2.7 Ma'rûf Bilgisi ve Münker Bilgisi - Davet (İslam'a Çağrı) | Quran Course

2.7 Ma'rûf Bilgisi ve Münker Bilgisi - Davet (İslam'a Çağrı) | Quran Course

Böylece ibadet, itaat ve bağlılık asıl olandır; ilim ise bunların gereği olarak ve bunlar için vardır. İlim kendi başına gerekli değildir; aksine ibadet ve itaat içindir. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur: "Biz hiçbir peygamber göndermedik ki, Allah'ın izniyle itaat edilsin diye." [TMQ 4:64]. Abdullah b. el-Mübarek (Allah ona rahmet etsin) şöyle demiştir: "Biz ilmi ilim için arardık. Ama ilim, Allah için olmaktan başka bir şey için olmayı reddetti." Maksat ibadet ve itaattir. Bu ikisinin ilmi, asgari sınırıyla, yani taklitle elde edilir; en üst sınırıyla, yani içtihatla da elde edilir. Bağlılık gerçekleştiği ve itaat sağlandığı sürece ikisi de iyidir. Namaz kılan, namazın rükünlerini ve şartlarını gözetip namazı bozan şeylerden kaçınan kişi, ibadeti yerine getirmiş ve kendisine emredileni yapmıştır. Ancak ibadeti içtihat ve araştırma yoluyla yapmaması, pek çok hayırdan mahrum kaldığı anlamına gelir; o hayır, Allah'ın (SWT) Müslümanı derecelerle yükselttiği ilimdir. Zira o, ibadeti bir muktedi (takipçi) olarak yerine getirmiş, hükmü kendi görüşünde takvalı ve dindar olan ilim sahibinden almıştır. Dolayısıyla o âlimin söylediğinin en doğru ve Allah'a itaate en yakın olduğuna dair en az şüpheye sahiptir. Aynı şekilde, müttebi' olarak, yani hükmü başkasından alarak ama delilini bilerek namaz kılan kişi de yine bir muktedidir. Ancak o, hükmü delilsiz alan avam (sıradan insan)dan daha üstün bir konumdadır. Her ikisi de hükmü başkasından almış ve itaati ile ibadeti gerçekleştirmiştir. Müctehid ise daha üstün bir konumdadır; daha tercih edilir bir sonuca ve daha yüksek bir dereceye sahiptir. Şer'i hükmü bizzat kendisi alır, delilleri araştırır ve onlardan kendi hakkında Allah'ın (SWT) hükmünü çıkarır.

Thus, worship, obedience and adherence is the origin, and knowledge is necessitated by them, and is for their sake. Knowledge is not required for itself; rather it is for the sake of worship and obedience. He 􀀬 said; “We sent no Messenger, but to be obeyed by Allah’s Leave.” [TMQ 4:64]. As Abdullah b. al-Mubaarak (May Allah have mercy on him) said; “We used to seek knowledge for the sake of knowledge. But knowledge refused to be for anything other than for the sake of Allah.”Worship and obedience are what is intended. Knowledge of these two things is achieved by its minimum limit, which is through taqleed, and are also achieved by its maximum limits, which is Ijtihaad. Both are good as long as the adherence existed and the obedience is realised. The one who prays, maintaining the pillars and conditions of the prayer, and refraining from the things that invalidate the prayer, has established the worship and has performed what he has been commanded to do. However, the fact that he did not perform the worship through Ijtihaad and study means that he missed much goodness; that goodness is the knowledge by which Allah 􀀬 raises the Muslim in degrees. For he established the worship as a muqallid (follower), taking the hukm from the one who has knowledge, is muttaqi (God fearing) and pious in his view. Thus he has the least amount of doubt that what that scholar has said is the most correct and closest to the obedience to Allah 􀀬. Likewise, the one who prays as a muttabi’ ie he takes the hukm from another, but with the knowledge of the evidence, he is also a muqallid. However, he is of better status than the ‘aammi (layman) who takes the hukm without its evidence. Both have taken the hukm from others, and realised the obedience and worship. As for the mujtahid, he is of better status; of more preferable consequence, and of higher degree. He takes the Shar’ee rule by himself and he searches for the evidences and derives from them the hukm of Allah 􀀬 regarding himself.