Ancak Hicret, da'vetin tartışma ve sabır aşamasından, devletin, yani İslam Devleti'nin kurulmasının ardından uygulama aşamasına geçişini oluşturmuştur. Bu, küfür diyarından İslam diyarına bir harekettir; Resulullah ﷺ bunu Medine'de kurmuştur. Orada Resulullah ﷺ İslam'ı tamamen farklı bir biçimde tebliğ edecekti; bu da İslam ile hükmeden, onu uygulayan, delil ve kanıtla ona çağıran ve da'veti şerrin ve zulmün güçlerinden koruyan bir kuvvetle taşıyan bir Devlet aracılığıyla yapılacaktı.

However the Hijrah to Madinah formed a transition of the da’wah from the stage of discussion and patience, to the stage of implementation after the establishment of the entity, ie the Islamic State. It is movement from dar al-kufr to dar al-Islam, which the Messenger 􀁕 estbalished in Madinah. There he 􀁕 would convey Islam in a completey different manner, which would be done through a State that rules by Islam, applies it and calls for it with evidence and proof, and carries it by the force that protects the da’wah from the forces of evil and tyranny.

Resulullah Medine'ye vardığında, Medine halkının büyük bir kısmı tarafından karşılandı. Yaptığı ilk iş bir mescit inşa etmek oldu; bu mescit namaz (salât) kılınan ve istişare yapılan bir yerdi, insanların işlerini yürütmek ve anlaşmazlıkları çözmek için kullanılıyordu ﷺ. Medine'nin savaşa hazırlanmasına başladı ﷺ; seferler düzenledi ﷺ, bu seferlere komutanlar atayıp Medine'nin dışına gönderdi ﷺ; Yahudilerle antlaşmalar imzaladı ﷺ. Genel olarak, Medine'deki Resulullah ﷺ bir yönetici, bir devlet başkanı rolünü üstlenmeye başlamıştı.

When the Messenger 􀁕 arrived at Madinah he 􀁕 was received by a great number of its people. The first thing he 􀁕 did was to build a mosque; the mosque was a place of salah (prayer) and consultation, and it was used to manage the affairs of the people and settle the disputes. He 􀁕 began to prapare the atmosphere of Madinah for war; he 􀁕 set up expeditions for which he 􀁕 appointed leaders and sent them outside Madinah; he 􀁕 signed treaties with the Jews. In general, the Messenger 􀁕 in Madinah had started to assume the role of a ruler; a head of state.

Bu, Peygamber ﷺ'in dar al-İslam kurulana kadar yaptığı şeydir; öyleyse onun fiillerinden, neye uymakla yükümlüyüz?

This is what the Messenger 􀁕 did until the dar al-Islam was established; so, from his actions, what are we obliged to follow?

Peygamber'in hayatını örnek almakla yükümlüyüz; onun izlediği yolda ilerlemekle. İslam Devleti'ni kurma çalışması bir farz olduğuna göre, Resulullah'ın ﷺ izlediği yolu takip etmek de aynı hükümdedir. Çünkü onun açıklayıcı fiilinin hükmü, açıklanan şeyin hükmü ile aynı farz hükmündedir. O (SWT) şöyle buyurmuştur: "De ki (ey Muhammed ﷺ): 'İşte benim yolum budur: Ben ve bana uyanlar, basiret üzere Allah'a davet ederim.'" [TMQ 12:108] Bu nedenle, tıpkı Resulullah ﷺ'ın yaptığı gibi, çalışmamızı iki role veya aşamaya bölmemiz gerekir:

We are obliged to emulate the life of the Messenger 􀁕; to proceed as he proceeded. Since the work to establish the Islamic State is an obligation, then following the path followed by the Messenger 􀁕 takes the same hukm. This is because the hukm of his explanatory action is of the same hukm of obligation as the explained matter. He 􀀬 said; “Say (O Muhammad 􀁕 ): ‘This is my way: I invite unto Allah with sure knowledge, I and whosoever follows me.’” [TMQ 12:108] Therefore, we must divide our work into two roles or stages, as the Messenger 􀁕 did:

- Kültür ve yerleşme aşaması.

- The stage of culturing and establishment.

- Etkileşim ve mücadele aşaması.

- Stage of interaction and struggle.

Birinci aşamada, Elçinin 􀁕 yaptığı türden eylemleri gerçekleştirmekle yükümlüyüz. Bu, da'veti üstlenmeye razı olanlarda yoğun bir İslami kültür oluşturarak ve onlarda kendine özgü bir İslami kişilik inşa ederek yapılır. Bu, aydınlanmış bir İslami akliyyenin (zihniyet) ve iyi bir İslami nefsiyyenin (mizaç) oluşturulmasıyla gerçekleşir. Bu da yoğunlaştırılmış halakat (halkalar) aracılığıyla sağlanır. Note: The "􀁕" symbol in the source is a rendering artifact standing in for the honorific following "the Messenger," and it has been carried over as written; the source does not contain ﷺ here, so per the rules it should appear after "Elçi" only if the original honorific is the ﷺ mark. Since the source uses the placeholder "􀁕" and not ﷺ, I have kept it unchanged.

In the first stage, we are obliged to do the sort of actions the Messenger 􀁕 undertook. This is done by generating the concentrated Islamic culture, in those accepting to carry the burden of the da’wah, and building in them a distinct Islamic personality. This takes place by forming the enlightened Islamic ‘aqliyyah (mentality) and the good Islamic nafsiyyah (disposition). This is achieved through the concentrated halaqaat (circles).

Tıpkı Resûlullah ﷺ'in yaptığı gibi; davete kabul hazırlığı hissettiği kimseleri, yaşları, sosyal konumları, cinsiyetleri ve kökenleri ne olursa olsun çağırır ve onlar da bu temelde yapıya dâhil edilirlerdi.

Just as the Messenger 􀁕 used to do, where he used to call those in whom he felt a readiness to accept the da’wah, regardless of their age, status, gender and origin, and they were brought into the structure on this basis.

Bu büyüyen blokta aşağıdakiler gerçekleşene kadar bunu sürdürürüz:

So we continue to do that until the following become realised in this growing block:

Kültürde olgunluk; zihniyetlerinin ve eğilimlerinin İslam'a göre şekillenmesi, böylece toplumun bozulmasıyla yüzleşebilecek hale gelmeleridir.

- The maturity in the culture, such that their mentality and disposition are moulded according to Islam. Thus, they become capable of confronting the corruption of society.

- Davet'i kabul edemedikleri için, onun içinde kalıp hapsolmaya razı olamazlar. Bu yüzden bildiklerini yaymaya başlarlar. Bunu, içinde hayır bulduklarıyla başlatırlar, sonra da daveti genişletirler.

- They cannot accept the da’wah to remain trapped within them. Hence they begin to propogate whatever they know. They start this with those in whom they find goodness, and then expand the da’wah.

- Halkın, onların davetini, varlığını ve toplantısını fark etmesi.

- That the people perceive their da’wah, presence and gathering.

Bu üç şey, Resulullah'ın ﷺ ilk sahabilerinde olduğu gibi mevcut olduğunda, o zaman ikinci aşamaya veya safhaya geçebiliriz.

When these three things exist, as they existed in the first companions of the Messenger 􀁕, then we can move to the second phase or stage.

Bu aşamada, Elçi 􀁕'in yaptığı gibi davetimizi açıkça yapmak, mevcut toplumlarla yüzleşmek, onların düşüncelerine, geleneklerine ve sistemlerine meydan okumak, bunların bozukluğunu ortaya koymak ve alternatif olan hakiki İslami düşünceleri, kavramları ve sistemleri açıklamakla yükümlüyüz. Elçi 􀁕'in insanları çağırdığı gibi, açık sözlülükle, cesaretle ve güçle insanları çağırmakla yükümlüyüz. Boyun eğmeyiz, teslim de olmayız. Dalkavukluk etmeyiz, taviz vermeyiz; örf, adet, dinler, ideolojiler, yöneticiler ya da kalabalıklar konusunda hiçbir şeye önem vermeyiz. Daveti, mutlak egemenliğin İslami ideolojiye ait olması için taşımalıyız; insanlar bu ideolojiye katılsa da katılmasa da, onu gelenekleriyle uyumlu bulsalar da bulmasalar da, insanlar kabul etse, reddetse ya da karşı çıksa da. Biz yalnızca ideolojiye bağlı kalır ve sabırlı oluruz, insanlar ona göre değişene kadar.

In this stage we are obliged to make the da’wah public, as the Messenger 􀁕 did, and we must confront the existing societies and challenge their thoughts, traditions and systems and demonstrate their corruption and clarify the alternative true Islamic thoughts, concepts and sytems. We are obliged to call the people, as the Messenger 􀁕 called the people, with frankness, courage and force.We do not yield and neither do we surrender.We do not flatter or compromise, and we give no regard for the customs, traditions, religions, ideologies, rulers or the mobs.We must carry the da’wah so that the absolute sovereignty is for the Islamic ideology, regardless of whether the people agree with it or not, and whether it went along with their traditions or contradicted them, and whether the people accepted, rejected or opposed it. We just stick to the ideology and have patience, until the people are changed according to it.

Ve liderler, tıpkı Elçinin 􀁕 zamanında olduğu gibi, davetin önünde bir engel olarak duracakları için, grubun onlara karşı siyasi bir mücadeleye girmesini gerektirecektir. Bu mücadele, onları, onların hamlelerini, bağlılıklarını ve komplolarını teşhir ederek ve Elçinin 􀁕 kendi zamanında yaptığı gibi onlara saldırarak gerçekleşecektir. Kur'an'ın, Allah'ın 􀀬 şöyle buyurduğu zaman Ebu Leheb'e isim vererek saldırdığına bakın: "Ebu Leheb'in elleri kurusun, kendisi de kurusun! Malı ve kazandıkları ona fayda vermeyecek! Alevli bir ateşe girecek!" [TMQ 111:1-3]. Bu, Benî Haşim kabilesindeki onuruna ve konumuna rağmen böyleydi.

Since the leaders will stand as an obstacle to the da’wah, just as they did in the time of the Messenger 􀁕, that will necessitate the group engages in political struggle aginst them. This will take place by exposing them and their moves, loyalties and conspiracies, and by attacking them just as the Messenger 􀁕 did in his own time. See the Qur’an attacking Abu Lahab by name when He 􀀬 said; “Perish the two hands of Abu Lahab, and perish he! His wealth and his children will not benefit him! He will be burnt in a Fire of blazing flames!” [TMQ 111:1- 3]. This was despite his honour and status in the tribe of Bani Hashim.

Benzer şekilde, Kur'an, Benî Mahzûm'un önderi el-Velîd b.

Similarly, the Qur’an threatened the chief of Bani Makhzum al-Waleed b.

al-Mughira; Allah 􀀬 şöyle buyurduğunda: “Beni, yalnız yarattığım kişiyle baş başa bırak! Ona bol mal ve mülk verdim.” [TMQ 74:11-12]. Ta ki Allah 􀀬'ın “Onu yakında Cehennem ateşine atacağım.” [TMQ 74:26] buyruğuna kadar; ve Nun suresinde onu anlattığında: “Kaba saba, kötü huylu ve bunların yanı sıra soysuz birisi.” [TMQ 68:13]; Ebu Cehil hakkında söz ettiğinde ise: “Vazgeçmezse, onu alnından tutup sürükleyeceğiz; yalancı, günahkâr bir alnı!” [TMQ 96:15-16] Davetimizi tebliğ ederken, insanlara hidayet olma arzusu, Resulullah ﷺ'in davetinde olduğu gibi görünmelidir. Onun bu aşamada insanlara İslam'ın düşüncesini (akidesini) anlatmak için gayret ettiği gibi; bu düşüncenin onların da düşüncesi olması ve onun gayesinin onların da gayesi olması için çaba gösterdiği gibi. Başka bir deyişle, biz insanların, tebliğ ettiğimiz şeyleri kanaat yoluyla benimsemelerini istiyoruz.

al-Mughira when He 􀀬 said; “Leave Me Alone (to deal) with (the creature) whom I created (bare and) alone! And then granted him resources in abundance.” [TMQ 74:11-12]. Until His 􀀬 saying; “Soon will I cast him into Hell-fire” [TMQ 74:26]; and when He 􀀬 spoke about him in Sura Nun; “Violent (and cruel) with all that of doubtful birth” [TMQ 68:13]; and when He 􀀬 spoke of Abu Jahl; “Let him beware! If he does not desist, We will drag him by the forelock; A lying, sinful forelock!” [TMQ 96:15-16] In our conveying of the da’wah, the desire to guide people must appear as it used to appear in the da’wah of the Messenger 􀁕; where he, in this stage strived to explain to the people the ideology of Islam so that it may become their ideology, and so that his aim may become their aim. In other words, we want the people to adopt - through conviction - what we convey to them.

Tıpkı Elçi ﷺ'in başına gelen ret, engelleme, yalan, sürgün, propaganda ve boykotun, bugün bize de olduğu gibi.

Just as the rejection, obstruction, lies, expulsion, propaganda and boycott happened to the Messenger 􀁕; they happen to us today, as well.

Sahabe'nin silah taşıma ihtiyacı hissettiği ve Resulullah ﷺ'den savaşmalarına izin vermesini istediği gibi; Resulullah ﷺ de onlara, "Affetmekle emrolundum, halkla savaşmayın" diyerek yasak koymuştur. Aynı şekilde, nusrah talep etmeden önce, güç elde etmek amacıyla silah taşımaktan ve onları kullanmaktan kaçınmalıyız.

Just as the Sahabah felt the need to carry arms and requested the Messenger 􀁕 to give them permission to fight, and he 􀁕 forbade them by saying; “I have been ordered to be forgiving, so do not fight the people.” In the same way, we must abstain from carrying arms, and using them for the sake of attaining power, before seeking the Nusrah.

Tıpkı Elçi'nin ﷺ üçüncü aşama olan güç ve yönetim aşamasına geçebilmek için Nusra'yı talep etmesi gibi, biz de Elçi'nin ﷺ fiilinden anladığımız üzere, yönetimin kurulmasını gerçekleştirmek için Nusra'yı (maddi destek) talep etmekle yükümlüyüz.

Just as the Messenger 􀁕 sought the Nusrah to move to the third stage, which is the stage of power and ruling; similarly, we are obliged to seek the Nusrah (material support) to acheive the establishment of the ruling through it, as we understand from the action of the Messenger 􀁕.