Gerçekte, Müslümanların büyük bir fikrî saldırıya maruz kaldığını görüyoruz; bu saldırıda Batılı kâfirler Müslümanları İslam'ın doğru anlayışından uzaklaştırmayı başardılar. Sonuç olarak Müslümanlar İslam'ı Batı'nın fikrî ilkeleriyle uyumlu bir biçimde yorumlamaya başladılar; bu ilkeler de dinin hayattan ayrılması akidesinden kaynaklanıyordu. Bu durum, Batı'nın bir sonraki adımını atmasını kolaylaştırdı. Bu adım, İslam Hilafeti'ni yıkıp elli'den fazla sözde bağımsız devlete parçalayarak İslam'ı Müslümanların hayatından çıkarmaktı. Ardından Batı, her devletin başına, onlara bağlı kalacak bir yönetici atadı. Bu yöneticiyi tam istedikleri gibi şekillendirdiler ki ülkenin kaynaklarını onlar için korusun ve samimi hiçbir çalışmanın amacına ulaşmasına izin vermesin. Ona sistemler dayattılar, düşüncelerini yaymak için medya aygıtını kullandılar ve kendi halkımızdan, fikrî olarak onlara bağlı kalacak yeni nesiller yetişsin diye eğitim müfredatları belirlediler. Bütün bunlar ve diğer eylemler, kâfirlere Müslümanlar üzerinde güç kazandırdı ve onlara İslam'ı gerçeklikten uzak tutmaya devam etme imkânı verdi.

In terms of the reality, we see that Muslims were exposed to a huge intellectual onslaught in which the Western disbelievers succeeded in distancing the Muslims from the correct understanding of Islam. As a result, the Muslims came to interpret Islam in a way that agreed with the western intellectual principles, which emanated from the creed of separating the deen from life. This made it easier for the West to undertake its next step which was the removal of Islam from the life of the Muslims by destroying the Islamic Khilafah and fragmenting it into more than 50 falsely independent states. The West then appointed over each state a ruler who would follow them, and whom they fashioned exactly as they wanted so as to be a guard that protects for them the resources of the country and prevents any sincere work from realising its objectives. They laid down for him systems, using the media apparatus to propagate their thoughts, and set down educational curricula in order to ensure the establishment of new generations from our very own people who would follow them intellectually. All of this and other actions gave the kuffar power over the Muslims, and enabled them to continue alienating Islam from the reality.

Bunun sonucunda Müslümanlar el-Hak'ı (hakikati) el-Batıl'dan (batılı) karıştırdılar. Düşünceleri Batı düşüncesinden etkilenmeye başladı, yaşam tarzları da Batı modeline dayanır hale geldi; hayata bakışlarında menfaat ağır basmaya başladı. Duyguları milliyetçi, vatanperver ve manevi duyguların bir karışımı haline geldi ve böylece halkları arasındaki bağ koptu. Müslümanlar, İslami bir Devlet bulunmadığında küfür sistemlerine boyun eğiyor ve bunda bir zarar görmüyorlar. Sonuç olarak İslam, belirli bireysel şer'i hükümlere ve bazı şahsi statüyle ilgili hükümlere indirgendi. Başka bir deyişle Müslümanların hayatı, dinin hayattan ayrılması bakımından Batılıların hayatına benzer hale geldi; bu yüzden dünyaya bağlılıkları arttı, göklere duydukları özlem azaldı.

It was due to this that the Muslims confused al-Haq (the truth) with al- Batil (the falsehood). Their thoughts became affected by the western thought, and their way of life came to be based on the western model, where benefit started to dominate their viewpoint towards life. Their emotions became a blend of nationalist, patriotic and spiritual emotions, and thus the bond between their peoples was cut. The Muslims submit to the kufr systems and perceive no harm when they have no Islamic State. As a result, Islam was restricted to certain individual Shar’ee rules and some rules relating to personal statute. In other words, the life of the Muslims came to resemble the life of the westerners in terms of the separation of the deen from life, so their attachment to the dunya increased, and their yearning for the heavens diminished.

Bunun sonucunda, hiç kimseyi kayırmayan Allah'ın Kanunu Müslümanların üzerine indi. Böylece onların hayatı; yoksulluk, zulüm (haksızlık), yoksunluk ve din ile dünya işlerindeki cehalet, kötü ahlak ve bozuk ilişkilerle sıkıntılı hâle geldi.

In consequence of this, the Law of Allah, which does not favor any body, fell upon the Muslims. Thus, their life became distressed with poverty, zulm (oppression), deprivation and ignorance in the matters of the deen and dunya, the bad morals and corrupt relationships.

Bu gerçeklik açısından grup, temel hastalık ile onun belirtilerini ayırt etmek zorundadır. Bunu ayırt edemeyen, yani yoksulluğu ya da kötü ahlakı ya da cahaleti vb. her hastalığın kaynağı sanan kimse, hastalığın belirtilerinden biriyle ilgilenen, ama asıl hastalıkla ilgilenmeyen parçalı bir çalışmayla Müslümanlara gelecektir. Gerçeği derinlemesine ve titizlikle inceleyen kimse, İslam Devleti'nin yokluğunun, İslam'ın Müslümanların hayatından tamamen kaybolmasına yol açan sebep olduğunu; onların mahvolduğunu, kâfirlerin onlar üzerindeki hâkimiyetini ve cahalet, yoksulluk ve adaletsizlik gibi tüm bu belirtilerin yayılmasını da bu sebebin doğurduğunu anlayacaktır. İslam'ı, Müslümanların gerçek hayatında uygulanır hâle getirmek için grup, bugün Müslümanların yaşadığı dârü'l-küfrü dârü'l-İslam'a çevirmesi gerektiğini kavramalıdır; dârü'l-İslam'da Müslümanlar İslam'ın bütün hükümlerine istisnasız boyun eğer. Ayrıca mevcut toplumu, üyeleri İslam'ın düşüncelerine inanan ve duyguları bu üzerinde birleşen, İslam'ın sistemlerine göre yönetip hükme başvuran İslami bir topluma, gayrimüslim bir toplumdan dönüştürmek gerekir. O zaman İslam tamamen kurulmuş olacaktır.

As regards this reality, it is incumbent on the group to differentiate between the fundamental illness and its symtoms. The one who does not distinguish that - thus thinking poverty is the cause of all diseases, or it is the bad morals or ignorance etc - he will come to the Muslims with partial work which deals with one of the symptoms of the illness, but not with the main illness. The one who studies the reality deeply with precision, will realise that the absence of the Islamic State is the cause which led to the complete absence of Islam from the life of Muslims; their ruin, the kuffar’s domination over them, and the spread of all these symptoms like ignorance, poverty and injustice. To restore Islam, implemented in the real life of Muslims, the group must realise that it must change the dar al-kufr in which Muslims live today into dar al-Islam, in which Muslims submit to all the rules of Islam without exception. It is necessary also to change the present society from a non-Islamic society into an Islamic society whose members believe in the thoughts of Islam and their emotions unite on it. They rule and refer for judgement to the systems of Islam. Then Islam will be established completely.

Bu şekilde, hedef açıkça ortaya çıkmış olacaktır; bu hedef, Dâru'l-İslâm'ı kurmak ve İslâmî Devleti, sistemlerinin kaynaklandığı ve Müslümanların altında Allah'ın emir ve yasaklarına bağlılık üzerine inşa edilmiş İslâmî bir yaşam tarzını sürdürdükleri İslâm Akîdesi üzerine tesis etmek çalışmasıdır.

In this manner, the objective will have become clear, which is the work to establish dar al-Islam and establish the Islamic State on the Islamic ‘Aqeedah from which its systems emanate and under whose domain the Muslims live an Islamic way of life, built on the adherence to the orders and prohibitions of Allah 􀀬.

Grup amacını belirledikten sonra, bu amaca ulaşmak için izlemesi gereken Şer'i yöntemi ve bağlı kalması gereken Şer'i eylemleri ele almaya geçilebilir. Bunu anlamak için, Resulullah ﷺ'ın Mekke'de yaşadığı, orada küfür yurdunun bulunduğu ve Resulullah ﷺ'ın davetinin kamuoyuna açılabilmek için kendine yol açmaya çalıştığı döneme başvurulmalıdır. Grup, bundan yolun dönüm noktalarını, eylemlerini ve aşamalarını çıkarabilsin diye.

After the group has defined its objective, it is then possible to move to the discussion of the Shar’ee method that it must follow, and the Shar’ee actions that it must adhere to, in order to achieve this objective. To understand this, one must refer to the period in which the Messenger 􀁕 lived in Makkah, where it was dar al-kufr, and the da’wah of the Messenger 􀁕 was forcing its way ahead in order to become public. This is in order the group may glean from it the milestones of the road, its actions and its stages.