Sayyiduna Yusuf (as) hakkında şunlar söylenir: yaşadığı toplum cahiliye toplumuydu, bu toplumda şirk inancı egemendi. Böyle bir toplumda ahlaki bozulma yaygındı ve Sayyiduna Yusuf, çevresindeki fitnelere ve haksızlıklara açık hale getirildi; öyle ki insanlar onun masumiyetinin işaretlerini gördüklerinde onu hapsetmeye karar verdiler. Kral, Yusuf (as)'un rüyaları ne kadar iyi yorumladığını fark edince ve onun dürüstlüğünü anlayınca, onu zindandan çıkardı.

Regarding Sayyiduna Yusuf (as), they say that the society in which he lived was a Jaahili society, in which the creed of Shirk was dominant. In that society, the moral corruption was widespread and Sayyiduna Yusuf was open to temptation and injustice in it to the extent that the people decided to imprison him when they saw the signs of his innocence. The King took him out of the prison when he realised how well Yusuf (as) could interpret dreams, and realised Yusuf ’s honesty.

Kral onu seçti ve yanında tuttu. Böylece Sayyiduna Yusuf (as)

So the King chose him and kept him close. So Sayyiduna Yusuf (as)

Kral, onun talebini kabul etti ve Yusuf'tan kendisini hazinelerin başına getirmesini istedi. Böylece Yusuf, Cahiliye yönetim ve sistemi içinde bir bakanlık sorumluluğunu üstlendi; bu sistemin Beni İsrail'in şeriatıyla çeliştiği biliniyordu. Uygulama açısından Hz. Yusuf, kendi kardeşini yanında alıkoymak için Yakub'un hükmüne başvurma hilesini kullanmak zorunda kalacak kadar, "Kralın dini" yani onun otorite ve yönetimi üzerinde idi. Kardeşine karşı bir hile tasarladığı zaman, kardeşini hırsızlıkla suçlayarak yaptı; çünkü Yakub'un şeriatına göre hırsız köle edilir.

asked the King to put him in charge of the storehouses, and so the King accepted his request. So Yusuf assumed the responsibility of a ministry in a Jaahili rule and system, which was known to contradict the Sharee’ah of Bani Israel. In terms of implementation, Sayyiduna Yusuf was on the ‘deen (system) of the King’, ie his authority and rule, to the extent that he needed to use the trick of referring to the law of Ya’qub in order to keep his brother with him. This was when he planned a trick for his brother, by accusing him of (committing) theft, because the thief is enslaved according to the Sharee’ah Ya’qub.

Ayrıca şunu da eklerler: Bunun Sayyidina Yusuf'a özgü olduğu söylenmemelidir; çünkü bir şeyi belli bir kişiye hasretmek için delil gerekir. Esas itibarıyla peygamberler ve onların hidayeti hakkında zikredilen her şey, örnek alınıp uyulması amaçlanan şeylerdir.

They add to this by saying that it should not be said that this is specific to Sayyiduna Yusuf, because specification requires evidence. This is because in origin anything mentioned regarding the Prophets and their guidance is intended to be emulated and followed.

Ayrıca derler ki, hiç kimse bunun önceki ümmetlerin Şeriatı'ndan olduğunu iddia etmemelidir; çünkü hüküm verme meselesi, hükümlerinde ihtilaf edilebilen Şeriat'ın furuundan (dallarından) değil, üzerinde ittifak edilen usulden (temel ilkelerden) bir meseledir. Bunun bir sebebi de, Sayyidina Yusuf'un, "Hüküm yalnızca Allah'ındır." [TMQ 12:40] diyerek bunu kabul etmiş olması ve buna rağmen yine de hükümranlığa katılmış olmasıdır.

In addition they say that nobody should claim that this is from the Shar’a of those before us, because the subject of ruling is not from the furu’ (branches) of the Sharee’ah over which there may be differences in the laws, rather it is from the Usul, which are agreed upon. This is also because Sayyiduna Yusuf acknowledged that, “The Command is for none but Allah.” [TMQ 12:40], and despite his acknowledgement, he still participated in ruling.

Surah Yusuf'taki bu konuyla ilgili ayetleri inceleyen kişi, kâfir sistemlere katılmaya izin veren bu görüşün şu iki ayete dayandığını fark edecektir: "Allah dilemedikçe, kardeşini kralın dini (kanunu) uyarınca alıkoyamazdı." [TMQ 12:76] ve "(Yusuf) dedi ki: 'Beni yerin hazinelerinin başına getir.'" [TMQ 12:55]. Bu görüşü savunanlar bu ayetleri kendi görüşleriyle uyuşacak bir biçimde açıklamışlardır. İslam'ın dayandığı, bu görüşlerine aykırı olan bütün ilkeleri unutmuşlar, kendi anlayışlarıyla çelişen ayetleri de görmezden gelmişlerdir. Hatta peygamberlerin masum olması (ismet) konusunu bile bir kenara itmişlerdir. Bu iki ayeti anlayışları çökerse, Sayyiduna Yusuf (as) konusunda kurdukları her şey de çökecektir.

The one who studies the ayaat from Surah Yusuf, which relate to this subject, will notice that this opinion, that permits participation in the systems of kufr, is based on the two following ayaat; “He could not take his brother by the deen (law) of the King (as a slave), except that Allah willed it.” [TMQ 12:76], and; “(Yusuf) said: ‘Set me over the store-houses of the land.’” [TMQ 12:55]. They explained them in a manner that agrees with their opinion. They forgot all the principles upon which Islam is built that are contrary to their opinion, and ignored the ayaat that contradicted this understanding. They even dismissed the subject of the infallibility of the Prophets. If their understanding of these two ayaat collapsed, then everything they built on the subject of Sayyiduna Yusuf (as) collapses.

Peygamberler, Allah'ın yaratılmışları arasında O'nun seçkin ve arınmış kullarıdır. Allah onları dinini yaymak üzere seçer. Onlar kavimleri için örnek ve model kişilerdir. Emrine en güzel şekilde uydukları için boyun eğmenin ve bağlılığın gerçek örnekleridirler. Allah onları günahlardan ve fitnelerden korumuş, onları hakikat üzere sabit kılmış ve kendilerine yardımını nasip etmiştir. Seyyidina Yusuf (as) bu seçkin topluluktan birisidir. Allah onu birden fazla ayette övmüş ve ona parlak bir takdirde bulunmuştur. Allah şöyle buyurmuştur: “Rabbin seni böyle seçecek, sana rüyaların yorumunu öğretecek ve nimetini sana tamamlayacaktır…” [TMQ 12:6]. Yine şöyle buyurmuştur: “Yusuf olgunluk çağına erişince, ona hikmet ve ilim verdik. İşte biz iyilik yapanları böyle ödüllendiririz.” [TMQ 12:22].

The Prophets are the pure ones of Allah 􀀬 from His creation and His chosen ones. He selects them to spread His deen. They are the example and model for their people. They are the true examples of subservience and adherence, since they undertook His command in the best way. Allah 􀀬 has protected them from sins and temptations, and made them firm on the truth and granted them His Help. Sayyiduna Yusuf (as) is from this chosen group. Allah 􀀬 has praised him and given him a brilliant commendation in more than one ayah. He 􀀬 said; “Thus will your Lord choose you and teach you the interpretation of dreams and perfect His favour on you…” [TMQ 12:6]. He 􀀬 said; “And when he (Yusuf) attained his full manhood, We gave him wisdom and knowledge, thus we reward the Muhsineen (those who do good).” [TMQ 12:22].

O da şöyle dedi: “Böylece kötülüğü ve zina gibi hayasızlığı ondan uzaklaştırmak için (öyle yaptık).

He 􀀬 said; “Thus it was, that We might turn away from him evil and illegal sexual intercourse.

"Şüphesiz o, seçtiğimiz, doğru yola ilettiğimiz kullarımızdandı." [TMQ 12:24] Ve (Allah) şöyle buyurdu: "Böylece Yusuf'a o yerde yer verdik; orada dilediği yerde yerleşir. Rahmetimizi dilediğimize veririz; iyilik yapanların ecrini zayi etmeyiz." [TMQ 12:56] O, Allah'a (SWT) en üst düzeyde davet eden bir dâîydi. Kur'an, zindandaki arkadaşlarının rüyalarının yorumunu sorduklarında onun şöyle dediğini aktarır: "Ayrı ayrı birçok ilâh mı daha hayırlı, yoksa her şeye galip olan tek Allah mı? Sizin ve atalarınızın koyduğu, Allah'ın hiçbir delil indirmediği isimlerden başka O'nun yerine taptıklarınız, ancak adlardan ibarettir. Hüküm yalnızca Allah'ındır. Yalnızca Kendisine kulluk etmenizi emretmiştir. Dosdoğru din budur; ama insanların çoğu bilmez." [TMQ 12:39-40] O, iffetliydi, Allah'a (SWT) bağlı ve O'na sığınandı. Bunun üzerine Allah (SWT) onu kadınların hilelerinden ve Aziz'in karısının hilelerinden uzaklaştırdı. Kur'an'da onun şu sözü aktarılmıştır: "Andolsun, ben onu baştan çıkarmak istedim, ama o direndi. Eğer bana itaat etmezse, mutlaka zindana atılacak ve alçaltılmış olanlardan olacaktır."

Surely he was one of Our chosen, guided slaves.” [TMQ 12:24]. He 􀀬 said; “Thus did We establish Yusuf in the land, to take possession therein, as when or where he likes. We bestow of Our Mercy on whom We please, and We make not to be lost the reward of the Muhsinoon (those who do good).” [TMQ 12:56] He was a da’ee (carrier of da’wah) to Allah 􀀬 of the highest type. The Qur’an mentions that when his companions in prison asked him about the interpretation of their dreams he said; “Are many different lords (gods) better or Allah, the One, the Irresistible? You do not worship besides Him, but only names that you have named (forged), you and your fathers, for which Allah has sent down no authority. The command (or judgement) is for none but Allah. He has commanded that you worship none but Him, that is the (true) straight religion, but most men know not.” [TMQ 12:39-40] He was chaste, bound by Allah 􀀬 and seeking protection with Him. So Allah 􀀬 turned him away from the tricks of women and from the tricks of al-Aziz’s wife, whose statement has been mentioned by the Qur’an; “And I did seek to seduce him, but he refused. And now if he refuses to obey my order, he shall certainly be cast into prison, and will be one of those who are disgraced.

Dedi ki: "Rabbim! Beni çağırdıkları şeyden çok, zindan bana daha sevimlidir."

He said: ‘O my Lord! Prison is more to my liking than that to which they invite me.

„Eğer onların hilesini benden çevirmezsen, onlara meyledip cahillerden olurum.” Bunun üzerine Rabbi duasını kabul etti ve onların hilesini ondan çevirdi. Şüphesiz O, işitendir, bilendir. [TMQ 12:32-34]. İnsanlar onun iffetine, iyiliğine ve dürüstlüğüne şahitlik ettiler. Zindandaki iki arkadaşı ona dediler ki: “Bize bunun tabirini bildir; şüphesiz biz seni iyilik yapanlardan görüyoruz.” [TMQ 12:36]. Kral rüyasını gördükten sonra serbest bırakılan iki arkadaştan biri Yusuf'a dedi ki:

Unless You turn away their plot from me, I will feel inclined towards them and be one (of those who commit sin and deserve blame or those who do deeds) of the ignorant.’ So his Lord answered his invocation and turned away from him their plot. Verily, He is the All-Hearer, the All-Knower.” [TMQ 12:32-34]. The people testified to his chastity, goodness and honesty. His two companions in prison said to him; “Inform us of the interpretation of this, verily, we think you are one of the Mushsineen (those who do good).” [TMQ 12:36]. One of the two companions, who was freed after the King saw his dream, said to Yusuf:

“Ey Yusuf, sen doğru olan adamsın!” [TMQ 12:46]. Hapisten, masumiyeti açıkça ortaya çıkmadıkça çıkmayacağını söyleyince, kadınlar dediler ki: “Kadınlar dediler: ‘Allah'a sığınırız! Onda hiçbir kötülük bilmiyoruz.’ Aziz'in karısı dedi: ‘Şimdi gerçek ortaya çıktı (herkes için). Onu baştan çıkarmaya çalışan bendim; o ise kuşkusuz doğru sözlüdür.’” [TMQ 12:51]. Kral, onun karakterinden etkilenerek dedi ki: “Onu bana getirin, yanımda görevlendireyim.” [TMQ 12:54]. Kardeşlerinin, kardeşini almaya karar verdikten sonra söyledikleri ise şuydu:

“O Yusuf, the man of truth!” [TMQ 12:46]. After he refused to come out of prison unless his innocence was manifest, the women said; “The women said: ‘Allah forbid! No evil know we against him!’ The wife of Al- Aziz said: ‘Now the truth is manifest (to all), it was I who sought to seduce him, and he is surely of the truthful.’” [TMQ 12:51]. The King, impressed by him, said; “Bring him to me that I may attach him to my person.” [TMQ 12:54]. His brothers said, after he decided to take his brother:

“Bizi de onun yerine al; çünkü biz seni de muhsinlerden (iyilik yapanlardan) görüyoruz.” [TMQ 12:78]. Sayyiduna Yusuf (as), Allah 􀀬'nın kendisine verdiği lütufların, takvası ve itaatte sebat etmesi, günahlardan uzak durması sebebiyle olduğunu kabul etmiştir. Nitekim şöyle demiştir: “Dedi ki: ‘Ben Yusuf'um, bu da kardeşim. Allah bize lütufta bulundu. Şüphesiz kim Allah'a itaat ederek O'ndan korkar ve sabrederse, Allah muhsinlerin ecrini zayi etmez.’” [TMQ 12:90] Allah 􀀬'nın şahitlik ettiği, kendisini tanıyan hiçbir kimsenin suçlamadığı böyle bir statüdeki birini, bazı Müslümanların nasıl suçlayabildiği anlaşılır değildir. Oysa Kur'an'da, onun Kral'ın kanunlarıyla hükmettiğini gösteren tek bir delil bile yoktur.

“So take one of us in his place. Indeed we think that you are one of the Muhsinuun (those who do good).” [TMQ 12:78]. Sayyiduna Yusuf (as) acknowledged that what Allah 􀀬 had favoured him with, was because of his Taqwa and steadfastness, in obedience and his staying away from sins. He said; “He said: ‘I am Yusuf, and this is my brother. Allah has indeed been gracious to us. Verily, he who fears Allah with obedience to Him, and is patient, then surely, Allah makes not the reward of the Musinoon (good-doers) to be lost.’” [TMQ 12:90] How is it possible for some Muslims to accuse someone of such status to whom Allah 􀀬 bears witness, and who was not accused by anyone that met him? This is despite there is nothing, not even a single indication in the Qur’an - that shows that he used to rule by the laws of the King.

Yusuf'un kardeşlerinin söylediği şu sözden başka, hüküm verirken uyguladığı bir kural hakkında hiçbir bilgi yoktur: “Dediler ki: ‘Cezası, eşyasının arasında (o malın) bulunan kişinin kendisi olmalıdır; suçun cezası budur.’” [TMQ 12:75]. Bu kural Ya'kub'un (as) Şeriatına göredir. Onun Allah'ın indirdiğinden başka bir şeyle hükmettiğine dair hiçbir bilgiye işaret yoktur. Onların şüpheli iddiası şu ayetten kaynaklanmıştır:

There is no mention of any rule with which he ruled, except the one that is; “They (Yusuf ’s brothers) said: ‘The penalty should be that he, in whose bag it is found, should be held for the punishment (of the crime).’” [TMQ 12:75]. This rule was according to the Sharee’ah of Ya’qub (as). There is no indication to any knowledge that he ruled by something other than what Allah 􀀬 had revealed. Their suspicious argument has come from the following ayah:

"Kardeşini kralın kanunuyla (köle olarak) alıkoyamazdı; ancak Allah dilemesiyle." [TMQ 12:76]. Bu âyet doğru tefsirle açıklandığında, bu şüphe ortadan kalkar ve onların iddiaları çöker.

“He could not take his brother by the law of the King (as a slave), except that Allah willed it.” [TMQ 12:76]. This ayah, when it is explained with the correct tafseer (interpretation), then this shubhah (suspicion) is removed and their claims fall apart.

Bu âyet, bu yaklaşımın savunucuları için müphem olduğundan, onu kendi görüşlerine uyacak şekilde açıkladılar. Onların açıklaması şöyleydi.

The ayah was ambiguous to the advocates of this approach, so they explained it in a way that suits their position. So their explanation was as follows.

Kıtlık yılları başladıktan sonra insanlar Yusuf (as)'a gelmeye başladı.

After the famine years occurred, people started to come to Yusuf (as)

Yusuf (as)'un, Mısır'ın her yerinden gelen insanlara, hükümdarın kendisine dağıtımını emanet ettiği ve tedbiriyle biriktirdiği ekinlerden bir şeyler verdi. Kardeşleri geldi; o onları tanıdı, ama onlar onu tanımadı. Üzülmemesi için küçük kardeşine kendisinin onun kardeşi olduğunu söyledi. Kardeşlerine karşı bir hile tasarladı ve kimse fark etmeden siqayah'ı (su kabı) kardeşinin devesinin semerine koydu. Sonra kayboldüğünü söyledi ve birisi, kervanın sahiplerinin hırsızlık yaptığını ilan etti. Bulana bir deve yükü verileceğine karar verdiler. Yusuf'un (as) kardeşleri bu suçlamayı büyük bir sertlikle reddettiler. Yusuf'un (as) yardımcıları arasında dağıtımı denetleyenler dediler ki: "Eğer yalancı çıkarsanız, onun cezası ne olsun?" [TMQ 12:74]. Yusuf'un kardeşleri dediler ki: "Cezası, eşyasının içinde bulunan kişinin, bu karşılık için alıkonulması (köle olarak tutulması)dır." [TMQ 12:75]. Yani hırsız, köle olarak alınacaktı. Bu, Ya'kub'un (as) şeriatine uygun idi. Bunun üzerine Yusuf (as) kardeşlerinin eşyalarını aramaya başladı, küçük kardeşinin eşyalarından önce. Sonra eşyanın içinden çıkardı; böylece küçük kardeşinin cezası, köle olarak alıkonulmak oldu. Ardından Yusuf (as) hakkında şu ayet geldi: "Hükümdarın yasasına göre kardeşini alıkoyamazdı." [TMQ 12:76]. Bazıları bunu, hükümdarın şeriatı ve nizamı diye açıkladı. Bu demekti ki Mısır'daki hükümdarın bir şeriatı ve bir nizamı vardı ve Yusuf (as) bu hükümdarın şeriatı ve nizamıyla hükmediyordu. Bu meselede, kardeşini yanında tutabileceği bir hile tasarladı. Bu yüzden, kendilerinin hesaba çekileceği cezayı kendi ağızlarıyla söylemelerini sağlayacak nazik bir oyuna başvurdu. Hükümdarın yasasına göre hırsızın cezasının şu ve bu olduğunu ona söylemedi. Bilakis, kardeşini yanında tutabilmek için hükmü Yakub'un şeriatına göre verdirdi.

from everywhere to give them something from the crops that he had saved by his management, and whose distribution the King had charged him with. His brothers came, and he recognised them while they did not recognise him. He told his younger brother that he was his brother, so that he would not be grieved. He planned a trick for his brothers, and put the siqayah (drinking vessel) in the saddle of his brother’s camel, without anybody noticing. So he said that he had lost it, and somebody announced that the owners of the camel caravan had stolen. They assigned one camel load for the one who finds it. The brothers of Yusuf (as) rejected the accusation with great vehemence. Those who supervised the distribution from amongst the aides of Yusuf (as), said; “What then shall be the penalty of him, if you are (proved to be) liars.” [TMQ 12:74]. Yusuf ’s brothers said; “The penalty should be that he, in whose bag it is found, should be held (as a bondman) for the atonement.” [TMQ 12:75], which means the thief would be taken as a bondsman (enslaved). This was in accordance with the Sharee’ah (law) of Ya’qub (as). So Yusuf (as) started to search their baggage before his younger brother’s baggage. He then brought it out of his younger brother’s baggage, so his penalty was to be taken as a bondsman and enslaved. Then came the ayah that said about Sayyiduna Yusuf (as); “He could not take his brother by the law of the King.” [TMQ 12:76]. Some of them explained it to mean the Sharee’ah (law) and Nizam (system) of the King. This meant that the King in Egypt had a Sharee’ah and a system, and Sayyiduna Yusuf (as) governed with the Sharee’ah and system of this King. In this problem, he planned a trick by which he could keep his brother at his side. So he resorted to a polite plot, to make them pronounce themselves the penalty by which they will be accounted. He did not tell them that the penalty of the thief according to the law of the King is such and such. Rather he made them pronounce the verdict according to the law of Ya’qub, so as to keep his brother with him.

Bu âyetin bu şekilde açıklanması, onları bu anlayışa götürmüştür.

The explanation of this ayah in this manner has made them come out with this understanding.

"Deen" kelimesine Arapçada baktığımızda, birden fazla anlamı taşıyan yaygın kelimelerden biri olduğunu görürüz. Lisanü'l-Arab (Arap dili) sözlüğünde "deen"in zorlama ve itaat anlamına geldiği belirtilir. Böylece "dintuhum fa danoo" ifadesi "onları zorladım, böylece itaat ettiler" anlamına gelir. Deen aynı zamanda karşılık ve ödül anlamına da gelir. "Dintuhu li-amalihi deenen" dediğinizde "onu yaptığı işe karşılık ödüllendirdim" demek istersiniz. Ayrıca "Yevmi'd-deen" ifadesi "karşılık verme günü" anlamına gelir. Deen, hesap anlamına da gelir; nitekim Allah'ın {Yevmi'd-dîn'in sahibi} [TMQ 1:3] buyruğunda olduğu gibi. Deen ayrıca Şeriat ve sultan anlamlarına da gelir; Allah'ın {Fitne kalmayıncaya ve din tamamıyla Allah'ın oluncaya kadar onlarla savaşın} [TMQ 8:39] buyruğunda olduğu gibi. Deen, alçaltma ve kulluk altına alma anlamına da gelir; "madîn" köle, "el-madînetü" ise sahiplenilmiş ulus demektir. Nitekim Allah'ın {Biz hesaba çekilecek miyiz?} [TMQ 37:53] buyruğunda, yani "sahiplenilmiş/mülk altına alınmış" anlamında olduğu gibi. Aynı şekilde {Eğer doğru söyleyenseniz, siz hesaba çekilmiyorsanız, onu (ruhu) geri getirmez misiniz?} [TMQ 56:86-87] buyruğunda da "madînîn" burada "sahiplenilmiş" anlamındadır.

If we refer to the word ‘deen’ in the Arabic, we find it of the common words, which carry more than one meaning. In the dictionary Lisan al- Arab (the arab tongue), it states that, ‘deen’ means the coercion and obedience. So ‘dintuhum fa danoo’ means ‘I coerced them, so they obeyed.’ Deen also means the reward and the prize. You say ‘dintuhu for his action deenun’ to mean ‘I rewarded him.’ Also ‘Youm al-deen’ means the ‘day of recompense.’ Deen also means the accounting, as in His 􀀬 saying; “The Owner of Youm al-deen.” [TMQ 1:3] Deen also means Sharee’ah and Sultan, as in His 􀀬 saying; “And fight them until there is no more Fitnah (persecution) and the deen will in its entirety be for Allah.” [TMQ 8:39]. Deen means humiliation and enslavement, and the ‘madeen’ is the slave, al-madeenah is the possessed nation, as in His 􀀬 saying, “Are we Madeenoon?” [TMQ 37:53], meaning ‘owned’. The same as in His 􀀬 saying, “Then why do you not – if you are not madeeneen – bring it (the soul) back, if you are truthful?” [TMQ 56:86-87]. ‘Madeeneen’ here means owned.

Bu kelimenin başka anlamları da vardır.

There are other meanings for this word ‘deen’.

Bu âyette Allah 􀀬 hangi anlamı kastetmektedir? Bu anlamlardan herhangi birini seçmek, o belirli anlamı almamızı sağlayan bir karîne (delâlet eden işaret) gerektirir. Bu, kendi arzusuna uyan ve görüşüne uygun düşen anlamı alanı ortaya çıkarır; böyle biri nefsinin heveslerini Şer'i hükmeden bir hakem yapmış olur. Oysa düzenlenmiş olan ve bunu gösteren Şer'î karînelerle sınırlandırılmış anlamı alan kimse, Şer'i hakem kılmış olur ve Rabbinin emrine boyun eğmiş olur. Peki bunlardan hangi anlam kastedilmektedir?

So, which of these meanings does Allah 􀀬 intend in this ayah? Selecting any one of these meanings needs a qareena (indication) that makes us take that specific meaning. This exposes the one who takes the meaning that suits him and suits his view; he appoints his whims as a judge over the Shar’a. While the one who takes the meaning that is regulated, and restricted with Shar’ee qara’in (indications) that indicate it, is appointing the Shar’a as a judge, and abides by the command of his Lord. So which of these meanings is intended?

Eğer "deen" kelimesinden kastedilen anlamın Şeriat olduğunu söylersek, Şer'i delillerin, bunun Yusuf (as)'un küfürle birlikte yönetime katılmasına yol açması durumunda bu anlayışı engellediğini görürüz. Bu, peygamberler ve müminler için haramdır ve Mesajın doğasına aykırıdır; zira Mesaj, ibadetin ve kulluğun yalnızca Allah 􀀬'a yapılması üzerine kuruludur ve yasama hakkı yalnızca Ona aittir. O 􀀬 şöyle buyurur: "Senden önce de hiçbir elçi göndermedik ki, ona: 'Benden başka ilah yoktur, o halde yalnız Bana kulluk edin' diye vahyetmiş olmayalım." [TMQ 21:25]. Dolayısıyla insanlara şunu söyleyen Yusuf (as)'tur: "Hüküm yalnızca Allah'ındır. Yalnızca O'na kulluk etmenizi emretmiştir. İşte dosdoğru din budur, fakat insanların çoğu bilmezler." [TMQ 12:39-40]. Onların bu konuda karşısında yer alıp farklı tanrıların hükmünü kabul etmesi imkânsızdır. Benzer bir durumu, Şuayb (as)'un kavmine söylediğini görüyoruz:

If we say the meaning intended from the word deen is Sharee’ah, we find that the Shar’ee indications prevent this understanding, if it leads to Sayyiduna Yusuf (as) participating (in ruling) with kufr. This is haraam for the Prophets and believers, and in conflict with the nature of the Message, which is established on making worship and servitude for Allah 􀀬 alone, and the right of legislation is only for Him. He 􀀬 says; “And We did not send any Messenger before you (O Muhammad 􀁕) but We inspired him (saying): Laa ilaaha illa ana [none has right to be worshipped but I (Allah)], so worship Me (Alone and none else).” [TMQ 21:25]. Hence, it was Yusuf (as), who used to say to the people; “The command (or judgement) is for none but Allah. He has commanded that you worship none but Him, that is the (true) straight religion, but most men know not.” [TMQ 12:39-40]. It is impossible that he would go against them in this matter and accept the rule of different gods. Similar to this situation, we find Sayyiduna Shu’ayb (as) saying to his people:

“Sizin aksinize olarak, sizi yasakladığım şeyi kendim yapmak istemem. Gücüm yettiğince yalnızca iyilik yapmak isterim. Başarım ancak Allah'tandır; yalnızca O'na güvenirim ve yalnızca O'na yönelirim.” [TMQ 11:88]. Kurtubi'ye göre bu ayetin tefsiri şudur: Kendimin işlediği bir şeyden sizi men etmem; tıpkı size emrettiğim bir işi de terk etmediğim gibi.

“I wish not, in contradiction to you, to do that which I forbid you. I only desire to do good so far as I am able, to the best of my power. And my guidance cannot come except from Allah, in Him I trust and unto Him I repent.” [TMQ 11:88]. The tafseer of this ayah, according to al-Qurtubi, is; I do not forbid you from something I commit myself, just as I do not leave a matter that I have commanded you to do.

Eğer "deen" kelimesinin kastedilen anlamının kölelik (esaret) olduğunu söylersek ve kardeşinin "madeenan", yani sahipsiz bir köle olacağını kabul edersek; bu anlam, ayette daha önce geçen, Yusuf'un (as) kardeşlerinin hırsızın köle edileceğine dair sözleriyle tamamen örtüşür. Böylece ayetin anlamı şöyle olur: Kral onu köle olarak alıkoymadıkça, yani onu kendisine mülk bir köle (madeen) yapmadıkça, Allah'ın dilemesi hariç, kardeşini alamazdı. Bu anlam gerçeğe en yakın olandır. Böyle bir anlamı engelleyen hiçbir şer'î delil yoktur.

If we say that the intended meaning of the word ‘deen’ is enslavement, and his brother would become ‘madeenan’ ie an unowned slave; this meaning would completely conform with what was previously mentioned in the ayah about the statement of Yusuf ’s (as) brothers regarding the fact that a thief is enslaved. Thus, the ayah would mean; He could not take his brother, by being enslaved by the King, ie by making him madeen (an owned slave) to him, except if Allah 􀀬 willed. This meaning is closest to the truth. There is no Shar’ee indication that prevents such a meaning.

Bu, ayetin daha önce gelen kısmıyla uyumlu olduğu gibi, Sayyidina Yusuf (as)'un Allah'ın zikrettiği gibi muhsinlerden (iyilik yapanlardan) ve muhlislerden (Allah'a samimi olanlardan) biri olduğunu da doğrulamaktadır. Ayrıca insanların şahitlik ettiği şeyi de teyit etmektedir.

Rather it fits with what came before it in the ayah, and it confirms that Sayyiduna Yusuf (as) was one of the muhsineen (those who do good), and mukhliseen (sincere to Allah), as Allah mentioned. It also confirms what the people bore witness to.

Bu nedenle, peygamberlerin masumiyetiyle, günahtan korunmuşluklarıyla çelişen ya da peygamberlerin söylemedikleri şeyi söylediklerini ima eden bir tefsir reddedilir.

Therefore, a tafseer that conflicts with the infallibility of the Prophets, their immunity from sin, or implies that they say what they do not do, is rejected.

Yusuf'un (AS) krala söylediği, "(Yusuf) dedi: 'Beni ülkenin hazineleri üzerine getir; şüphesiz ben bunları iyi koruyucu ve bilgili biriyim.'" [TMQ 12:55] sözüne dair tefsir ve bunun, hazine bakanlığı veya maliye bakanlığı istediği anlamına alınması; ve bu göreve atanması sırasında Ya'kub'un (AS) şeriatını değil, adaletsiz olan kralın sistemini uyguladığı görüşü.

As for the tafseer of Sayyiduna Yusuf ’s statement to the King; “(Yusuf) said: ‘Set me over the store-houses of the land; I will indeed guard them with full knowledge.’” [TMQ 12:55], and taking it to mean that he requested the treasury ministry, or ministry of finance; and that during his appointment to this position, he did not apply the Sharee’ah of Ya’qub (as), but rather the system of the King, which was not based on justice.

Bu büyük bir sapma ve açık bir hakikat saptırmasıdır. Meseleye ışık tutabilmek için bir takım hususları iyice öğrenmemiz önemlidir.

This is a huge aberration and a clear deviation from the truth. It is important that we acquaint ourselves a number of issues in order to shed light on the matter.

* O dönemde yönetimin gerçekliği monarşik niteliktediydi. Tarihte monarşik yönetim iki biçimde ortaya çıkmıştır:

* The reality of ruling in that period was that it was monarchical. In history, the monarchical rule has taken two form:

Krallığın otoriter sistemi; kralın kendi emri ve görüşüyle yönettiği bir yönetim biçimidir. Onun uygun gördüğü her şeye halk uymak zorundadır ve hiç kimse onun kararını değiştiremez. Yasama, yürütme ve yargı yetkilerinin tümü onun denetimi altındadır. Yardımcılarını atar ve istediği zaman görevden alır. Onları sadakatlerinden veya kendisine yakınlıklarından dolayı seçebilir; ya da sağduyuları ve iyi planlamaları sebebiyle. Bu yardımcılar sadık ve itaatkâr olmaları yeterli görülerek serbest bırakılır; böylece kendi emirlerine göre yönetir ve görüşlerinde zorba olurlar. Bu şekilde her biri, küçültülmüş ölçekte bir kral hâline gelir.

1 - The authoritarian system of monarchy, where the King rules by his own order, and opinion. Whatever he deems fit the people must follow, and no one can change his judgement. The legislative, executive and judicial authorities all come under his control. He appoints his assistants and removes them whenever he wants. He may select them due to their loyalty or closeness to him, or because of their sound judgement or good planning. It is enough for these assistants to be loyal and obedient in order to be given a free reign; so they will rule according to their own orders and be despotic in their opinion. Thus each becomes a King on a reduced scale.

2 - Sınırlı yetkilere sahip monarşi. Bu sistemde Kral gerçek bir Kral olmaktan çıkıp bir sembole dönüşmüştür; mutlak yetkileri kendisinden alınmıştır. Bu sistemde egemenlik Kralda değil, anayasada ve kanunlarda bulunmaktadır. Kralın yerine yasaları çıkarmakla yükümlü yasama organları vardır. Kralın yerine anayasayı ve kanunları uygulayan yürütme organları vardır. Kralın yerine insanlar arasındaki anlaşmazlıkları çözen ve çatışmaları gideren yargı organları vardır. Bu monarşi biçimi, demokrasi fikrinin yayılmasından sonra yaygınlaşmıştır. Bu, sınırlı (anayasal) monarşidir. Bu iki biçimden hangisi, Yusuf (as) zamanında Mısır'da uygulanan monarşi sistemidir?

2 - Monarchy with restricted authority. The King in this system became an image rather than a real King; this is where his absolute powers have been stripped from him. The sovereignty in this system lies with the constitution and canons, and not the King. Legislative bodies undertake the enactment of laws, instead of the King. There are also executive bodies, which implement the constitution and canons instead of the King. There are also judicial bodies, which settle disputes and resolve conflicts between people, instead of the King. This form of monarchy became prevalent after the idea of Democracy spread. This is the restricted (constitutional) monarchy. Which of these two forms was the monarchy system adopted in Egypt, in the time of Yusuf (as)?

Hiç kimse Yusuf (as) döneminde Mısır Kralı'nın...

No one can imagine that the King of Egypt at the time of Yusuf (as)

…bir anayasaya ve sisteme bağlanmıştı. "Dinü'l-melik" ifadesi, iddia edildiği gibi "Kralın yasası" anlamına gelmez. Yusuf (as) zamanındaki monarşi sisteminin, günümüzde yöneticilerin eylemlerini denetleyen sistemlerle benzerliğini gören görüş, doğru görüşten sapmış ve hatalı bir kıyas yapmıştır.

was bound to a constitution and system. The expression ‘deen al-malik’ does not mean what they claim, that is the law of the King. The opinion that sees an analogy between the system of monarchy at the time of Yusuf (as) with the systems of today that control the actions of the rulers, is an opinion that deviated from the correct opinion, and it is an erroneous analogy.

Hz. Yusuf'un hükümdardan depoların yönetimini kendisine vermesini istemesi ve hükümdarın bu isteği kabul etmesi, bu talebin hükümdarlıkla bir ilgisi olduğu anlamına gelmez. Kur'an'ın bahsettiği şey yalnızca rüyalarla ilgili konuyla sınırlıdır, başka hiçbir şeyle değildir.

Sayyiduna Yusuf ’s request to the King to put him in charge of the storehouses, and the King’s acceptance of his request does not mean this request had anything to do with ruling. What was mentioned by the Qur’an was restricted to the subject of dreams and not to anything else.

Bu, ekinlerin üretimi, bereket yılları ile kıtlık yılları ve bunlara karşı yapılması gerekenlerle ilgilidir. Böylece (Allah), Sayyiduna Yusuf'a (as) unlu maddeyi depolama ve bereket yıllarında dağıtımı, kıtlık yıllarını karşılayacak şekilde düzenleme sorumluluğunu üstlenmesini emretti; bu görevinde aşırıya kaçmadan ve kendisine verilen emaneti ihanet etmeden. Bu, Yusuf (as) gibi yetkin, güvenilir, dikkatli ve bilgili birinden başkasının yapamayacağı zor bir görevdir. Yusuf (as) ile kardeşleri arasında geçenler özellikle bu konuyla ilgiliydi. Bu bağlamdan sapmamıza ya da Sayyidina Yusuf'un sorumluluğunun kapsamını genişletmemize izin yoktur. Onun görevinin, serveti el koyup Kral'ın maiyetine, ailesine, ordusuna ya da vatandaşlarına harcamakla ilgili olduğunu söyleme hakkımız yoktur; ayrıca bunun Ya'kub'un (as) şeriatına göre değil, Kral'ın sistemine göre gerçekleştiğini söylemek de doğru değildir. Metnin bu tür ayrıntıları kapsayacak şekilde genişletilmesi bir delil gerektirir.

It relates to the production of crops, the years of harvest and the years of drought and what should be done regarding them. Thus, he ordered Sayyiduna Yusuf (as) to take up the responsibility of storing the flour, and organise the distribution in the years of harvest so as to accommodate for the years of drought, without committing excess in his task or betraying the trust that had been given to him. This is a difficult task, which cannot be done except by someone competent, trustworthy, careful and knowledgeable, like Yusuf (as). What took place between Yusuf (as) and his brothers was specifically related to this subject. We are not allowed to deviate from this context or expand the scope Sayyidina Yusuf ’s responsibility. We are not entitled to say that his task related to seizing wealth and spending it on the King’s entourage, family, army or citizens, and that this must have taken place according to the system of the King and not the Shar’eeah of Ya’qub (as). The expansion of the text to encompass such details requires a daleel.

Kralın, Yusuf'un (as) sağduyusu, tartıp ölçebilme yeteneği ve dürüstlüğü karşısında etkilendiği anlaşılıyor. Bu durum, kralın Yusuf'u (as) yakınına çekmesine ve rüyasını gördüğü andan beri aklını meşgul eden o büyük işi yönetme yetkisini ona vermesine yol açtı. Bu nedenle Yusuf'a (as), bu işi başkalarının müdahalesi olmadan yapabilmesi için fırsat verilmesi önemliydi.

It seems that the King was impressed by the sound judgment of Yusuf (as) and his ability to outweigh things and his integrity. This is what made the King draw Yusuf (as) close to him and give him the authority to manage the great task, that had preoccupied his mind ever since he saw his dream. So it was important that Yusuf (as) be given the opportunity to do this without interference from anyone else.

Görülüyor ki Hz. Yusuf yalnızca Kralın rüyasını yorumlamakla kalmamış, aynı zamanda ona çözümü ve gerekli düzenlemeyi de sunmuştur. Bu durum Kralın, Yusuf'un depoları yönetme yeteneğine güvenmesini sağlamış ve ona bu işte geniş bir yetki vermesine yol açmıştır. Kral, Yusuf'a (as) bunun için uyması gereken bir şeriat ya da bir sistem olduğunu söylememiştir. Aksine Kral, Yusuf'un (as) rüya yorumunu ve çözümünü kabul etmiştir. Sonuç olarak Kral, hasadı depolama ve dağıtma görevini, uygun gördüğü şekilde yapması için ona vermiştir.

One can see that Sayyiduna Yusuf did not just interpret the dream of the King. Rather he offered him the solution and the necessary organisation. This allowed the King to gain confidence in Yusuf ’s ability to look after the stores, and to give him a free reign in doing this. The King did not say to Yusuf (as) that he had a Sharee’ah or a system according to which Yusuf (as) must proceed. Rather the King accepted Yusuf ’s (as) interpretation of his dream and his solution. Consequently the King gave him the job of storing and distributing the harvest as he saw fit.

Yusuf'un (as) kıtlık yıllarında insanların açlıktan kurtulmak için kendisine yöneleceği bir kişi olması kaçınılmazdı. Adaletinin ve adil dağıtımının bir sonucu olarak şöhretinin dört bir yana yayılması da kaçınılmazdı. Bu durum onun Kral nezdindeki konumunu güçlendirdi ve ona daha da yakınlaştırdı. Belki de bu, kardeşlerinin ona, "Ey memleketin hükümdarı (Ey Aziz)" [TMQ 12:88] diye hitap ettiği Aziz makamından, ana babası çölden geldikten sonra krallığa geçmesini sağladı. Rabbine dua ederek şöyle dedi: "Rabbim! Bana gerçekten hükümranlıktan verdin…" [TMQ 12:101]; ardından Allah 􀀬 şöyle buyurdu: "Ana babasını da tahta çıkardı…" [TMQ 12:100]; bu da sonunda yönetimin ona verildiği anlamına gelir.

It was inevitable that after the years of drought, Yusuf (as) would be the person to whom the people would turn to save them from hunger. It was also inevitable that his fame would spread far and wide, due to his justice and fair distribution. This strengthened his position with the King and made him even closer to him. Perhaps this is what enabled him to move from being the Aziz, as his brothers addressed him; “O ruler of the land (O Aziz).” [TMQ 12:88], to being the King after his parents came from the desert. He made du’a to his Lord and said; “My Lord! You have indeed bestowed on me of the sovereignty…” [TMQ 12:101]; and then Allah 􀀬 said; “And he raised his parents to the throne…” [TMQ 12:100], which means that the authority was given to him eventually.

Kur'an'ın Yusuf (as) tarafından uygulandığını belirttiği tek hüküm, kardeşini Ya'kub (as)'ın şeriatına göre köle olarak alıkoymasıdır. Peki Kral'ın sisteminde belirli ve sabit bir düzen varken, ihlal için neden o sistemden faydalanmadı?

The only law the Qur’an mentions that Yusuf (as) implemented, was to take his brother as a slave according to the Sharee’ah of Ya’qub (as). So why did he not take from the system of the King for the violation, if the King had a fixed and specific system?

Sayyidina Yusuf (as) yerine "Hz. Yusuf (a.s.)" kullanılır; "Yusuf" bir peygamber olduğundan ﷺ yazılmaz. Hz. Yusuf'un Şeriat'a aykırı herhangi bir ihlalde bulunmuş olması düşünülemez. Çünkü o masumdur ve Rabbi onu muhsin (iyi davranan), samimi ve takvalı olarak nitelendirmiştir. Zina teklifi yerine zindanı tercih eden odur. Zindanda da da'vet yapan odur. Masumiyetini ispat etmeden zindandan çıkmayı reddeden odur. Dürüstlüğü ve doğruluğu sayesinde, Azîz'in karısından şehirdeki kadınlara, zindandaki iki arkadaşından Kral'a, hatta kimliğini keşfetmeden önceki kardeşlerine kadar, toplumundaki kâfirlerin takdirini kazanan da odur.

It is not possible to imagine that Sayyidina Yusuf (as) would commit any violation of the Sharee’ah. That is because he is ma’sum (infallible) and his Lord has described him as muhsin (good), sincere and pious. He is the one who preferred prison to seduction. He was the one who used to give da’wah in prison. He was the one who refused to leave prison without proving his innocence. He was the one who, due to his honesty and integrity, won the admiration of the kuffar of his society, from the wife of the Aziz, to the women of the town, his two companions in prison, the King, and even his brothers, before they discovered his identity.

Bu durumda Sayyidina Yusuf (as)'in tefsiri üzerinde durmak gerekir.

It is worth noting that the tafseer of the situation of Sayyidina Yusuf (as)

ve Kralın Devleti'nin tamamı tefsîr-i zannî'dir (spekülatif yorum).

and the State of the King are all tafseer zanni (speculative interpretation).

Bu, hangi açıdan ele alınmış olursa olsun geçerlidir. Yani Kral'ın İslam'ı kabul etmiş olması ya da kâfir olarak kalması, Kral'ın ölümü veya istifası nedeniyle yetkinin Yusuf'a geçmiş olması ya da önceki Aziz'in görevden alınması veya ölmesinden sonra Yusuf (as)'un Aziz olması durumları fark etmez; O'nun 􀀬 "Kralın kanununa göre kardeşini alıkoyamazdı." [TMQ 12:76] buyruğunun açıklaması veya O'nun 􀀬 "Beni yerin hazinelerinin başına getir..." [TMQ 12:55] buyruğunun yorumu da böyledir. Bunların hepsine verilen cevaplar yalnızca tahmine dayalı yorumlardır. Çünkü Kur'an, bunlara kesin olarak cevap verebilmemiz için gerekli ayrıntıları bize sunmamıştır.

This is regardless of whatever angle they may have come from. So whether the King embraced Islam or remained a disbeliever, or whether the authority had been passed onto Yusuf owing to the death of the King or his resignation, or if Yusuf (as) became Aziz after the removal or death of the previous Aziz; the explanation of His 􀀬 saying, “He could not have taken his brother according to the King’s law.” [TMQ 12:76], or the interpretation of His 􀀬 saying, “Set me over the store houses of the land…” [TMQ 12:55]; the answers to all of these are speculative interpretations only. This is because the Qur’an did not provide us with the necessary details to answer them definitively.

Ayrıca, bunların ayrıntıları bizim şeriat olarak uymamız için gerekli değildir.

Furthermore, their details are not necessary for us to follow as legislation.

Bahsettiğimiz görüş de diğer açıklamalar gibi spekülatif olduğu için bu kuraldan istisna değildir. Ancak diğer görüşlerden farkı, Yusuf (aleyhisselam)'ın takvâ ve imanına yakışan şeyle uyumlu olması ve dinin temellerinde yerleşmiş olan peygamberlerin masumiyetine aykırı düşmemesidir. Yusuf (aleyhisselam)'ın, başkalarına tâbi olmayı, şirk akidesini benimsemeyi reddettiğini ve daha önce gördüğümüz gibi hükmü yalnızca Allah ﷻ'a ait kılan sözünü düşünürsek, bir tefsir ne kadar daha hakikatten uzak olabilir ki bu açık ifadeye aykırı düşsün? Yusuf (aleyhisselam)'ın durumunu açıklarken bu yolu izlemekle, kâfir sistemlere katılmanın yasaklanmasını desteklemek üzere başka bir görüş getirmek istemiyoruz. Bizim görüşümüz Şeriat'ın hükmüdür, spekülatif bir şer'î kaide değildir. Anlamı ve sıhhati kesindir.

What we have mentioned is also no exception to this, since it is speculative like the other explanations. However, it is different from other opinions in the sense that it is in harmony with what befits the Prophets in terms of Taqwa and Imaan, and does not contradict the infallibility of the Prophets that is established in the fundamentals of the deen. How much further can an explanation be from the truth when it contradicts a definite statement uttered by the tongue of Yusuf (as) himself, when he rejected others to follow the ‘Aqeedah of shirk, and to leave the exclusive reference to Allah 􀀬 for judgment, as we have seen previously? By proceeding in this manner, where we clarify the situation of Yusuf (as), we do not wish to bring another opinion to support the prohibition of participating in kufr systems. Our view is the Hukm of the Shar’a and not a speculative Shar’a rule. It is definite in meaning and authenticity.

Birisi, Yusuf (as)'ın Allah'ın izniyle Kralın kanununa göre hükmettiğini ve böylece Rabbine karşı gelmediğini söyleyebilir. Cevap şudur: Bu izin ya Sayyiduna Yusuf'a özgüydü ya da herkes için genel bir izindi, yani o dönemde küfür kanunlarına göre hükmetmek caizdi.

Someone might say that Yusuf (as) used to rule by the law of the King by permission of Allah 􀀬 and so did not go against his Lord. The answer is that either this permission was for Sayyiduna Yusuf specifically, or it was a general permission for all, i.e. ruling by kufr laws was lawful at the time.

Eğer bu, Sayyiduna Yusuf (as)'a özgü bir izin ise, başka hiç kimsenin bu izne dayanarak hareket etmesi caiz değildir. Dolayısıyla bunu uymamız veya delil olarak göstermemiz doğru değildir.

If it is a specific permission for Sayyiduna Yusuf (as), then it is not allowed for anyone else to act upon this permission. Therefore, it is not for us to follow or cite this as proof.

İkinci durumda, eğer bu, onların zamanında caiz olmuş olsaydı, o zaman bu, bizden öncekilerin Şeriatı (Şerʿ) olarak bize de hüküm olurdu. Dolayısıyla soru şudur: Bizden öncekilerin Şeriatı bizim için de bir Şeriat olabilir mi? Fıkıh ve Usul âlimlerinden bir grup şu kaideyi koymuştur: "Bizden öncekinin Şeriatı bizim için Şeriat değildir." Bunu, Muhammed ﷺ'in getirdiğinin önceki şeriatları tamamen neshettiğini ve bu hususu vurgulamak için bazı ayrıntılarda da bazı kısımlarını neshettiğini gösteren birçok nasa dayanarak ileri sürmüşlerdir. Bu âlimler grubunun görüşünü benimsersek, Yusuf (as) veya başka herhangi bir Peygamberin durumunu takip etmemiz veya delil olarak göstermemiz caiz olmaz. Fıkıh ve Usul âlimlerinden başka bir grup ise şu kaideyi koymuştur: "Bizden öncekinin Şeriatı, neshedilmediği sürece bizim için de Şeriattır." Bu âlimlerin de kendi fıkhi gerekçeleri vardır. Onlara göre, önceki şeriatlerin bizim için hiçbir faydası olmayacaksa, Kur'an bunları zikretmezdi. Bu âlimler, Muhammed ﷺ'in getirdiğinin bizden öncekilerin her şeyini bir anda neshetmediğini söylerler.

In the second case, if it had been lawful for their time, then it would come to us being the law (Shar’a) of those who came before us. So the question becomes, can the Shar’a of those who came before us be a Shar’a for us? A group of scholars of Fiqh and Usul have laid down the following principle; “the Shar’a before us is not a Shar’a for us”, citing as proof many texts that show that what Muhammad 􀁕 brought has completely abrogated the previous laws and abrogated some parts of it in the details to emphasize this point. If we adopt the opinion of this group of scholars, then it would not be allowed for us to follow or cite as proof the situation of Yusuf (as) or any other Prophet. Another group of scholars of Fiqh and Usul have laid down another principle; “the Shar’a of before us is a Shar’a for us as long as it has not been abrogated.” Those scholars also have their juristic reasoning. They say that if the previous laws are not to have any use for us, then the Qur’an would not have mentioned them. Those scholars say that what Muhammad 􀁕 brought did not abrogate everything that came before us all at once.

Onlar şöyle derler: Kur'an'da ve Sünnet'te önceki peygamberlerin şeriatlarından zikredilen hükümler bizim için de bir şeriat olarak kabul edilir; ancak Kur'an'ın bu hükümlerden neshettiği ve yerine yenilerini koyduğu hükümler bunun dışındadır.

They say that what is mentioned of the laws of the previous Prophets in the Qur’an and the Sunnah are recognized as a law for us; except what the Qur’an abrogated from these laws, and replaced with new ones.

Bu ilkeyi bu konuya uyguladığımızda ne buluruz?

When we apply this principle on this subject matter, what do we find?

Şeriatımızda, Allah'ın indirdiğinden başka ile hükmetmeyi yasaklayan nasslar var mıdır? Muhammed'in ﷺ şeriatında veya Kur'an'ın getirdiği şeriatta, bu şeriattan kıl payı bile sapmaya karşı uyaran bir şey zikredilmiş midir?

In our Sharee’ah, are there texts that prohibit ruling by other than what Allah 􀀬 has revealed? Has anything been mentioned in what the Sharee’ah of Muhammad 􀁕 or the Sharee’ah that the Qur’an brought, which warns us of deviating a hairbreadth from this Sharee’ah of Muhammad 􀁕?

Gerçekten, Muhammed'in şeriatı bize ihtilaflarımızı çözmek için bunun dışındaki herhangi bir şeye başvurmayı yasaklamıştır. Küfür ve cahiliyye kurallarından herhangi bir kuralı almamızı kesin bir biçimde yasaklamıştır.

Indeed, the Sharee’ah of Muhammad 􀁕 has forbidden us from referring to anything other than it for solving our disputes. It forbade us, in a definite manner, to take any rule from the rules of kufr and jahiliyyah.

Yusuf (as)'ın zamanında bunun caiz olduğu iddia edilirse, bu iddia sahiplerine şunu söyleriz: Eğer bunun o zaman caiz olduğunu kabul etsek bile, Kur'an Şeriatı'nda şimdi kesinlikle haramdır (nesh edilmiştir).

If it is claimed that this was lawful in the time of Sayyiduna Yusuf (as), we say to those who claim it that even if you assume that it was lawful then, it is certainly forbidden (abrogated) in the Sharee’ah of the Qur’an now.

Allah'ın indirdiğiyle hükmetmenin Usul (temel ilkeler) meselelerinden olduğu, Furu' (dallar) meselelerinden olmadığı görüşü yanlış bir görüştür. Çünkü inançların yeri kalptir, Şeriat hükümlerinin yeri ise uzuvlardır. Akide, Şeriat hükümlerinin temelini temsil eder; hükümler ise akidenin meyveleridir.

The view that ruling by what Allah 􀀬 has revealed is from the Usul (principles) and not from the branches, is an incorrect view. That is because the place of the beliefs is the heart, and the place of the Sharee’ah rules is the limbs. The ‘Aqeedah represents the basis of the Sharee’ah rules whilst the rules are the fruits of the ‘Aqeedah.

Kulun fiillerine ilişkin Şer'î hüküm iki yönlüdür.

The Shar’ee rule related to the actions of the servant has two aspects.

1 - Kabul edilmesi gereken itikadi ve akidevi boyut.

1 - The intellectual and creedal aspect which must be accepted.

Bu yönüyle bu, Akîde ile ilgilidir. Onu kabul etmemek, kat'î (kesin) mi yoksa zannî (zanni) mi olduğuna göre küfre ya da günaha yol açabilir.

In this aspect it is related to the ‘Aqeedah. Non-acceptance of it may lead to disbelief or sin according to whether it is qat’i (decisive) or zanni (speculative).

2 - Uygulamaya yönelik, yani icraya ilişkin olan yön.

2 - The aspect that is practical, relating to execution.

Böylece Salât farzdır ve farz olarak kabul edilmesi gerekir. Onu farz olarak kabul etmemek küfre (inkâra) yol açar.

Thus, the Salah is fard and must be accepted as fard. Not accepting it as a fard leads to kufr (disbelief).

Namaz farzdır ve farz olarak kılınmalıdır; farz olarak kılınmaması günaha yol açar.

The Salah is fard and must be undertaken as a fard; not undertaking it as a fard leads to sin.

Alkol haramdır ve bu yasağın kabul edilmesi gerekir; onu caiz saymak küfre götürür.

Alcohol is haraam and its prohibition must be accepted; saying it is permissible will lead to kufr.

Alkol haramdır ve onu içmek yasaktır. Alkol içmek günaha yol açar.

Alcohol is haraam and drinking it is forbidden. Drinking alcohol will lead to sin.

Aynı şekilde, Allah'ın indirdiğiyle hükmetmek de farzdır. Bunun kabulü, bu konuyu ele alan kesin bir nassa dayandığı için imanla bağlantılıdır. Uygulanmasına gelince, bu bir itaattir; uygulanmaması ise bir günahtır. Allah'ın indirdiğiyle hükmetmeyen kimse, eğer Allah'ın indirdiğiyle hükmetmeyi inkâr eder veya reddederse küfürle suçlanır. Eğer bunu kabul eder fakat uygulamazsa, küfrü gerektirmeyen bir günah işlemiş olur. Dolayısıyla, Allah'ın indirdiğiyle hükmetmenin üzerinde icma edilmiş usûl meselelerinden olduğu yolundaki ifade birinci yönüne ilişkindir ve bu doğrudur. İkinci yön ise, yani uygulamaya ilişkin yön, Şeriat'ın ve onun tatbikinin konusudur. Başka bir deyişle, bu yön usûle değil, furûa (dallara) ilişkindir. Dolayısıyla bu açıdan bakıldığında mesele, bunun bizden önceki şeriatlardan olup olmadığı meselesinin bir parçası hâline gelir.

In the same way, ruling by what Allah 􀀬 has revealed is fard. Its acceptance is linked to Imaan owing to the definite text that deals with this subject. As for its execution, it is Taa’ah (obedience) and not to execute it is a ma’siyah (sin). So the one who does not rule by what Allah 􀀬 has revealed is charged with kufr if he does not believe in ruling by Allah’s revelations or if he rejects it. He will be committing a sin (which excludes kufr) if he accepts it but does not apply it. Therefore, the statement that ruling by what Allah 􀀬 has revealed is from the agreed Usul refers to the first aspect. This is correct. As for the second aspect (the practical aspect) it is related to the Sharee’ah and its application. In other words, it relates to the furoo’ (branches) and not the Usul (the foundations). So from this perspective it becomes part of the issue of whether it is from the Shar’a before us or not.

Bu açıdan, Hz. Yusuf'un (aleyhisselam) yönetime katılmadığını tespit etmiş olduk ve bu durumu bu şekilde açıklamak caiz değildir. Aksini iddia edenlerin sözleri, kendi delilleri açısından bile reddedilir. Bunun sebebi, âlimlerin "Şer'un men kablena" (bizden öncekilerin şeriatı) ilkesi hakkında iki görüşe sahip olmalarıdır. Birinci görüşe göre, bizden öncekilerin şeriatı bizim için bir şeriat değildir. Bu anlayışa göre, cahiliye düzenine katılma izni reddedilmiş olur. İkinci görüşe göre ise, bizden öncekilerin şeriatı, neshedilmediği sürece bizim için de bir şeriattır.

From this angle we have established that Sayyiduna Yusuf did not participate in ruling, and it is not allowed to explain this situation in this way. The statements of the people who claim otherwise are rejected, even from their own arguments. This is because the ‘ulema had two opinions regarding the principle of Shar’a man qablana (Shar’a that came before us). One opinion says that the Shar’a before us is not a Shar’a for us. So according to this understanding, the permission to participate in the jaahili system is rejected. The second opinion says that the Shar’a of those before us is a Shar’a for us as long as it has not been abrogated.

Birçok ayet, akîde, Resûlullah'ın ﷺ fiilleri ve hükmetme ilkelerinin tamamı — ki Resûlullah ﷺ, Allah'ın indirdiği ile nasıl hükmedileceğinin yöntemini bize göstermiştir — küfür sistemlerine katılmanın caiz olmadığına delalet etmektedir. Bilakis İslam bütünüyle böyle bir anlayışı reddeder. Diğer bir ifadeyle, bizden önceki şeriatlerde cahili sistemlere katılmak caiz olmuşsa bile, bunu yasaklayan sayısız delil sebebiyle bu, şeriatımızın neshettiği bir husustur.

Many ayaat, the ‘Aqeedah, the actions of the Messenger 􀁕—who showed us the method of how to establish the ruling by what Allah 􀀬 has revealed—and all of the principles of ruling, indicated that it is not allowed to participate in kufr systems. Rather, Islam in its totality rejects such an understanding. In other words, if participating in jaahili systems was lawful in the Shar’a before us, then it is something our Shar’a has abrogated, due to the numerous evidences that prohibit it.

Peygamberlerin hayatından ve rehberliğinden aktarılan her şeyin örnek alınması ve izlenmesi gerektiği görüşü açıklanmaya ihtiyaç duymaktadır.

The view that everything mentioned from the lives of the Prophets and their guidance, is meant to be emulated and followed, needs explanation.

Tüm peygamberler akide konusunda ortaklık içindedir. Hepsi insanları Allah'a, el-Vâhid'e (Bir olan), el-Hâlık'a (Yaratan) ve el-Mudebbir'e (işleri düzenleyen) iman etmeye davet etmiştir. Meleklere, kitaplara, elçilere ve Ahiret gününe iman etmeye davet etmişlerdir.

All the Prophets share in the matter of the ‘Aqeedah. All of them invited people to the belief in Allah, al-Waahid (the One), al-Khaaliq (the Creator) and al-Mudabbir (the organizer of affairs). They invited people to the belief in the angels, books, messengers and the Last Day.

Yüce Allah şöyle buyurmuştur: "Senden önce de hiçbir peygamber göndermedik ki ona: 'Benden başka ilah yoktur, o halde yalnız Bana kulluk edin' diye vahyetmiş olmayalım." [TMK 21:25] Onlar ayrıca tebliğ görevinde, davet uğruna çekilen eziyet ve sıkıntılarda, bunların zararlarında ve zorluklarında, Allah için sabırda ve Allah'ın yolunda fedakârlıkta da ortaklık ederler. Yüce Allah şöyle buyurmuştur:

He 􀀬 said; “And We did not send any Messenger before you (O Muhammad 􀁕) but We inspired him (saying): ‘Laa ilaaha illa ana [none has right to be worshipped but I (Allah)]’, so worship Me (alone and none else).” [TMQ 21:25] They also share in the matter of conveyance, suffering for the sake of the da’wah, its harms and hardships, having sabr (patience) for Allah’s sake and sacrifice in His Path. He 􀀬 said:

“Andolsun, senden önce de birçok peygamber yalanlanmıştı; ama onlar, yalanlanmalarına ve eziyet görmelerine karşı sabrettiler, nihayet onlara yardımımız ulaştı. Allah'ın kelimelerini (kararlarını) değiştirecek kimse yoktur. Andolsun, sana önceki peygamberlerin haberlerinden bir kısmı gelmiştir.” [6:34]. Yine (Allah) şöyle buyurdu: “Sana, senden önceki peygamberlere söylenenden başka bir şey söylenmez.” [TMQ 41:43] Onlar, kavimlerini bağlılığa ve itaate çağırmada ortaktılar. Allah şöyle buyurdu:

“Verily, (many) Messengers were denied before you (O Muhammad 􀁕), but with patience they bore the denial, and they were hurt, till Our Help reached them, and none can alter the Words (Decisions) of Allah. Surely there has reached you the information (news) about the Messengers (before) you.” [6:34]. He 􀀬 said; “Nothing is said to you (O Muhammad 􀁕) except what was said to the Messengers before you.” [TMQ 41:43] They shared in inviting their people to adherence and obedience. He 􀀬 said:

“Biz hiçbir elçi göndermedik ki, Allah’ın izniyle itaat edilmesin diye.” [TMQ 4:64] Onlar, kavimleri tarafından reddedilmek ve davetlerinin alaya alınması konusunda ortaklık içindeydiler. Allah şöyle buyurmuştur: “Ey kullar! Onlara bir elçi gelmedi ki, onunla alay etmesinler.” [TMQ 36:30] Ve Allah şöyle buyurmuştur: “İnkâr edenler elçilerine dediler ki: ‘Andolsun, sizi yurdumuzdan çıkaracağız ya da dinimize döneceksiniz.’ Bunun üzerine Rableri onlara vahyetti: ‘Gerçekten Zalimleri (kâfirleri, zulmedenleri) helâk edeceğiz. Ve onlardan sonra sizi o yerde yerleştireceğiz. Bu, benim huzurumda durmaktan (Kıyamet Günü) korkan ve tehdidimden çekinen kimse içindir.’” [TMQ 14:13-14] Onlar, Allah’ın sonunda kendilerine zafer verdiği konusunda da ortaklık içindeydiler. Allah şöyle buyurmuştur: “(Onlara mühlet verildi) öyle ki, elçiler ümitlerini kesip, kendilerinin de (kavimleri tarafından) yalanlandıklarını sandıklarında, onlara yardımımız geldi ve dilediğimiz kimseler kurtarıldı. Bizim azabımız ise suçlu (Allah’a itaatsiz) olan topluluktan geri çevrilemez.” [TMQ 12:110] Bu şekilde, kullanılan bütün davetlerin (çağrıların) birçok ortak yönü vardır; bunlardan bazılarını zikrettik. Önceki elçilerin takındığı tutum da zikredildi. Allah bunları bize anlattı ki, onlardan ders alalım, düşünelim ve imanımızı güçlendiren, kararlılığımızı pekiştiren, sabrımızı artıran şeylerden ibret alalım.

“We sent no Messenger, but to be obeyed by Allah’s Leave.” [TMQ 4:64] They shared in being rejected by their people and the ridiculing of their da’wah. He 􀀬 said; “Alas for mankind! There never came a Messenger to them but they used to mock at him.” [TMQ 36:30]. And He 􀀬 said; “And those who disbelieved, said to their Messengers: ‘Surely, we shall drive you out of our land, or you shall return to our religion.’ so their Lord inspired them: ‘Truly, We shall destroy the Zalimoon (disbelievers, wrongdoers). And indeed, We shall make you dwell in the land after them. This is for him who fears standing before Me (on the Day of Resurrection) and also fears My Threat.’” [TMQ 14:13-14] They share in the fact that Allah 􀀬 has given them the victory in the end. He 􀀬 said; “(They were reprieved) until, when the Messengers gave up hope and thought that they were denied (by their people), then came to them Our Help, and whomsoever We willed were delivered. And Our Punishment cannot be warded off from the people who are Mujrimoon (criminals, disobedient to Allah).” [TMQ 12:110] In this manner all of the da’waat (messages) used have many things in common, some of which we have mentioned. The position assumed by those before has been mentioned. Allah 􀀬 mentioned them to us so that we may learn from them, reflect and take admonition from those things that strengthen our Imaan, strengthen our resolve, increase us in patience.

Onlar ayrıca, davetin zincirinin akîdesi, Her Şeyi Bilen ve Her Şeyden Haberdar olan'ın yoluna (minhâc) bağlı kalma çağrısı ve sonucu bakımından aynı olduğunu bize temin ederler. Ayetler, Müslümanlar için davetin yolunu aydınlatmak, insanların karşı çıkışlarının doğasını ve küfür ile îmân arasındaki düşmanlığın şiddetlenmesini ve asla durmayacak mücadeleyi onlara bildirmek için inmiştir. Ayrıca bize, Allah'a (SWT) olan walâ'yı (bağlılığı) ve şirkten berâ' (uzak) olmayı, îmân imtihanından sonraki ilâhî yardımı ve bahsettiğimiz dışındaki birçok diğer konuyu hatırlatmıştır.

They also assure us that the chain of the da’wah is the same in its ‘Aqeedah, its call to adhere to the minhaj (way) of the All-Knowing and All-Informed, and its outcome. The ayaat have come to illuminate the path of the da’wah for the Muslims and to inform them about the nature of people’s opposition, the intensification of hostilities between kufr and Imaan, and the struggle that will never stop. It also reminded us of the walaa’ (loyalty) to Allah 􀀬 and being baraa’ (free) from shirk, the divine intervention after the test of Imaan and many other matters apart from those we have mentioned.

Ancak peygamberlerin hayatları, aldıkları tutumlar bakımından takip edilir; yasama (teşri') bakımından takip edilmezler. Bunun sebebi, Allah'ın 􀀬 her peygamber için farklı bir sistem vermiş olmasıdır. O 􀀬 şöyle buyurmuştur: "Her biriniz için bir şeriat ve bir minhaç (yol) kıldık." [TMQ 5:48].

However, the lives of the Prophets are followed in the stances they assumed. They are not followed in legislation. This is because Allah 􀀬 has given a different system for every Prophet. He 􀀬 said; “For each (prophet), We made a Shar’a and a minhaj (way).” [TMQ 5:48].

Bu, her peygamberin yalnızca kendi kavmine gönderilmiş olmasına karşılık, Elçinin ﷺ tüm insanlara gönderilmiş olmasındandır. Onun Mesajı son mesajdır. Allah 􀀬 diğer dinlerin mensuplarına bu mesaja uymalarını ve daha önce takip ettikleri şeyi bırakmalarını emretmiştir. O 􀀬 şöyle buyurmuştur: “Şüphesiz Allah katında din İslam'dır.” [TMQ 3:19], ve O 􀀬 şöyle buyurmuştur: “Kim İslam'dan başka bir din ararsa, bu ondan asla kabul edilmez ve ahirette o kaybedenlerden olur.” [TMQ 3:85], ve O 􀀬 şöyle buyurmuştur: “Sana (ey Muhammed 􀁕) de, öncesindeki kitapları doğrulayıcı ve onların üzerinde koruyucu olarak, Kitabı hakkıyla indirdik.” [TMQ 5:48] Ayrıca, Seyyidina Muhammed'e indirilen mesajın mahiyeti diğerlerinden farklıdır; çünkü o son ve kapsamlıdır.

This is because every prophet was sent to his people whilst the Messenger (peace and blessings be upon him) was sent to all of the people. His Message was the final message. Allah 􀀬 ordered the followers of other religions to follow it and to leave what they had been following. He 􀀬 said; “Truly, the deen with Allah is Islam.” [TMQ 3:19], and He 􀀬 said; “And whoever seeks a religion other than Islam, it will never be accepted of him, and in the Hereafter he will be one of the losers.” [TMQ 3:85], and He 􀀬 said; “And We have sent down to you (O Muhammad 􀁕) the Book (this Qur’an) in truth, confirming the Scripture that came before it (old Scriptures) and dominating over it.” [TMQ 5:48] Furthermore, the nature of the Message revealed to Sayyiduna Muhammad differs from others, in that it is final and comprehensive.

İslam Devleti, İslam'ı korumak, uygulamak ve yaymak için Şeriat'ın belirlediği yöntem olarak görüldüğünden, onun en önemli parçalarından birini temsil eder.

The Islamic State represents one of its most important parts, since it is considered the Shar’eeah method to protect, apply and propagate Islam.

Diğer peygamberlerde görüyoruz ki onların davetleri belirli bir kavme yöneliktir ve yalnızca kendi kavimleri için gelmiştir; başkalarını kapsamaz. Bu, onların davetlerinin belirli bir zaman ve mekânla sınırlı olduğu anlamına gelir. Oysa İslam'ın şer'î hükümleri her zaman ve her mekâna uygundur. Bu fark, İslam ile başka herhangi bir şey arasında kıyas yapılmasına izin vermez. Bu durum Müslümanları, yalnızca İslam'dan alınması gerekeni almakla sınırlı kalmaya yöneltir; çünkü İslam'ın hükümleri, onun doğasına uygun biçimde birbirine bağlıdır. Örnek olarak Hz. İsa'nın mesajını ele alalım. Bu mesaj, Hz. Muhammed ﷺ'in mesajından açıkça farklıdır; zira ahlakî ve manevî bir mesajdır, bir devletin kurulmasına yönelik bir çağrı içermez. Ayrıca Benî İsrail'e özgüdür. Peki şer'î hükümler nasıl kıyaslanabilir?

With the other Prophets we find that their da’wah was specific to a people and came specifically for their people, to the exclusion of others. This means their da’wah was restricted to a specific time and place. This is contrary to Islam whose Shar’eeah rules are suitable for all times and places. This difference does not permit analogy between Islam and anything else. This leaves the Muslims to restrict themselves to adopting from Islam only, because its rules are interlinked in a manner that fits to its nature. Let us take for example the Message of Sayyiduna ‘Isa. It is clearly different from the Message of Sayyiduna Muhammad, since it is a moral and spiritual message, which does not contain any call for the establishment of a State. It is also specific to Bani Israel. So how can the Shar’eeah rules be compared?

Dinde açık olan meseleleri tartışmak zorunda kaldığımız için üzgünüz.

We regret that we have to discuss matters that are obvious in the deen.

Bu, bugün dua konusunda ulaşılan düzeyin ne kadar aşağıya indiğini göstermektedir. Bizim söyleyebileceğimiz tek şey, Yüce Kur'an'ın Hz. Muhammed ﷺ'e dediğidir: "De ki: 'Bu benim yolumdur; ben ve bana uyanlar, basiretle Allah'a davet ederiz…'" [TMQ 12:108] "Allah'ın dilemesi dışında, kardeşini kralın yasasına göre (köle olarak) alıkoyamazdı." [TMQ 12:76] "(Yusuf) dedi ki: 'Beni yerin hazinelerinin başına getir; ben hiç şüphesiz onları koruyucu ve bilgiliyim.'" [TMQ 12:55] "Senden önce hiçbir Peygamber göndermedik ki ona: 'Benden başka ilah yoktur, o halde yalnız bana kulluk edin' diye vahyetmiş olmayalım." [TMQ 21:25] "Andolsun, senden önce de (birçok) Peygamber yalanlanmıştı; onlar, yalanlanmalarına ve eziyet görmelerine sabrettiler, nihayet yardımımız onlara ulaştı. Allah'ın kelimelerini değiştirecek hiç kimse yoktur. Andolsun, sana da o peygamberlerin haberlerinden bir kısmı ulaşmıştır."

It indicates the level to which the du’aa today have descended. All we can say is what the Noble Qur’an said to Sayyiduna Muhammad 􀁕; “Say: ‘This is my way; I invite unto Allah with sure knowledge, I and whosoever follows me…’” [TMQ 12:108] “He could not take his brother by the law of the King (as a slave), except that Allah willed it.” [TMQ 12:76] “(Yusuf) said: ‘Set me over the store-houses of the land; I will indeed guard them with full knowledge.’” [TMQ 12:55] “And We did not send any Messenger before you (O Muhammad 􀁕) but We inspired him (saying):’Laa ilaaha illa ana [none has right to be worshipped but I (Allah)] worship Me (Alone an none else).’” [TMQ 21:25] “Verily, (many) Messengers were denied before you (O Muhammad 􀁕), but with patience they bore the denial, and they were hurt, till Our Help reached them, and none can alter the Words of Allah. Surely there has reached you the information (news)

...(Önceki) Peygamberler hakkında.” [TMQ 6:34] “Biz hiçbir elçi göndermedik ki, Allah'ın izniyle itaat edilsin diye.” [TMQ 4:64] “Yazık insanlara! Onlara bir elçi gelmedi ki, onunla alay etmesinler.” [TMQ 36:30] “İnkâr edenler de elçilerine dediler ki: ‘Andolsun, sizi yurdumuzdan mutlaka çıkaracağız ya da dinimize geri döneceksiniz.’ Bunun üzerine Rableri onlara vahyetti: ‘Elbette zalimleri (kâfirleri, zulmedenleri) yok edeceğiz. Ve onlardan sonra sizi o yurtta mutlaka yerleştireceğiz. Bu, Benim huzurumda durmaktan (Kıyamet Günü) korkan ve Benim tehdidimden de korkan kimse içindir.’” [TMQ 14:13-14] “(Onlara süre verildi) nihayet peygamberler ümitlerini kestiler ve (kavimleri tarafından) yalanlandıklarını sandılar. O zaman onlara yardımımız geldi ve dilediğimiz kimseler kurtarıldı. Azabımız ise suçlu (Allah'a itaatsiz) olan topluluktan geri çevrilemez.” [TMQ 12:110]

about the Messengers (before) you.” [TMQ 6:34] “We sent no Messenger, but to be obeyed by Allah’s Leave.” [TMQ 4:64] “Alas for mankind! There never came a Messenger to them but they used to mock at them.” [TMQ 36:30] “And those who disbelieved, said to their Messengers: ‘Surely, we shall drive you out of our land, or you shall return to your religion.’ so their Lord inspired them: ‘Truly, We shall destroy the Zalimoon (disbelievers, wrongdoers). And indeed, We shall make you dwell in the land after them. This is for him who fears standing before Me (on the Day of Resurrection) and also fears My Threat.’” [TMQ 14:13-14] “(They were reprieved) until, when the Messengers gave up hope and thought that they were denied (by their people), then came to them Our Help, and whomsoever We willed were delivered. And Our Punishment cannot be warded off from the people who are Mujrimoon (criminals, disobedient to Allah.)” [TMQ 12:110]