Şimdi usulün kurallarından önemli bir kuralı, yani nusretin talebini bir süre ele alalım. Bu kuralı yeniden yavaşça inceleyelim ki neye uymamız gerektiğini çıkarabilelim; özellikle İslam Devleti'ni kurmak için çalışan, ama nusrete en küçük bir önem vermeyen insanlar olduğu için. Bunu, sanki bu konu önemsiz bir meseleymiş, bir ağırlığı yokmuş ya da isnadı zayıfmış ve bu yüzden alınmamalıymış gibi yapıyorlar. Bununla da yetinmeyip bu kuralı ve bu kurala bağlı olanlara saldırmaya kadar gittiler; oysa Peygamber ﷺ'in tüm biyografileri bu konuyu ele almış, ayrıntılardaki birkaç küçük farkla birlikte, değinmeye değmeyecek kadar önemsiz olanlar dışında. Siyer yazarları bugün bildiğimiz gruplardan hiçbirine bağlı değildi, ama buna rağmen bu konuyu tartıştılar. Kur'an'ın kendisi de, "yardım eden" [TMQ 8:72] kimseleri anmış ve onlara "Ensar (Yardımcılar)" [TMQ 9:100] adını vermiştir. Bu, övgü niteliğinde bir tanımlama ve onları en çok öne çıkaran özelliğin tanımıdır.

Let us consider for a while an important rule from the rules of the method, that is, the seeking of the Nusrah. Let us slowly re-examine it so as to deduce what we need to follow, especially since there are people who are working to establish the Islamic State, but do not give the Nusrah the slightest attention. They do this as if it is a periphiral matter, which carries no weight, or as if its isnad (chain of narration) is weak, and so should not be taken. They did not stop here, but went on to attack this rule and those who engaged in it, even though all the biographies of the Prophet 􀁕 addressed this subject, with only a few minor differences in the details, which are not worth mentioning. The authors of the Sirah were not affiliated to any of the groups we know today, but despite this they discussed this subject. The Qur’an itself has mentioned those who; “gave help” [TMQ 8:72], and called them the, “Ansaar (Helpers)” [TMQ 9:100]. It is a description of praise and a description of the most prominent aspect by which they were characterised.

Sîre'yi inceleyen kişi, Elçinin ﷺ güç sahibi reislerden nusret talep ettiğini görecektir. Bunu, bir kabileden diğerine gelen çirkin cevaplara rağmen yaptı. Nusret talep etmekte ısrar etti, bunu birçok kez tekrarladı ve nusret aramaktan vazgeçmedi. İbn Sa'd, Tabakat'ında (Elçinin ﷺ ziyaret ettiği) on beşten az olmayan kabileden bahsetmiştir. Bu ısrar bir şey işaret ediyorsa, nusret talep etmenin Allah'ın 􀀬 Peygamberine ﷺ yapmasını emrettiği bir görev olduğunu açık bir şekilde göstermektedir.

The one who examines the Sirah will see the Messenger 􀁕 sought the Nusrah from the chiefs who possessed power. He did this despite the ugly response from one tribe to another. He insisted on seeking the Nusrah and repeated this many times, and did not cease in seeking it. In his Tabaqaat, Ibn Sa’d mentioned no less than fifteen tribes (that the Messenger visited). This persistence, if it indicates anything, it indicates in a clear manner that seeking the Nusrah was an order from Allah 􀀬 to the Prophet 􀁕 to do.

Kur'an'ın, bu davete icabet edenlere "Ensar" adını vermesi başka bir delildir. Kur'an onları birden fazla yerde övmüş ve Allah onlara bağışlayıcılıkla yönelmiştir. Onların mertebesi doğrudan "Muhacirun"un (hicret edenlerin) mertebesini takip eder.

The fact that the Qur’an called those people who responded as, “Ansaar” is another evidence. The Qur’an praised them in more than one place, and Allah 􀀬 turned to them with forgiveness. Their status follows directly that of the, “Muhajiroon” (emigrants).

Nusrah talebiyle ilgili metinde geçen ifadeler, nusrah talep etmenin bir Şer'î hüküm olduğunu göstermektedir. Bu yüzden Resûlullah ﷺ şöyle derdi: "Ey falan kabile! Ben, size gönderilmiş Allah'ın Resûlüyüm. Sizden O'na ortak koşmadan ibadet etmenizi ve... bana iman etmenizi, bana güvenmenizi ve Allah'ın beni ile gönderdiği şeyi size açıklayıncaya kadar bana yardım etmenizi emrediyor." [İbn Hişâm'ın Siyer'i]. Bu, Allah ﷻ'ın ve Resûlü ﷺ'nün bir emridir ve bu emrin bir Şer'î hüküm olduğunu biliyoruz; dolayısıyla onu uygulamak için uygun yöntemler benimsenmelidir. Bu, kendiliğinden, yerine başka bir şey konabilecek salt bir üslup değildir.

The wording contained in the text regarding the seeking of Nusrah indicates seeking Nusrah is a Shar’ee rule. That is why the Messenger 􀁕 used to say; “O so and so tribe. I am the Rasool of Allah sent to you. He orders that you worship Allah and not associte partners with Him . . . and that you believe in me, and put your trust in me, and support me until I clarify to you what Allah 􀀬 has sent me with.” [Sirah of Ibn Hisham]. Here is a command from Allah 􀀬 and His Messenger 􀁕 and we know the command is a Shar’ee rule, for which the appropriate styles should be adopted in order to implement it. It is not, by itself, a mere style (that can be substituted).

Ayrıca, Resulullah ﷺ'in nusret istediği kimselerle yaptığı görüşmeler ile 'Akabe'deki ikinci toplantıda kendisine biat edenlerle yaptığı konuşmalar, Resulullah ﷺ'in bu eylemle — ki bu eylemde ısrar etmiştir — bu dini kurmayı ve dini koruyan, uygulayan ve yayan devleti kurmayı hedeflediğini açıkça göstermektedir. Peki bu kurala ihmal gösterilebilir mi; çünkü bu kural sayesinde davetin yüzü değişmiş ve onu uygulayan ve yayan bir yurda taşımıştır? Bu ihmal kimin çıkarına yapılmaktadır?

Furthermore, the discussions that took place between the Messenger 􀁕 and those from whom he sought the Nusrah, as well as the discussions between himself and those who gave him the bai’ah (pledge) in the second meeting in ‘Aqabah; all these indicate clearly that the Messenger 􀁕 targeted from this action - which he insisted on pursuing - to establish this deen, and establish the entity which protects, applies and spreads the deen. So how can we neglect it, when through this rule the face of the da’wah changed, and carried it to a dar (homeland) that applies and spreads it. For whose interest is this neglect made?

Kâfirler, bu çalışmanın ardında bu dinin bir bağlılık yemini ve zaferi olduğunu anladılar. Bu yüzden Benî Âmir b. Sa'sa'a kabilesinin meseleyi iktidarla ilgili gördüğünü görüyoruz. Akabe'nin ikinci biatını duyduklarında Mekke'nin kâfirlerinin öfkelendiğine bakın. Dediler ki: "Ey Hazrec halkı! Bize ulaşan haber, bizim arkadaşımıza geldiğiniz ve onu aramızdan alıp bize karşı savaşmak üzere ona biat ettiğinizdir." Akabe'nin ikinci biatı gerçekleştikten sonra şeytanın bütün gücüyle bağırdığını görüyoruz: "Ey Ahâşîb halkı! Muhammed ve Sâbiîler'in sizinle savaşmak üzere bir araya gelmesini ister misiniz?" Akabe'nin ikinci biatı sırasında el-Berâ şöyle dedi: "Ey Allah'ın Resûlü, biat ediyoruz; Allah'a yemin olsun ki biz savaş adamlarıyız, silah ehliyiz." Ebü'l-Heysem b. Teyhân ise şöyle dedi: "Ey Allah'ın Resûlü, diğer adamlarla (yani Yahudilerle) bağlarımız var; onları kopardığımızda, belki bunu yapıp Allah size zafer verdiğinde, halkınıza dönüp bizi bırakır mısınız?" Es'ad b. Zürâre dedi ki: "Onu bugün (Mekke'den) almak, bütün Arapların önüne atılmış bir meydan okumadır; ileri gelenlerinizin kesilmesi ve kılıçların sizi ısırmasıdır." Abbâs b. Ubâde'nin sözleri ise şöyleydi: "İsterseniz, Mina halkına kılıçlarımızla karşı çıkmaya hazırız." Allah'ın Resûlü ﷺ, Ebü'l-Heysem'e cevap olarak şunu söyledi:

- The Kuffar understood that behind this work was a pledge and triumph of this deen. Hence we see the tribe of Banu ‘Aamir b. Sa’sa’ah understood the matter to be related to power. Look at the Kuffar of Makkah becoming enraged when they heard about the second pledge of ‘Aqabah. They said; “O people of Khazraj! The news has reached us that you have come to our companion, and you are taking him from amongst us, and giving him the pledge to fight against us.” We see the Shaytan screaming at the top of his voice after the second bai’ah of ‘Aqabah had taken place, by saying; “O people of Akhashib. Would you like that Muhammad and the sabians gather on your fight.” During the second pledge of al-’Aqabah al-Barra said; “We give our allegiance, O Rasool of Allah, by Allah we are men of war and people of arms.” And Abu al-Haytham b. Tayhan said: “O Rasool of Allah, we have ties with other men (meaning the Jews) and if we sever them, perhaps when we have done that and Allah will have given you victory, you will return to your people and leave us?” As’ad b. Zurarah said: “Taking him today (from Makkah) is a challenge to all the arabs, slaughter of your notables, and the swords biting you.” And the words of al-’Abbas b. ‘Ubadah: “If you liked, we are ready to turn against the people of Mina with our swords.” The Messenger of Allah 􀁕 in response to Abul-Haytham said:

"Hayır, kan kandır ve kan ancak kanla ödenir. Ben sizdenim, siz de bendensiniz. Sizin savaştığınızla savaşırım, sizin barıştığınızla barışırım." Aişe'ye bakın ve Resulullah ﷺ'in, Allah'ın ona yardım ettiği ve savaş, silah ve destek sağlayan bir kavim verdiği için kendini hoşnut bulduğunu söylediği sözü.

“No, blood is blood, and blood is paid for only by blood. I am of you and you are of me. I will fight against those whom you fight, and make peace with whom you make peace.” See ‘Aisha, and what she said about the Messenger 􀁕, that he 􀁕 found himself content that Allah 􀀬 granted him support and a people of war, weapons and support.

İbn Hişam'ın Resûlullah ﷺ hakkında, nusrah talebi konusunda şöyle dediğini gözlemleyin: "Allah ﷻ Peygamberini güçlendirmek ve dinini desteklemek istediğinde, onu (yani peygamberi) Ensar'dan bu topluluğa yöneltti." Bu ifadeler, bu hükmün önemine dair açık bir delil sunmakta ve anlamlarının, birinin İslam'a davet edilip ona icabet etmesi halinde dinine destek olmuş sayılacağı yönünde çevrilmesini engellemektedir. Bey'at, izhâru'd-dîn (dinin galip kılınması), nasr (destek), savaş; ileri gelenlerin öldürüleceği, kılıçların onları ısıracağı, bunun bütün Araplara karşı olacağı; kadınlarını ve çocuklarını koruduklarından şüphesiz ki onu da koruyacakları gibi ifadeler; bütün bunlar, Resûlullah ﷺ'in nusrahı nasıl talep ettiğini anlamamızı sağlar. Onu koruma amacıyla talep ettiğini, dini tebliğ etmek için güç kullanımının gerekmesi halinde bile bunu talep ettiğini ve dini ile mensuplarını koruyacak, hükümlerini uygulayacak ve mesajını dünyaya iletecek bir devleti kurmak için talep ettiğini gösterir.

Observe Ibn Hisham speak about the Messenger 􀁕, regarding the subject of seeking Nusrah: “When Allah 􀀬 wanted to strengthen His Prophet and support His deen, He led him (ie the prophet) to this folk from the Ansaar.” These expressions provide clear indication on the importance of this rule, and prevent turning their meaning to indicate that if one is invited to Islam and he responds, then he has supported the deen. Expressions such as bai’ah, izhaar ud deen (granting victory to the deen); Nasr (support), war; that the notables will be killed; swords will bite them; that this will go against all the arabs; that they should protect him as they protect their women and children; all of these expressions make us understand the manner in which the Messenger 􀁕 sought the Nusrah; that he sought it for the purpose of protection, even if this entailed the use of force to convey the deen; and he sought it to establish the State which will protect the deen and its followers, as well as apply its rules and convey its message to the world.

Bu bağlamda Resulullah ﷺ'in şu şeyleri yaptığı görülmektedir:

In this context one notices the Messenger 􀁕 did the following things:

- O, İnsanları korumak ve davetin korunmasını sağlamak için koruma ve yardım talep etmiştir. Bu talep, Müşriklerden bile yapılmıştır; nitekim onu koruyan ve destekleyen, yani kendisine herhangi bir zarar gelmesini engelleyen amcasıyla da böyle olmuştur. Tıpkı Taif'ten döndüğünde Mut'im b. Adiy'in Peygamber ﷺ'e yardım etmesi gibi. Bu koruma, yardım edilen Müslümanın dinini tehlikeye atması için baskı aracı olarak kullanılamaz. Elçi ﷺ, amcası davetini yavaşlatmasını istediğinde ona şöyle demiştir: "Allah'a yemin ederim ki ey amca! Güneşi sağ elime, ayı sol elime koysalar, bu işi bırakmam için, Allah onu zafere ulaştırana veya ben onun uğrunda ölene kadar bırakmam." [İbn Hişam'ın Siresi] - Elçi ﷺ, liderlerin de iman etmesini umarak onlarla temas kurardı; bu umutla ki arkalarındaki kimseler de iman etsin. Bunu, davetin yayılmasını kolaylaştırmak ve daha kabul görür hale getirmek için yapardı. Bu da halk tabanının (kaide-i şa'biyye) oluşmasına büyük ölçüde katkı sağlar.

- He sought the protection and help to protect individuals and protect the da’wah. This is sought even from the Mushriks (polytheists) as happened with his uncle who protected him and supported him, ie protected him from any harm coming to him. Just as it happened also when Mut’im b. ‘Addi helped the Prophet 􀁕 when he returned from Taa’if. This protection cannot be used to put pressure on the Muslim who is being helped to compromise his deen. The Messenger 􀁕 told his uncle when he asked him to slow down his da’wah; “By Allah, O uncle! If they had placed the sun in my right hand and the moon on my left, that I should leave this matter, I would not leave it until Allah makes it victorious or I die in its defence.” [Sirah of Ibn Hisham] - The Messenger 􀁕 used to contact the leaders wishing that they would profess Imaan, in the hope that those behind them would also profess Imaan. He did this in order to make the da’wah easier to spread and make it more acceptable. This also contributes greatly in the creation of the popular base (qaa’idah sha’biyyah).

Resulullah ﷺ, güç sahibi kişilerden destek ve koruma talep etti ve bunun şartı olarak önce İslam'ı kabul etmelerini koydu; nitekim İkinci Akabe Biatı'nda da böyle olmuştur.

- The Messenger 􀁕 sought Nusrah and protection from the people of power and he stipulated that they embrace Islam first, as happened at the second pledge of al-’Aqabah.

Nusrah, güç sahiplerinden istenirdi. Peygamber ﷺ zamanındaki gerçeklik, liderlik sahibi olmanın yanında halk gücüne de sahip olan önderlerden yardım istenmesiydi. O dönemdeki lider aynı zamanda hükümdar, aynı zamanda askeri komutan idi; ve halkın görüşüne başvurduğu kişi de aynı kişiydi.

The Nusrah was sought from the people of power. The reality at the time of the Messenger 􀁕 was that it would be sought from the leaders who, in addition to having leadership, had popular power. The leader at that time was also the ruler; he was also the military leader, and he was the same person to whose opinion the people would return.

Bugün yöneticiler gücü zorla elde etmiş durumda ve halk desteğini kaybetmiştir. Görünen halk desteğinin çoğu gerçek değildir. Bizler burada Elçi ﷺ'in yaptığını yapmakla yükümlüyüz; bu yüzden toplumda etkili olan kişilerle temas kurmalı, onların arkasındakilere kapı açmalı ve geniş halk tabanını güvence altına almalıyız. İktidara ulaşmak için ordu subayları gibi güç sahibi kişilerden Nusra talep etmeliyiz.

As for today the ruler posseses the power by force and he has lost the popularity. The popularity one may see is mostly not true. Here we are obliged to do what the Messenger 􀁕 did, so we must contact those people who are influential in society to open the door for those who are behind them, and to secure the popular base. We must seek the Nusrah from the people of power, like the army officers, in order to reach the power.

Grubun üyelerine verilen zarar arttığında, yardım isteme konusunda dostlarından ve akrabalarından yardım istemekte bir sakınca yoktur; yeter ki bu, yardım edilen kişiye baskı yapmasın ve onun imanını tehlikeye atmasın. Bu şekilde, içinde yaşadığımız gerçekliği göz önünde bulundurarak, Resulullah ﷺ'in yaptığını yapmış oluruz.

When the harm to the group members intensifies, there is nothing wrong in seeking the help from their friends and relatives, on condition that this does not put pressure or compromise the Imaan of the individual who is helped. In this manner we would have done what the Messenger 􀁕 undertook, taking into account the reality in which we live.

Bu, Resulullah ﷺ'in izlediği yöntemdir ve Resulullah ﷺ'in davranışlarını örnek alarak bizim de uymakla yükümlü olduğumuz yöntemdir. Bunu yaptığımızda şunları elde ederiz:

This is the method that the Messenger 􀁕 followed, and this is the method we are obliged to follow, emulating the actions of the Messenger 􀁕. By doing this we will bring about the following:

1- Hazırlıklı gençler; İslam onların elleriyle kurulur.

1- Shabab who are well prepared, so Islam is established at their hands.

Tıpkı Elçi ﷺ'in, Mekke'de da'vetin taşınmasını ve Elçi ﷺ ile birlikte Devlet'in kurulmasını, ardından da ümmete önderlik edilmesini üstlenen Muhacirleri hazırlaması gibi.

Just as the Messenger 􀁕 prepared the Muhajireen who took up the responsibility of carrying the da’wah in Makkah and establishing the State with the Messenger 􀁕, and leading the Ummah after him.

2- Genel bilinçten doğan fikir için kamuoyu; İslam'dan başka hiçbir yönetim sistemini kabul etmeyen ve İslam kurulduğunda ona sarılan bir halk tabanı oluşturmak anlamına gelir; tıpkı Medineliler'in İslam'ı istemeye başlayıp onu koruyacak hazır hale geldiklerinde olduğu gibi.

2- The public opinion for the idea, which emanates from the general awareness, ie generating the popular base which does not accept anything other than Islam as a system of ruling and embraces it when it is established, just as the way it happened with the people of Madinah when they came to want Islam and were ready to protect it.

3- Güç ve koruma sahibi olanlar, onlar aracılığıyla gücü ele geçiririz.

3- The people of power and protection, via whom we seize the power.

Bu hazırlıklar tamamlandığında, Resulullah ﷺ'in izlediği yol üzerinde bu işi kurmuş olacağız. Allah (SWT), Şeriatına bağlı kalan mü'minlere zafer vaad etmiştir; nitekim şöyle buyurmuştur: "Mü'minlere yardım etmek, Bize düşmüştür." [TMQ 30:47].

When these matters are prepared, then we would have established the matter on the same path which the Messenger 􀁕 followed. Allah 􀀬 has promised the believers, those who adhere to His Shar’a, with victory, where He 􀀬 said; “(As for) the believers it was incumbant on Us to help (them).” [TMQ 30:47].

O, şöyle buyurdu: "Doğrusu Allah, (Onun dinine) yardım edenlere yardım eder. Şüphesiz Allah, en güçlü ve en üstün olandır." [Hac Suresi 22:40]. O, şöyle buyurdu: "Allah, içinizden iman edip salih amellerde bulunanlara, kendilerinden öncekilere iktidar verdiği gibi, onlara da yeryüzünde mutlaka iktidar vereceğini, kendileri için seçtiği dinlerini mutlaka yerleştireceğini ve korktukları halden sonra onları mutlaka güvene ve huzura kavuşturacağını vaat etmiştir. Bana ibadet ederler, Bana hiçbir şeyi ortak koşmazlar." [TMQ 24:55]

He 􀀬 said; “Verily, Allah will help those who help His (cause). Truly, Allah is All-Strong, All-Mighty.” [TMQ 22:40]. He 􀀬 said; “Allah has promised those among you who believe, and work righteous deeds, that of a certainty He will cause them to accede to power on earth, as He granted it to those before them; that He will establish in authority their deen which He has chosen for them, and that He will change (their state) after the fear in which they lived, to one of security and peace: they will worship Me (alone) and not ascribe powers to any beside Me.’ [TMQ 24:55]