Şeriat bazı hususları farz kılmış, bazılarını ise yasaklamıştır.

The Shar’a has obliged some matters and prohibited some others.

Buna insanların bunları herhangi bir şekilde değiştirmelerine, tağyir etmelerine veya tahrif etmelerine izin vermedi. Hikmet sahibi Şâri', ruhsat (kolaylık) tanımıştır.

It did not allow people to alter, change or distort them in any way. The All-Wise Legislator has granted rukhsah (dispensation)

…O bilir ki onlara ihtiyaç duyulacaktır. Allah'ın ruhsat vermediği yerlerde, O, nefisleri ve şeytanları bunu bir maslahat adı altında cazip gösterse bile, insanların hükümden kaçmasına izin vermemiştir. Allah'ın farz kıldığını terk etmeye ve Allah'ın yasakladığını çiğnemeye, Allah'tan bir ruhsat olmaksızın izin veren kimse ya kâfirdir ya da cahil bir fasıktır.

where He knows that they will be needed. Wherever He 􀀬 has not given a rukhsah, He 􀀬 did not allow the people to escape from the hukm, even if their desires and Shayateen made this escape attractive to them, under the title of benefit. The one who permits the abandonment of what Allah 􀀬 has made obligatory and allows the violation of what Allah has prohibited etc, without a rukhsah from Allah 􀀬 is a Kaafir or ignorant Faasiq.

Bazıları, maslahatın güç paylaşımına izin veren bir delil olduğu sonucuna varmıştır.

Some deduced that maslahah is a proof to allow power sharing.

Onlar maslahatı, kamu ya da bireyler için her zaman veya çoğunlukla elde edilen iyilik veya faydanın kendisinden kaynaklandığı fiilin tanımı olarak aktarmışlardır. Ayrıca âlimlerin Şeriat'ı incelediklerini ve bu inceleme sonucunda Şeriat'ın kulların bu dünya ve ahiretteki maslahatları için konulduğu görüşüne ulaştıklarını belirtmektedirler.

They quoted the definition of maslahah as being the description of the action from which good or benefit is always or mostly acquired, whether for the public or individuals. They say that the ‘ulema examined the Sharee’ah and through this they were guided to the view that the Sharee’ah has been set down for the interests of the servants in this life and the hereafter.

Onlar, Mesâlih-i Mürsele'ye (tanımlanmamış maslahatlar) örnek olarak bu konuyu ve dayandığı meseleleri zikrettiler. Dediler ki: Güç paylaşımı, Mesâlih-i Mürsele yoluyla caiz değildir; çünkü açık nasslar, Cahiliye yönetimine katılan kimsenin günahkâr olduğunu kesin bir biçimde belirtmiştir.

They cited the example of Masalih Mursalah (undefined interests) and the issues on which it is based. They said that powersharing is not allowed by way of Masaalih Mursalah, because clear texts have indicated in a decisive way that the one who participates in the Jahili rule is sinful.

Aksine buradaki çıkarım, iki iyi şeyden en iyisini tercih etmek ve iki kötü şeyden hangisinin daha kötü olduğunu tanımaya; iki menfaatten daha büyüğünü elde etmek için daha küçüğünü göz ardı etmeye ve iki zarardan daha büyüğünden kaçınmak için daha küçüğünü kabul etmeye dair bir durumu ifade eder.

Rather, the deduction here refers to the preference of the best out of two good things, and recognising which is worse out of two evil things; the acquisition of the greater of two interests by ignoring the lower of them, and avoiding the greater of two harms by accepting the lower of them.

Onlar, şeriatta bu yolun belirgin özellikleri olduğunu söylediler. Nitekim İslam, insanlar için bazı faydaları olduğunu belirttikten sonra da içkiyi ve kumarı yasaklamıştır; ancak bu fayda küçüktür ve onlardaki büyük zararın gölgesinde kalır.

They said that this path in the Sharee’ah has clear features. So Islam has forbidden alcohol and gambling, even after stating that there is benefit in them for the people, but it is a small benefit, outweighed by the great harm in them.

Şer'i hükümler, mü'minlerin canlarını ve mallarını kaybedecek olmalarına rağmen cihadı farz kılmıştır; çünkü cihadda Rabb'imizin (SWT) katında değerli olan büyük maslahatlar ve kullar için büyük faydalar vardır.

The Shar’a has obliged fighting despite the fact that believers will perish and lose their wealth, because in the fighting there are great benefits dear to The Lord 􀀬 and great benefits for the servants.

İslam tarihinde yöneticiler ve âlimler, İslam'ı ilerletirken bu yöntemi benimserlerdi. Bu nedenle Peygamber ﷺ, Kâbe'yi yıkıp İbrahim'in temelleri üzerine yeniden inşa etmekten, bunu yapmanın dinî faydaları olmasına rağmen kaçındı. Çünkü Kâbe'nin yapısını düzeltmenin sağlayacağı fayda, doğuracağı zarardan daha az olacaktı. Peygamber ﷺ, eşi Âişe رضي الله عنها'ya şöyle buyurdu: "Kavmin yeni yeni Cahiliyye'den (çıkmış) olmasaydı, Kâbe'yi yıkıp ona iki kapı yapardım." [Tirmizî ve Nesâî rivayet etmiştir.] Bunların dışında başka birçok örnek de getirirler.

In the Islamic history the rulers and scholars used to adhere to this method in proceeding with Islam. Hence, the Messenger 􀁕 abstained from demolishing the Ka’bah and rebuilding it on the foundations of Ibraheem, despite the religious benefits in doing so. This is because the harm that will be entailed will be greater than the benefit in correcting the structure of the Ka’bah. He 􀁕 said to his wife ‘A’ishah 􀁗; “Had it not been for your people, who had just recently (come out of) Jahiliyyah, I would have demolished the Ka’bah and given it two doors.” [Reported by Tirmidhi and Nasa’i]; and they bring many other examples aside from these.

Bu bakış açısından, cahili bir hükümetin içinde yer almanın büyük zararlar doğurduğunda hiçbir şüphe olmadığını söylüyorlar. Bu hükümetler Tağutun hükmünü uygulamakta, O'nun (SWT) emrinden sapmakta ve O'nun hükmüne karşı çıkmaktadır: "Hüküm yalnızca Allah'ındır." [TMQ 12:40], "Hükmünde hiç kimseyi ortak etmez." [TMQ 18:26].

From this perspective they say there is no doubt that participating in a jahhili government has immense harms. These governments implement the rule of Taghut and deviate from His 􀀬 order and dispute His rule; “The command (or judgement) is for none but Allah.” [TMQ 12:40], “And He makes none to share in His Decision and Rule.” [TMQ 18:26].

Buna rağmen, bazı durumlarda hareketin güç paylaşımının İslam, Müslümanlar ve İslami hareket için büyük bir fayda sağlayacağını görebileceğini söylüyorlar. Bu, Tağut'un ortadan kaldırılmasına ve hakikatin kabul edilmesine yol açabilir. Görüşlerini gerçek doğasıyla anlayabilmek için, bu konudaki bazı açıklamalarını aktaralım. Sonra, düşünce yöntemleri ve görüşleri çürütüldüğünde, Şer'i düşünce yönteminden ne kadar uzaklaştıklarını anlayacağız. Kendileri şunları söylüyorlar:

Despite this, they say the movement may see that power sharing will realise a great benefit for Islam, Muslims and the Islamic movement, in some cases. It may lead to the removal of the Taghut and acknowledgment of the truth. Let us quote some of their statements regarding this, in order to understand their view in its true nature. Then, when their method of thinking and their opinion has been refuted, we will understand the extent to which they have distanced themselves from the Shar’ee method of thinking. They themselves say the following.

- Müslümanın bir câhilî düzenine katılması, onu büyük bir çelişkili duruma sokar. Müslüman, Tâğût devletlerine karşı savaşmakla yükümlüdür; peki nasıl olur da Tâğût'un düzenini kuran kişi olabilir? Allah 􀀬, iman ettiğini iddia eden, ardından hükmü almak için Tâğût'a başvuran kimseler hakkında görüşünü bildirmiştir: "Sana indirilene ve senden önce indirilene iman ettiklerini iddia edenleri görmedin mi? Halbuki onları reddetmekle emrolundukları Tâğût'a, aralarındaki davalarda hüküm istemek isterler. Şeytan ise onları derin bir sapıklığa sürüklemek ister." [Teysîrü'l-Kur'ân 4:60] - Allah'ın emrine aykırı yasa koyan Tâğûtlara itaat etmek, Kitap ehli hakkında buyurduğu gibi, Allah 􀀬'ı Rab edinmek yerine onları rab edinmek anlamına gelir.

- The Muslim’s participation into a jaahili rule will put him in a big contradictory situation. The Muslim is required to fight the states of Taghut, so how is it possible for him to be the one who establishes the rule of Taghut? Allah 􀀬 has given His view of those who claim to believe, and then after that refer to the Taghut for judgement; “Have you seen those (hypocrites) who claim that they believe in that which has been sent down to you, and that which was sent down before you, and they wish to go for judgement (in their disputes) to the Taghut (false judges, etc), while they have been ordered to reject them. But Shaytan (satan) wishes to lead them far astray.” [TMQ 4:60] - Obeying the Tawagheet (pl. of Taghut) that legislate contrary to the order of Allah 􀀬 means taking them as lords instead of taking Allah as The Lord, as He 􀀬 has said regarding the people of the Book.

“Onlar (Yahudiler ve Hristiyanlar) Allah'ın yanı sıra hahamlarını ve rahiplerini rab edindiler; bir de Meryem oğlu Mesih'i (rab edindiler). Oysa yalnızca bir olan İlah'a (Allah'a) ibadet etmekle emrolunmuşlardı.” [Tevbe 9:31]. Elçi ﷺ, ‘Adiy b. Hâtim'e, onları rab edinmenin anlamının, Allah'ın haram kıldığını helal kıldıklarında ve Allah'ın helal kıldığını haram kıldıklarında onlara itaat etmek olduğunu açıklamıştır.

“They (Jews and Christians) took their rabbis and their monks to be their lords besides Allah, and (they also took as their Lord) Messiah, son of Maryam, while they were commanded to worship none but One Ilah (God - Allah).” [TMQ 9:31]. The Messenger 􀁕 explained to ‘Addi b. Haatim that the meaning of taking them as lords is to obey them when they allowed what Allah 􀀬 had forbidden and prohibited what Allah 􀀬 permitted.

- Günümüzde yöneticilerin, atadıkları dürüst Müslümanları, çirkin yönetimlerini süslemek ve saf insanları ile halk kitlelerini aldatmak için bir süs olarak kullandıklarını görmeye alışkın hale geldik. Bu yüzden yöneticiler, eğer batıl üzere olsalardı, falanca kişinin onlarla iktidarı paylaşmayı kabul etmeyeceğini söylüyorlar.

- Nowadays we are accustomed to see the rulers using the upright Muslims, that they appoint, as an ornament to adorn their ugly rule, and to deceive the simple-minded and the masses. Hence the rulers say that if they were on falsehood, then so and so would not have accepted to share power with them.

- Üstelik zalimce ve zorba yasalar Müslüman bir bakan aracılığıyla çıkarıldıktan ve bu yasalar kötü amaçlarına ulaştıktan sonra, onu bir hurma çekirdeğini atar gibi bir kenara atarlar.

- What makes things worse is that after they pass unjust and tyrannical laws through the Muslim minister; and the laws have achieved their evil aims, they discard him, in the way one discards a datestone.

- Güç paylaşımı, zulmedenlere meyletmenin bir göstergesidir. Allah (SWT) bizi bu konuda uyarmıştır; şöyle buyurarak: "Zulmedenlere meyletmeyin, sonra ateş size dokunur." [TMQ 11:113] Ayrıca güç paylaşımı, cahiliye yönetiminin ömrünü uzatır.

- Powersharing is an indication of inclination toward those who commit injustice. Allah 􀀬 has warned us of this when He said; “And incline not toward those who do wrong, lest the Fire should touch you.” [TMQ 11:113] In addition, powersharing prolongs the life of a jaahili rule.

Bu hükme katılan kişinin, Allah'ın "Kim Allah'ın indirdiğiyle hükmetmezse, işte onlar kâfirlerdir." [TMQ 5:44] ve "Kim Allah'ın indirdiğiyle hükmetmezse, işte onlar zalimlerdir." [TMQ 5:45] ve "Kim Allah'ın indirdiğiyle hükmetmezse, işte onlar fâsıklardır." [TMQ 5:47] buyurduğu kişilerden olacağını bilmemiz yeterlidir. Bütün bu hususlar, bu hareketlerin önderlerinden ve davetçilerinden gizli değildir. Ayetlerin açık anlamı ve delâlet ettikleri hususlar da bunları inceleyen kimseden hiç de gizli değildir.

- It is enough for us to know that the one who participates in this ruling, will be included amongst those about whom Allah 􀀬 said; “And whosoever does not judge by what Allah has revealed, such are the Kaafirun (disbelievers).” [TMQ 5:44], and; “And whosoever does not judge by what Allah has revealed, such are the zaalimun (unjust, oppressors).” [TMQ 5:45]; and; “And whosoever does not judge by what Allah has revealed, such are the Faasiqun (transgressors).” [TMQ 5:47] All of these points are not hidden from the leaders and da’ees of these movements. The clear nature of the ayaat and their indications are not in the least bit hidden from the one who examines them.

Tüm bunlara rağmen, kendilerinin de söylediği gibi, hareketin bazı durumlarda iktidar paylaşımının İslam'a, Müslümanlara ve İslami harekete büyük bir fayda sağlayacağı görüşüne varabileceğini eklerler. Bu, hatta tağutun ortadan kaldırılmasına ve hakikatin güçlenmesine yol açabilir.

Despite all of this that they themselves have said they add that the movement may in some cases take the view that powersharing will realise a great benefit for Islam, Muslims and the Islamic movement. It may even lead to the removal of the taghut and a strengthening of the truth.

İslam hareketinin güç paylaşımından doğan faydaları şu başlıklar altında özetleyebiliriz:

We can summarise the benefits arising from the powersharing of the Islamic movement under the following points:

1 - İslami hareketin aleyhine kurulan entrikaları, kapalı kapılar ardında neler olduğunu öğrenerek önlemek ve bunların etkisiz hale getirilmesi için çalışmak.

1 - To prevent plots against the Islamic movement by familiarising oneself with what takes place behind closed doors, and working to thwart it.

2 - Grubun yalnızca bir derviş topluluğu olmadığını, insanlara önderlik edebilecek bir yapıda olduğunu göstermek için.

2 - To give an image of the group that it is able to lead the people and not just a group of dervishes.

3 - İslam'a olan güveni yeniden tesis etmek; hayatın hem kamusal hem de özel işlerini düzenleyebilen bir din olduğu inancını yeniden kazandırmak.

3 - To restore confidence in Islam, as being able to organise the public and private affairs of life.

4 - Grubun, hükmün uygulanma yollarındaki tecrübesini artırmak.

4 - To increase the experience of the group in the ways of administering the rule.

5 - Hareketin mevcut rejimle tanışması, böylece onun kötülüğünden kendini koruyabilmesi içindir.

5 - So that the movement becomes familiar with the existing regime so that it can protect itself from its evil.

6 - Devlet tarafından düzenlenen burslar aracılığıyla özel İslami kadroların yetiştirilmesi ve eğitilmesi.

6 - To train and educate the special Islamic cadres through the scholarships organised by the government.

7 - İslami grubun içinden, insanlar nezdinde yüksek bir konuma sahip olacak bir kadro yetiştirmek. Bunlar, grubun ve üyelerinin sorunlarının çoğunu çözecek kişiler olacaktır.

7 - To produce a collection of individuals from the Islamic group, who will have a high standing amongst people. They will be the people who solve most of the difficulties of the group and its members.

8 - İslami merkezleri çoğaltmak ve küfür merkezleriyle mücadele etmek.

8 - To increase the Islamic centres and fight the centres of kufr.

9 - İslami kadroları siyaset alanında yetiştirmek ve onun oyunlarıyla nasıl baş edileceğini öğretmek.

9 - To train the Islamic cadres in politics and how to repel its games.

1 0- Grubun yararına olmak üzere otoritenin itibarından faydalanmak.

1 0- To benefit from the reputation of the authority for the benefit of the group.

11 - Eğer grup katılmaktan kaçınırsa, katılan diğerleri İslam'ın düşmanları olabilir; bunlar bütün güçlerini İslami harekete saldırmaya ve İslam ile Müslümanları yok etmeye harcarlar.

11 - If the group abstained from participating, then the other ones who participate may be enemies of Islam, who use all their efforts to attack the Islamic movement and to destroy Islam and the Muslims.

Görüşlerini bir miktar ayrıntılı olarak ele aldık; ancak bu ele alış nakletmek için değil, reddetmek içindi. Bunu, onun gerçek mahiyetini açık bir şekilde anlamak için yaptık; ayrıca, Allah'ın dinine karşı küstahlıklarında ne kadar ileri gittiklerini görmek için. Zira onlar, yerin ve göklerin Yaratıcısı'nı öfkelendiren, mü'minlerin nefretini uyandıran fetvalar verirken, Allah'ın hakkına saygı göstermeden ve O'nun emrine uymadan bunu yapmaktadırlar. Bunu yapmamızın bir sebebi de, Müslüman'ın görüşlerinin, hiçbir şekilde değiştirilemeyecek olan kesin şer'i hükümlerle ne kadar çeliştiğini görmesi ve istinbat (hüküm çıkarma) konusunda İslam'ın doğru yönteminden ne kadar uzak olduklarını anlamasıdır. Ayrıca, Müslümanların gerilediği dönemde ortaya çıkan ve Batı düşünce tarzından etkilenen yeni bir yöntem icat ettiklerini göstermek; onların düşüncelerini ayrıntılarıyla takip edip reddedebilmek ve düşünce tarzlarını izleyerek bunun yanlışlığını ortaya koyabilmek içindir.

We have addressed their view in some detail, though our address was in respect of refutation and not quotation. This is in order to understand its true nature in a clear manner, and so that one can see the extent to which they have dared to go in their insolence against the deen of Allah 􀀬, when they issue fatawa that anger the Creator of the heavens and earth and incite revulsion amongst the believers, without respect for the right of Allah 􀀬, or abiding to His order. It was also so that the Muslim can see the extent to which their view clashes with the definite Shar’ee rules, which cannot be tampered with in any way, and see how far away they are from adhering to the correct method of Islam in istinbaat (deduction); and to show their invention of a new method - whose signs appeared during the decline of the Muslims and were influence by the western way of thinking - and so that we can follow their thoughts in detail and refute them, and follow their way of thinking and disprove it.

Açık ve kesin şer'î hükümlerden biri, içtihada yer bulunmayan bir konu olarak, faizle muamele yapmanın caiz olmadığıdır. Allah 􀀬 bunu açıkça yasaklamış ve şöyle buyurmuştur: "Allah alışverişi helal, faizi haram kılmıştır." [Bakara, 2/275]. Konuda genel bir ifadeyle yer alan bu tür kesin şer'î delâletler vardır; nitekim Allah 􀀬 şöyle buyurmuştur: "Allah faizi yok eder, sadakaları ise artırır." [Bakara, 2/276]. Allah 􀀬 ayrıca faizle muamele yapanları uyarmış ve onlara savaş ilanı yapmıştır. Buyurmuştur ki:

One of the clear and decisive Shar’ee rules - in which Ijtihaad is not allowed - is that it is not allowed to deal in usury. Allah 􀀬 has clearly forbidden it when he said; “Allah has permitted trading and forbidden Riba (usury).” [TMQ 2:275]. These are definite Shar’ee indications that have been roughly worded in the issue, such as when He 􀀬 said; “Allah will destroy Riba (usury) and will give increase for Sadaqaat.” [TMQ 2:276]. Allah 􀀬 also warned those dealing with usury and gave them of a declaration of war. He 􀀬 said:

“Ey iman edenler! Allah'tan korkun ve eğer gerçekten mü'minseniz, Riba'dan (faizden) geriye kalanı bırakın (şimdiden sonra). Eğer bunu yapmazsanız, Allah'tan ve O'nun Elçisi'nden bir savaş ilanı bilin...” [TMQ 2:278-279]. O, (SWT), riba yiyenleri şöyle tarif etmiştir: “Riba (faiz) yiyenler, (Kıyamet Günü) ancak şeytanın dokunup çıldırttığı kimsenin kalkışı gibi kalkarlar.” [TMQ 2:275]. Allah'ın Resulü ﷺ onu büyük günahlardan biri saymış ve onu Allah'a şirk koşmakla ilişkilendirerek şöyle buyurmuştur: “Yedi Mubikat'tan (öldürücü günahlardan) sakının.” Dediler ki:

“O you who believe! Be afraid of Allah and give up what remains (due to you) from Riba (usury) (from now onward), if you are (really) believers. If you do not do it, then take a notice of war from Allah and His Messenger...” [TMQ 2:278-279]. He 􀀬 described those who eat usury; “Those who eat Riba (usury) will not stand (on the Day of Resurrection) except like the standing of a person beaten by Shaytan leading him to insanity.” [TMQ 2:275]. The Rasool of Allah 􀁕 counted it as one of the grave sins and linked it to making Shirk with Allah, when he said; “Stay away from the seven Mubiqaat (grave sins). They said:

“Ey Allah'ın Resulü, onlar nelerdir?” Dedi ki: “Allah'a ortak koşmak, büyü yapmak, Allah'ın haklı bir sebep dışında öldürülmesini yasakladığı bir canı öldürmek, faiz yemek, yetimin malını yemek, savaş meydanından kaçmak, mümin, iffetli ve namuslu kadınlara iftira atmak.” Tüm bunlara rağmen, bu yöntem doğrultusunda faizle muamelenin caiz olduğunu söyleyerek ortaya çıktıklarını görüyoruz! Açık ve kesin yasağa ne oldu? Uyarı ve tehdit nereye gitti? Bu yöntemle Allah'ın ﷻ hükümlerini değiştiriyorlar, Şer'i hükmü bulanıklaştırıyorlar ve dinî konularda ihmalkârlığı doğal bir şey ve Müslüman'ın bir özelliği haline getiriyorlar.

‘What are they O Rasool of Allah?’ He said: ‘Shirk with Allah, magic, killing a soul Allah has forbidden except by right, eating usury, eating the wealth of the orphan, turning back from the battlefield, defamation of believing, honest, chaste women.’” Despite all this, we see them coming out – in accordance with this method - saying that dealing with usury is allowed! What has happened to the explicit and definite prohibition? Where did the warning and threat go? With this method they are altering and changing the rules of Allah 􀀬, blurring the Shar’ee rule, and they are making negligence in matters of the deen a natural thing and a characteristic of the Muslim.

Aynı şekilde, Allah'ın indirdiği ile hükmetmek de farzdır. Kendi itiraflarına göre, hükmün yalnızca Allah için yapılması zorunludur. Buna rağmen, bidatçi yöntemlerine göre, Müslümanın küfür hükmüne katılmasına izin vermeye başlamışlardır. Kendilerini İslami hareketin önderi ve alimi olarak tanımlayanların, nakletmiş olduğumuz bu sözlere bakarak hakikatten ne kadar saptıklarını görün; oysa önderlerin halklarına yalan söylemesi gerekmez.

Likewise, ruling by what Allah 􀀬 has revealed is Fard. According to their own testimony it is obligatory to make the rule exclusively for Allah 􀀬. Despite this - according to their innovated method - they have started to allow the Muslim to participate in the rule of kufr. Look at what we have just quoted to see how much those who describe themselves as leaders and scholars of the Islamic movement have deviated from the truth, even though the leaders are not supposed to lie to their people.

Onlar bizzat şöyle demişlerdir:

They themselves have said:

Cahiliyye bir yönetime katılmanın büyük zararları olduğunda hiç şüphe yoktur. Bu yönetimler Tağut'un hükmünü uygularlar, Allah'ın emrinden sapıp O'nun hükmüne karşı çıkarlar.

- There is no doubt that participating in a jaahili government has immense harms. These governments implement the rule of Taghut and deviate from the order of Allah 􀀬 and oppose His Rule.

Bir Müslümanın bir câhilî hükmüne katılması, onu büyük bir çelişkinin içine sokar. Müslüman, Tağut devletlerine karşı savaşmakla yükümlüdür; öyleyse nasıl olur da Tağut'un hükmünü kuran kişi o olabilir?

- The Muslim’s participation in a jaahili rule will place him in a big contradiction. The Muslim is required to fight the states of Taghut, so how is it possible for him to be the one who establishes the rule of Taghut?

- Allah'ın emrine aykırı yasalar koyan Tağutlara itaat etmek, Allah'ı Rab edinmek yerine onları Rab edinmek demektir.

- Obeying the Taghaweet that legislate contrary to the order of Allah 􀀬 means taking them as lords instead of taking Allah 􀀬 as Lord.

- Bugünün yöneticileri, atadıkları dürüst Müslümanları, çirkin yönetimlerini süslemek için bir süs olarak kullanıyorlar.

- The rulers today, use those whom they appoint from the upright Muslims as an ornament to adorn their ugly rule.

Bugünün yöneticileri, Müslüman bakanlar aracılığıyla adaletsiz ve zalimce yasalar çıkarmaktadır.

- The rulers today, they pass through the Muslim minister, unjust and tyrannical laws.

Bugünün yöneticileri, Müslüman bakanı kendi kötü amaçlarına ulaştıktan sonra, hurma çekirdeği gibi bir kenara atarlar.

- The rulers today, after they achieve from the Muslim minister their wicked aims, they throw him like the date seed.

- Güç paylaşımında zulmedenlere meyletmek de böyledir.

- In power sharing is then inclination toward those who commit injustice.

- Güç paylaşımında cahiliye yönetiminin ömrü uzatılır.

- In power sharing, the life of a jaahili rule is prolonged.

- Hükümranlığa katılan kimse, Allah'ın hakkında "...kâfirlerdir." [TMQ 5:44] buyurduğu kimseler arasına girecektir.

- The one who participates in ruling will be included amongst those about who Allah said that they are; “…the Kaafirun (disbelievers).” [TMQ 5:44].

“…zâlimûn (zulmedenler, haksızlık yapanlar)” [TMQ 5:45].

“…the zaalimun (unjust, oppressors)” [TMQ 5:45].

"…fâsıklar (yoldan çıkanlar)." [TMQ 5:47] Bütün bunları söylemiş olmalarına rağmen, bu şekilde bir görüşle ortaya çıkıyorlar. Bu insanlar Allah'ın dinine karşı ne kadar küstahlık gösteriyorlar! Durumu daha da kötüleştiren şey, yalnızca Allah'ın emrini çiğnemekle kalmayıp, insanları da Allah'ın emrini çiğnemeye davet etmeleridir. Bu gerçekten büyük bir günahtır.

“…the faasiqun (transgressors).” [TMQ 5:47] Despite all that they have mentioned they come with an opinion such as this. What insolence these people show against the deen of Allah! What makes things worse is that they are not only violating the order of Allah, but inviting people to violate the order of Allah 􀀬. This indeed is a great sin.

Bu Şer'î ihlallerin tümünü ortaya koyduktan sonra şunu soruyoruz: Kâfir hükmüne katılarak ne elde edeceklerdir? Biz, bu da'vetin karşısına aldıkları önlemleri sunduktan sonra, Şeriat'ın göz ardı ettiği büyük çıkarlardan bahsedeceklerini düşünmüştük; ancak onlar, kendi reddedilmiş mantıkları ve verimsiz düşünce tarzlarına göre bu ihlali ve Allah'ın düşmanlarının desteğini hak eden şeyi fark edecek kadar akıllıca davrandılar. Bu konuda yasama rolü üstlenen "özgün" düşünceleri, Müslümanlara da'vete fayda sağlamayan, onları hakikate ya da zafere yaklaştırmayan ve gerçekliği en ufak bir şekilde değiştirmeyen sonuçlar getirmiştir. Hatta elde edilen sonuçlar tam tersi de olabilir. Gerçeklik bu olguya tanıklık etmiştir.

After presenting of all these Shar’ee violations, we ask; what will they achieve if they participate in kufr rule? We thought that after their presentation of the precautions against this da’wah, they would mention enormous interests that have been ignored by the Sharee’ah, but they were clever enough to notice the thing that - according to their rejected logic and unproductive way of thinking - deserve this violation of the Sharee’ah and the support of the enemies of Allah 􀀬. Their “unique” thought, which has the role of legislating in this issue has brought the Muslims results that do not benefit the da’wah, nor do they draw the Muslims closer to the truth, or the victory, and they do not change reality in the least. Rather the yields may be the opposite. The reality has come as a testimony to this fact.

Onbir madde saydılar ve bunları, cahiliye yönetimine katılmanın sonucunda elde edilen büyük faydalar olarak nitelendirdiler. Allah'a yemin olsun ki! Bunlara bakın ve işlenen büyük günahlar yanında ne kadar önemsiz olduklarını düşünün. Gelin, bazılarını inceleyelim ve üzerlerine yorum yapalım.

They named 11 articles, and said they were great benefits realised through participation in jaahili rule. By Allah! Look at these and ponder how trivial they are when compared to the grave sins committed. Let us examine some and comment on them.

Grubun yönetim usullerindeki tecrübesinin artması.

- Increase in the group’s experience in the ways of administering the rule.

- İslami kadroların siyaset konusunda eğitilmesi ve siyasetin oyunlarını bertaraf etmesi.

- Training the Islamic cadres in politics and to repel its games.

- Devletin düzenlediği burslar aracılığıyla uzman İslami kadroların yetiştirilmesi ve eğitilmesi.

- Train and educate the specialised Islamic cadres via scholarships organised by the government.

Aynı konuyla ilgili üç makale. Eğer kişi görüşünü destekleyen birçok delil öne sürmek istemiyorsa, daha uygun olan bunların tek bir makalede yazılmasıydı. Bununla birlikte, meselenin ne kadar çok konuşulabildiğiyle ilgili olmadığı, asıl olarak görüşün gerçekten doğru olup olmadığıyla ilgili olduğu bilinmektedir.

Three articles that relate to one subject. It was more fitting that they are written in one article unless one wants to cite many supporting arguments for one’s view. This is despite the knowledge that the matter is not related to how much one can talk, but rather the actual correctness of the view.

Bu makaleler, Müslümanların faydaların gerçekleşmesi uğruna Rableri'nin emrine karşı gelmelerini mi gerektiriyor? Allah'ın gazabına uğramayı gerektirmeyen, hareketin Şebab'ını eğitebileceği ve tecrübelerini artırabileceği başka bir yol yok mu? Şer'î yöntemde böyle bir hazırlık eksik mi? Peygamber ﷺ'in metoduna bağlı kalarak, meşru bir biçimde siyasi çalışmaya dalan İslami hareket, tecrübesini ve yöneticilerin gerçekliğine olan aşinalığını artırır; yöneticilerin Kâfir devletlerle olan bağlantılarının, oyunlarının ve kurnaz tarzlarının boyutlarını da öğrenir. Davetçi, içki içen kişiyi, kendisi bir meyhaneye girip içki içen kişinin önünde içki içip ardından oradan ayrılmadıkça, bu alışkanlıktan vazgeçmeye davet edemez mi? Allah'a yemin olsun ki, böyle düşünceleri ortaya atan akıllar ne kadar zayıf! Allah'ın Şeriatı'nı değiştirmeye nasıl cüret ederler! Ayrıca şu üç makaleyi de zikrettiler:

Do these articles warrant that Muslims disobey the order of their Lord for the sake of benefits realised? Is there not another path by which one does not incur the wrath of Allah through which the movement can train its Shabab and increase their experience? Does the Shar’ee method lack such preparation? The Islamic movement that plunges into the political work in a lawful manner, adhering to the methodology of the Messenger 􀁕, increases their experience and familiarity with the reality of the rulers, and the extent of the rulers links with the Kaafir states, games and cunning styles. Is the da’ee not able to call the one who drinks alcohol to leave drinking, except if the da’ee himself enters a pub, drinks alcohol in front of the drinker and then after that leaves it as a method to convince him that the drinker can also leave it? By Allah, how weak are the minds that have come up with such thoughts! How can they allow themselves to change the Law of Allah! They also mentioned the following three articles:

- İslami hareketin, kendisini mevcut rejimin kötülüğüne karşı korumak amacıyla bu rejimle tanışıp uyum sağlaması.

- Familiarisation of the Islamic movement with the existing regime to protect itself against its evil.

- İslami hareketeye karşı kurulan planları, gizlice yürütülen faaliyetlerden haberdar olarak püskürtmek ve bunları boşa çıkarmak için çalışmak.

- To repel the plots against the Islamic movement by acquainting it with what takes place in secret, and work to foil it.

- Eğer grup katılımdan kaçınmışsa, bu durumda alternatif, İslami harekete saldırmak veya İslam'ı ve Müslümanları yok etmek için tüm güçlerini kullanan düşmanların katılıyor olabileceği olabilir.

- If the group abstained from participating, then the alternative may be that the ones who participate are the enemies who use all their efforts to attack the Islamic movement, or to destroy Islam and the Muslims.

Burada, rejimlerin kötülüğünden korunmak ve İslam ile Müslümanlara karşı kurulan entrikaları püskürtmek etrafında dönen üç makale daha var. Onların kendi ifade ettikleri gerçeği - onlara katılmadan - sunabiliriz ve kendi ilkeleriyle onları yargılamak için soruyoruz: Allah'ın indirmediği ile hükmetmeye katılarak gerçekten Ümmet'ten ve kendilerinden tehlikeyi defettiler mi? Kendi sözlerinde, yöneticinin rejimin ömrünü uzatmak, planlarını geçirmek ve halk nezdinde imajını düzeltmek amacıyla Müslümanı bakan olarak atadığını söylüyorlar.

Here we have another three articles that revolve around one subject, which is to protect oneself from the evil of the regimes and repel the plots against Islam and the Muslims. So we may present the reality that they themselves mention - without agreeing with them - and to judge them by their own principles, we ask; did they really repel the danger from the Ummah and from themselves by participation in ruling by what Allah 􀀬 has not revealed? In their own words, they say that the ruler appoints the Muslim as a minister to prolong the life of the regime, in order to pass its plans and improve its image in front of the people.

Sonra istediğine ulaştığında, onları bir hurma çekirdeği gibi tükürüp atacaktır.

Then after achieving what it wants, it will spit them out like a date stone.

Şimdi kötülükten ve komplolardan korunma nerede? Müslümanların içine girdiği bu rejimin imajı iyileşmeyecektir. Aksine kendi imajları bozulacak ve halk, rejime ve ona katılanlara aynı hükmü verecektir.

So where is the protection from evil and conspiracies? The regime, in which the Muslims enter, would not have its image improved. Rather their own image will be distorted, and the people will pass the same judgement on the regime and those who participated in it.

Ayrıca aşağıdaki iki makaleyi de zikrettiler; bu iki makalenin tek bir makalede yer alması daha uygun olurdu:

They also mentioned the following two articles, which would have been better placed in one article:

- Grubun insanlara nasıl öncülük edebildiğine dair bir örnek vermek.

- To give an example of how the group is able to lead the people.

- İslam'a olan güveni vermek; özel ve kamusal hayatın işlerini düzenleyebileceğine dair inancı pekiştirmek.

- To give the confidence in Islam that it is able to organise the private and public life affairs.

Grup böyle bir görüntüyü veremeyecektir. Aksine kötü bir örnek ve izlenemeyecek bir model ortaya koymuştur. Gerçeklik bunun en büyük kanıtıdır. Bu görüşleri rejimleri desteklemek amacıyla savunanlar yüzünden İslam insanların kalplerinden silinip gidecekti, eğer bu tür çağrılara karşı çıkan, bilinçli ve samimi İslami hareketler ile içtenlikle endişelenen Müslüman alimler olmasaydı. Allah'ın ve kulları katında, rejimlerin konforunda yaşayan, onların sahte liderliğinin ihtişamıyla çevrili; yanlarında kendini beğenmiş bir kibrin havasını soluyan bir hareket ya da alim ile, hiç kimsenin kınamasından korkmadan hakkı ilan edip onu üstlenen, hepsi Allah rızası için olan bir hareket ya da alim arasında ne büyük bir fark vardır! Hatta yöneticinin zindanlarına atılsa bile, Allah'ın şu sözlerini hatırlayarak: "Öyleyse (ey Muhammed) azim sahibi peygamberlerin sabrettiği gibi sen de sabret." [TMQ 46:35] "Sen (ey Muhammed ﷺ) Rabbinin hükmünü bekle, çünkü sen Bizim gözetimizdesin." [TMQ 52:48] "Öyleyse (ey Muhammed ﷺ) sabret. Şüphesiz Allah'ın vaadi haktır." [TMQ 40:55]. Bu ikisinin örneği aynı mıdır?

The group will not be able to give such an image. Rather it has given a bad example and a model that cannot be followed. The reality is the greatest evidence of this. Had there not been sincere and aware Islamic movements that opposed such calls, and sincerely-concerned Muslim scholars, Islam would have fallen from the souls of the people, owing to the ones who advocate these views in support of the regimes. In the sight of Allah 􀀬 and the sight of His servants, how great is the difference between the movement or scholar who lives in the comfort of the regimes, surrounded by the glory of their false leadership; breathing the air of boastful arrogance with them, and a movement or scholar who proclaims the truth and undertakes it, fearing the blame of nobody; all for the sake of Allah 􀀬. Even if he was placed in the ruler’s prisons, remembering the sayings of Allah 􀀬; “Therefore, be patient (O Muhammad) as did the Messengers of strong will.” [TMQ 46:35] “So wait patiently (O Muhammad 􀁕) for the Decision of your Lord, for verily, you are under Our Eyes.” [TMQ 52:48] “So be patient (O Muhammad 􀁕). Verily, the Promise of Allah is true” [TMQ 40:55]. Are the example of these two the same?

Ayrıca dört başka maddeden daha söz ettiler; bunlar da tek bir maddede özetlenebilir. Dediler ki:

They also mentioned four other articles, which can also be summarised into one article. They said:

- İslami grubun içinden, insanlar nezdinde yüksek bir konuma sahip olacak bireylerden oluşan bir kadronun yetiştirilmesi. Bunlar, grubun ve üyelerinin karşılaştığı sorunların çoğunu çözecek kişiler olacaktır.

- To produce a collection of individuals from the Islamic group who will have a high standing amongst people. They will be the people who solve most of the difficulties of the group and its members.

- İslami merkezleri çoğaltmak ve küfür merkezlerine saldırmak.

- To increase the Islamic centres and attack the centres of kufr.

- İslami kadroları siyaset konusunda eğitmek ve siyasetin oyunlarını nasıl bertaraf edeceklerini öğretmek.

- To train the Islamic cadres in politics and how to repel its games.

- Grubun yararına, otoritenin itibarından faydalanmak.

- To benefit from the reputation of the authority for the benefit of the group.

Bu tür makaleler, bu görüşleri savunanların umutlarının önemsizliğini göstermektedir. Bu sonuçlar, Allah'ın rızasını kazanamama ve Zalimûn (zalim), Fâsıkûn (fasık) olarak nitelendirilme ve zalimlerin destekçileri sayılma riskini hak ediyor mu? Hareket, bu duruma düşmeden yapabileceği şeyi neden yapmıyor? Hareketin, Allah'a isyan edip câhilî bir yönetime katılarak bu sonuçlara ulaşacağına katılmıyoruz; aksine bunun sonucu, grup için, dâ'vet için ve genel olarak İslâm için tersi olacaktır.

Such articles demonstrate the triviality of the hopes of those who advocate such views. Do such results deserve the risk of not gaining the pleasure of Allah 􀀬 and being described as Zaalimoon (unjust), Faasiqoon (transgressors) and supporters of the oppressors? Why doesn’t the movement do what it can without falling into this situation? We do not agree that the movement will achieve these results, if it disobeyed Allah 􀀬 and participated in a jaahili rule, rather the result will be the opposite for the group, and also for the da’wah and Islam generally.

Bu görüşün savunucuları bu şekilde davranmaya kendilerini iten on bir maddeyi ya da gerekçeyi sıralayabiliyorlarsa, o zaman - onların yasakladığı düşünce biçimine uygun olarak - bu tür eylemlere yönelik riskleri ve engelleri oluşturan çok daha fazla noktayı sayabiliriz. Örneğin:

If the advocates of this view can mention 11 articles or reasons that have pushed them to behave in this way then we can - in accordance with their prohibited way of thinking - mention many more points that form risks and obstacles to such actions. For example:

Bu yönteme göre, hareketin sorumluluk üstlenenleri ve gençleri ikiyüzlülük öğrenirler. Kendilerini yönetime katılmaya kabul eden yöneticilerin huzurunda bulunduklarında, onları memnun edecek şeyleri söylerler. İnsanlarla baş başa kaldıklarında ise başka bir şey söylerler ve onları, yönetimi ele geçirmek ve yöneticiden inisiyatifi almak amacıyla yöneticiye ve yönetime yaklaştıklarına ikna etmeye çalışırlar.

- Following this method, those responsible for the movement and the shabab, learn hypocrisy. When they are in the presence of the rulers who accept them to participate in ruling, they say to them what will please them. When they are alone with the people, they say something else, and they try to convince them that they are drawing closer to the ruler and the rule, so as to seize the rule and take the initiative from ruler.

Grubun yaklaşımları, radikal yaklaşım ve radikal değişim pahasına zayıflayan, rehavete kapılan ve yumuşayan bir hâl alır.

- The approaches of the group become diluted, complacent and leniant at the expense of the radical approach and radical change.

- Rejim, hareketin sayısını ve destekçilerini sayabilir, gizli şeylerini ortaya çıkarabilir ve sırlarını öğrenebilir. Rejim, grubun üyeleri arasındaki ayrılıkları keşfedebilir ve bu nedenle bu ayrılıkları güçlendirmeye ve körüklemeye çalışacaktır; böylece grubu kolayca kontrol edebilir ve gerektiğinde onu parçalayabilir.

- The regime is allowed to count the numbers and supporters of the movement and expose their hidden things and find out their secrets. The regime may discover differences between the members of the group, and so it will work to strengthen and encourage these differences, so as to easily control the group, and split it up when the need arises.

Böyle bir grubun da'veti, rejim için bir tehlike arz etmeyen hükümlerle sınırlı kalacak ve hayati meselelerde sessiz duracaktır; böylece da'vete ve İslam'a dair yanlış bir görüş ortaya çıkacaktır.

- The da’wah of such a group will be limited to the rules that do not represent a danger to the regime, and remain silent over the vital issues, thus giving an incorrect view of the da’wah and Islam.

- Rejim, içinde faaliyet gösteren İslami harekete, grubun çalışmalarını yürütebileceği kurumlar kurma izni verdiğinde, grup bu kurumların esiri haline gelir ve rejimin onlara el koyup müsadere edebileceğinden korkar.

- When the regime grants permission to the Islamic movement that is working within it, to establish institutions through which the group can undertake their work, the group becomes a captive of the institutions, and will fear that the regime may get its hands on them and confiscate them.

Dolayısıyla rejimi rahatsız edecek şeyler hakkında hüküm vermeyecekler ve bunun sonucu olarak ondan ayrılmayı düşünmezler.

So they will not pass any judgement on things that will upset the regime, and consequently they do not think of breaking away from it.

- İslami hareket cahili bir sisteme katılmayı kabul ettiğinde, rejimlere, Resulullah'ın ﷺ metoduna göre değişim için çalışan İslami hareketleri bastırmaları için gerekçe vermiş olur; rejime karşı çalışanları aşırılıkçı ve bağnaz sayarak. Rejimle iş birliği yapanlar ise ılımlı ve aydın kabul edilir. Bu garip bir durumdur ve bu yumuşak yaklaşımların savunucuları, metodolojileri sebebiyle, rejimlerin iş birliği yapabileceği ılımlılar olduklarını, diğerlerinin ise bağnaz olduğunu belirten çalışmalar yazmışlardır.

- When the Islamic movement accepts to participate in a jaahili system, it gives justification to the regimes to clamp down on the Islamic movements that are working for change according to the method of the Messenger 􀁕, by considering those working against the regime as fundamentalists and zealots. Those cooperating with the regime, on the other hand are considered moderate and enlightened. It is a strange matter, and the advocates of these leniant approaches have written studies in which they have indicated that, due to their methodology, they are the moderates with whom the regimes can cooperate whilst the others are zealots.

- Bu İslami grupların kavramları, mevcut koşullara uyacak şekilde değişmiştir. Örneğin gayrimüslim zimmilerden cizye alınmaması veya öfkelerini kabartmamak için onlara zimmi denmemesi gibi. Buna ek olarak demokrasiyi kendi malları olan, kendilerine geri döndürülmüş bir meta olarak görmeleri ya da faizli muamelenin caiz olduğunu söylemeleri de bunlara örnektir. Allah'ın indirdiğinden başkasıyla hükmetme işinde yer almak ise başlı başına bir başka örnektir.

- The concepts of such Islamic groups have changed, so as to suit the existing circumstances. For example, not taking Jizyah from the non- Muslim Dhimmis, or not calling them people of Dhimmah so as not to incite their resentment. In addition their view that Democracy is their own commodity that has been returned back to them, or the permissibility of dealing in usury. Participating in ruling with other than what Allah 􀀬 has revealed is another example itself.

- Bu, rejimin ömrünü uzatır.

- It prolongs the life of the regime.

- Bu, rejimin güzel bir tablosunu çiziyor.

- It gives a beautiful image of the regime.

İnsanların zihninden İslam, bu rejimler aracılığıyla kendilerine hiçbir şey vermediğini gördüklerinde silinip gider; özellikle de bu görüşleri savunanlar onlara "el-mann ve's-selva" (kudret helvası ve bıldırcın), yani her türlü servet ve bolluk vaat ettikten sonra. Bu da onların sorunlarını doğru bir şekilde çözemediklerini gösterir. Dolayısıyla bu hareket kendini örnek alınacak bir model olarak ortaya koyamaz, aksine kötü bir örnek teşkil eder.

- Islam vanishes from the people’s minds when they see that Islam has not given them anything through these regimes, especially after the advocates of such views promised them with al-mann wa salwa (manna and quails), meaning all sorts of riches. It shows that they are unable to solve their problems in the correct manner. Hence, the movement cannot put itself forward as an example to be emulated, rather it gives a bad example.

Şebabın davetteki tek kaygısı grubunun uygulamalarını savunmaya, hatta rejimlerin uygulamalarını ve eylemlerini haklı çıkarmaya dönüştüğünde, bu durum onların bozulmasıdır.

- Its shabab become corrupted when their sole concern in da’wah becomes defending the practises of their group, if not the practices of the regimes and justification of their actions.

Hareketin, yöneticilerin diğer davet taşıyıcılarını baskı altına alması, tutuklaması ya da hatta onlara saldırması karşısında, yöneticileri memnun etmek için veya onların talebi doğrultusunda sessiz kalması, tıpkı yakın zamanda Mısır'da olduğu gibi.

- The movement turns silent regarding the ruler’s clamping down and arrest of the other da’wah carriers, or even attacks them, in order to please the rulers or in accordance with their request, as happened in Egypt recently.

- Bu yaklaşım, grubun eylemleri için ölçütü Şer'i hükme bağlılık yerine fayda yapmaktadır. Bir fayda sağlayan her eylem, açıkça Şeriat'a aykırı olsa bile yapılacaktır. Müslümanın gözünde fayda, Şeriat'tan daha değerli hâle gelir. Bu yüzden dinin ve da'vetin yıkılmasına yol açan başka birçok sebep vardır.

- This approach makes benefit the criterion for the actions of the group, instead of the adherence to the Shar’ee rule. Whatever action produces a benefit will be undertaken, even if it clearly contradicts the Shar’a. The benefit in the view of the Muslim becomes dearer than the Shar’a. So, there are many other reasons, which cause destruction to the deen and the da’wah.

Bunu şer'î delillerle değil, gerçeklik üzerinden ele aldık; böylece onlara şunu söyleyebilelim: Kendi mezhepleri açısından bile düşünce tarzları, İslam ve da'veti için kötü meyveler dışında hiçbir şey getirmemektedir. Bu, Şeriat'ın onaylamadığı, verimsiz bir düşünce biçimidir.

We have addressed all of this through the reality and not the Shar’ee evidences, so that we can say to them, their way of thinking, even according to their school of thought, does not bring anything but evil fruits for Islam and the da’wah. It is an unproductive way of thinking of which the Shar’a does not approve.

Şer'î ilimlerden öğrendiğimiz kadarıyla, bir fikrin bozukluğunu gerçeklikten yola çıkarak açıklamak ya da bir şer'î hükmü akılla reddetmek bizim yöntemimiz değildir. Tartışmaya onların metodolojisine göre başladık; böylece onları kendi ağızlarından çıkan sözlerle eleştirmek ve kendi ölçütlerini kullanarak söylediklerini çürütmek istedik.

It is not our practice, according to what we have learned from the Shar’a, to explain the corruption of an idea from the reality, or to reject a Shar’ee rule rationally. We began the discussion according to their methodology, so as to criticise them with what came from their own mouths, and disprove what they have said, by using their own criteria.

Ancak biz ve farkında olan, samimi tüm Müslüman çalışanlar biliyoruz ki bir sözün veya fiilin kabul edilmesinin ya da reddedilmesinin tek belirleyicisi Şeriat'tır. Durum böyle olunca, onların zikrettikleri, bilmekte olduklarını ve bunların başkalarından gizli olmadığını söyledikleri Şer'i delil, onların görüşünü ve anlayışını çürütmek için tek başına yeterli sayılır; daha fazla örnek getirebilmiş olsalar bile. Mesele daha fazla örnekle ilgili değil, düşünce tarzıyla ilgilidir.

However, we know, and so do all the aware and sincere Muslim workers, that the only factor in the acceptance or rejection of a statement or action is the Shar’a. Since this is the case, the Shar’ee evidences they have mentioned - and they say they know them and that they are not hidden from others - are alone considered sufficient to refute their opinion and understanding, even if they had more examples to cite. The issue is not to do with more examples, but about the way of thinking.

Onları dinlemeyeceğiz, bildiklerini söylemeleri de bizi ilgilendirmez; onlara bunu hatırlatmaya gerek yok. Bu Şer'î delilleri bildikleri hâlde, zikrettikleri sebeplerden dolayı bunları almadılar. Bu caiz değildir; üstelik dine karşı bir küstahlık ve onun kesin ve doğru hükümlerinin ihmal edilmesidir. Fikirlerini desteklemek için bazı âlimlerden naklettikleri sözlere gelince: bunlar, savundukları şeyin gerçeğine uymayan örnekler olmalarının yanında, insanların sözleri Şer'î delil değildir. Önemli olan delil ve istidlâlin (delilden hüküm çıkarmanın) doğruluğudur. "Falan âlim böyle dedi" derlerse, biz onlara deriz ki: Allah ﷻ ve Rasûlü ﷺ doğru, kesin ve Muhkem (açık ve neshedilmemiş) bir şey buyurmuştur. Allah'ın ﷻ ve Rasûlünün ﷺ sözünü, herhangi bir kişinin sözüyle neshetmek bize caiz midir? Bu yaklaşımın savunucularını menfaat düşüncesi öylesine ele geçirmiştir ki, onlara "davet tüccarları" demek yerinde olur. Ancak tüccar, kâr etmek için ticaret yapar, zarar etmek için değil.

We will not listen to them saying that they know it. There is no need to remind them of it. Despite having knowledge of these Shar’ee evidences, they did not take them owing to the reasons they mentioned. This is not allowed; besides, it is insolence against the deen and neglect of its definite and correct rules. As for their quotations from some scholars that they use to support their idea; beside the fact that they are examples that do not apply to the reality of what they call for, the statements of men are not a Shar’ee proof. What counts is the evidence and correctness of the istidlaal (deduction). If they say ‘so and so scholar said’, we say to them that Allah 􀀬 and His Messenger 􀁕 have said something that is correct, definite and Muhkam (clear and unabrogated). Is it allowed for us to abrogate the saying of Allah 􀀬 and His Messenger 􀁕 with the statements of just any individual? The idea of benefit dominated the advocates of this approach to the extent that it would be correct to call them, ‘traders in the da’wah’. However, the trader does business in order to make a profit, not to make a loss.

Bu düşüncelerinin bozukluğu başka bir açıdan da ortaya çıkar; yani şer'î nasa dayanan, menfaate dayalı tercih yaparak aklî akıl yürütmeye bağlı, hukuka aykırı kıyasa dayandıklarında. Bu da İslam Ümmeti'nin ve âlimlerinin daha önce bilmediği yeni bir istinbât (hüküm çıkarma) ortaya koymalarına yol açar. Peygamber ﷺ'in gösterdiği, selef-i sâlihînden (salih önceller) Ümmet'in tüm âlimlerinin ve onların ihsan üzere izinden gidenlerin uyguladığı doğru istinbât yöntemini terk etmişlerdir.

The corruption of their thinking appears from another angle, that is when they rely on the unlawful Qiyas, which depends on the reasoning of the Shar’ee text, rationally, based on making preference by interest. This leads them to come out with a new istinbaat (deduction), which was not known by the Islamic Ummah or its scholars before. They abandoned the correct method of istinbaat (deduction) shown by the Messenger 􀁕, and followed by all the Ulama’ of the Ummah from the Salaf as-saalih (pious predecessors) and all those who followed them in ihsaan (goodness).

Bu düzenlenmiş, doğru Şer'î yöntemin onların tartışmalarının hiçbirinde izine rastlanmaz. Onlar Batı'nın yolunu izlediler: akli kıyas ve maslahat arayışı. Şu hadis onlar hakkında gerçekten geçerlidir: "Sizden kim uzun yaşarsa, birçok ihtilaf görecektir."

There is no trace of this regulated, correct Shar’ee method, in any of their discussions. They followed the way of The West, in rational analogy and seeking benefit. The following hadith genuinely applies to them; “The one amongst you who lives (long) will see many differences.

"Yeni şeylerden sakının, çünkü her yeni şey bid'attır ve her bid'at Ateştedir." [Tirmizî ve Ebû Dâvûd rivayet etmiştir.] Derler ki: İslam, içkiyi ve kumarı insanlara fayda sağladıkları söylenmesine rağmen yasaklamıştır, her ne kadar bu fayda az olsa da.

Beware of the new matters, for every new thing is a bid’ah (innovation) and every innovation will be in the Fire.” [Reported by at-Tirmidhi and Abu Dawud] They say; Islam prohibited alcohol and gambling despite stating that they are of benefit to the people, though it may be only a small benefit.

Bu nedenle, içkide ve kumarda zarar daha büyüktür.

Thus, the great harm was weightier in alcohol and gambling.

Şeriat, inananların canında ve mallarında kayıp olsa bile cihadı farz kılmıştır. Bunun sebebi, cihadın Rab'bin (celle celâluhu) katında değerli olan büyük maslahatlar ve insanlık için büyük yararlar taşımasıdır.

The Shar’a has obliged fighting despite a loss in the life of believers and a loss in their wealth. This is because fighting has great interests dear to the Lord (blessed and exalted be He) and great interests for mankind.

Elçi ﷺ, Kâbe'yi yıkıp İbrahim'in (as) temelleri üzerine yeniden inşa etme meselesini, bunda dinî bakımdan bazı menfaatler bulunmasına rağmen terk etmiştir. Bunun sebebi, Kâbe'nin yapısını düzeltmekten elde edilecek menfaatten, bunu yapmanın doğuracağı zararın daha büyük olmasıdır.

The Messenger 􀁕 left the matter of demolishing the Ka’bah and rebuilding it on the foundations of Ibraheem (as), despite the religious interests in doing so. This is because the harm that would be incurred was greater than the interest attained from rectifying the structure of the Ka’bah.

Buna dayanarak, cahili bir yönetime katılmanın büyük zararlar doğurduğuna şüphe yoktur. Yine de hareket, bazı durumlarda iktidarı paylaşmanın İslam'a, Müslümanlara ve İslami harekete büyük bir fayda sağladığını düşünebilir. Bu, hatta tağutun ortadan kaldırılmasına ve hakkın tesis edilmesine yol açabilir.

Based on this they say that there is no doubt that participating in a jaahili rule has great harms. However the movement may deem, in some circumstances, that power sharing achieves a great benefit for Islam, the Muslims and the Islamic movement. It may even lead to the removal of the Taghut and the establishment of the truth.

Onlar fikirlerini başka bir açıdan sundular; bu da düşünce tarzlarının zihinlerinde yerleşik olduğunu gösteriyor.

They presented their idea from another angle, which indicates that their way of thinking is entrenched in their minds.

Bu metinleri bu şekilde anlamak ve İslam'a aykırı hükümler çıkarmak içler acısı bir durumdur. Günümüzde, faizin esasına dayanan batı kültürünün etkisi altındaki çağda bu acının arttığını görüyoruz. Erken dönem âlimleri, İslam'ın doğasının gereği olan düzenlenmiş ilkelere uyar, her konuda Allah'ın 􀀬 Şeriatına bağlılıkla hareket eder, hükümleri koyma konusunda insanın en küçük bir müdahalesine izin vermezlerdi; bunu, inşallah, birazdan açıklayacağız. Öte yandan, bu yeni ve icat edilmiş metodolojiye göre Müslümanların, hükümleri koymanın önünü açtığını ve bu kapıdan içeri girdiklerini görüyoruz. Herhangi bir fiilin yapılmasıyla ilgili faydaları ve zararları değerlendirirken kendi arzularına ve hevâlarına izin verdiler, böylece yapmak istedikleri her şeyi değerlendirdiler. Akli açıdan bakıldığında, faydalar zararlardan üstün geldiğinde, o fiilin yapılması emredilmiş olur. Zararlar faydalardan üstün geldiğinde ise o fiilden kaçınmaları gerekir.

Understanding the texts in this manner and coming out with rules that contradict Islam is a painful matter.We have seen the pain increase in the present age, the age of the influence of the western culture, based on the analogy of interest. The early scholars used to follow the regulated principles of Islam imposed by its nature, which is based on the adherence to the Law of Allah 􀀬 in every matter, without the slightest interference of man in legislation, which we shall explain shortly, insha’Allah. On the other hand, we find the Muslims, according to this new and innovated methodology opened a gateway to legislation and they entered through it. They permitted their whims and desires to evaluate the benefits and harms pertaining to any action, which they wished to undertake. From a rational angle, when the benefits outweighed the harms, the order was to do the action. When the harms were outweighed the benefits, then they are required to leave the action.

Bu yeni ve icat edilmiş yönteme göre Müslüman, kendi istek ve arzularına ve kendi aklına dayanarak maslahatı değerlendirdiği için kanun koyucu konumuna geçmiş oldu.

According to this new and innovated method the Muslim became a legislator because, based on his whims and his own mind, he evaluated the interest.

Hükme ulaşmak için, onlar metinleri yukarıda belirtilen şekilde akıl yürütmeye dayandırdılar. Bu, Batı'da kullanılan yöntemle aynıdır. Batı da bu tür bir zihniyete dayanır.

In order to reach the rule on the action, they relied upon reasoning the texts in the aforementioned way. This is the same method utilised in The West. The West depends on such a mentality.

Ancak bu yöntem, Müslümanın ibadet ettiği şeyi Allah'ın emri değil, maslahat hâline getirir. Bu durum, maslahatın açık anlamlı bir şer'î hükümle çeliştiği durumda açıkça ortaya çıkar; şer'î hüküm terk edilir ve onun yerine maslahata dayalı hüküm konur.

However this method makes benefit the thing that is worshipped by the Muslim, not the order of Allah 􀀬. This is made evident in the situation where the interest clashes with the Shar’ee rule that is clear in meaning; the Shar’ee rule is deserted and is replaced by the rule based on benefit.

Şer'î metinlerin kullanımı belirli ilkelerle düzenlenmiştir. Bunlara uyan Müslüman, Allah'ın kulu olmayı ve O'nun emrine itaat etmeyi sürdürür. Doğru çıkarım yöntemine göre türettiği hüküm, Allah'ın hükmüdür. Ancak bu, kıyasında Şer'î metinde belirtilen illete (ilahi hikmete) dayanmadıkça mümkün olmaz.

Use of the Shar’ee texts is regulated by defined principles. The Muslim who follows these remains a servant of Allah 􀀬 and obedient to His command. The rule that he deduces, according to the correct method of deduction, is the rule of Allah 􀀬. That will not be possible unless, in his Qiyas, he depends on the ‘illah (divine reason) stated in the Shar’a.

İyi ve kötüyü, güzel fiili ve çirkin fiili, helal ve haramı tanımlamak yalnızca Allah ﷻ'nin hakkıdır. Bu hak insana hiçbir zaman verilmemiştir. Eğer insanın böyle bir hakkı olsaydı, başından beri kanun koyma yetkisiyle donatılmış olurdu. Şeriat da hükümlerin ayrıntılarına karışmazdı. Müslümandan yalnızca Allah'ın Yaratıcı olduğuna inanması istenir, O'nun işlerini düzenleyen ve hayatını tanzim eden olduğuna inanması gerekmezdi.

Defining the good, and the bad, the attractive action and the unattractive one, and the halaal and haraam, is for Allah 􀀬 only. This has never been given to man. If man had the right, then he would have been given the power of legislation from the beginning. The Sharee’ah would not have interfered in the details of rules. The Muslim would have been required only to believe that Allah 􀀬 is the Creator, without having to believe that He is the Controller of his affairs and Organiser of his life.

Müslüman çağlar boyunca yazılmış binlerce kitap, Şer'î istinbat (çıkarım) yöntemine dayanmaktadır. Önde gelen fakihlerimiz, bütün problemlerini bu yönteme göre çözebilmişlerdir. Bu yöntem, kendisine bilgisi verilmiş ve ilkelerine bağlı kalan kimse için pratik ve kolay bir yöntemdir.

Indeed, thousands of books that have been written throughout the Muslim ages, rely on the Shar’a method of istinbaat (deduction). Our foremost Jurists were able to solve all their problems according to this method. It is a practical and easy method for the one who has been granted its knowledge and has restricted himself to its principles.

Bu bid'at yoldan türetilen yöntemin bozukluğu, ortaya çıkardığı kuralların açık Şeriat hükümleriyle çelişmesiyle yeterince gözler önüne serilmektedir. Yöntem doğru olsaydı, kuralları Şeriat'ın kurallarıyla uyuşacaktı. Bu durum tek başına, yöntemin hatalı olduğunu göstermektedir; tıpkı yarattığı sonuç gibi. Belki aşağıdaki örnekler konuyu daha iyi açıklamaya yardımcı olacaktır.

The corruption of this innovated method is sufficiently illustrated by the fact that it produced rules that are in conflict with the clear rules of the Shar’a. If the method were correct, its rules would have agreed with the rules of the Shar’a. This, in itself, indicates that it is an erroneous method, as does the effect that it creates. Perhaps some of the following examples will help to clarify the issue.

Davet'i şer'i usulüne uygun şekilde taşımak; açık sözlülük, cesaret, güç ve düşünce gerektirir. İslam'a aykırı olan her şeye meydan okumayı ve onunla yüzleşmeyi gerektirir; böylece sonuçlarına ve koşullarına bakmaksızın onun batıllığını ortaya koymak gerekir. Mutlak egemenliğin İslam ideolojisinin olması gerekir; bu ideolojinin insanların çoğunluğu ve onların adetleriyle uyuşup uyuşmaması, bu ideolojiyi kabul etmeleri, reddetmeleri veya ona karşı çıkmaları fark etmeksizin böyledir. Davet taşıyıcısı ne insanlara dalkavukluk eder ne de yöneticilere dalkavukluk eder. Resûlullah ﷺ davetinde böyleydi; çağırdığı hakikate inanıyor, adetlere, geleneklere, inançlara, dinlere, yöneticilere veya halk kitlelerine hiçbir önem vermeksizin bütün dünyaya meydan okuyordu. İslam'ın Mesajı'ndan başka hiçbir şeye dikkat etmezdi. İbn Hişâm, Allah'ın Resûlü ﷺ Kureyş'e meydan okuduğunda, onların ilahlarını anıp onları kınadığını, akıllarını küçümsediğini ve atalarını sapık saydığını rivayet etmiştir. (Bunun sonucunda) onu reddettiler ve karşı çıkışlarında ve düşmanlıklarında birleştiler.

- Carrying the da’wah according to the legal manner requires frankness, courage, strength and thought. It requires one to challenge all that contradicts Islam and to confront it, so as to clarify its falseness without any regard for the consequences or the circumstances. It requires that the absolute sovereignty be for the Islamic ideology, irrespective of whether or not it agrees with the majority of the people and their customs, and whether they accept, reject or oppose it. The da’wah carrier does not flatter the people and nor does he flatter those in authority. This is how the Messenger 􀁕 was in his da’wah, believing in the truth to which he was calling, and challenging the whole world without giving any regard for the customs and traditions, beliefs, religions, rulers or masses. He did not give attention to anything except the Message of Islam. Ibn Hisham reported that when the Rasool of Allah 􀁕 challenged the Quraysh, he mentioned their gods and denounced them, and disgraced their minds and considered their forefathers to be misguided. They (as a consequence) rejected him and united in their opposition and hostility.

Müslümanların bugün yapması gereken davet işi budur. Allah'ın, "De ki (ey Muhammed ﷺ): Bu benim yolumdur: Ben ve bana uyanlar, basiret üzere Allah'a davet ederiz." [TMQ 12:108] sözüne uymak için Yüce Elçi ﷺ'i örnek almak isteyen ve Resulullah ﷺ'ın, "Aranızda iki şey bırakıyorum; onlara sımsıkı sarılırsanız asla sapmazsınız: Allah'ın Kitabı ve Peygamberinin Sünnetidir." [Sîre-i İbn Hişâm] sözüne ve Selef-i Salihîn'in yoluna uyan, ve onların, "Bu işin sonu, başının iyileştirildiği şeyle dışında iyileştirilemez." sözünü benimseyen kimse, bu türden bir davet faaliyetine girmelidir.

This is how the da’wah of the Muslims today should be. The one who wishes to emulate the Noble Messenger 􀁕 in order to comply with the saying of Allah 􀀬; “Say (O Muhammad 􀁕 ): This is my way: ‘I invite unto Allah with sure knowledge, I and whosoever follows me.’” [TMQ 12:108], and the saying of the Messenger 􀁕; “I have left amongst you something which, if you hold onto it, you will never go astray. A matter that is clear: the Book of Allah and the Sunnah of His Prophet.” [Sira of Ibn Hisham]; and who follows the way of the Salaf as-Salih and their saying; “The end of this matter will not be bettered except by that with which its beginning was bettered.”, must engage in this type of da’wah.

Bugün, Şeriat'ın onaylamadığı bu yeni ve icat edilmiş yönteme göre, şöyle diyenlerle karşılaşıyoruz: "Daha ağır basan maslahat, meselelere hikmetle yaklaşmamız ve en güzel olanla davet etmemiz daha uygun ve daha iyidir." Bu, onların yöntemine göredir, Şer'i yönteme göre değildir. Diyorlar ki: "Her şeyi, ona aykırı olan her şeyi meydan okuyarak karşılamanın da'vete ne faydası var? Böyle yaparak başkalarının kalplerini açacak mıyız, yoksa kapatacak mıyız? Başkalarıyla temelde çelişen yanlarımızı neden göstermeliyiz? Onlarla ortak olduğumuzu, onların kalplerine ve akıllarına girmenin anahtarı olabilecek, aralarında ve bizim aramızda büyük bir fark yokmuş gibi görünen konularda paylaştığımızı göstermek daha uygun değil mi? Yöneticilere karşı çıkıp, komplolarını Ümmet'e ifşa etmek, planlarını açığa vurmak da'vetin menfaatine midir? Böylece onları kışkırtıp kötülüklerini üzerimize çekmek mi, yoksa onlara yaklaşmaya ve onlarla dost olmaya çalışmak mı daha iyidir? Belki onlar da bize yaklaşır ve da'vete fayda sağlayacak mevkilere bizi getirirler; bu fayda herkese bile ulaşabilir. Belki bu yolla iktidara bile ulaşabiliriz. Bu yüzden onlara, bizden korkmak için hiçbir sebepleri olmadığını ve bize yakınlaşmalarına bir sakınca bulunmadığını teyit etmemiz gerekir." Dalkavukluk yolculuğu ve hakikat yönteminden uzak sözler de işte buradan başlar. Ayrıca bu, yöneticiyi memnun etmenin, onun fiillerine yalancı şahitlik etmenin, batıl karşısında susmanın, yöneticinin öfkesini çekmeyen küçük meselelerle uğraşıp bunları konuşmanın, Ümmet'in uyarılması gereken hayati meselelerden yüz çevirmenin ve hakikati zedeleyen başka birçok söz ve fiilin de başlangıcıdır. Tüm bu değişimin ardında, düşünce tarzındaki değişim yatmaktadır.

Today, according to this new and innovated method, which the Shar’a does not approve of, we find those who say; the preponderant interest indicates that it is more fitting and better that we approach issues with hikmah (wisdom), and we invite with that which is best. This is according to their method, and not the Shar’ee method. They say; what is the benefit of the da’wah if we challenge everything that goes against it? By doing this, will we open the hearts of others or will we close them? Why show that what we have fundamentally contradicts what others have? Is it not more fitting that we show that we are sharing with others in matters, which may act as keys to entering their hearts and minds, especially when the matters appear as if there is not a great difference between them and us? Is it in the interest of the da’wah that you oppose the rulers, expose their conspiracies to the Ummah, and disclose their plans? Thereby inciting them and attracting their evil; or is it better that we try to draw closer to them and befriend them? Perhaps they will draw nearer to us and put us in positions that will benefit the da’wah, and the benefit may even reach everyone. Perhaps we can reach power in this way. That is why we have to confirm to them, that there is no cause for them to fear us, and there is no fear in allowing us to get closer to them. From here begins the journey of flattery, and statements that are far from the method of truth. In addition, this is the start of pleasing the ruler, and giving false testimony for his actions, staying silent over falsehood, preoccupation with and talking about small matters that do not incite the anger of the ruler, and neglecting the vital issues about which the Ummah should be warned, and many other statements and actions that compromise the truth. Behind all of this change is the change in the way of thinking.

- Âlim üzerine Allah'ın (SWT) hakkı da şudur: Peygamber ﷺ'den ilmi miras almış olan âlim, bu hakkı yerine getirmeli, Mücahidlerin ön saflarında yer almalı, hakkı söyleyip ona sarılmalı, yöneticilerle yüzleşmeli ve onların planlarını açığa çıkarmalıdır. Başka bir deyişle, o bir ilim imamı, bir mihrap imamı ve bir savaş imamı olmalıdır.

- It is also the right of Allah 􀀬 upon the scholar, who has inherited the knowledge from the Prophet 􀁕, from him to undertake his right and be in the front lines of the Mujaahideen, speaking the truth, holding onto it and confronting the rulers and exposing their plans. In other words, he must be an imaam of knowledge, of mihraab (prayer niche) and of war.

Bu, selefus-salihin'in üzerinde olduğu şeydir. Bu bidatçi yöntemden, selefin alıştığı anlayışa ters düşen bir anlayışın ortaya çıktığını görüyoruz. Onların anlayışı, âlimin hakkı söyleyip sonra tutuklanması ya da öldürülmesi halinde, onun yerini kim alacak sorusundaki sözlerinde yansımaktadır. Âlimin tutuklanması veya öldürülmesinden ümmetin göreceği zarar, onun bundan elde ettiği faydadan kat kat fazladır. Peki, neden ümmeti bu âlimin hayrından mahrum bırakıyoruz?

This is what the Salaf as-Salih were upon. We can see that from this innovated method, an innovated understanding has arisen, which contradicts with what our early scholars were accustomed to. Their understanding is reflected in their saying that if the scholar spoke the word of truth and then got arrested or killed, who will then take his place? The harm that the Ummah will incur from his arrest or murder is many times more than the benefit he achieves from that. So why do we deprive the Ummah from the goodness of this scholar?

- Ayrıca, parlamento seçimlerine katılım konusunda, şartlarla birlikte caizdir: Aday Müslüman olmalı ve İslam'ın kurallarına bağlı olmalıdır. Küfür yasalarını kabul etmemeli, aksine bunları reddetmeli ve alternatif olarak Şer'i hükmü ortaya koymalıdır. Gayrimüslim bir cumhurbaşkanını ya da İslam dışı bir temele dayanan bir hükümeti seçmesi caiz değildir. Hükümete güven oyu vermesi de caiz değildir; aksine, ona güvenin sağlanmasını engellemelidir, çünkü hükümet İslam esasına dayalı olarak kurulmamıştır.

- As well, with regards to participation in the parliamentary elections, this is allowed though there are conditions: The candidate should be Muslim and adhering to the rules of Islam. He should not accept the legislation of kufr, rather he should refute it and present the Shar’ee rule as the alternative. He is not allowed to elect a non-Muslim president, or a government based on non-Islam. It is not allowed for him to give the government a vote of confidence, rather he should prevent confidence in it, because the government is not established on the basis of Islam.

Bu, açık bir şer'î kuraldır.

This is the clear Shar’ee rule.

Ancak bu bidatçi yöntemle hareket ederek ortaya çıktıklarını görüyoruz; bu görüşe göre Müslüman, yasama konusunda ve hesap verme ile yöneticiyi seçme konusunda Şeriat'a bağlı olmayan bir adayı seçebiliyor. Hatta Hristiyan adayların seçilmesine izin veriyorlar ve yasanın her bölge için milletvekili sayısını belirlediği gerekçesiyle onlarla seçim listelerinde yer almayı kabul ediyorlar. Dolayısıyla Müslümanlar onu seçsin ya da seçmesin, Hristiyan aday kazanacaktır. Bu durumda, bizim görüşümüzce Müslümanlara daha yararlı olacak birini seçmek, karşı tarafımızdan olan birinin halkı tarafından seçilmesine izin vermekten daha iyidir.

However we have seen them come out, according to this innovated method, with an opinion that allows the Muslim to elect a candidate who does not adhere to the Shar’a in legislation, and in accounting and electing the ruler. Rather they allow the election of Christian candidates, and accept entering with them in election lists, under the pretext that the law has fixed the number of MPs in every area. Hence the Christian candidate will win, whether the Muslims elected him or not. Thus it is better in this situation to elect someone who, in our view, will be more beneficial to the Muslims, than to allow his people to elect him while he is of our opponents.

Bu zihniyetin savunucuları, izledikleri yaklaşımlarda ilerledikçe, sayıca çoğaldıkça, hakikatten o kadar uzaklaşırlar.

Thus the advocates of this mentality proceed in their approaches which, the more they are, the more distant they themselves become from the truth.

Bu yenilikçi ve yeni düşünceyi savunanlar ile İslam'ın doğru anlayışından uzak yaklaşımların taraftarları, bilsinler ki onların düşünce ve yaklaşımlarının İslam ile hiçbir ilgisi yoktur.

Let the advocates of this innovated and new mentality, and the approaches that are far from the correct understanding of Islam, be aware that their mentality and approaches are nothing to do with Islam.

Kurdukları düzen, onlardan gerçek bir tövbe gerektirir. İslam'a davet, onlara ihtiyaç duyar; ancak bu zihniyet ve bu yaklaşımlar olmadan, Allah'ın indirdiğinden başka ile hükmeden rejimlerin değil, İslam'ın destekçileri olsunlar diye.

What they establish, requires true repentance from them. The da’wah to Islam needs them, but without this mentality, and without these approaches, so that they become supporters of Islam, not of the regimes that rule by other than what Allah 􀀬 has revealed.

Faydalı ya da zararlı olanın kesin tanımı, alemlerin Rabbi olan Allah'a aittir. Allah'ın (SWT) bize neyin fayda getirdiğini ya da başımızdan neyi savdığını, Allah'tan başka hiç kimse bilmez. Eğer bunu bir insanın yapabilmesi mümkün olsaydı, o kişi kanun koyucu olurdu ve insanın hayat işlerini düzenleyecek bir dine, yani Allah'tan gelen bir dine, hiç ihtiyaç kalmazdı. Bu yüzden İslam, Müslüman'ın Rabbinin Şeriatına bağlı kalmasını farz kılmıştır.

The decisive definition of benefit or harm is for Allah, the Lord of the worlds. Nobody knows what brings us benefits or repels harm from us, except Allah 􀀬. If that was possible for a man to do, then he would have become a legislator, and there would not have been any need for a deen from Allah 􀀬 that manages life’s affairs for man. That is why Islam considers it obligatory on the Muslim to adhere to the Shar’a of his Lord.

Şer'ın bize emrettiği her şey bizim için bir maslahattır; şer'ın bizi ondan alıkoyduğu her şey ise bizim için bir mafsedettir. Bir şeyle ilgili bir hüküm indirilmedikçe, o şeyin maslahat mı yoksa mafsedet mi olduğunu bilmeyiz. Ondan önce, bunu kendi başımıza tespit etmek bizim gücümüz dahilinde değildir. Çünkü akıl, hayrı ve şerri, güzeli ve çirkini birbirinden ayırt edebileceği bir ölçüden yoksundur. Bu yüzden elimizde şu şer'î kaide vardır: "Şer'ın hükmünü nerede bulursak, orası maslahattır." Buna göre, "Maslahatın bulunduğu yerde Allah'ın şeriatı vardır" ilkesi yanlıştır.

Whatever the Shar’a orders us to do is an interest for us, and whatever the Shar’a ordered us to leave is harm for us. We do not know whether a thing is an interest or harm until a law is revealed regarding it. Before that, it is not within our ability to find it out ourselves. This is because the mind lacks a criterion on whose basis it can distinguish between the khayr (good) and sharr (bad), and between the husn (pretty) and qubh (reprehensible). Hence we have the Shar’ee principle: ‘Wherever we find the law of Allah (Shar’a), that is the benefit.’ Accordingly the principle that says: ‘Wherever is the interest, that is the law of Allah’ is wrong.

Bu âyet-i kerime bize şunu öğretir: "Size savaş farz kılındı; hâlbuki o, hoşunuza gitmez. Bir şeyden hoşlanmamanız, sizin için hayırlı olabilir; bir şeyi sevmeniz de sizin için şer olabilir. Allah bilir, siz bilmezsiniz." [TMQ 2:216] Bu bakış açısıyla, Allah'ın şu sözünü anlayabiliriz: "Onlara temiz olan şeyleri helal, pis olan şeyleri ise haram kılar." [TMQ 7:157] Tayyib (temiz, iyi olan) şey, Allah'ın helal kıldığı şeydir; biz onun iyi olduğunu, Allah onu helal kıldıktan sonra anladık. Habis (kötü, pis olan) şey ise Allah'ın haram kıldığı şeydir; biz onun kötü olduğunu, bize yasaklandıktan sonra anladık. Bu, aklımızın neyin iyi olduğunu belirleyip onu helal kıldığı, ya da aklımızın neyin kötü olduğunu tespit edip onu yasakladığı anlamına gelmez.

This is what the following noble ayah guides us to; “Fighting is prescribed upon you, and you dislike it; and it may be that you dislike a thing that is good for you, and you love a thing that is bad for you. Allah knows and you know not.” [TMQ 2:216] From this perspective we are able to understand the saying of Allah; “And he makes the Tayyebaat (good things) halaal for them, and he makes the Khabeeth (bad things) haraam upon them” [TMQ 7:157]. The tayyib (good) is what Allah has made halaal, and we did not know it was good except after Allah 􀀬 allowed it. The khabeeth (bad) is that which Allah made haraam, and we did not know it was bad except after it was forbidden for us. It does not mean that our minds define what is good and so they made it halaal, or our minds determine what is an evil and so they forbade it.

Bu sözle kastettikleri şu: İki iyi şeyin en iyisini, iki kötü şeyin en kötüsünü tartmak; iki menfaatin en büyüğüne, daha az olanını bırakarak ulaşmak; iki zararın en büyüğünü, daha az olanına izin vererek savmak. Bu söz yanlıştır ve Şeriat için bir tehlike oluşturmaktadır. Masâlih-i mürsele görüşünden daha vahimdir. Çünkü masalihe, gerçeklikte bir şer'î nass bulunmadığında başvurulması gerekir; oysa bu söze göre, Allah'ın hükümlerini değiştirmeye ve akıllarının onları ortadan kaldırmasına kendilerine izin verdiklerini görüyoruz. Bununla haramı helal, helali haram kılmış oluyorlar. Bu, dine zarar verir ve çok tehlikeli bir yöntemdir. Görüşleri ve düşünceleri gerçekten bu kadar uzak olmalarının sebebi de budur.

This is what they meant when they said:Weighing up the best from two good things and the worse from two evil things, and gaining the greatest of two interests by leaving the one that is lesser, and repelling the greater of two harms by allowing the one that is lesser. This statement is wrong and it constitutes a danger to the Sharee’ah. It is graver than the opinion of Masaalih Mursalah. That is because the masaalih requires that one resort to them when the reality is devoid of a Shar’ee text; while we see them, according to this statement, permitting themselves to change the rules of Allah 􀀬, and permitting their minds to abrogate them. With this they are permitting the haraam and forbidding the halaal. This is detrimental to the deen and it is a very dangerous methodology. This is the reason why their opinions and views are so far from the truth.

Bu sunduklarımız üzerinden, onların usullerinin birbiriyle uyumlu olduğunu ve Allah'ın 􀀬 şeriatine müdahaleyi kabul ettiklerini görüyoruz; çünkü akıllarının ve heveslerinin, şer'i ilkeler yerine akli ilkeleri, şer'i düşünce yerine akli bir düşünce tarzını benimseyerek, Şeriatın istediğini değil, kendi istediklerini hüküm çıkarmalarına izin veriyorlar.

Through what we have already presented, we see that their Usool are in harmony with each other, and agree to interference in the legislation of Allah 􀀬, since they allow their minds and whims to put rational - rather than Shar’ee principles - and a rational - instead of Shar’ee - way of thinking, to conclude whatever they want; not what the Shar’a wants.

Bu nedenle, tartışmalarının her birinde yol gösterici ilke, fayda temelli akli kıyas idi. Oysa akli kıyas, Şâri'in Müslümanlar için reddettiği en önemli şeylerden biridir; çünkü Allah'a karşı çıkmayı ve hükümde ortaklık koşmayı içerir, doğru olandan ve hakikatten sapmadır ve nefsin arzu ve eğilimlerine uymaktır. Onların tartışması, reddetmekle emrolunduğumuz Tağut'a hakemlik vermeye dayanmaktadır; çünkü Tağut, Allah'ın indirdiğinden başka bir şeyle hükmetmektedir.

That is why the rational analogy based on benefit was their guiding principle in every discussion. This is despite the fact that rational analogy is one of the most important things that the Legislator has rejected for the Muslims, because it contains opposition to Allah 􀀬 and participation in ruling, and because it is deviation from what is right and what is the truth, and it is following one’s whims and inclinations. Their discussion is based on giving arbitration to the Taghut, which we have been ordered to reject. This is because Taghut is arbitrating with other that what Allah 􀀬 has revealed.

Sonuç olarak, akli kıyas ile şer'i kıyas arasındaki farkı açıklığa kavuşturmaya yönelmemiz gerekir; böylece akli kıyasın bozukluğunu ve şer'i kıyasa başvurmanın önemini ortaya koyabilir, kendimizi, ümmeti ve bütün insanlığı kurtarabiliriz.

In conclusion, we must turn towards clarifying the difference between the rational analogy and the Shar’ee analogy, so as to explain the corruption of the rational analogy and the importance of refering to the Shar’ee analogy, so that we can save ourselves, the Ummah and the whole of mankind.

O Müslümanlar, şer'î hükmün kendisine ilişkin maslahatın akli olarak tercih edilmesi yöntemini izlediler. Şer'î hükmün sağladığı maslahatlar ile bu hükümden doğan zararları akli bir bakış açısıyla karşılaştırdılar. Onlara göre zararlar daha büyükse, o konudaki Allah'ın hükmünü, yani şer'î hükmü bırakıp, maslahatı daha büyük olan akli hükmü tercih ederlerdi. Şer'î hükümdeki maslahat daha büyük olduğunda ise, bunu Allah'ın emrettiği için değil, aklın kabul ettiği için uygularlardı. Bu, sessiz kalınamayacak tehlikeli bir yoldur.

Those Muslims proceeded on the method of rational outweghing of the interest regarding the Shar’ee rule itself. They compared between the interests secured by the Shar’ee rule and the harms that resulted from it, from a rational perspective. In their view, if the harms were greater then they would leave the Shar’ee rule - that is the rule of Allah 􀀬 on the issue - for the benefit of the rational rule whose interests were greater. If the interests were greater in the Shar’ee rule they acted upon it, not because Allah 􀀬 ordered them to do so, but because the mind agreed to accept it. This is a dangerous course about which one cannot be silent.

Bu, aklı ve hevâyı Şeriat üzerinde bir vesayet mevkiine getirmek, aklı Allah'ın Hükmü üzerinde bir hakem konumuna yerleştirmek ve aklı Şer'în üstüne koymak demektir. İşte buna beşerî kanun (man-made law) diyoruz. Bu yaklaşım, bu konuda özellikle olmak üzere, onların Şer'î hükümlere aykırı görüşler ortaya koymalarını açıklamaktadır. Dolayısıyla ihtilaf, Allah'ın indirdiği dışında hükmetmeye katılmanın caiz olup olmadığı görüşü üzerine değildir. Aksine ihtilaf, onların Şer'î olmayan hükme, akla dayalı hükme, Allah'ın indirdiği dışında hükmetmeye ve reddetmekle emrolundukları Tağut'un hükmüne varmak için izledikleri düşünce yolu üzerinedir.

This is because it gives guardianship to the mind and whims, over the Sharee’ah, and gives the mind the role of an arbitrator over the Law of Allah 􀀬, and it places the mind above the Shar’a. This is exactly what we call man-made law. This is what explains their coming out with opinions that contradict the Shar’ee rules, especially in this subject. Hence the difference is not over the opinion of whether it is allowed or not to participate in ruling by other than what Allah 􀀬 has revealed. Rather the dispute is over the way of thinking through which they arrive at the non- Shar’ee rule, at the rational rule, at the ruling with other than what Allah 􀀬 has revealed, and the rule of Taghut, which they have been ordered to reject.

İşte bu nedenle deriz ki: Bu anlayış biçimi, doğru anlayışa aykırıdır ve sapmıştır. Gerçekliği, yanlış olduğunu göstermektedir. Buna dayanmak ya da hükümleri buna göre almak doğru değildir. Çünkü faydaların ve zararların kesin tanımı Alemlerin Rabbi olan Allah'a aittir. Bize fayda getirecek olan şey ya da bizden zararı uzaklaştıracak olan şey, Allah (SWT) dışında hiç kimse tarafından bilinmez. Zira bu, insan için mümkün olsaydı, insan kanun koyucu olurdu. İnsanın hayat işlerini düzenleyecek ilahi bir dine duyulan ihtiyaç nedeniyle İslam, Müslümanın Rabbinin Şeriatına bağlı kalmakla yükümlü olduğunu kabul etmiştir.

That is why we say this way of understanding eludes and disagrees with the correct understanding. Its reality indicates its falsehood. It is not correct to depend on it or to take rules according to it. That is because the decisive definition of the benefits and harms is for Allah, the Lord of the worlds. What will bring the benefits to us or repel the harm from us is not known to anyone except Allah 􀀬. This is because if that were possible for man, then man would have been the legislator. Due to the need for a divine religion that manages life’s affairs for man, Islam has considered that the Muslim is obliged to adhere to the Shar’a of his Lord.

Dolayısıyla Şerʿ'in bize emrettiği şey bizim için bir maslahat sayılır, Şerʿ'in bizi ondan alıkoyduğu şey ise bizim için bir mafsedettir. Bir şeyin maslahat mı yoksa mafsedet mi olduğunu, ancak onun hakkında bir hüküm indirildikten sonra biliriz. Bundan önce, bunu kendi başımıza belirlemeye güç yetiremeyiz.

Hence what the Shar’a has ordered us to do is considered to be an interest for us, and what the Shar’a has ordered us to leave is a harm for us. We do not know that a thing is an interest or harm, except after a law has been revealed about it. Before that, we are unable to define that by ourselves.

İnsan kanun koyduğunda akli kıyas yolunu izler; bu yol benzer meselelerin bir araya getirilmesini ve onlara benzer hükümler verilmesini gerektirir. Ayrıca farklı meseleler arasında ayrım yapılmasını ve onlara farklı hükümler verilmesini de gerektirir. Her şeyi bilen ve her şeyden haberdar olan Allah'ın koyduğu İslam şeriatına baktığımızda, birçok benzer meseleye farklı hükümler verdiğini, birçok farklı meseleye ise benzer hükümler verdiğini görürüz. Bu durum akli kıyasa aykırıdır. Şeriat ayrıca aklın hiçbir rol oynamadığı hükümler de koymuştur. Bu tek başına, şu insanların ortaya attığı bu uydurma yöntemi çürütmeye yeter.

When man legislates, he follows the way of the rational analogy, which requires the bringing together of similar matters and giving them similar rules. It also requires differentiating between different matters and giving them different rulings. When we look at the Islamic Sharee’ah that has been legislated by the All-Knowing and All-Informed, we find that it has given different rules for many similar matters, and has given similar rules for many different matters. This is contrary to the rational analogy. It has also given rules in which the mind plays no role. This alone is enough to refute this innovated method that those people have initiated.