Bu konuda, İslami çalışmanın birliğini zorunlu kılmak için kullanılan delillerin delil sayılamayacağı açıklığa kavuşturulmuştur. Ancak bu, grupların çoğulluğuna izin veren diğer görüşün meşru hale geldiği anlamına gelmez. Çünkü bir meselenin olumsuzlanması, zıddının ispat edildiği anlamına gelmez. İstidlâlin (delil getirmenin) doğruluğunu ve istinbâtın (hüküm çıkarmanın) isabetini gösteren delillerin bulunması gerekir. Peki bu deliller nelerdir?

It has been clarified that the evidences used to oblige unity of the Islamic work cannot be considered as evidence. However, this does not mean that the other opinion, which permits the plurality of groups, has become legitimate. This is because the negation of a matter does not prove its opposite. There must be evidences that demonstrate the correctness of the istidlaal (deduction), and precision of the istinbaat (inference). So what are these evidences?

Furu' (fer'i hükümlerde) ihtilafa izin veren deliller ise saymakla bitmeyecek kadar çoktur; usul (itikadi konularda) ihtilafın ise yasak olduğunu gösteren deliller de öyledir. Sünnet, fer'i konularda ihtilafın caiz olduğunu belirtmiştir. Nitekim Sahabe'nin, Tabiin'in ve Selef âlimlerinin aralarında ihtilaf ettiklerini görüyoruz. Ihtilafın yasaklanması ise Kâfirlerin ihtilafları hakkında gelmiştir; bu ihtilaflar dinin temel esaslarına dair olup fer'i konularda değildir. Örneğin onların peygamberleri, Kıyamet Günü, hayat, ölüm ve kitapları hakkındaki ihtilaflarında olduğu gibi; sonunda fırkalara, gruplara ve milel ve nihal (mezhepler ve akımlar) haline geldiler. Allah'ın 􀀬 peygamberlerine indirdiği hakikatten uzaklaştılar ve peygamberlerinin ümmetini de saptırdılar. Allah 􀀬 şöyle buyurmuştur: "Fakat gruplar ihtilaf ettiler. Büyük bir günün huzuruna çıkacakları andan dolayı kâfirlerin vay haline." [TMQ 19:37] Böylece Allah 􀀬, Kâfirlerin ihtilafları gibi ihtilaflara karşı bizi uyarmıştır.

Indeed, the evidences that permit disagreement in the furu’ (rules) and not the Usul (beliefs) are innumerable. The Sunnah has indicated the permissibility of disagreement in furu’. Hence we find the Sahabah disagreeing amongst themselves, as well as the Tabi’in and the scholars of the Salaf (pious predecessors). As for the prohibition of disagreements, it came regarding the disagreements of the Kuffar, which was about the fundamentals of the deen and not in the furu’. For example the disagreements they had over the Prophets, the Day of Resurrection, life, death and their books, until they became sects, parties, and milal and nihal. They went away from the truth revealed by Allah 􀀬 to their Prophets, and deviated their Prophets’ followers. He 􀀬 said; “Then the sects differed, so woe unto the disbelievers from the meeting of a great Day.” [TMQ 19:37] Thus, Allah 􀀬 warned us about the disagreements like those of the Kuffar.

Peygamber ﷺ, Hendek günü, onun ﷺ "Kim duyar ve itaat ederse, ikindi namazını kılmasın" sözüne dair Sahabenin farklı anlayışlarını kabul etti.

The Messenger 􀁕 accepted, at the day of the trench, the different understandings of the Sahabah for his 􀁕 words; “Whosoever hears and obeys, let him not pray ‘Asr (prayer)

“Bani Kurayza'da hariç.” [Siret İbn Hişam] Bu hadisten şu hususlar çıkarılır:

except in Bani Qurayza.” [Sirah Ibn Hisham] The following things are deduced from this hadith:

1- Müctehid hata da yapar, isabet de eder. Müctehid olması, hata yapmadığı anlamına gelmez.

1- The Mujtahid will make mistakes and get things right. The fact that he is a mujtahid does not mean he does not make mistakes.

2- Müçtehidin çıkardığı hüküm, hata olsa bile Şer'î bir hüküm sayılır.

2- The rule deduced by the Mujtahid is considered a Shar’ee rule, even if it was a mistake.

3- Hata yapan müçtehit, hata ettiğini bilmez. Eğer bilseydi, hatasında kalmasına izin verilmezdi. Aksine, kendi görüşüne göre onun anlayışı, başkalarının anlayışından daha ağırlıklıdır.

3- The Mujtahid who has made a mistake does not know that he has made a mistake. If he had known then he would not be allowed to remain in his error. Rather his understanding is more weighty, in his view, than the understanding of others.

4- Müctehid, isabet etse de hata etse de Allah tarafından ödüllendirilir; ancak ödülü farklıdır.

4- The mujtahid is rewarded by Allah 􀀬, whether he was right or wrong, though the reward is different.

İmamlar (âlimler), fıkhî meselelerdeki zannî hükümlere dair Şerî' kurallar konusunda müctehidlerden günahın kaldırıldığı konusunda icma etmişlerdir.

The Imams (the scholars) agreed that the sin is removed from the Mujtahideen regarding the Shar’ee rules that pertain to speculative issues in jurisprudence.

Kurtubî (Allah ona rahmet etsin) tefsirinde şöyle der: "Sahabe, olayların hükümleri konusunda görüş ayrılığına devam etti; ancak yine de birlik içinde kaldılar." Bağdadî, "El-Fakîh ve'l-Mütefekkih" adlı kitabında Ömer b. Abdulaziz'in şu sözünü nakletmiştir: "Eshâb (Sahabe) ..."

Al-Qurtubi (may Allah have mercy on him) says in his tafseer; “The Sahabah still continued to differ regarding the rules of the incidents, though they remained in harmony.” Al-Baghdadi reported the following saying of ‘Umar b. ‘Abdul-’Azeez 􀁗 in his book ‘Al-Faqeeh wal Mutafaqqih’; “I would have not been pleased if the Ashab (Companions)

…Muhammed'in (ashabı) arasında ihtilaf etmemiş olması, eğer ihtilaf etmemiş olsalardı (bizim için) bir ruhsat (izni) olmayacağı içindir." Büyük Müslüman âlimler, ihtilafın sebeplerini açıklayan birçok kitap yazmışlardır.

of Mohammed did not differ, because if they did not differ, there would not have been a permission (for us to differ).” Many books have been written by great Muslim scholar that clarify the reasons for disagreement.

Bu sebeplerden biri, insanın anlayışının doğası gereği kişiden kişiye farklı olacak olmasıdır. Yetenekleri farklıdır ve anlayışları da farklıdır. Bu nedenle Sahabe döneminden günümüze kadar farklı içtihatlar ve istinbatlar olmuş, bu durum Kıyamet Gününe kadar sürecektir. Bu sebeplerden biri de Şeriatın doğasının Müslümanları ihtilafa sevk etmesi ve bunda bir rahmetin bulunmasıdır.

One of these reasons is that man’s understanding, by his very nature, will differ from one person to another. Their abilities differ and so does their understanding. Hence, different ijtihadaat and istinbaat existed since the age of the Sahabah until our age today, and this will remain until the Day of Judgement. One of these reasons is the fact that the nature of the Shar’a forces the Muslims to differ, and there is a mercy in that.

Kıraat (okuyuş) farklılıkları anlayış farklılıklarına yol açar. Her müçtehit, okuyuşuna uygun bir anlayışa sahip olacaktır. Bu, abdest ayetine ilişkin, ayakların yıkanması mı yoksa mesh edilmesi mi gerektiği konusundaki ihtilafa benzemez mi?

- The difference in the qira’aat (readings) leads to differences in understanding. Every mujtahid will have an understanding in accordance to his reading. This is like the disagreement regarding the ayah of Wudu (ablution) in regards to whether the feet should be washed or be wiped?

- Ulemâ ve fukahâ, bazı hadisler konusunda ihtilaf etmişlerdir. Bir hadis, âlimin hadisleri kabul veya reddetmede izlediği yönteme bağlı olarak, bir âlim için sahih (sağlam) olabilirken diğeri için sahih olmayabilir. Mesela mürsel hadisi ele alalım. Muhaddisler (hadis uzmanları), Usûlîyyûn (fıkıh usûlü âlimleri)

- The ulamaa’ and fuqahaa’ differed on certin ahadith. A hadith may be Sahih (authentic) for one scholar but not for another, depending upon the method employed by the scholar in accepting or rejecting ahadith. For instance let’s take the example of the Mursal hadith. The Muhaddithun (hadith experts), Usuliyyoon (scholars of the foundations of jurisprudence)

Bu Ümmetin imamları arasındaki fakihler de, Mursel hadisin delil olarak kullanılması konusunda ihtilaf etmişlerdir. Bazıları onu delil olarak kullanmış, bazıları ise onu Munkati‘ bir hadis (yani isnadında kopukluk bulunan bir hadis) saymış ve delil olarak kabul etmemiştir.

and Fuqahaa’ (jurists) from the a’immah of this Ummah, have differed on the use of Mursal hadith as proof. Some used it as proof whilst others did not, considering it a Munqati’ hadith (ie an hadith that had a break in the chain of transmission.)

- İhtilafın bir diğer sebebi de delillerin çatışmasıdır. Örneğin bazı nasslar, tıbbi amaçlarla necis (pislik) olan veya haram olan bir maddenin kullanılmasını yasaklamıştır; nitekim şu hadis buna örnektir: "Şüphesiz Allah hastalığı da indirmiş, şifayı da indirmiştir ve her hastalık için bir şifa kılmıştır. Öyleyse haram ile tedavi olmayın." [Ebu Davud rivayet etmiştir]. Diğer nasslar ise necis veya haram olan maddenin kullanılmasına izin vermiştir; nitekim şu hadis buna örnektir:

- The conflict of evidences is another reason for difference. For example, some texts prohibited the use of something that is najas (impurity) or something that is haraam for medical purposes, as in the hadith, “Verily, Allah 􀀬 revealed the disease and the cure, and for every disease he has given a cure. So do not cure with the Haraam.” [Reported by Abu Dawud], whilst other texts permitted the use of the najas (impurity) or haraam substance, as in the hadith:

“Peygamber ﷺ’in, kaşıntıdan muzdarip oldukları için Abdurrahman b. Avf ile ez-Zübeyr’e ipek giymelerine izin vermesi” ve şu hadis gibi: “Müslümanlar deve idrarını ilaç olarak kullanırlardı ve bunda bir sakınca görmezlerdi.” [Buhârî tarafından rivayet edilmiştir.] — Bir konuda açık bir nass bulunmadığında, Allah’ın hükmünü bulma yolu içtihattır ve içtihat, ihtilafa açık, zanni bir hükümdür.

“That the Prophet 􀁕 permitted ‘Abd ar-Rahman b. ‘Awf and ah- Zubayr to wear silk because they suffered from itching” and like the hadith, “The Muslims used to use the urine of camels as medicine and they did not see anything wrong in that.” [Reported by Bukhari] - When there is no clear text regarding an issue, then the method of finding the rule of Allah 􀀬 will be by Ijtihaad, and Ijtihaad is a speculative rule prone to disagreement.

Arapça dilinin anlamlarındaki geniş yapısı da ihtilafın bir sebebidir. Bu durum; müşterek (eş sesli kelimeler, ishtirâk), hakîkat (kelimenin gerçek anlamı), mecâz (kelimenin mecazi anlamı), mutlak ve mukayyed, âmm (genel) ve hâss (özel) gibi kavramların bulunmasıyla açıkça ortaya çıkar.

- The expansive nature of the Arabic language in its meanings is also a cause for difference. The presence of Ishtiraak (homonyms), Haqeeqah (literal meaning), Majaz (the metaphorical), Mutlaq (absolute) and Muqayyad (restricted), ‘aamm (general) and Khaas (specific) illustrates this.

Böylece, vahyin indirildiği Arapça dilinin doğası gereği, ifadeleri ve cümle yapısı farklı anlamlara ve çeşitli delaletlere açıktır.

Thus, the nature of the Arabic language in which the revelation was sent down, is that its expressions and syntax are open to different meanings and diverse indications.

Böylece Allah'ın 􀀬 boşanmış kadınlar hakkındaki sözü: "Boşanmış kadınlar, üç kuru (evlenme konusunda) beklerler." [TMQ 2:228]. Arapça'da (kuru') kelimesi "temiz" veya "adet görme zamanı" anlamına gelebilir. Peki hangi anlam kastedilmiştir? Bu, fakihlerin (hukukçuların) bu konudaki ihtilafının sebeplerinden biri olmuştur.

Thus, the saying of Allah 􀀬 regarding the divorced women; “And divorced women shall wait (as regards their marriage) for three Quru.” [TMQ 2:228]. The word (quru’) in Arabic can mean either pure or the time of menstruation. But which meaning is intended? This was one of the reasons for the disagreement of the Fuqahaa’ (jurists) regarding this subject.

Bu, Şeriat'in genelinde (bütününde) söylenenlerden herhangi biri konu hakkında geçerli midir? Yani Şer'i hükümlerdeki ihtilafın caiz olması, ki Şeriat bunu kabul etmektedir, değişim için çalışan hareketlerin, grupların veya partilerin çoğulluğuna izin verir mi? Yoksa bu konunun, onu asıl kuraldan çıkaran kendine özgü delilleri var mıdır?

This is regarding the Sharee’ah in general. But does any of what has been mentioned apply to the subject under discussion? In other words, does the permissibility of disagreement in the Shar’ee rules, which is accepted by the Shar’a, allow the plurality of movements, groups or parties working for change? Or does this subject have its own specific evidences which exclude it from the original rule?

Grup veya parti, zanni (birden fazla şekilde anlaşılabilme ihtimali olan) nasslara dair, diğer her şer'i anlayışta olduğu gibi, şer'i bir anlayış üzerine kurulmuştur; ancak kesin hükümlere dair olan anlayış bunun dışındadır. Grubun benimsediği şer'i hükümler, istinbat edilmiş (çıkarılmış) şer'i hükümlerdir ve doğru veya yanlış olma ihtimali vardır. Grupta birçok hata gören bir Müslüman'ın o grupla çalışması caiz değildir. Bilakis, onu nasihat etmeli ve Allah katında kendisini, onunla çalışarak üzerine düşen sorumluluktan kurtaracak grubu aramalıdır. Daha önce de belirttiğimiz gibi, insanların yaratılış yapısı, âlimleri, Şer'i ve Arapça dili, birden fazla anlayışın bulunmasının caiz olduğuna işaret etmektedir. Bu da birden fazla grubun varlığını meşru kılmaktadır. Bunda, görüş ayrılığının anlayış düzeyinde kalması kaydıyla, bir zarar yoktur. Bu durumda, hakka en yakın olan grup veya partiyle çalışmak farz olur.

The group or party is established on a Shar’ee understanding of texts that have the propensity to be understood in different ways, just like any other Shar’ee understanding is, except for that concerning the definite rules. The Shar’ee rules adopted by the group are Shar’ee rules that have been deduced, and are liable to be correct or mistaken. It is not allowed for a Muslim who sees many errors in a group to work with it. Rather he should advise it and search for the group that will relieve him of the sin in front of Allah 􀀬 through him working with it. As we have mentioned, the nature of people, their scholars, the Shar’a and Arabic language all indicate that it is permissible to have multiple understandings. This is what justifies the presence of more than one group. There is no harm in this, as long as it is not more than disagreement in understanding. In that case the work with the group or party that is closest to the truth becomes an obligation.

Ayrıca şu ayet vardır:

In addition there is the ayah:

“Sizden öyle bir topluluk olsun ki, hayra (İslam'a) çağırsın, marufu emretsin ve münkerden alıkoysun. İşte onlar kurtuluşa erenlerdir.” [Âl-i İmrân, 104] Bu âyetteki emir, da'vet, marufu emretme ve münkerden alıkoyma işini yürütecek en az bir topluluğun oluşturulmasının farz olduğunu ifade etmektedir. Âyet, bir topluluğun varlığını kastetmemektedir. Aksi hâlde Allah, "Bir ümmet olsun" derdi. Bilakis emredilen, işi da'vet, marufu emretme ve münkerden alıkoyma olan türden bir topluluktur. Bu farz, kifaye farzıdır ve bu görevin yerine getirilmesi bir topluluğun varlığıyla gerçekleşir. Birden fazla topluluk bulunduğunda ise yapılacak işin anlayışlarındaki farklılıktan dolayı bir sakınca yoktur. Bu tür ifadeler yüzlerce âyet ve hadiste tekrarlanmıştır. Mesela Peygamber ﷺ'in şu hadisi de böyledir: "Sizden kim bir münker görürse, onu eliyle değiştirsin..." Bu hadis tek bir münkeri değil, münker türünü kastetmektedir.

“And let there arise out of you a group inviting to all that is khayr (Islam), enjoining the ma’roof (good) and forbidding the munkar (evil). And it is they who are successful.” [TMQ 3:104] The order in this ayah is focussed on the obligation of establishing at least one group whose work will be the following; calling to the Khayr (Islam), enjoinng the ma’roof (good) and forbidding the munkar (evil). The ayah does not mean the presence of one group. Otherwise He 􀀬 would have said: ‘Ummah waahidah (one Ummah).’ Rather what has been ordered is the type of group whose work will be da’wah, enjoining the ma’roof and forbidding the munkar. This fard is a fard of sufficiency and its obligation is realised by the presence of one group. As for when more than one group exists, because of the different understandings of the work to be done, there is nothing wrong with that. This type of expression has been repeated in hundreds of ayaat and ahadith. For example the hadith; “Whosover amongst you sees a munkar, let him change it with his hand...” It does not mean one munkar, but the type of munkar.

Ebu'l-A'la el-Mevdudi (Allah ona rahmet etsin), "İslam'ın Din ve Devlet Hakkındaki Kavramları" adlı kitabında, "Emr-i bi'l-maruf ve nehy-i ani'l-münker'in farziyeti" başlığı altında şunları belirtmiştir: "{Sizden bir topluluk, hayra davet eden, iyiliği emreden ve kötülükten alıkoyan olsun.} (Âl-i İmrân, 104) ayetindeki 'min' edatından anlaşılan, Müslümanlara, İslam'a davet, iyiliği emretme ve kötülükten alıkoyma görevini üstlenecek bir grubun bulunmasının emredildiği değildir; oysa bu görevi üstlenmek, asıl itibarıyla diğer Müslümanlar için de farz değildir. Bunun anlamı, ümmetin hiçbir zaman, hakikat ve iyilik lambasından gelen nuru koruyacak ve kötülüğün karanlığına ve bâtılın tehlikelerine karşı mücadele edecek en az bir grubdan yoksun kalmamasının farz olduğudur. Müslümanlar arasında böyle bir grup bulunmadığında, ümmetin Allah'ın lanetinden ve şiddetli azabından kurtulması, insanlık için çıkarılmış en hayırlı ümmet olması bir yana, imkânsızdır." Yukarıda zikrettiklerimize dayanarak:

Abu al-A’la al-Mawdudi (may Allah have mercy on him) mentioned the following in his book ‘Islamic concepts regarding religion and state’ under the chapter on: The obligation of enjoning the ma’roof and forbidding the munkar; “What is apparant from the partative in the ayah; ‘And let there arise out of you a group inviting to all that is khair (Islam).’ It does not mean that the Muslims are ordered to have a group that will undertake the obligation of da’wah to Islam, enjoining the ma’roof and forbidding the munkar, whilst it is not an obligation on the rest of the Muslims to undertake this task in origin. Rather its meaning is the obligation that the Ummah should not be at any time without -at leastone group that will guard the light coming from the lamp of truth and goodness, and struggle against the darkness of evil and dangers of falsehood. When no such group exists amongst the Muslims, then it is impossible for the Ummah to be saved from the curse and severe punishment of Allah 􀀬, let alone be the best Ummah brought forth for mankind.” Based on what we have mentioned previously:

- Şeriatın onayladığı her şeyin bir rahmet olduğunu çok iyi bilmeliyiz.

- We must know very well that whatever the Shar’a approves is a mercy.

Eğer bu durum bir fitneye dönüştüyse, bunun sebebi yalnızca Müslümanların yanlış anlamasıdır, başka bir şey değildir. Bu Ümmetin iki büyük imamının yüce fıkhına bakın; Şuzûru'z-Zeheb (Altın Parçaları) adlı eserde şöyle nakledilmiştir: Bir gün Şâfiî'nin öğrencileri ona gelip, Şâfiî'nin İmam Ahmed b. Hanbel'i ziyaret etmesinden şikâyet ettiler; çünkü görüş ayrılıkları yüzünden onun öğrencileriyle tartışıyorlardı. Şâfiî şöyle dedi: "Onlar diyorlar ki: 'Ahmed sizi ziyaret ediyor, siz de onu ziyaret ediyorsunuz.' Ben ise diyorum ki: 'Faziletler, onun evinden ayrılmaz.'"

If it turned into an affliction then that is because of the misunderstanding of the Muslims and nothing else. Look at the exalted Fiqh of two great Imaams of this Ummah; it has been mentioned in ‘Shuzuur az-Zahab’ (Fragments of gold) that the students of Shafi’i came to him one day complaining how he visits Imaam Ahmad b. Hanbal, while they dispute with his students because of their differences in opinions. Shafi’i said; “They say; ‘Ahmad visits you and you visit him’, I say; ‘The virtues do not separate from his home.

Eğer o beni ziyaret ederse, bu onun sayesindedir; eğer ben onu ziyaret edersem, bu da onun lütfundandır.

If he visits me, then thanks to him, and if I visit him, this is because of his grace.

“Her iki durumda da lütuf onundur.” Benzer bir şey İmam Ahmed'in öğrencileri ve onunla da yaşanmıştır. Bunun üzerine İmam Ahmed onlara şöyle dedi: “Soyumuz farklı olsa da, bizi bir araya getiren, babanın yerine koyduğumuz bir ilimdir. Denizlerin suları farklı olsa da, hepimiz tek bir kaptan akan tatlı sularız.” - Tüm Müslümanları tek bir amel üzerinde birleştirmek isteyen kimse, Şeriat'ın hakikatini ve insanların gerçeklerini ihmal etmiş olmanın ötesinde, Harun er-Reşid'in Malik'in anlayışını ve mezhebini benimsemek ve bunu insanlara bağlayıcı kılarak başkalarının anlayışını izlemelerini yasaklamak istediğinde İmam Malik'in ona söylediği sözü ona da söyleriz: “Allah'ın Müslümanlar için genişlettiğini onlar için daraltma.” - Kâfirler ve onların kontrolündeki yönetimler, Allah'ın hükmünü tesis etmek için ciddi biçimde çalışan bir grup veya gruplar gördüklerinde, bunlara karşı sert önlemler almanın yanı sıra dedikodular yayarak, bu grupları saptırmaya ya da başarısız kılmaya çalışırlar; bunun için kendi kontrolleri altındaki gruplar kurarlar. Birden fazla grubun olmasının caiz olmadığını varsayarsak, bu, grubun diğer bütün gruplarla birleşmesi, dolayısıyla iyi ve kötünün hepsini kapsaması gerektiği anlamına gelir. Oysa gereken bunun tersidir: kötüyü atmalı, insanlara fayda sağlayan iyiyi ise korumalıyız.

In both situations the grace is for him.’” A similar thing happened with the students of Imaam Ahmad and him. So Imaam Ahmad told them; “If we differ in lineage, then a knowledge which we have put in the position of a father unites us; If the water of the seas differ, we are all fresh (water) that streams out from one vessel.” - Whosoever wishes to unite all the Muslims on one action, besides his negligence of the reality of Shar’a and the reality of people, we say to him what Imaam Malik said to Harun ar-Rasheed when Harun ar- Rasheed wanted to adopt Malik’s understanding and mazhab (school of thought) and make it binding on the people and forbid them from (following) the understanding of others; “Do not make narrow for the Muslims that which Allah 􀀬 has made wide for them.” - When the Kaafir states and the regimes under their control see a group or groups working seriously to establish the rule of Allah 􀀬, in addition to using harsh measures against them and spreading rumours, they try to derail these groups or cause them to fail by establishing groups which are under their control. If we assume that having more than one group is not allowed, this means the group must unite with all the other groups, and thus include the good and the bad. But what is required is the opposite, where we have to throw away the bad, and keep the good that benefits the people.

- Bu öneri, (İslami çalışmanın birleştirilmesinin ve grupların çokluğunun yasaklanmasının farz olduğu düşüncesi), Şeriat'ın gerçeğine, insanlığın gerçeğine ve vahyin indirildiği dile aykırı olduğu için...

- Since this suggestion, (the obligation of uniting the Islamic work and prohibiting the plurality of groups) contradicts the reality of the Shar’a, human beings and the language in which the revelation was sent down.

Bu bir gerçekleştirilmesi imkânsız bir öneridir. Bunu tartışmak, daha önemli olan şeyden, yani Hilafeti kurma çalışmasından, dikkatleri dağıtmaya devam edecektir. Allah'ın birlik olmadıkça Müslümanlara yardım etmeyeceği yönündeki ifade, kabul edilemez, temelsiz bir hükümdür. Aksine, Allah Müslümanlara ancak Şeriat'a bağlı kaldıklarında, Allah'ın ipine sımsıkı sarıldıklarında ve O'nun emrini yerine getirdiklerinde yardım eder. Allah, onlar az olsalar bile yardım eder. Çünkü hakka bağlı olan tek bir kişi birçok kişi sayılır, batıl üzerinde olan çok sayıdaki insan ise denizin köpüğü gibidir.

Then this is an impossible suggestion to realise. Discussing it will remain a distraction from what is more important, which is the work to establish the Khilafah. The statement that Allah 􀀬 does not help the Muslims, unless they unite, is an baseless judgement that is unacceptable. Rather, Allah 􀀬 does not help the Muslims unless they adhere to the Shar’a and hold fast to the rope of Allah 􀀬 and fulfill His command. Allah 􀀬 will help them even if they are few. For the one person committed to the truth counts as many, while the many people who are on the falsehood are like the scum (of the sea).

Bu konuyla ilgili bir noktayı daha belirtmek gerekir: Halife'nin ve İslam Devleti'nin varlığı, Müslümanları birleştiren en önemli husustur; bu olmadan birlik sağlanamaz. Anlayışlar yine de farklı kalacaktır, ancak Halife'ye itaat etmekle emrolunduk. İmam (Halife) bir görüşü benimser ve bu benimsemesiyle ihtilafı sona erdirir, ancak ihtilafı önlemez ya da ortadan kaldırmaz. Onun emrine Müslümanlar hem açıkta hem gizlide itaat etmelidir. Bir cemaatin emiri ise, emri cemaat içinde itaat edilir ve cemaatin üyeleri arasındaki ihtilafı çözer; genel olarak Müslümanlar arasındaki ihtilafı değil.

It remains to mention a word on this subject, that the presence of the Khaleefah and the Islamic State is the most important aspect that unites the Muslims; there is no unification without it. The understandings will remain different, but we are ordered to obey the Khaleefah. The Imaam adopts, and by his adoption he settles the dispute, but he does not prevent the dispute or remove it. His order must be obeyed openly and secretly by the Muslims. As for the Ameer of a party, his order is obeyed within the party and he settles the dispute between the members of the party and not the Muslims at large.