Batı'nın İslam'a karşı savaşı farklı kılıklara bürünür ve çeşitli alanları kapsar; bunların hepsi, İslam'ı hayatın gerçekliğinden uzaklaştırmaya yönelik girişimlerde özetlenir. Bu kampanya yalnızca İslam'ın imajını çarpıtmakla, Hilafeti yıkmakla, kurallarını küçümsemekle ve İslam'ı geçmişte kalmış bir şey gibi göstermekle sınırlı değildir. Aksine kampanya, İslam'ı dünyanın liderliğine geri götürebilecek her şeyi hedef almaktadır. Onlar İslam'dan sürekli korkmaktadırlar. Bu yüzden entrikaları hiç durmaz; Müslümanlar yeniden yücelişlerine kavuşursa, altlarındaki halının çekilip alınmasından endişe ederler.

The war of The West against Islam assumes different guises and includes various spheres, which are all summed up in the undertaking of whatever distances Islam from the reality of life. The campaign was not limited to distorting its image, destroying its Khilafah, disparaging its rules and depicting Islam as something from the past. Rather, the campaign targets anything that can bring it back to the leadership of the world. They constantly fear Islam. That is why their plotting never ceases, lest the carpet be pulled from under their feet, and if the Muslims came back to their glory.

Batı, Müslümanlara, İslamı ile yaşayan bir millet olarak bakmaktadır. Onların dini evrensel bir dindir; insanlık için uygun ve elverişlidir ve ruhları sürekli bir birliğin arayışındadır. Devletlerinin farklı stratejik bölgeleri, tüm kıtaların belini tutacak ve onların hepsinin üzerinde yükselecek tek bir stratejik devletin yeri olacaktır. Bir süper gücün ihtiyaçlarından daha bol olan muazzam kaynaklar üzerinde oturmaktadırlar ve bu sayede onu önde gelen bir devlet kılmaktadırlar. Sayıları dünya nüfusunun üçte birine yakındır. Allah ﷻ onlara zafer verirse, onların kaygısı ve endişesi, fethettikleri topraklardaki insanları öldürmek ve kaynaklarını yağmalamak değil, kalplerin açılması ve insanların - tüm insanların - küfrün karanlığından İslam'ın hidayetine getirilmesidir. Onların her birinin inancına göre, herhangi bir kişiyi İslam'a kazandırmak, ona dünyadan ve içindekilerden daha değerlidir.

The West looks upon the Muslims as a nation that lives by her Islam, their deen is a universal deen, which is fit and suitable for mankind, and their souls constantly look for unity. The different strategic areas of their States will become the place of one strategic State, which will hold the waists of all the continents and tower above them. They are sitting on huge resources more abundant than the needs of a super power, thereby making it a leading State. Their numbers are close to a third of the world population. Their worry and concern, if Allah 􀀬 gives them victory, is not the killing and plundering of the resources of the lands they open; rather it is the opening of hearts and bringing the people - all people - from the darkness of kufr to the guidance of Islam. It is in the conviction of every one of them that bringing any person into Islam is more valuable to him than the world and what it contains.

Bu nedenle İslam, kurallarına ve samimi bağlılarına karşı, Batı'nın halkı ve diğer insanlar üzerindeki etkisini ortadan kaldırmak için çalışan birçok entrika ve komployla karşılaşmıştır. Bu entrikalar, kendilerinin hissettikleri tehlikenin büyüklüğüyle orantılı olarak artmaktadır.

That is why Islam has witnessed many plots against its rules and the sincere ones, working to remove The West’s effect on its people and others. This plotting takes place in proportion with the danger they feel of it.

Eğer İslam, Allah'ın 􀀬 hak dini olmasaydı, yok olur, ortadan kalkar ve tamamen harap olurdu. Ancak Allah'ın İradesi (Meşîetî) devam etmekte ve O'nun meşîeti üstün gelmektedir. Müslümanlar, gerilemelerinin en kötü döneminde bile dinlerine bağlı kalmışlardır; ne var ki Batı, onların ölçülerini yanlış, kavramlarını bozuk ve zihniyetlerini bozulmuş hale getirmeyi başarmıştır. Bunun nedeni, Batı'nın ilk haçlı seferinden itibaren İslam'ın Müslümanların kalplerinde köklü biçimde yerleşmiş olduğunu ve onu kökünden sökmeye çalışan herhangi bir girişimden çok daha güçlü olduğunu fark etmiş olmasıdır.

If Islam had not been the true deen of Allah 􀀬 then it would have been wiped out, vanished and completely ruined. However, the Iraadah (Will) of Allah continues and His mashee’ah dominates. The Muslims have remained loyal to their deen in the worst period of their decline, though the West has succeeded in making their criteria erroneous, and their concepts wrong and their mentality corrupt. That is because it realised from its first crusade that Islam is entrenched in the hearts of the Muslims and it is far stronger than any attempt that may try to uproot it.

Bu yüzden ikinci haçlı seferlerinde planlarını değiştirdiler; bugün hâlâ çektiğimiz sıkıntılar da oradan kaynaklanıyor. Plan, Müslümanları dinlerinden uzaklaştırmak, onların kavramlarını, inançlarını ve entelektüel ölçütlerini yaymak üzerine kuruldu; böylece maddi kontrollerini garanti altına alacaklardı. Önce onlara entelektüel bağımlılığı yarattılar, ardından bunun üzerine maddi hâkimiyeti inşa ettiler. Sonra yöneticileri iş başına getirdiler ve onları çürümüş bir entelektüel ve siyasi ortamla çevrelediler. Ardından devletleri kendileriyle bağlantılı hale getirmeye başladılar: Dünyadaki devletlerin politikalarını, kendi çıkarlarını gerçekleştirecek tek bir yönde ilerletmek ve dünyayı ortak bir şirkete dönüştürmek suretiyle; bu şirkette Batı finansör ve üretici, diğer devletler ise onun içinde işçi ve tüketici sınıfını oluşturuyor. Sonra dünyayı devasa medya ağlarıyla kapladılar; diğer devletlerin medya ağları da onlarınkine tabi kılındı. Bununla şunu amaçladılar: Yalnızca onların yazdığını okuyalım, onların ilettiğini duyalım, onların yaydığını görelim ve konuları yalnızca onların istediği ışık altında konuşup anlayalım. Bu, yeni ve gelişen bir sömürgecilik türü. Eski sömürgecilikten daha ağır ve daha kötü. Eski sömürgecilik insanı dışarıdan işgal ederdi; yeni olan ise insanın hem iç yarısını hem dış yarısını işgal ediyor, böylece onlara bağımlılığı mutlak kılıyor ve hiçbir şeyden tehdit görmeden yaşıyor.

That is why they changed their plans in their second crusade, from whose woes we still suffer: It built its plans to distance the Muslims from their deen, and spread their concepts, convictions, and intellectual criteria, so as to ensure their material control. Thus they first created the intellectual subservience to it and then they followed that up with its material domination. Then they installed rulers and surrounded them with a corrupt intellectual and political medium. Then they began to link the States with it, by making the policy of the States in the world proceed in one direction, to realise its interests, and by turning the world into one shared company in which the west is the financier and producer, while the other States form in it the working and consumer class. Then it covered the world with huge media networks, in which the media networks of other States were subordinate to theirs. With this they intended that we only read what they write, hear what they transmit, see what they disseminate and only talk about and understand matters in light of what they wish. It is a new, developing colonialism. It is more severe and worse than the old colonialism. The old colonialism used to occupy man from outside, whilst the new occupies his inside half and his outside half, in order to make the subservience to it absolute, without being threatened by anything.

Dinimiz konusunda bile Batı, bizi dini kendi anlayışına göre anlamaya zorlamak istiyor. Bu bakış açısından sapan kişiye karşı medyasını seferber ediyor. Böylece İslam'ı olağandışı bir biçimde resmediyor; gelenekleri çiğnemeyi, normlara karşı çıkmayı ve icmayı bozmayı amaçlıyor. İslam'a aşırıcılık, terörizm, köktencilik ve bağnazlık damgasını vuruyor. Dini, insanlığın düşmanı olarak, karanlığı ve karanlıkta yaşamayı tercih eden bir din gibi gösteriyor. Yaklaşımı saldırgan, düşmanlık ve nefreti körükleyici. Tabloyu çarpıtıp gerçekleri değiştirdikten sonra rejimler, bunu hak ettiğini düşünerek ona saldırmaya başlıyor. Bütün bunları yaparken insanların gerçeklerden habersizliğine ve Batı'nın yaptığı her şeyi kutsayan bazı âlimlerin yardımına güveniyorlar. Ancak bugün Ümmet'in bedeninde akmaya başlayan uyanış, onların dine karşı yürüttüğü işi zorlaştırdı ve Ümmet'i Batı, yöneticiler ve bu âlimleri aynı görmeye yöneltti: Batı'yı şeytan, yöneticileri de şeytanın takipçileri olarak görmeye başladı. Bu âlimlerin de, ancak yöneticiler nezdinde dinin onurunu ne ölçüde zayıflattıklarıyla orantılı olarak bu mevkilere ulaşabildiklerini, onların gerileme âlimleri olduğunu ve gerileme sona erdiğinde kendilerinin de sona ereceğini düşünüyorlar. Doğru İslami diriliş döneminin ise görünüşleri dağınık olabilen, ama Allah'tan korkan ve dürüst olan kendi âlimleri vardır.

Even when it comes to our deen, The West wants to make us understand our deen in its own way. The one who deviates from this viewpoint, then it mobilises its media against him. Thus, it depicts Islam in an abnormal way, intending to violate the traditions, disagree with the norms and break the consensus. It labels Islam with extremism, terrorism, fundamentalism and bigotism. It describes the deen as an enemy to humanity, which prefers darkness and living in the darkness. And it is aggressive, inciting in its approach animosity and hatred. After distorting the picture and changing the facts, the regimes begin to attack it, considering that it deserves it. In doing all this, they rely on the ignorance of the people about the facts, and the help of some scholars, who bless everything that The West does. However, the awakening we see today has began to flow in the body of the Ummah, which has made their task against the deen difficult, and has made the Ummah look at The West, the rulers and these Ulama’ as the same; as a Shaytan and the rulers as the followers of Shaytan, and that those scholars would not have reached their positions, except in proportion to how much they have foiled the dignity of the deen before the rulers, and they are the scholars of decline, and they will come to an end when the decline comes to an end. The period of the correct Islamic revival has its own scholars who might be untidy in their appearance, but God fearing and honest.

Bugün Batı ve yöneticiler, İslam'ın yeniden dirilişinden gerçek bir korku içinde yaşıyorlar. Bu yüzden onları, kendilerine tehlike oluşturduğunu düşündükleri her İslami çağrıya karşı hassas görüyoruz; bu çağrıyı sınırlandırmak için çalışıyor, ona her türlü suçlamayı yöneltiyor, medya oyunları ve propagandayla karşısında saf tutuyor ve Ulema'nın hizmetlerinden yararlanarak ona saldırıyorlar. Bu nedenle yalnızca İslam'a çağıran her İslami hareketi aşırıcı ve terörist olarak damgaladılar. Müslüman alimler, milliyetçi ve vatansever yazarlar, aşırılıktan vazgeçilmesini ve ılımlılığa davet edilmesini savunan kitaplar yazdılar ve konferanslar verdiler. Hepsi bu konuda tek bir noktadan hareket ediyor ve bu nokta yalnızca Batı'nın bakış açısıdır. Bu mücadelede yer alıp Batı'nın tutumuna meşruiyet kazandırmaya ve kabul edilebilir bir yüz vermeye çalışan Müslüman alimler olmasaydı, onlara cevap verme görevini üstlenmezdik. Çünkü diğer insanların Ümmet nezdinde bir ağırlığı yoktur; onların konumu yöneticilerin konumudur. Hatta saldırıları geri tepebilir. Bu alimlerin kendileri bile Ümmet'ten yalıtılmaya başladı ve Ümmet, asılsız gerekçelendirmeleri ve düzenli şer'i ilkelerden sapan fetvaları nedeniyle onlara sırtını dönmeye başladı. Son aşamalarında ise yalnızca bir İslami anlayışla çelişmeye değil, sıhhatleri ve (amelen) uygulanması konusunda Ümmet'in icma ettiği şer'i nasslarını askıya almaya başladılar. Bu fetvalardan bazıları, münkeri emreder noktasına kadar varmıştır.

Today we are at a stage where the West and the rulers live in the actual fear of Islam’s return. That is why we see them sensitive to every Islamic call posing as a danger to them, working to contain it and leveling all sorts of charges against it, using media tricks and propaganda against it and employing the services of the Ulama’ to attack it. Hence, they have labelled every Islamic movement that only calls for Islam, as extremist and terrorist. Muslim scholars, and nationalist and patriotic writers have written books and given lectures calling for casting aside extremism and inviting moderation. All of them start off from one standpoint regarding this issue and that standpoint is that of The West only. If there were not Muslim scholars who participate in this battle and try to give The West’s stance legitimacy and an acceptable face, we would have not taken upon ourselves the task of response to them. This is because the other people have no weight in the sight of the Ummah, their position is that of the rulers. Indeed, their attack may even backfire. Even those scholars themselves began to be isolated from the Ummah, and the Ummah began to turn her back to them, due to their frequent justifications that carry no sign of truth, and their Fatawa that deviate from the regulated Shar’ee principles, and in their final stages they did not only start to contradict an Islamic understanding, but to suspend Shar’ee texts, upon whose authenticity and adherence (in action) the Ummah are agreed. Some of these Fatawa have reached the point that they enjoin the munkar (evil)

ve iyi olanı emretmeyi ve kötü olanı yasaklamayı (Allah bizi bundan korusun!). Bu tür âlimlerin, İslam'a yabancı ve İslam'a sonradan eklenmiş fikirlerini ortaya koyarkenki gayreti, Allah'ın rızasını gözetmek için değil, yöneticileri ve onların efendilerini memnun etmek içindir. Tartışmalarında Müslümanlara ve İslam davetinin menfaatlerine önem verdiklerini gösterdiklerinde ise ümmet, bu tür düşüncelerin yanlışlığını ve bunları savunanların sapmasını fark etmiştir.

and forbid the ma’roof (good), may Allah save us from that! The zeal displayed by such scholars, when they present their thoughts, which are alien to Islam, and novel to Islam, is not to please Allah 􀀬 but to please the rulers and their masters. When they show concern for the Muslims and the interests of the Islamic da’wah in their discussions, the Ummah have come to realise the error of such thoughts and the deviation of those who advocate them.

Şimdi, "aşırılık ve ılımlılık" meselesinin ardındaki gerçeği anlamamız için gerekli olan bu girişten sonra, konuyu İslami bir bakış açısıyla ele almalıyız; böylece Müslümanlar gerçeği hiçbir belirsizlik olmadan anlayabilsinler, çünkü doğru tutumu belirlemek için duygusallık tek başına yeterli değildir. Her zamanki gibi bu konuyu Şer'i ilkelere göre ele alacağız; böylece İslam'ın temeli olan İslami Akide ile uyum içinde olalım.

Now, after this introduction that was necessary to understand the truth behind the proposal of the issue of ‘extremism and moderation’, we must discuss the subject from an Islamic viewpoint, so that the Muslims can understand the truth without any ambiguity, since emotion alone is not enough to define the correct stance. As usual, we shall deal with this subject according to the Shar’ee principles, so as to be in harmony with the basis of Islam, which is the Islamic ‘Aqeedah.

İslam insanı bir bütün olarak ele almıştır. Bu nedenle, insanın kendisiyle olan ilişkisini ahlak (akhlaaq), yiyecekler (mat'umaat) ve giyecekler (malbousaat) yoluyla ele alır. İnsanın diğer insanlarla olan ilişkisini muamelat (toplumsal işlemler) ve ukubat (cezalar) yoluyla ele alır. Ayrıca insanın Yaratıcısıyla olan ilişkisini akaid (inançlar) ve ibadetler yoluyla ele alır. Bu yüzden İslam, insanın her eylemi için verdiği çözümlerde kapsamlıdır. İslam, hayatın işleriyle ilgili her şey için bir cevap verebilecek kapsamlı bir düşünce sistemidir.

Islam has come to treat the human being a whole. Thus, it deals with his relationship with himself, via the akhlaaq (morals), mat’umaat (foodstuffs) and malbousaat (clothing). It deals with his relationship with other people, via the mu’amalaat (societal transactions) and ‘uqubaat (punishments). It also deals with his relation with his Creator, via the ‘Aqaa’id (beliefs) and ‘ibadaat (worships). That is why Islam is comprehensive in its solutions for every action of the human being. It is a comprehensive thought that can give an answer for everything that relates to the affairs of life.

Ayrıca, İslam'ın yapısı bütünlüklü ve birbirine geçmiş bir yapıdır; her çözümün kaynaklandığı, her düşüncenin üzerine inşa edildiği bir temel üzerine kuruludur. Bu yüzden İslam'ın kavramları, inançları ve ölçüleri, hepsi temel düşüncesiyle aynı özden gelmektedir. Bunu açıklamak gerekirse, İslam, Müslüman'ın Yaratıcı (el-Hâlık) ve işleri yöneten (el-Mudabbir) olan Allah'a imanı üzerine kurulmuştur; insanın ise zayıf, bağımlı, muhtaç, eksik ve sınırlı olduğu, çözümler üretemeyeceği inancına dayanır. Bu nedenle Allah, kulların O'nun kim olduğunu, el-Ma'bûd'un (ibadet edilmeye layık olan) kim olduğunu, O'na nasıl ibadet edilmesi gerektiğini ve ibadetin var olmasının ya da olmamasının ahirette sevap ve azap bakımından ne anlama geldiğini öğretmek için Elçisini ﷺ göndermiştir. Bunun sonucunda Müslüman, tüm eylemleri için bir ölçüt edinir; bu ölçüt helal ve haram ölçüsüdür. Böylece aklı, yasama metinleri üzerinde hakem olarak değil, ne yasama metinleriyle birlikte yasa koyucu olarak değil, yalnızca metinlerin neyi gösterdiğini anlamak için işlev görür. Çözüm veren metinler Allah'tandır. İnsanın görevi, uymakla yükümlü olduğu metinleri anlamaktır. Allah'ın ne istediğini anlamada doğruyu da bulabilir, hata da edebilir; ancak her iki durumda da Şer'î içtihat yöntemine uymak şartıyla ödüllendirilir. Bu, Müslümanların metinlerin sahihliğini tespit etmeye duyduğu büyük özenin, ki bu da hadis ilmini (ilmü'l-Hadis) doğurmuştur, ve metinleri anlamaya duydukları derin özenin, ki bu da usûl-i fıkıh ilmini doğurmuştur, nedenini açıklar. Bu ilmin bazı ilkeleri konmuştur; örneğin "Hüküm yalnızca Allah'ındır (el-Hâkim Allah'tır)", "eşya ve fiillerin aslı, Şer'î delile uymaktır" ve "güzel olan, Şer'in güzel dediğidir, çirkin olan, Şer'in çirkin dediğidir", "iyi olan Allah'ı hoşnut eden, kötü olan ise O'nu gücendirendir" gibi. Müslümanın mutluluğunun Allah'ın rızasını kazanmak olduğunu, huzur ve istikrarının ise Allah'a olan inancı ve Onun Şeriat'ına bağlılığı doğrultusunda içgüdülerinin ve organik ihtiyaçlarının tatmin edilmesine dayandığını da görüyoruz. Böylece İslam'ın yapısının eksiksiz ve mükemmel olduğunu, bütün düşüncelerinin birbiriyle uyum içinde olduğunu ve tek bir temel üzerine kurulduğunu görüyoruz. Bu temelin onayladığı her şey kabul edilir, onaylamadığı her şey ise reddedilir.

Moreover, the structure of Islam is complete and integrated, established on a basis from which every solution emanates and upon which every thought is built. That is why the concepts, convictions and criteria of Islam are all from the same nature as its basic thought. As an explanation of this, Islam is established on the basis of the Imaan of the Muslim in Allah, Who is al-Khaaliq (the Creator), and al-Mudabbir (the One who manages the affairs); and that man is weak, dependent, needy, deficient and limited and unable to give solutions. That is why He 􀀬 sent His Messenger 􀁕 so as to teach the people who Allah is, al- Ma’bood (the One worthy of worship) and how He 􀀬 should be worshipped and what the presence and absence of the ‘ibaadah entails, in terms of thawaab (reward) and ‘iqaab (punishment) in the Hereafter. This results in the Muslim acquiring a criterion for all his actions, which is the criterion of Halaal and Haraam. Thus his mind functions not as an arbitrator on the legislative texts, nor to legislate together with the texts; rather it functions only to understand what the texts indicate. The texts that give solutions are from Allah 􀀬. The task of the human being is to understand the texts, which he must adhere to. He may get it right or make a mistake in understanding what Allah 􀀬 wants, but in both cases he is rewarded on condition that he complied with the Shar’ee method of Ijtihaad. This explains the great concern of the Muslims in establishing the authenticity of the texts, which resulted in the ‘ilm al-Hadeeth (science of Hadith); and their deep concern for understanding the texts that resulted in the science of Usul al-Fiqh. Some of its principles were laid down, such as ‘Allah is the Haakim (judge)’, ‘the basis of actions and things is the adherence to the Shar’ee evidence’, and ‘pretty is what the Shar’a says is pretty, and ugly is what the Shar’a says is ugly’,’Good is what pleases Allah and bad is what angers Him’.We see as well that the Muslim believes his happiness is the attainment of Allah’s Good Pleasure, and his tranquillity and stability rest on the satisfaction of his instincts and organic needs according to his belief in Allah 􀀬 and adherence to His Shar’a. Thus, we see the structure of Islam complete and perfect, where all of its thoughts are in harmony and established on one basis.Whatever this basis approves of is taken otherwise, it is rejected.

Islam'a ideoloji olarak uygulanan her şey, kapitalist düşünceye de uygulanır; çünkü o da ideolojik bir düşüncedir ve entelektüel yapısı homojendir. Dolayısıyla ya bütün olarak alınır ya da bütün olarak reddedilir. Dini hayattan ayırma fikri, onun çözümlerinin kaynaklandığı ve tüm düşüncelerinin üzerine inşa edildiği temeli temsil eder.

Whatever applies to Islam as an ideology applies also to the capitalist thought, because it is an ideological thought, and its intellectual structure is homogeneous, so either it is taken as a whole or it is rejected as a whole. The idea of separating the deen from life represents the basis from which its solutions emanate and on which all its thoughts are built.

Uzlaşmacı çözüm üzerine kurulan, dinin hayattan ayrılması fikri, insanın kendi üzerinde efendi olduğu inancına yol açtı.

The idea of separating the deen from life, which was established on the compromise solution, led to the belief that man is master over himself.

Kendisine hâkim olabilmesi için, üzerindeki her türlü vesayetin kaldırılması gerekir; bu da ancak dört özgürlüğü kendi başına uygulamasına izin verilerek gerçekleştirilebilir. Böylece, onun için belirli bir anlamı olan özgürlükler fikri ortaya çıktı: Kendisine hâkim olmak, temel ihtiyaçlarını, bir din veya başka herhangi bir kaynaktan gelen dış bakış açısının denetimi olmaksızın, kendi görüşlerine göre karşılamaya çalışması demektir. Bunun sonucunda Demokrasi fikri doğdu.

In order that he can be master over himself, any guardianship over him must be removed, a matter that cannot be achieved except by letting him practice the four freedoms by himself. Thus the idea of freedoms arose, which has a specific meaning to him; to be the master over himself means that he should strive to secure his fundamental needs according to his own views, without the control of any external viewpoint, whether it is from a religion or otherwise. This resulted in the idea of Democracy.

Dini hayattan ayırma fikrini benimseyen kişi, duyusal hazzın en yüksek seviyesine ulaştığında mutluluğa erişeceğini düşünür. Bu yüzden aklının bir çıkar olarak kavradığı her şey (çünkü aklı yasa koyucudur), eylemlerinin amacı haline gelir.

The one who embraces the idea of separating the deen from life considers his happiness to be attained when he attains the optimum level of sensual gratification. So whatever his mind comprehends as an interest (because his mind is the legislator), became the purpose of his actions.

Düşünce homojen olduğunda, içine hiçbir şeyin karışmasını kabul etmez. Şer'î anlamıyla karıştırma, küfür olsun ya da günah olsun, şirktir.

When the thought is homogeneous, it does not accept anything to be mixed in it. The mixing, in the Shar’ee meaning is Shirk, whether it is kufr or a sin.

İslam'ın Demokrasiyi kabul etmemesi, Demokrasinin halkın yönetimi olması, İslam'da ise hükmün Şer'î olması nedeniyledir; aynı şekilde Kapitalist düşünce de İslam'ın iktidarı ele geçirmesini kabul etmez, çünkü bu, Demokrasinin ve ondan doğan bütün düşüncelerin ortadan kaldırılması anlamına gelir. Bu nedenle, Batı'nın radikal İslamî çağrılara ve iktidarı ele geçirmek için çalışan İslamî hareketlere karşı savaştığını görüyoruz. Batı bunları kendisi için bir tehlike olarak görür ve onu temelinden yok etmek isteyeceklerini düşünür. Bu bakış açısıyla Batı onlarla mücadele eder, onlara karşı saldırganlık gösterir, onları ölümcül düşmanı olarak görür ve onlara çeşitli etiketler yapıştırır. Onları "köktendinci" olarak etiketler, çünkü varlığını tanımayan ilkeler üzerine inşa ediyorlardır; "aşırıcı" olarak etiketler, çünkü onunla ilgilenmeyi reddederler, aralarında ortak bir konu yoktur; "bağnaz" olarak etiketler, çünkü onun çağrısına saygı göstermezler ve varlığını dikkate almazlar. Meseleyi incelersek, Batı'nın başkalarına yapıştırdığı etiketlerin, bizzat kendisinin tamamen meşgul olduğu şeyler olduğunu ve onun başkalarını tanımlamak için kullandığı sözlerle kendisinin de tanımlanabileceğini görürüz. Batı'nın bakış açısından köktendinci sayılır, çünkü inandığı bir temel üzerine inşa eder ve kendisine rakip olabilecek başka bir temeli kabul etmez; oysa savunduğu Demokrasi, halk seçtiği sürece başkalarının da iktidara gelmesine izin verir. Ayrıca aşırıcı, terörist ve bağnaz sayılır, çünkü siyasi İslam'ın varlığına saygı göstermez, onunla ilgilenmez ve ortak konularda onunla buluşmak mümkün değildir. Batı kaç kez kendi ideolojisine ters düşmüş ve başkalarını tasvir ettiği şeye kendisi batmıştır? Seçimleri iptal edip yerine yöneticilerin diktatörlüğünü dayatan, bunu ise halkın görüşünü yansıttığı yol olarak gören bu nasıl bir Demokrasidir?

Just as Islam does not accept Democracy, because Democracy is the ruling of the people, whilst the judgement in Islam is for the Shara’; likewise the Capitalist thought does not accept Islam to assume the power, because that would mean the abolition of Democracy and all the thoughts that result from it. Hence, we see The West fighting the radical Islamic calls and the Islamic movements that are working to assume the power. The West views these as a danger to it, and it would destroy it from the basis. From this standpoint The West fights them and commits aggression against them, and views them as its mortal enemy, and charges them with various labels. It labels them as fundamentalist, because they build on principles that do not recognise its existence; and extremist because they refuse to deal with it, for there are no common matters between them; and bigoted because they do not show regard to its call and do not consider its existence. If we were to examine the matter, we would see that what it labels others with, is what it is wholly engaged in itself, and it can be described with what it describes others. It terms of The West’s standpoint, it is considered fundamentalist because it builds on a basis, which it believes in and does not accept any other basis to be rival to it, although the Democracy they advocate permits others to assume the power, as long as the people select it. It is also considered extremist, terrorist and bigoted, because it does not respect the existence of political Islam, nor deal with it, and nor is it possible to meet with it over common matters. How many times has The West contradicted its ideology, and plunged itself in what it portrayed the others as? What kind of Democracy is this, which cancels the elections in order to impose instead of it the dictatorship of rulers, while in its view, this is the way that reflects the view of the people?

Bu nedenle, bir fikri doğru ya da yanlış olarak yargılamak istediğimizde, onu kendi temeline götürmeli, o temeli inceleyerek ve o temel üzerinden hüküm vermeliyiz. Herhangi bir parçalı düşünceyi başka bir fikrin temeli üzerinden incelemek mümkün değildir. Örneğin, İslam'da mutluluğun duyusal hazzın en yüksek düzeye ulaşmasına dayanması gerektiğini söyleyemeyiz. Ayrıca Müslümanın Batı'nın inandığı özgürlüklere inanabileceğini de söyleyemeyiz, çünkü İslam bunu onaylamaz ve kabul etmez.

Therefore, when we wish to pass a judgemant on an idea as being correct or erroneous, we must refer it to its basis, examine it and judge it through that basis. It is not possible to examine any partial thought via the basis of another idea. We cannot say, for example, that happiness in Islam must be based on obtaining the optimum level of sensual gratification. Nor can we say that the Muslim can believe in the freedoms The West believes in, because Islam does not approve or agree of that.

İslam'ı temel alan kişi, ondan çıkan her şeyi kabul etmeli ve İslam'ı bir bütün olarak almalıdır; çünkü onun bir kısmını bırakmak, bütününü bırakmak gibidir. Allah 􀀬 şöyle buyurmaktadır: “Kitabın bir kısmına inanıp bir kısmını mı reddediyorsunuz? Sizden bunu yapanların cezası, dünya hayatında rezil olmaktan başka nedir ki? Kıyamet gününde de onlar en şiddetli azaba döndürülecekler.” [TMQ 2:85] Bu bakış açısından hareketle, batılı devletlerin "İslam ılımlılık dinidir ve aşırılığı reddeder" yönündeki görüşünü reddediyoruz. Bu, doğru bir söz gibi görünse de kötü bir amaç taşımaktadır; çünkü Batı, kendi bozuk temelinden hareket etmektedir.

The one who accepts Islam as a basis, he must accept whatever emanates from it, and take Islam as a whole, because leaving some of it is like leaving the whole. He 􀀬 says; “Do you believe in a part of the scripture and reject a part? Then what is the recompense of those who do so among you, except disgrace in the life of this world, and on the Day of Resurrection they shall be consigned to the most grievous torment.” [TMQ 2:85] From this standpoint we reject the view of the western states that Islam is a deen of moderation and that it rejects extremism. It is a word of truth but with an evil aim, because the West proceeds from its corrupt basis.

Böylece tatarruf (aşırı uçlara kaçma), ğulüv (aşırılık), israf (savurganlık) ve ifrat (ölçüyü kaçırma) kelimelerinin Şer'i anlamları vardır; bir Müslüman bunlar hakkında aksi görüşte olursa günaha düşer. Aynı şekilde i'tidal (ölçülülük), iktisad (orta yolu benimseme), istikamet (doğruluk) ve vasatiyye (orta yolculuk) kelimelerinin de kendilerine özgü Şer'i anlamları vardır ve Müslüman bunlara bağlı kalmak zorundadır. Aynı durum tefrit (ihmal) ve tesahül (gevşeklik) için de geçerlidir. Bunların Şeriat'taki hükmünü bilmek istediğimizde, kapitalistin inandığı kavram ve ölçütlerden hareketle onlar hakkında hüküm veremeyiz. Bu haramdır. Bu aynı zamanda Batı'ya ve onun düşüncesine hizmet eder ve İslam ile kavramları hakkında hüküm verirken İslam dışı bir kaynağa başvurmak anlamına gelir.

Thus tatarruf (extremism), ghulou (excess), israf (extravagance) or ifrat (immoderation) are words that have Shar’ee meanings; if a Muslim disagreed with them, he will fall into sin. Likewise, i’tidal (moderation), iqtisad (adoption of a middle path), istiqamah (straightness) and wasatiyyah (moderation) have their own Shar’ee meanings, which the Muslim must adhere to. The same applies to tafreet (negligence) and tasahul (carelessness).When we wish to know the rule of the Shar’a about them, we cannot proceed from concepts and criteria the capitalist believes in, in order to judge on them. This is Haraam. This also serves the West and its thought, and makes a reference to other than Islam when judging on Islam and its concepts.

Şer'i olarak Müslümanın üzerine farz kılınan pek çok hüküm vardır; bunları terk eden kimse günahkâr olur. Ancak Batı, bunları aşırılık, fanatizm ve terörizm olarak görmektedir. Allah yolunda cihad, Hilafetin kurulması için çalışmak, iyiliği emredip kötülüğü (munker) yasaklamak - bu, yöneticileri de kapsar -, küfre karşı çıkmak, da'veti taşımak, demokrasiyi reddetmek, faizle muamele etmeyi yasaklamak, kadınların hicab giymesi ve Müslümanın bağlı kalması gereken diğer pek çok yükümlülük bunlardandır. Peki, bu konularda o pis ve çürümüş Batı düşüncesi üzerinden hüküm verebilir miyiz? Bu düşünce, takipçilerine hiçbir iyilik getirmemişken, başkalarına nasıl bir iyilik getirebilir? Üstelik Müslümanların, Batının savunduğu şeyleri savunmasına izin var mıdır?

There are many Shar’ee rules that the Muslim must undertake, otherwise he will be sinful if he leaves them, but the West considers them as extremism, fanatacism and and terrorism. Things such as Jihad in the path of Allah 􀀬, working to establish the Khilaafah, enjoining the ma’roof (good) and forbidding the munkar (evil), which include the rulers; opposition to kufr, carrying of the da’wah, rejecting Democracy, prohibiting the dealing with riba (usury), women wearing Hijaab, and many other such obligations that the Muslim must adhere to. Are we allowed to judge on these matters through the stinking corrupt western thought, which did not bring any good to its followers, so how can it bring any goodness to others? Moreover, are the Muslims allowed to advocate what the West advocates?

Bu nedenle, Batı'nın aşırılık ve ılımlılık anlayışını reddetmeliyiz.

Thus, we must reject the West’s idea of extremism and moderation.

Batı'nın dinimizin işlerine müdahalesini reddetmeliyiz. Bu yüzden bu tartışma baştan itibaren Şer'i bir zeminde yürümedi. Aksine, Ümmet'i Batı'ya uygun bir yöne sokmak için kullanılan siyasi bir tutumdur. Bu tartışma, insanların zihinlerinin sömürgeleştirilmesinin sürmesiyle ilgilidir.

We must reject the West’s interference in the affairs of our deen. That is why this discussion did not proceed from a Shar’ee standpoint from the very beginning. Rather it is a political stance, used to entrench a direction in the Ummah suitable for the West. It is discussion that relates to the continuation of the colonisation of peoples minds.

Bugün, bu konuda İslam'ın görüşünü Şer'i bir bakış açısıyla anlamaya geçmemiz gerekiyor; bu anlayış hem davetin hizmetine yarar hem de bizi Allah'a yaklaştırır.

Today, we must move to understanding the opinion of Islam regarding this subject from a Shar’ee standpoint, which serves the da’wah and draws us closer to Allah 􀀬.

Al-mughaalaah (aşırılık) ya da ghulou (ifrat), artma ve abartma anlamına gelir. Dinî konularda mughaalaah, Şer'î'nin emrettiği ve hükmettiği sınırı aşmakta gösterilen katılık ve sertliktir. Ayrıca İfraat olarak da adlandırılır. Mughaalaah'ın karşıtı ise tafreet (ihmal)tir; bu kelime 'farrata' fiilinden türemiştir. 'Fartan' ise bir işte geride kalmak, israf etmek ve bu konuda zayıflık göstermek anlamına gelir. Dinde tafreet, onun kurallarında ihmal etmek, haklarını zayi etmek ve görevlerini yerine getirmede zayıflık göstermek demektir. Bundan dolayı şu söz ortaya çıkmıştır: 'Laa ifraat wa laa tafreet fil Islam', yani İslam'da ne aşırılık ne de ihmal vardır.

Al-mughaalaah (the extremism) or ghulou (excess) is increase and exaggeration. Mughaalaah in religiosity is strictness and rigidity in exceeding the limit ordered and decreed by the Shar’a. It is also called Ifraat. In contrast to mughaalaah is the tafreet (negligence), derived from the word ‘farrata’; in the matter ‘Fartan’, meaning to fall behind, waste, and show weakness in it. Tafreet in the deen means the negligence in its rules, wasting its rights, and showing weakness in performing its duties. From this arises the statement ‘laa ifraat wa laa tafreet fil Islam’, meaning there is neither exaggeration nor negligence in Islam.

İktisad (orta yol) ise tevessüt (ortalama konum), i'tidal (ölçülülük), rüşd (doğruluk) ve istikamettir (dosdoğrulukta olmaktır).

As for iqtisaad (mediatory position) it is tawassut (middle positioning), i’tidal (moderation) rushd (forthrightness), and istiqaamah (straightness).

Dinde mu'tedil, Allah'ın emrine bağlı kalan ve ondan ifrat ya da tefrit yönüne sapmayan kimsedir. O (SWT) şöyle buyurmuştur: "Onlardan orta yolu tutan bir topluluk vardır (yani iktisad uygulayanlar), ama çoğu kötü işler yapmaktadır." [TMQ 5:66] Tefsiri şudur: Bu, Rabbinin emrine uyan, yani Allah'ın emrettiği orta yola bağlı kalan mu'tedil bir ümmettir. El-Fayyumi, "el-Misbahu'l-Munir" adlı eserinde şöyle demiştir: "Qasada fil-amri qasden" demek, orta yolu tuttu, en isabetlisini aradı ve sınırı aşmadı demektir.

The mu’tadil in the deen is the one who adheres to the order of Allah 􀀬 and does not deviate from it towards ifraat or tafreet. He 􀀬 said; “There are from among them people who follow a middle course (ie practise iqtisaad), but many of them do evil deeds.” [TMQ 5:66] The tafseer is that it is an Ummah mu’tadilah, following the order of her Lord ie adhering to the middle course, which Allah 􀀬 ordered. Al-Fayoomi said in his ‘al-Misbaah al-Muneer’; “Qasada fil Amr qasdan means he took the middle course, sought for the most relevant and did not go beyond the limit”.

Bu tanımları inceleyen kişi, Müslümanın Allah'ın hudutlarına (sınırlarına) bağlı kalması ve bunları aşmaması gerektiğini anlayacaktır. Ayrıca O'nun emri üzerinde mu'tedilen, yani mustakîmen (doğru yolda) olmalıdır. Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur: "De ki: 'Allah'a iman ettim, sonra da yolda istikamet üzere ol.'" [Müslim ve diğerleri rivayet etmiştir]. Yani Allah'ın emrettiğine bağlı kalmak ve yasakladığından kaçınmaktır. Buradaki "fastakim" (istikamet üzere ol) ifadesi "ittaki" (Allah'tan korkmak) anlamındadır ve bu yüzden Allah'ın şu sözü anlamı açıklamak için gelmiştir: "Sana emredildiği gibi istikamet üzere (dosdoğru) ol." [TMQ 42:15].

The one who examines these definitions will understand that the Muslim is required to adhere to the hudood (limits) of Allah and not overstep them. He should also be mu’tadilan ie mustaqeeman (upright) on His order. The Messenger of Allah 􀁕 said; “Say: ‘I believed in Allah and then istaqeem (remain straight) on the path.’” [Reported by Muslim and others], ie adhere to what Allah 􀀬 has ordered and refrain from that which He has forbidden you. ‘Fastaqim’ here means ittaqi (fear (Allah)) and hence the saying of Allah 􀀬 came to clarify the meaning; “And istaqim (stand firm and straight) as you are commanded.” [TMQ 42:15].

Böylece, Allah emredendir ve Müslüman ise itaat eden ve emre bağlı kalan kimsedir. Müslüman, takva yolunu ve doğruluğa giden yolu kendi başına bilemez. Eğer kendi nefsine uyarsa, o zaman hevasına uymuş olur ve hevasına uyan kimse sapmıştır. Bu nedenle, Allah'ın emrettiğine uymak ve yalnızca ona bağlı kalmak, ona gerektiğinden fazla davranmamak ya da ondan eksik kalmamak dışında istikamet yoktur. Bunu anlamak için, her zamanki gibi, esasa başvurmamız gerekir.

Thus, Allah is the One Who commands and the Muslim is the one who is obedient and adheres to the command. The Muslim is not able to know the path of Taqwa and the way to straightness by himself. If he follows himself, then he has followed his whims, and the one who followed his whims has deviated. Therefore there is no istiqaamah except with the following what Allah 􀀬 has ordered and restricting oneself to it alone, and not overstepping it, whether by doing more than one is required to do or falling short of it. In order to understand this, we must refer as usual, to the basis.

Müslüman, Allah'a iman eder ve İslam'ın getirdiği çözümlerden, Allah'ın kendisinde yarattığı fıtratıyla (doğal yaradılışıyla) uyuşanlara da iman eder. Bunun nedeni, bu fıtratın onu yaratan, niteliklerini belirleyen ve ona iyi olanı yaratan Yaratıcı'dan gelmesidir. Aynı zamanda, diğer dinlerin ve ideolojilerin çözümlerinin eksik, hatalı ve sapmış olduğuna, sefalete yol açtıklarına ve insana mutluluk getirmediklerine inanır. Bu ya, insanın gerçekliğini insan olarak kavrayamayan ve bu yüzden çözüm üretemeyen; aciz, muhtaç, zayıf, aceleci ve sınırlı olan, aklı yetersiz kalan insanın elinin ürünü olmalarından ya da ilahi kökenli olmakla birlikte belirli halklar için gelmiş, herkes için değil olmalarından ve bunun yanında insan eliyle tahrife ve değişikliğe uğramalarındandır.

The Muslim believes in Allah 􀀬 and believes in what Islam has brought, in terms of solutions, that agree with his fitrah (natural disposition) that Allah 􀀬 has created in him. This is because this fitrah is from the Creator who created it, ordained its attributes, and created what is good for it. At the same time, he believes that what other religions and ideologies have, in terms of solutions, are deficient, erroneous and deviant, they cause misery and do not bring man happiness. That is either because they are the handiwork of man who is unable, needy, weak, hasty and limited, whose mind is not able to encompass his reality as a human being and consequently is unable to provide solutions; or they are divine in origin, but they have come for specific peoples and not for all; in addition to the fact that man’s action has reached them in fabrication and change.

Bu nedenle İslam, diğer ideolojilerden ve dinlerden, insanın bütün eylemleriyle ilgilenen ve iki dünyada da mutluluğu güvence altına alacak şekilde çözümler sunan ilahi bir din (deen) olmasıyla ayrılır.

That is why Islam is distinguished from other ideologies and religions as being a divine deen, which deals with all actions of man and gives solutions in such a manner that ensures happiness in both worlds.

"Kim Benim hidayetime uyarsa, ne sapıtır ne de sıkıntıya ve sefalete düşer. Kim de Benim zikrimden yüz çevirirse, şüphesiz onun için sıkıntılı bir hayat vardır ve Kıyamet Günü onu kör olarak diriltiriz. Şöyle der:

“Whoever follows My Guidance shall neither go astray, nor fall into distress and misery. But whosoever turns away from My Reminder; verily for him is a life of hardship, and We shall raise him up blind on the Day of Resurrection. He will say:

"Ey Rabbim! Beni neden kör olarak diriltip haşrettin, oysa daha önce görüyordum?" (Allah)

‘O my Lord! Why have you raised me up blind, while I had sight before.’ (Allah)

…diyecek: "İşte böyle, Âyetlerimiz (delil ve kanıtlarımız) sana geldi, fakat sen onları görmezden geldin; bu yüzden bugün sen de unutulacaksın (Cehennem ateşinde, Allah'ın rahmetinden uzak bırakılarak)." [TMQ 20:124-126]. Böylece, bu dünyada Allah'ın hidayetine uymayan kimse körtür, doğru yoldan sapmış ve hakikati terk etmiştir.

will say: ‘Like this, Our Ayat (proofs and evidences) came unto you, but you disregard them, and so this Day, you will be neglected (in the Hell-Fire, away from Allah’s Mercy).’” [TMQ 20:124-126]. Thus, the one who does not follow the guidance of Allah 􀀬 in this world, is blind and has deviated from the right path and has abandoned the truth.

Allah 􀀬 bu dini bize kaybolmaktan korumuş ve metinlerine değişiklik ve uydurma yönünde uzanan eli engellemiştir.

Also, Allah 􀀬 has preserved this deen for us from being lost and has prevented the hand leaning towards change and fabrication of its texts.

Ve O (SWT) şöyle buyurmuştur: "Şüphesiz Zikri (yani Kur'an'ı) indiren Biziz ve elbette onu koruyacak olan da Biziz." [TMQ 15:9]. Ancak O (SWT), insanların anlayışlarının sapmasını engellememiştir. Metinlerin korunması ve muhafaza edilmesi, Allah'ın (SWT) insanlara karşı bir delilidir. İnsanlara gelince, onlar yoldan çıkabilir ve sapabilirler. Metinleri, metinlerin kabul etmediği anlamlarla yorumlayabilir, onlara bir şeyler ekleyebilir ve onlardan bir şeyler çıkarabilirler; ancak bu, Kur'an'ın metinlerinde değil, anlayışta olur. Bu nedenle Müslüman, sağlam bir imana, (Şer'i hükümlere) güçlü bağlılığa sahip olmalı ve Her Şeyi Bilen, Her Şeyden Haberdar olan Allah'ın emri üzerinde sabit ve dosdoğru durmalıdır; mümin bundan bir karış bile sapmaz.

He 􀀬 said; “Verily We: It is We Who have sent down the Dhikr (ie the Qur’an) and surely, We will guard it.” [TMQ 15:9]. However He 􀀬 did not prevent the understanding of people from deviating. Preservation and protection of the texts is a proof from Allah 􀀬 against the people. As for the people, they can go astray and deviate. They can interpret the texts with meanings the texts do not accept, they can add things and take things away; but this is in understanding and not in the texts of the Qur’an. Thus, the Muslim must be of good Imaan, strong adherence (to the Shar’ee rules) and firm and straight on the command of Allah, the All-Knowing All-Informed, from which the believer will not deviate an inch.

İslam'dır karar veren; Müslüman da İslam'ın karar verdiğine inanır. İnsan, ne kadar zeki olursa olsun, ne kadar derin bir tecrübeye sahip olursa olsun ya da imanı ne kadar güçlü olursa olsun, bütünüyle kanun koyamaz. Kanun koyma sürecinde insan, Ebu Bekr es-Sıddîk olsa bile nasları esas almak zorundadır. Belki de Halifeliğin yönetimini devraldıktan sonraki ilk konuşmasında söylediği şey budur: "Ben Allah'a karşı size itaat ettiğim sürece bana itaat edin; eğer ben (Allah'a) isyan edersem, sizin üzerimde bana itaat hakkı yoktur. Çünkü ben ancak bir takipçiyim, bir yenilikçi değilim." Bu, Peygamber ﷺ'in "Takip edin, yenilik çıkarmayın; çünkü size yeterli olan şey verilmiştir" sözüne bağlılıktır. Bunu Müslümanda buluruz, başkalarının düşüncelerinde ise bulamayız; çünkü başkaları insanın sorunlarını kendileri çözmeye çalışır. İslam ise onlardan temelden farklıdır.

It is Islam that decides, and the Muslim believes in what Islam has decided. Man as a whole is not able to legislate, no matter how intelligent he is, or the depth of experience he has, or the strength of his Imaan. In the process of legislation, man must submit to the texts, even if he is Abu Bakr as-Siddeeq. Perhaps this is what he meant, when he stated in his first speech after assuming the reigns of the Khilafah; “Obey me as long as I obey Allah regarding you, and if I disobey (Allah) then I have no right of obedience over you. For indeed I am a follower and not an innovator”, in adherence to the saying of the Messenger 􀁕; “Follow and do not innovate, for you were given what is enough for you.” This is something we find in the Muslim and do not find in the thoughts of others, who try to solve problems of man themselves; because Islam is fundamentally different from them.

Buna göre Müslümanlar buna bağlı kalmakla yükümlüdür, yenilmemeli ve yenilik çıkarmak yerine tabi olmalıdırlar.

Accordingly, the Muslims are obliged to adhere and not be defeated and they should follow rather than innovate.

Müslümanların bu dine karşı tutumlarına baktığımızda, Kur'an'ın ilk indiği andan, Peygamber ﷺ'e vahyin başladığı zamandan bugüne kadar, bazı Müslümanlarda dine olan sevginin her şeyin önüne geçtiğini görürüz. Bazıları kendi görüşlerine göre Allah'a daha güçlü bir şekilde ibadet edebileceklerini düşündüler. Şeriatın kendilerinden istediğinden daha fazlasını yapabileceklerini gördükleri için, diğerlerinin doğru ve düzenli ibadetini küçümseyebilirler. İbadet miktarı bakımından kendilerini aşırılıklara sürüklediler. Bir de, hiçbir delili (dayanağı) olmayan yeni bir yöntem (ibadet şekli) icat edebilirler.

If we look at the state of Muslims towards this deen, from the beginning of its revelation on the noble Messenger 􀁕 until today, we will find that the love of the deen in some Muslims had exceeded everything else. Some took their own view that they are able to worship Allah 􀀬 in a stronger manner. They might look down upon the correct and regulated worship of others, because they see themselves as able to undertake more than what the Shar’a requires from them. They took themselves to extremes in terms of the amount of worship. They might also invent a new method (of worship) for which no daleel (evidence)

…nafsinin (kendi arzu ve hevesinin) peşinden giderek ortaya çıkmıştır. Mesele, sınırları aşacak derecededir; öyle ki bunu başkalarına dayatmak ister ve ona uymayanı (ibadetinde) eksik görür. Bu kişinin, söylediği ve yaptığı her şey için Şer'î delillere dayandığını, anlayışta bir miktar katılık ve görüşte kaskatı bir tutum sergilediğini görürüz. Bu durum, Allah'a ve O'nun dinine olan sevgiden kaynaklansa bile haramdır; çünkü dinin değiştirilmesi ve Hikmet sahibi Kanun Koyucu'nun belirlediği sınırın aşılması anlamına gelir. Allah, bizi yaratandır; biz O'nu ilmimizle kuşatamayız, Zatının hakikatini bilemeyiz ve bize hangi ibadetin farz kılındığını da tam olarak bilemeyiz. Aksine, O her şeyi kuşatandır. Allah'ın rızasını istediğimize göre, O'nun emri üzere dosdoğru ve sağlam durmaktan başka hiçbir şey O'nu memnun etmez. Allah 􀀬, bu konuda ilmine dikkat çekerek şöyle buyurur: "Yaratan bilmez mi? Oysa O, en lütufkâr ve her şeyden haberdar olandır." [Mülk 67:14]. Buhârî, Âişe 􀁗'dan rivayet etmiştir: Resûlullah 􀁕 bir ruhsat olarak bir şey yaptı, ancak bazı kimseler ona uymaktan kaçındı. Peygamber 􀁕 bunu öğrenince Allah'a hamd etti ve şöyle buyurdu: "Ne oluyor bazı insanlara ki benim yaptığım bir şeyden çekiniyorlar (kendilerini üstün görüyorlar)? Vallahi, ben onlardan Allah'ı daha iyi bilirim ve onlardan daha çok O'ndan korkarım." Burada aşırılığa karşı uyarı ve İslam'a girip onu yumuşaklıkla benimseme emri vardır. Buhârî, Resûl 􀁕'in şöyle buyurduğunu rivayet etmiştir: "Din kolaydır. Dine sert davranan kimseyi din mutlaka yener. Öyleyse doğru yolu izleyin, mümkün olduğunca ona yakın durun. Müjde verin. Sabah namazından sonraki erken vakitten (gudve) faydalanın. Erken yola çıkın, akşamleyin dönün ve gecenin bir kısmından (dulce, yolculukta gecenin erken saatleri) yararlanın." Başka bir rivayette şöyle buyurulmuştur: “Yaklaşın (doğru yola), erken yola çıkın, akşam varın ve gecenin erken saatlerinden de yararlanın. Orta yolu tutun, orta yolu tutun, böylece (amaca) ulaşabilirsiniz.” Aşırılığa ve katılığa yol açan iyi niyet konusunda, el-Buhârî ve Müslim, Enes 􀁗'den şunu rivayet eder: Bir grup insan, Allah'ın Resulü ﷺ'in ibadetine dair bilgi verildiğinde, kendi ibadetlerini az gördüler. Bunun üzerine dediler ki: “Biz Allah'ın Resulü ﷺ'den ne kadar uzağız; oysa Allah 􀀬 onun geçmiş ve gelecek bütün günahlarını bağışlamıştır.” Bunun üzerine aralarında anlaşarak geceleri namazla ihya etmeye, bütün günler oruç tutmaya ve kadınlardan uzak durmaya (evlenmemeye) söz verdiler. Resulullah ﷺ onlara şöyle buyurdu:

has come, being led by what his nafs (whims and desires) wants. The matter may exceed the bounds, such that he wants to impose it on others, and he portrays the one who does not respond to him as deficient (in his worship).We see this person rely on the Shar’ee evidences for everything he says or does, with some strictness in understanding, and rigidity in opinion. This is Haraam, even if it ensues from the love of Allah 􀀬 and His deen, because it constitutes changing of the deen and exceeding the limit set by the All-Wise Legislator. Thus, Allah is the One Who has created us, and we do not encompass Him in knowledge, and nor do we know the reality of His Essence, or know which worship is obliged on us; rather, He 􀀬 encompasses everything. Since we desire the Good Pleasure of Allah, then nothing pleases Him except that we stand firm and straight on His command. He 􀀬, drawing our attention to His Knowledge, regarding this issue says; “Should not He Who has created know? And He is the most Kind and Courteous, the All-Aware.” [TMQ 67:14]. Al-Bukhari, reported from ‘Aisha 􀁗; Rasool Allah 􀁕 did something as a form of concession, but some people declined to follow him in that. The Prophet 􀁕 got knowledge of that, so he praised Allah 􀀬 and said, “What is the matter with some people, who decline from (feel above of) something that I do? By Allah, I am more knowledgeable than them of Allah, and more than them in fear of Him.” Here comes the warning against the excess, and the command to enter into Islam, and drink (take) from it gently. Al-Bukhari reported from the Rasool 􀁕 that he said, “The deen is easy. Nobody dealt harshly with the deen, save it defeated him. So follow the right course and close as possible. Pass the glad tidings. Make use of the ghudwah (the early morning after fajr). Travel early and come back by evening, and use some of the duljah (early hours of the night, in travel).” In another narration, “Come closer (to the straight path), travel early and come by evening, and use some of the early hours of night. Follow the middle course, follow the middle course, you can then reach (the aim).” Regarding the good intention, which forms the impetus for strictness and excess, al-Bukhari and Muslim report from Anas 􀁗 concerning a group of people who, upon being informed about the worship of the Messenger 􀁕, viewed theirs as little. So they said, “How far we are from Rasool Allah 􀁕, for Allah 􀀬 has forgiven all his sins.” So they pledged together to spend nights in qiyaam (prayer), fast all the days, and isolate (from relationship with) women. The Rasool 􀁕 said to them:

“Siz mi şöyle söyleyen insanlarsınız? Gerçekten ben sizden daha çok Allah'tan korkarım ve sizden daha çok Allah'a karşı takvaya riayet ederim. Ama ben oruç tutarım ve oruç bozarım. Namaz kılarım ve (geceleyin) uyurum ve kadınlarla evlenirim.” Hadisini şöyle sözlerle bitirdi: “Kim benim sünnetimden (yolumdan) yüz çevirirse, o benden değildir.” Bu, Allah'ın kendisinin meşru kılmadığı amellerden başka hiçbir ameli kabul etmediğine delalet eder. İnsanın ekleyip uydurduğu şeyler, Allah'a yakınlaşma sayılmaz. Ebu Davud, Sünen'inde, Allah'ın Elçisi ﷺ'a “Ey Allah'ın Elçisi ﷺ, bir adam bütün zamanlar boyunca oruç tutarsa durum nasıl olur?” diye soran bir adam hakkında rivayet etmiştir. Rasûl ﷺ şöyle buyurdu: “O (sanki) oruç tutmamış ve oruç bozmamış gibidir.” İmam Ahmed, Rasûlullah ﷺ'tan, annesinin yaya olarak hac yapmayı Allah'a adadığını kendisine söyleyen kimseye şöyle dediğini rivayet etmiştir.

“Are you the people who said so and so? Indeed I fear Allah more than you, and observe Taqwa to Allah more than you. But I fast and break fasting. I pray and sleep (at night), and I marry women”, and he ended his hadith by saying, “So whoever turned away from my Sunnah (way), he does not belong to me.” This indicates Allah 􀀬 does not accept any actions except those legislated by Him. What man adds or invents is not considered drawing close to Allah 􀀬. Abu Dawud reported in his Sunan about a man who asked the Messenger of Allah 􀁕; “O Messenger of Allah 􀁕, how is it if a man fasts all the (days of the) time?” The Rasool 􀁕 said; “He (is as if he) did not fast, and did not break fast.” Imam Ahmad reported from Rasool Allah that he 􀁕 said, to the one who told him that his mother nadharat (vowed) to Allah to make Hajj on foot.

“Ona binmesini emret, çünkü Allah'ın onun yürümesine ihtiyacı yoktur.” Buhârî ayrıca İbn Abbas'tan şöyle rivayet etmiştir: “Peygamber ﷺ hutbe (konuşma) yaparken, ayakta duran bir adam gördüler. Peygamber ﷺ onun hakkında sordu. Onlar, ‘Ebû İsrâil adaklandı (adakta bulundu)’ dediler.

“Order her to ride, for Allah has no need for her walking.” Al- Bukhari also reported from Ibn Abbas, who said, “While the Prophet 􀁕 was making Khutbah (speech), they saw a man standing. The Prophet 􀁕 asked about him. They said ‘Abu Israel nadhara (vowed)

Allah'a karşı ayakta durup oturmayan, gölge aramayan, konuşmayan ve oruç tutan (bir adam)... Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: "Ona konuşmasını emredin, gölgeye geçsin, otursun ve orucunu tamamlasın." Aşırılığın yıkıma götürdüğünü gösteren şey, Müslim'in rivayet ettiği Resulullah ﷺ'in sözüdür: "Al-Mutanattinoon (inatçılar) helak olacaktır." Bunu üç kez söyledi. Ahmed, en-Nesâî ve İbn Mâce rivayet etmişlerdir; İbn Mâce'nin rivayetinin lafzı şöyledir: "Ey insanlar! Dinde ghulou'dan (aşırılıktan) sakının. Çünkü sizden öncekileri helak eden şey, dinde aşırılıktır." Sıkılık hakkında söylenenler, görevlerini ihmal eden kimse için de geçerlidir. Böylece o, aslında dine inanır, ama görevlerini ihmal eder, arzularına göre hareket eder, büyük günahları işler ve ölümünden önce tövbe edeceğine dair kendine söz verir; sanki ecelinin gaybını (gizli bilgisini) biliyormuş gibi davranır. Bu haramdır. Müslüman, aksine, İslam'ı bütünüyle ve acele ederek benimsemeli, en iyi ibadetin dışında bir şey kabul etmemelidir; aksi halde davranışı, Allah'ın dosdoğru yolundan sapma sayılır.

to Allah that he stands and does not sit down, he does not seek a shadow (for shade), does not speak, and he fasts. The Prophet 􀁕 said; ‘Order him to speak, let him seek shade, to sit, and complete his fasting.” What indicates that the way of excess leads to destruction is the saying of the Rasool 􀁕 in what was reported by Muslim; “Al-Mutanattinoon (stubborn ones) will perish.” He said that three times. Ahmad, al-Nasa’i and Ibn Majah narrated, with the words reported by Ibn Majah, “O people. Beware of ghulou (excess) in the deen. Indeed what destroyed those before you is the ghulou (excess) in the deen.” What has been said about strictness also applies to the one who neglects his duties. Thus he believes in the deen in origin, but neglects his duties, depends on his wishes, commits the grave sins and promises himself with repentence before his death, as if he knows the ghayb (unseen) of his ajal (life-term). This is Haraam. The Muslim is rather required to adopt Islam completely and with haste, and not accept anything but the best obedience; otherwise his behaviour is considered deviation from the straight path of Allah 􀀬.

Tıpkı Allah 􀀬 ve Elçisi 􀁕'in Müslümanları bireyler olarak aşırılık ve abartıya karşı uyardığı gibi, O 􀀬 onları gruplar, devletler ve âlimler olarak da bu konuda uyarmaktadır. Bugün, İslam'ın sevgisinden hareket eden, dinin yüce, kolay ve zorluktan uzak bir görüntü vermek isteyen birçok davet taşıyıcısı Müslüman ve âlimlerinin bu konuda ifrata kaçtığını görüyoruz. Sınırları aşıyor, Elçi 􀁕'in çizdiği doğru çizgiden sapıyor, İslam'ın birçok hükmünü ihmal ediyor ve İslam'ın nasslarıyla hiçbir bağlantısı olmayan görüşler ortaya koyuyorlar.

Just as Allah 􀀬 and His Messenger 􀁕 warn the Muslims of excess and exaggeration as individuals, He 􀀬 also warns them of this, as groups, States and ‘ulema. Today, we see many Muslims from the da’wah carriers and their scholars, proceeding from the love of Islam, wishing to give the image of the deen as being sublime, easy and free of difficulty, going too far in this regard. They cross the bounds and deviate from the straight line drawn by the Messenger 􀁕, neglecting many of its ahkaam, and coming out with opinions that have no connection to the texts of Islam.

Bütün bunları yalnızca İslam'ın çağa uyduğu ve gerçekliğe ayak uydurduğu izlenimini vermek için yaptılar; hatta bu meseleyi, ümmetin uymak üzere icma ettiği Şer'î nasların askıya alınmasına kadar vardırdılar.

They did all of this just to give an image of Islam as agreeing with the time and moving with the reality, until they took this matter to the point of suspending Shar’ee texts, upon which the Ummah agreed to adhere.

Bunun yanında, bazı başka metinlerin de yorum yoluyla başka anlamlara çekilmesi söz konusu. Kendilerinin vardığı görüşe göre murtedd (dinden dönen) öldürülmez; oysa Elçi'nin {Dinini değiştirenin boynunu vurun} ﷺ şeklindeki sözü vardır. [Buhârî ve Ahmed rivayet etmiştir.] Bu hüküm, Elçi'nin ﷺ bu sözü söylediği durum ve gerçeklik ile bizim içinde bulunduğumuz durum ve gerçeklik arasında fark olduğu gerekçesiyle geçersiz sayılmaktadır.

Not to mention the interpreting away of some other texts. They came to the view that the murtadd (apostate) is not killed, despite the saying of the Messenger 􀁕; “Whosoever changes his deen, kill him.” [Reported by Bukhari and Ahmad], under the pretext that the circumstance and the reality in which the Messenger 􀁕 said this differs from our circumstance and our reality.

Bu, bu konumu Batı'nın din özgürlüğünü savunan tutumuyla uyumlu hale getirmek amacıyla yapıldı. Peygamber'in ﷺ şu hadisine rağmen kadının İmamet makamını üstlenmesinin caiz olduğu görüşüne vardılar: "Bir kadını yönetici olarak atayan bir topluluk asla kurtuluşa ermez." [Buhârî, Ahmed, Tirmizî, Nesâî rivayet etmiştir.] Bu hadisin belirli bir olay hakkında söylendiği ve genelleştirilemeyeceği iddiasıyla.

This was done so as to harmonise this position with the position of the West, which advocates freedom of religion. They came to take the view that it is allowed for the woman to assume the position of Imaamah, despite the hadith of the Messenger 􀁕; “No people will ever succeed, if they appoint a women as ruler.” [Reported by Bukhari, Ahmad, Tirmizi, Nasa’i], under the pretext that this hadith was said regarding a specific incident and cannot be generalised.

Bunu, Batı'nın görüşüne göre İslam'ın kadına saygı gösterdiği izlenimini vermek amacıyla yaptılar. Buna ek olarak, uluslararası ilişkilerin baskın ortamında kaçınılmaz olduğu gerekçesiyle faiz işlemlerine izin verdiler.

They did this in order to give the image that Islam respects women; according to the view of The West. In addition they gave permission to deal with usury, under the pretext that it is unavoidable in the pressing environment of international relations.

Tüm bunlar İslam'ın haklarının kaybına yol açmakta ve İslam'ın hayatın işlerini üstlenemediğini göstermektedir. Onların sergilediği bu zayıflık aslında kendi zayıflıkları olup İslam'ın zayıflığı değildir.

All of this leads to the loss of the rights of Islam, and shows that Islam is unable to take on the affairs of life. This weakness that they display is in fact their own weakness and not the weakness of Islam.

Tafrit (ihmal) ile ifrat (aşırılık) arasındaki ortak kök aynıdır: dinin ve insanın bilgisizliği. Bu yüzden din açısından bu iki tür insan, yani aşırıya giden tür ile ihmalkâr tür, kendilerini helâk eder; ikisi de nefislerinin arzularına esir olmuştur. Birincisi kendi keyfini ve inadını memnun etmek ister; ikincisi ise nefsinin peşine takılarak insanları memnun etmeye yönelir ve Allah'ın rızasını gözetmekten çok uzaktır (SWT).

What stands behind tafreet (neglect) is the same issue that stands behind ifraat (excess); ignorance of the deen and ignorance of man. That is why, in the deen, those two types of people destroy themselves (a type that goes into excess, and a type that neglects), both of whom are controlled by their desires. The first wishes to please his wilfulness, and the second goes along with his soul to please the people, far away from seeking to please Allah 􀀬.

Bu iki konuma karşı, Allah'ın emrine ifrat ve tefrit olmadan bağlı kalmakla yükümlüyüz. Allah'ın şu sözünü de bu bakış açısıyla anlıyoruz: "Böylece sizi orta bir ümmet kıldık ki insanlara şahit olasınız ve Peygamber de size şahit olsun." [TMQ 2:143]. Yani Allah, bu ümmeti, Peygamber ﷺ ümmete şahit olduğu gibi, insanlara adil bir şahit kılmıştır. Bundan dolayı bu ümmet en hayırlı ve en şerefli ümmet olmaktadır. İnsanlar arasındaki konumu, bir dağın zirvesi gibidir; dağın en yüksek ve en merkezi yerini işgal eder. Bu ayeti, Batı'nın uzlaşmacı çözüme dayalı kavramları açısından açıkladığı gibi açıklamıyoruz. Bu, daha önce açıkladığımız gibi haramdır. Akide, uzlaşmacı çözüm üzerine kurulamaz. Bu, tıpkı küfrün kendisi gibidir. Mesele ya küfür ya İman, ya nur ya karanlık, ya hidayet ya dalalettir. Şer'i hüküm konusuna gelince, daha önce şunu ortaya koyduk: Allah'tan başka hiçbir kanun koyucu, hiçbir hakim yoktur ve O'nun hükmünü geri çevirecek kimse yoktur, çünkü O hakimlerin en hayırlısıdır.

Towards these two positions, we are obliged to adhere to the order of Allah 􀀬, without excess or neglect. It is from this standpoint that we understand the saying of Allah 􀀬; “Thus We have made you a balanced nation, that you be witnesses over mankind and the Messenger 􀁕 be a witness over you.” [TMQ 2:143]. In other words, Allah I has made this Ummah a just witness over mankind, just as the Messenger r is a witness over the Ummah. Owing to this, the Ummah becomes the best and most honourable Ummah. Her position amongst mankind is like that of the summit of a mountain, where she occupies its highest and most central position. We do not explain this ayah as The West explains it, from the standpoint of its concepts based on the compromise solution. This is Haraam as we have explained before. The ‘Aqeedah cannot be based on the compromise solution. This is like kufr itself. The issue is one of either kufr or Imaan, light or darkness, guidance or misguidance. As regards the subject of the Shar’eeah rule, we have previously established that there is no legislator, no haakim (judge) except Allah I, and that there is none to reverse His judgement, for He is the best of Judges.

Bu, Batı'nın itidal ve aşırılık konusundaki anlayışıdır. Bu, İslami anlayıştır. Sence bunlar birbiriyle örtüşüyor mu? Batı'nın bu tutumunun ardındaki niyet, kendi varlığına ve sömürgeciliğine tehdit gördüğü şeyi yok etmektir. Peki Batı'ya yardım edip Müslümanların boyunları üzerinde ona güç verelim mi?

This is the understanding of The West on the subject of moderation and extremism. This is the Islamic understanding. So do you think they meet? The West’s intention behind its position is to destroy what it sees as representing a danger to its presence and colonisation. So shall we help The West and give them power over the necks of the Muslims?

Batı'ya yardım etmek, İslam için çalışan Müslümanlara karşı onlara yardım etmek demektir. O 􀀬 şöyle dedi:

Helping The West means to help them against the Muslims who are working for Islam. He 􀀬 said:

“Öyleyse buna davet et (ey Muhammed ﷺ) ve emrolunduğun gibi dosdoğru ol, onların keyiflerine uyma.” [TMQ 42:15] Ve (Allah) (SWT) buyurdu: “Emrolunduğun gibi dosdoğru ol (Muhammed ﷺ, Allah'tan sana dosdoğruluğu nasip etmesini iste), seninle birlikte tevbe edenler de (dosdoğru olsun). Ve (Allah'ın koyduğu) sınırları aşmayın. Şüphesiz O, yaptıklarınızı görendir. Zulmedenlere meyletmeyin, yoksa ateş size dokunur ve Allah'tan başka dostunuz olmaz, sonra yardım da görmezsiniz.” [TMQ 11:112-113] Kalplerimiz bu dinin hayrını taşıyor ve onun zaferini özlüyor.

“So unto this then invite (people) (O Muhammad 􀁕) and Istaqim (stand firm and straight) as you are commanded and follow not their desires” [TMQ 42:15]. And He 􀀬 said; “So stand (ask Allah to make) you (Muhammad 􀁕) firm and straight as you are commanded, and those who turn in repentence (unto Allah) with you, and transgress not (Allah’s legal limits). Verily, He is All-Seer of what you do. And incline not toward those who do wrong, lest the Fire should touch you, and you have no protectors other than Allah, nor would you then be helped.” [TMQ 11:112-113] Our hearts carry the goodness for this deen and yearn for its victory.

Allah'ın (SWT) yardımı ve tevfikiyle, kalpler ve akıllar bu dinin desteğine açılacaktır. Kendimiz için arzuladığımız iyiliği, başkaları için de arzularız. Allah'a (SWT) dua ederiz ki, nasihatimizi, O'nun (SWT) kalpleri ve akılları diriltdiği yağmur gibi kılsın; çünkü doğru yolu gösterebilecek olan yalnızca Allah'tır (SWT).

With the Help and Tawfeeq of Allah 􀀬, hearts and minds will be opened to the support of this deen. The goodness that we cherish for ourselves, we also cherish for others. We pray to Allah 􀀬 that He makes our advice like the rain with which He 􀀬 revives the hearts and minds, for Allah 􀀬 alone can show the Straight Path.