Sonra Mus'ab Mekke'ye döndü. Ensar'dan bazı Müslümanlar, hac yapan müşrik kavimleriyle birlikte hacca çıktılar. Teşrik günlerinin (Zilhicce'nin 10'undan başlayan 4 gün) orta günlerinde el-'Akabe'de Resulullah ﷺ ile biat ettiler.

Then Mus’ab returned to Makkah. Some of the Muslims of the Ansar went out for hajj with their people, the Mushriks, who were making the pilgrimage. They made a pledge with the Messenger 􀁕 at al-’Aqabah in the middle days of tashreeq (4 days, starting from 10th Dhil-Hijjah).

Onlar Peygamber ﷺ'in yanına geldiler ve o ﷺ onlarla görüştü. Bunlar 73 erkek ve 2 kadından oluşuyordu. Yanında yalnızca amcası vardı. As'ad b.

They came to the Prophet 􀁕 and he 􀁕 met them, and they consisted of 73 men and 2 women. He 􀁕 had only his uncle with him. As’ad b.

Zurara dedi ki: "Allah'ın Resulü'nün amcası el-Abbas ilk konuşan oldu. Dedi ki: 'Ey Hazreç topluluğu! Muhammed'i davet ettiğiniz şeye çağırdınız. Muhammed, kavminin en şerefli insanıdır. Allah'a yemin olsun ki, aramızdan ona iman edenler de etmeyenler de soy ve onur bakımından onu korudular. Muhammed, tüm insanları bırakıp sizi tercih etti. Eğer güç ve sabır sahibi, savaş tecrübesi olan ve Arapların hepsinin birlikte size düşmanlık edeceği durumda tek başına bu düşmanlığa göğüs germeye hazır bir halk iseniz, o zaman ne istediğinize karar verin ve onu uygulayın. Kamuoyu önünde ve oybirliğiyle anlaşmadan dağılmayın, çünkü şüphesiz en iyi söz, dürüst olan sözdür.' Dediler ki: 'Söylediğini dinledik. Ama ey Allah'ın Resulü, konuş ve kendin ve Rabbin için istediğini seç.' Resulullah ﷺ konuştu, Kur'an okudu, insanları Allah'a davet etti ve İslam'ı kabul etmeye teşvik etti. Rabbine gelince, O'na ibadet etmelerini ve O'na hiçbir şeyi ortak koşmamalarını şart koştu. Sonra dedi ki: 'Sizi, kadınlarınızı ve çocuklarınızı koruduğunuz gibi beni de korumanız şartıyla biatınızı istiyorum.'" [İbn Hişam]. As'ad b.

Zurarah said; “‘Al-’Abbas, the uncle of the Messenger 􀁕, was the first one to speak. He said; ‘O people of Khazraj. You have called Muhammad to that which you have invited him. Muhammad is the most dignified of people from his clan. By Allah! Those amongst us who believed in him, as well as those who did not, protected him because of lineage and honour. Muhammad has rejected all the people in favour of you. If you are a people of power, patience, experience in war and ready to face alone the enmity of all the arabs, who will fight you united; then decide what you want and carry it out, and do not disperse except after you agreed publicly and unanimously, for verily, the best speech is the speech that is honest.’ They said; ‘We have heard what you have said, but speak O Rasool of Allah and choose for yourself and your Lord what you like.’ The Messenger 􀁕 spoke, he recited the Qur’an and invited the people to Allah and encouraged them to embrace Islam. As regards his Lord, he stipulated that they worship Him and associate none with Him. Then he said; ‘I invite your allegiance, on the basis that you protect me as you would protect your women and children.’” [Ibn Hisham]. As’ad b.

Zurâra'nın rivayetine devamla el-Berâ' b. ... anlatıyor: "Ma'rûr onun elini tutup biata başladı ve dedi ki: 'Evet, seni hakla peygamber olarak gönderen Allah'a yemin olsun ki, seni kadınlarımızı ve çocuklarımızı koruduğumuz gibi koruyacağız. Böylece biatimizi veriyoruz, ey Allah'ın Resûlü. Allah'a yemin olsun ki biz savaş adamlarıyız ve silah ehliyiz; bunları babadan oğula miras aldık.' El-Berâ' konuşurken Ebü'l-Heysem İbnü't-Teyyihân sözünü kesti ve dedi ki: 'Ey Allah'ın Resûlü, bizim (yani Yahudilerin kastedildiği) diğer adamlarla bağlantılarımız var; eğer onlarla bağımızı koparırsak, belki bunu yapıp Allah size zafer verdiğinde, kavminize dönüp bizi bırakırsınız?' Allah'ın Resûlü ﷺ gülümsedi ve dedi ki: 'Hayır, kan kandır, kan ancak kanla ödenir. Ben sizdenim, siz de bendensiniz. Sizin savaştığınızla savaşırım, sizin barış yaptığınızla barış yaparım.'" [İbn Hişâm'ın Siyeri] As'ad b. Zurâra rivayetine devam etti: "Bunun üzerine dediler ki: 'Ona, malımızda her türlü kayba ve soylularımızın öldürülmesine karşı hazır olacağımıza dair biat ettik.' Sonra el-Berâ' dedi ki: 'Elini uzat, ey Allah'ın Resûlü.' Bunun üzerine yetmiş kişinin tamamı elini Peygamber ﷺ'in eline koyup ona biat etti. İnsanlar biat edip bitirdiklerinde, Şeytan el-'Akabe'de en uzak sesiyle bağırdı ve duyulabildi: 'Ey Ahşeb halkı (yani Kureyş), Muhammed ve Sâbiîler (dinlerinden dönmüş olanlar) sizinle savaşmak üzere toplansın mı istersiniz?' Allah'ın Resûlü ﷺ dedi ki: 'Bana on iki önder çıkarın; kavimlerinin işlerini, İsa b. Meryem'in Havarileri gibi üstlensinler. Ben ise kavmim hakkında sorumluyum.' Onlar iki kabileden nakîbleri (önderleri) çıkardılar. Biat, saf imanın hüküm sürdüğü bu ortamda böyle gerçekleşti. Öyle ki el-'Abbâs b. 'Ubâde Resûlüllah ﷺ'e dedi ki: 'Seni hakla gönderen Allah'a yemin olsun ki, eğer istersen yarın Mina halkının üzerine kılıçlarımızla yürürüz.'" “Elçi 􀁕 şöyle buyurdu: ‘Bunu yapmamız emredilmedi; öyleyse binek develerinize geri dönün.’” [Sîretu İbn Hişâm] Hac mevsimi sona erdi ve insanlar Mekke’den ayrıldı. Bey‘at haberi kendilerine ulaştığında Mekke halkı öfkelenmişti. İbn Sa‘d, “et-Tabakât” adlı eserinde Urve’nin Âişe’den rivayet ettiğine göre şöyle demiştir: “Yetmiş kişi Rasûlullah 􀁕’dan ayrıldığında, Allah 􀀬 ona bir koruma, savaşa hazır, destekleyici bir topluluk sağlamış gibi hissetti. Ancak Müslümanlara uygulanan imtihan arttı. Bunun üzerine Allah’ın Rasûlü 􀁕’nın ashabı bu durumdan şikâyet etti; o da onlara hicret etmeleri için izin verdi. Sonra Elçi 􀁕, onlara hicret edecekleri yer hakkında bilgi verildiğini bildirdi; burası Yesrib (Medine) idi ve kim gitmek isterse oraya gitsin dedi. Şöyle buyurdu: ‘Rüyamda Mekke’den hurma ağaçlarının bulunduğu bir diyara hicret ettiğimi gördüm. Aklım Yemame’ye veya Hecer’e gitti, ama bu Yesrib şehri olarak ortaya çıktı.’” [El-Buhârî ve Müslim rivayet etmiştir] Gerçekten de kabilelerden nusra (destek) elde etme girişimleri, birinci ve ikinci bey‘at, Elçinin 􀁕 bu dini destekleyecek, güç ve koruma sahibi bir yapı istediğini göstermektedir. Mesele yalnızca da‘vetin taşınması ve zararlara katlanmakla sınırlı değildi. Müslümanların kendilerini savunabilecekleri bir güç bulunmasına kadar gidiyordu. Hatta bundan da öteye, İslam Devleti’nin kurulmasında temel taşı ve ana destek olacak, İslam’ın toplumda uygulanmasını sağlayacak, evrensel mesajı insanlığa taşıyacak ve bu mesajın yayılmasının önündeki maddi engelleri kaldıracak gücü koruyacak çekirdeğin oluşturulmasına kadar uzanıyordu. Hicret gerçekleşti; mal, yurt, eş ve aileden vazgeçilmesini gerektirdi. Medine’ye hicret, Habeşistan’a hicretten tamamen farklıydı.

Habeşistan Hicreti, dinlerini ve işkenceye uğrama korkusunu gözeterek yapılan bireysel bir göçtü. Allah 􀀬, Mekke'de zulme uğrayan Müslümanlar için hicreti bir kurtuluş yolu kıldı; böylece durumlarını değiştirebilecek, zulmün çekici altında kalmayacaklar, aksine ruhları dinlenecek ve yeniden güçlü ve etkin bir biçimde davetle ilgilenmeye hazırlanacaklardı. Bu hicret, muhacirlerin yurt dışından ve göç ettikleri ülkelerin yönetimleriyle iş birliği yaparak davet taşıdıkları, böylece kendi memleketlerindeki yönetimi devirmeyi amaçladıkları yöntemin aşamalarından biri değildi.

The Hijrah to Abysinnia was emigration of individuals fleeing for their deen and for the fear of being tortured. Allah 􀀬 made the Hijrah an escape for the Muslims who had been oppressed in Makkah, so that they may change their circumstances and not be under the hammer (of oppression); rather their souls may take rest and prepare to again carry the da’wah in a strong and active manner. It did not form one of the steps of the method where the muhajiroon would work to carry the da’wah from abroad, and through cooperation with the regimes to whose lands they emigrated to, so as to overthrow the regime in their land of origin.