Peygamber ﷺ'in siyeri, da'veti konusunda, hiç şüphe bırakmayacak şekilde, yaklaşımının radikal olduğunu ve gerçekliğin hiçbir etkisinden uzak olduğunu göstermektedir. Gerçekliği etkileyen çalışma, gerekli değişimi yaratacak olandır. Peygamber ﷺ, davetinde, Mekke'deki kâfirlerin şirk gerçeğine hiçbir önem vermedi. Onların âdet ve geleneklerini umursamadı; insanların kendisini kabul edip etmemesine de hiçbir değer vermedi. Mekke'deki durumu ağır olmasına rağmen, yöneticilere dalkavukluk yapmadı. "Allah'tan başka ilah yoktur ve Muhammed O'nun elçisidir" diyerek açıktan ilan etti; bu, özünde İslam'ın bütünüdür ve bunun dışındaki her inanç veya şeriatın tamamen reddedilmesidir. Bu temel üzerine, Ebu Cehil ve Mekke'deki küfür önderleri şehadeti reddetti. Yine bu temel üzerine Peygamber ﷺ, şehadeti siyah ile beyaza, hür ile köleye, zengin ile fakire, Arap ile Arap olmayana, put tapanlar ile kitap ehline karşı açıktan ilan etti. Onlarla yüzleşti, onlara karşı çıktı ve ilahlarını anarak onlara meydan okudu; bunun üzerine onlar düşmanlıkla karşılık verdiler, onunla pazarlık etmeye çalıştılar ve kendisinden onlar hakkında susmasını isteyerek, onun hakkında da susacaklarını söylediler. Peygamber ﷺ'in uzlaşmaya gitmesini istediler ki, onlar da uzlaşsın. O ﷺ bunu kabul etmedi ve davete yapılan eziyetlere, sahabelerine uygulanan işkencelere karşı sabretti; müminler de sabretti. Hepsinin sabrı, davetin doğruluğunun ve tavrının alametlerinden biriydi. Öyle ki, davetin en zor zamanında, hiçbir destekçinin bulunmadığı bir sırada, Peygamber ﷺ'e deinin desteklenmesi için yaklaşıldığında Benî Sa'sa'a'nın şartını reddetti. Onlar, kendisinden sonra yönetimin kendilerine geçmesi şartıyla ona nusret vermeye hazırdılar. Ona fırsat çıkmış ve bundan faydalanabilmiş değildir; önündeki bütün kapılar kapandıktan sonra bunu söylemiş değildir. Aksine, bir öğretmen, lider, dâʿiye ve rehber olarak bunu onlara ve ardından bizlere şöyle bildirmiştir: "Emir (hüküm ve yetki) Allah'ındır; onu dilediği yere koyar." Bununla kastettiği, yetkinin yalnızca Allah 'a ait olduğu ve bu konuda hiç kimsenin Allah ile ortaklık edemeyeceğidir. Yetkiyi yalnızca Allah dilediğine verir ve bu konuda başka hiç kimsenin söz hakkı yoktur. Resûlullah da-vetine, fikrin (düşüncenin) gücü ve Allah'ın yardımından başka hiçbir şeye dayanmadan devam etmiştir. Muhammed 'i destekleyip ona yardım edenlerin kalplerini ve akıllarını Allah açtıktan sonra, davet Medine'de Dârü'l-İslâm'ın kurulmasıyla amacına ulaşmıştır. Dolayısıyla başarı Allah 'tandır. Bu başarı, O'na dayanan, O'ndan yardım dileyen ve fikrin saflığını, anlayışın açıklığını, yolun sağlamlığını ve faaliyetin doğruluğunu koruyan kimse içindir.
The Sirah of the Messenger in his da’wah indicates, without a shadow of a doubt, that the approach was radical and free from any effect of the reality. The work that affects the reality is what will create the necessary change. The Messenger in his da’wah, did not give any attention to the reality of shirk in the Kuffar of Makkah. He did not care about their customs and traditions; nor did he give any regard to people’s acceptance or rejection of him. He did not flatter those in authority, even though the situation of the Messenger and his da’wah in Makkah was severe. He publicly proclaimed, ‘There is no god but Allah and Muhammad is His Messenger’, which is the whole of Islam in its essence, and the complete rejection of every creed or Shar’a other than it. On this basis the Shahadah was rejected by Abu Jahl, along with the other leaders of kufr in Makkah. On this basis as well, the Messenger publicly proclaimed the Shahadah before the black and the white, the free and the slave, the rich and the poor, the Arab and the non-Arab, and the idol-worshipper and the people of the scripture. He confronted them, opposed them and challenged them by mentioning their gods; and so they responded with hostility, tried to bargain with him, and asked him to be silent about them so that they will be silent about him. They wished that if the Messenger had compromised, then they would compromise. He did not accept this and was patient regarding their harassment of the da’wah and their torture of his companions; the believers were patient with them. The patience of all of them was one of the signs of the truthfulness of the da’wah and of their tone, to the extent that he rejected the condition of Banu Sa’sa’ah when he approached them inviting them to support his deen, in the most difficult time of the da’wah and the lack of any supporter. They were ready to give him the Nusrah on condition that after him the authority should go to them. He did not say that an opportunity occurred to him from which he could benefit, after all the gates before him have been shut. Rather he told them and told us after them as a teacher, leader, da’ee and a guide; “The authority belongs to Allah and He places it where He wills.” He means by this that authority belongs to Allah only, and no one can share with Allah in this. Only Allah gives it to whom He wills, and no one else has a say in this matter. The Messenger continued in his da’wah without relying on anything other than the strength of the fikrah (idea) and the help of Allah. The da’wah realised its aim by the establishment of dar al-Islam in Madinah, after Allah opened up the hearts and minds of those who supported Muhammad and helped him. Thus, the success is from Allah . It is for the one who depends on Him, seeks His Help and maintains the purity of the idea, the clarity of the understanding, the soundness of the path and the correctness of the activity.