur vereceğini va'detmiştir. Bana ortak koşmaksızın yalnızca bana ibadet ederler." [TMQ 24:55]; ve yine Allah'ın şu sözü gereği: "Ey iman edenler! Eğer Allah'ın (dini) yolunda yardım ederseniz, O da size yardım eder ve ayaklarınızı sabit kılar." [TMQ 47:7]. Sonuç elde edilmediğinde, metod geçersiz sayılmaz, başka bir şeyle ikame edilmez ve başarısız ilan edilmez. Bunun yerine metodun kuralları gözden geçirilmeli ve yeniden incelenmelidir. Bir grup, anlayışında hata yaptığından emin olmadıkça hiçbir Şer'i hüküm terk edilemez. Grup bir hata göremiyorsa, elindeki görüşe bağlı kalmaktan ve Allah'ın ona zafer getirmesine kadar sabretmekten başka seçeneği yoktur. Ya da bu, zaferin ertelenmesi yasasıyla ilgili olabilir; önceki peygamberler bile bundan kurtulamamıştır. O, şöyle buyurmuştur: “(Onlar, peygamberler umutlarını kesip yalanlandıklarını sanana kadar sabırla beklediler; derken onlara yardımımız geldi.)” [TMQ 12:110] Gerçekten de bu iş yorucu ve zordur, büyük çaba gerektirir. Grubun imkânları, karşılaştığı rejimlerin imkânlarına her zaman çok daha azdır. Çalışmanın başarısı, belirli bir süreye bağlı değildir; öyle ki süre dolduğunda meyvelerini vermediğinde başarısızlık olarak nitelendirilsin. Aksine, fikrin sağlamlığına, bu işi üstlenenlerin bağlılığının gücüne ve fikrin halk tarafından genel olarak kabul görmesine bağlıdır. Bu şartlar yerine geldiğinde, tıpkı Peygamber ﷺ'in yaptığı gibi, nusrah (maddi destek) arayarak grubun elde edeceği zafer sorulur. Bu hususların kesin olarak gerçekleşip gerçekleşmediğine dair değerlendirme Allah'a bırakılmıştır. Grubun bu konudaki değerlendirmesi ise olasılığa dayanmaktadır.
Indeed, all the western laws are experiments. For them the criterion of whether an action is correct or not, is only if it realises the objective or not. If it produces the result then it is correct, otherwise it is not. This matter is different for the Muslim due to the different nature of Islam, which is a devine methodology from al-’Aleem (the All-Knowing) and al- Khabeer (All-Aware). It is correct and complete as long as it depended on the Shar’ee daleel. Its correctness stems from the correctness of the Shar’ee evidence, and the correctness of istidlaal (deduction) and not from its linkage to the result. Therefore, adherence (to the evidence) is the basis, and it is from this basis the evaluation is made. As regards the actions of the method, the result ie assuming the power and establishment, is an aim which must be achived due to His saying; “Allah has promised to those among you who believe and work righteous deeds, that of a certainty, He will cause them to assume power on earth, as He granted it to those before them, that He will establish in authority their deen which he has chosen for them, and that He will change (their state) after the fear in which they lived, to one of security and peace: They will worship Me (alone) and not ascribe powers to any beside Me.” [TMQ 24:55]; and due to His saying; “O you who believe! If you help (in the cause of) Allah, He will help you, and make your foothold firm.” [TMQ 47:7]. If the result is not obtained, one does not nullify the method or substitue it by something else, and nor does one declare it a failure. Rather the rules of the method should be reviewed and re-examined. No Shar’ee rule is to be abandoned except if the group is sure that it has made a mistake in its understanding. If the group can discern no error, then the group has no option other than to adhere to the opinion it holds and have sabr (patience) until Allah brings it the victory. Or it may be to do with the law of delaying the victory, something from which even the prophets before were not saved. He said; “(They were reprieved) until, when the Messengers gave up hope and thought that they were denied (by their people), then came to them Our Help.” [TMQ 12:110] Indeed, the work is tedious and hard, requiring huge effort. The means of the group are always going to be far less than the means at the disposal of the regimes they face. The success of the work is not linked to a fixed period of time such that when the time expires without yeilding its fruits, it is described as failure. Rather it is linked to the soundness of the idea, the strength of the adherence of those undertaking it, and the general acceptance of the idea by the people. When these requirements are met, then one asks about the victory which the group will achieve by seeking the Nusrah (material support), just as the Messenger did. The evaluation that these matters have been definitely achieved is left to Allah . The evaluation of the group in this regard is based on probability.