Şeriat, Allah 􀀬'ın indirdiği ve açıkladığı şeriat, yalnızca akıllarda kalan düşünceler olarak bırakılmamış, Kanun Koyucu'nun onun somut bir gerçeklik olmasını istediği bir şeriattır. Bu yüzden O 􀀬, varlığını gerçeklikte koruyacak ve şeriatın yasakladığını yasaklayacak uygulamalı kuralları indirmiştir ve bunun yolu Devlettir. Böylece şeriatı korumak için onun kurulmasını emretmiştir. Allah 􀀬, yöneticiye de hükümler koymuştur; ona dini kurmasını ve onu korumasını emretmiş, yasaklamış ve buyurmuştur. Ümmete de bu konuda ona itaat etmelerini ve ihmal ederse onu hesaba çekmelerini emretmiştir. Bunu ümmetten, hem bireylerden hem de gruplardan istemiştir. Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur: "Şehitlerin efendisi Hamza'dır ve zalim bir yöneticiye karşı durup onu (iyiliği) emredip (kötülükten) sakındıran ve sonunda öldürülen kişidir." [el-Hakim rivayet etmiştir]. Yine ﷺ buyurmuştur: "En faziletli cihad, zalim bir yöneticiye söylenen hak sözdür." [İbn Mace ve Nesai rivayet etmiştir]. Ayrıca ﷺ şöyle buyurmuştur: "Hayır, Allah'a yemin olsun ki, iyiliği emredecek ve kötülükten sakındıracaksınız, zalimin elinden tutacak ve onu hakka zorlayıp hakla sınırlayacaksınız." [Ebu Davud ve Tirmizi rivayet etmiştir]. Zalim yöneticiyi hakka zorlayıp ona hakla sınır koymak, ancak güç ve kudrete sahip olanlar, yani bir grup ya da bir parti tarafından yapılabilir; çünkü bireyler bunu yapmaya muktedir değildir.

The Shar’a, which Allah 􀀬 revealed and expounded, was not left as just clear thoughts, rather the legislator wanted it to be a tangible reality. Thus, He 􀀬 revealed practical rules whose purpose was to preserve its existence in the reality, and prohibit what the Shar’a prohibits, and the method for that is the State. Thus, He 􀀬 ordered its establishment to protect the Shar’a. Allah 􀀬 put laws for the ruler; He 􀀬 ordered him and forbade and commanded him to establish the deen and guard over it. He 􀀬 ordered the Ummah to obey him in this and account him if he was neglectful. He 􀀬 demanded this from the Ummah, as individuals and parties. The Rasool of Allah 􀁕 said; “The master of martyrs is Hamza, and a man who stood up to a tyrant ruler to enjoin him (with the good) and forbid him (of the evil) and got killed.” [Reported by al-Haakim]. He 􀁕 said; “The best Jihaad is the word of truth spoken to a tyrant ruler.” [Reported by Ibn Maajah and Nasa’i]. He 􀁕 also said; “Nay, by Allah, you have to enjoin the ma’roof and forbid the munkar, and hold at the hand of the tyrant, and force him on the truth and restrict him to the truth.” [Reported by Abu Dawud and Tirmizi]. Nobody can force the unjust ruler on the truth and restrict him to it, except those who have might and power, ie a group or party because individuals are not able to do this.

Sahabe ve Fukaha, geçmişte bunun temel ön koşulunun İslam Devleti olduğunu biliyordu; onun varlığıyla hükümler uygulanır, onun yitirilmesiyle ise hükümler ortadan kalkar. Ebu Bekir (radıyallahu anh), temel meseleyi (İslam'ı) soran birine, "Bu nasıl devam edecek?" diye sorulduğunda şöyle demişti: "Yöneticiler doğru yol üzere oldukça." Şeyhülislam İbn Teymiyye, el-Fudayl'in, 'İyad'ın ve Ahmed b. Hanbel'in rivayetiyle şunu nakletmiştir: "Eğer Allah'ın kabul edeceği bir dua olsaydı, onu sultan (yönetici) için yapardık." İslam, içinde hayrı barındıran, bütün insanlar için bir dindir.

The Sahabah and the Fuqahaa (jurists) in the past knew that the Islamic State was the essential prerequisite for that; through its existence the rules are applied and through its loss the rules disappear. Abu Bakr (may Allah be pleased with him), when he was asked about the fundamental matter (Islam); “How will it continue?” He said; “As long as the leaders are on the correct path.” Shaykh ul Islam Ibn Taymiyyah mentioned on the authority of al-Fadeel from ‘Iyaad and Ahmad b. Hanbal; “If there was a du’a (call) that Allah 􀀬 would accept, then we would have made it for the ruler (sultan).” Islam is a deen for all people, which contains within it the khayr (good)

bütün insanlık için olup, yalnızca bir halkı diğerinin aleyhine olacak biçimde değil. Akîdesi evrensel olduğu gibi sistemi de evrenseldir. Ayrıca onu dünyaya ulaştırmanın bir yöntemini de içerir: İslam'ı uygulayan ve onu dünyaya ulaştıran bir Devletin varlığı yoluyla. İslam Devleti ise, üzerine düşeni yerine getirebilmesi için var olması gerektiği bilinen bir devlettir. Peki onun görevi nedir? Eğer böyle bir devlet yoksa, onu kim kuracak?

for the whole of mankind, and not just for one people to the exclusion of another. Its creed is universal and so is its system. It also contains a method for conveying it to the world, through the presence of a State that applies Islam and conveys it to the world. The Islamic State, in turn, is known that it must exist, so that it can undertake what is incumbent on it. So what is its task? Who will establish the State if it does not exist?

Sapmışsa, yönünü kim düzeltecek?

Who will correct its course, if it deviated?

Allah'ın 􀀬 ona emanet ettiği görev, bütün dinin hayata geçirilmesidir. Bu nedenle Devlet, dinin uygulanmasından sorumludur; bireysel hükümler de olsun, toplumsal hükümler de olsun, bireysel farzlar da olsun, kifaye (yeterlilik) farzları da olsun. Devlet, dini tesis etmekle, yani maruf'u tesis edip münkeri fiilen ortadan kaldırmakla yükümlüdür. Dolayısıyla Müslüman namaz kılmıyorsa Devlet ona namaz kılmasını emreder, aksi halde cezalandırır. Aynı şekilde zekat vermiyor, hac yapmıyor ya da oruç tutmuyorsa, bu tür bireysel farzların ve benzerlerinin yerine getirilmesini gözetmek ve bunları ihmal edenleri hesaba çekmek Devletin yükümlülüğündedir. Bu durum toplumsal farzlar için de geçerlidir. Devlet, Ümmetin ihtiyaç duyduğu; ilaç, mühendislik, eğitim ve benzeri, varlığı yönetim, koordinasyon ve görevlerin dağıtımını gerektiren tüm maslahatları sağlamazsa; Cihad ve İctihad gibi, varlığı Ümmet içinde paylaştırılmış olan ve Şari'in Halife'ye tesis etmesini emrettiği ve emanet ettiği farzlarda; bu konularda Halife tarafından bir ihmal olursa, Ümmet onu bundan hesaba çekmeli ve bunu gidermeye zorlamalıdır. Şari', bu konuda kesin kurallar belirlemiştir. Açık küfür (bevah) göstermesi dışında, Müslümanların Halife'ye karşı isyan etmesini yasaklamıştır.

As for the task entrusted to it by Allah 􀀬, it is the establishment of the whole deen. Thus the State is responsible for the application of the deen, whether the individual rules or the collective rules, whether the individual obligations or the collective (sufficiency) ones. It is responsible for establishing the deen, ie establishing the ma’roof and removing the munkar practically. Thus, if the Muslim does not pray, the State will order him to pray, otherwise he will be punished. Similarly, if he does not pay Zakah, make Hajj or fast, all of such individual obligations and their likes, the State is obliged to guard over their presence and account those neglecting them. This also applies to the collective obligations. If the State does not secure all the interests which the Ummah require in terms of providing medicine, engineering, education and others, whose existence requires management, coordination and distribution of assignments; if the obligations whose existence is divided among the Ummah, such as Jihaad and Ijtihaad, the establishment of which the Lawgiver entrusted and commanded the Khaleefah with; if there is any negligence from his side in these matters, the Ummah must account him on that and force him to address it. The Lawgiver has determined precise rules in this regard. He 􀀬 prohibited the Muslims to rebel against the Khaleefah, except in case he displayed the bawah (open) kufr.

İslam Devleti'nde, yöneticinin Şer'i hükümlerle insanların işlerinin koruyucusu olması temeldir. Şer'a göre o, ister bireylerden ister gruplardan kaynaklansın, münkerâtın önlenmesinden sorumludur. Nitekim Resûlullah ﷺ şöyle buyurmuştur: "İmam bir çobandır ve (yalnızca) o, vatandaşlardan sorumludur." [Muttefekun aleyh]. Allah 􀀬, bireyler ya da gruplar olsun, insanları Allah'ın 􀀬 farz kıldığı bütün yükümlülükleri yerine getirmeye zorlama sorumluluğunu ona vermiştir. Bazı işlerin yapılması için zor kullanmak gerektiğinde, zor kullanmakla yükümlüdür. Benzer şekilde Allah 􀀬, insanları haram işlemekten alıkoymakla da onu yükümlü kılmıştır; haramın işlenmesini engellemek için zor kullanmak gerekiyorsa, zor kullanmakla yükümlüdür. Bu nedenle, prensip olarak Devlet münkeri değiştirir ve el ile, yani zorla kaldırır. Çünkü Şer'a göre Devlet, İslam'ın uygulanmasından ve insanların onun kurallarına uymaya zorlanmasından sorumludur.

It is fundamental in the Islamic State that the ruler is the guardian over the affairs of people with Shar’a rules. According to the Shar’a, he is responsible for preventing the munkaraat, whether they occur from individuals or groups. Thus, the Messenger 􀁕 said; “The Imaam is a Shepherd and (only) he is responsible for the citizens.” [Agreed upon]. Allah 􀀬 charged him with the responsibility of forcing people, whether individuals or groups, to undertake all the obligations which have been ordained by Allah 􀀬.When a certain matter requires force for its performance, he is obliged to use force. Similarly, Allah 􀀬 has obliged him to prevent people from committing haraam, and if such a matter requires the use of force to prevent them from committing the haraam, he is obliged to use force. Thus, in principle the State changes the munkar and removes it with the hand ie force. This is because according to the Shar’a, it is responsible for the implementation of Islam and compelling the people to abide by its rules.

Ancak yönetici bir münkeri işlerse — örneğin zulmetmek, yanlış yollarla başkalarının malına el koymak, insanların haklarını vermemek, vatandaşların işlerini ihmal etmek, bir farzı yerine getirmemek, İslam'ın kurallarından birine aykırı davranmak veya bunlara benzer başka bir münker — bütün Müslümanlar üzerine, onu hesaba çekmek, işlediği münkeri reddetmek ve onu değiştirmesi için hem bireysel olarak hem de gruplar halinde çalışmak farzdır. Aksi takdirde, sessiz kalıp münkeri değiştirmeden bırakanlar günaha girerler.

However, if the ruler commits a munkar - such as committing injustice, appropriating the wealth of others through false means, withholding people’s rights, neglecting the affairs of citizens, failing to do an obligation, contradicting one of the rules of Islam or any other such munkar - it is an obligation on all the Muslims to account him and reject the munkar he did, and work as individuals and groups to make him change it; otherwise they would be sinful if they remained silent and left the munkar without changing it.

Münkeri yasaklamak ve bir münkeri işlediğinde onu değiştirmek, dille hesaba çekmektir. Bunun delili, Müslim'in Ümmü Seleme'den rivayet ettiği şu hadistir: Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur:

Forbidding the munkar and changing it when he commits a munkar is via accounting with the tongue. This is due to what Muslim narrated from Umm Salamah that the Rasool of Allah 􀁕 said:

“Üzerinize emirler atanacak, onları hem iyi işler yaparken hem de kötü işler yaparken bulacaksınız. Onların kötü işlerinden nefret eden kişi suçtan beridir, kötü işlerine karşı çıkan kişi de güvendedir; ama onları onaylayan ve onlara uyan kişi helak olmuştur.” İbn Mesud, Allah'ın Resulü ﷺ'in şöyle buyurduğunu da rivayet etmiştir:

“Ameers will be appointed over you, and you will find them doing good deeds as well as bad deeds. The one who hates their bad deeds is absolved from blame, the one who disapproves of their bad deeds is also safe, but the one who approves and follows is doomed.” Ibn Mas’ud also narrated that the Rasool of Allah 􀁕 said:

"Hayır, Allah'a yemin olsun ki, ya iyiliği emredeceksiniz ve kötülükten sakındıracaksınız, zalimin elinden tutacaksınız ve onu hakka yönelmeye zorlayacak, hakka boyun eğdireceksiniz." Başka bir rivayette şöyle denmektedir:

“Nay, by Allah, you have to enjoin the ma’roof and forbid the munkar, and hold the hand of the tyrant, and force him on the truth and to constrain him to the truth.” in another narration it says:

“Yahut Allah, kalplerinizin bazılarını diğerlerine karşı katılaştıracak, sonra da onları lanetlediği gibi sizi de lanetleyecektir.” [Ebû Dâvûd rivayet etmiştir.] Benzer şekilde, Allah'ın Resûlü ﷺ, ona “Hangi cihad en faziletlidir?” diye soran adama cevap verirken, zalim bir yöneticinin huzurunda hakkı söylemeyi en faziletli cihad saymıştır. Dedi ki:

“Or Allah will strike the hearts of some of you against others, then He will curse you as He cursed them.” [Reported by Abu Dawud]. Similarly, the Rasool of Allah 􀁕 made speaking the truth before a tyrant ruler the best Jihaad, when he answered the man who asked him; “Which Jihaad is the best?” He said:

“Cihadın en üstünü, zalim bir yöneticinin huzurunda söylenen hak sözdür.” [İbn Mâce ve Nesâî rivayet etmiştir.] Bu, ayrıca onlara karşı silahla isyan etmeyi yasaklayan hadislerle de bağlantılıdır; bunun istisnası, Allah'tan bir delille apaçık küfür (küfr bevâh) gösterdiği durumdur ki, bunda hiçbir şüphe yoktur. Bu da, onun açık küfür kurallarıyla hükmetmesi ve Allah'ın indirdiği hükümden vazgeçmesi durumudur. Avf b. Mâlik el-Eşca'i'nin rivayet ettiğine göre, Allah'ın Resûlü ﷺ şöyle buyururken işitmiştir: “Önderlerinizin en iyileri, sevdiğiniz ve sizi sevdikleri, sizin için dua ettiğiniz ve onların sizin için dua ettiği kimselerdir. Önderlerinizin en kötüleri ise, nefret ettiğiniz ve sizden nefret ettikleri, onlara lanet ettiğiniz ve sizi lanetledikleri kimselerdir.” Biz, “Ey Allah'ın Resûlü, o zaman onlara karşı çıkmayalım mı?” diye sorduk. Buyurdu ki: “Hayır, aranızda namazı kıldırdıkları sürece (karşı çıkmayın).” [Müslim rivayet etmiştir.]

“The best Jihaad is the word of truth spoken to a tyrant ruler.” [Reported by Ibn Maajah and Nasa’i]. This is also due to the ahadith which prohibit rebellion against him by taking up arms, except in one case which is the exception to that; it is when he displays open kufr (kufr bawah) that has a proof from Allah 􀀬 that it is a flagrant kufr in which there is no doubt. That is when he rules with rules of clear kufr and abandons the ruling by what Allah 􀀬 has revealed. It is narrated by ‘Awf b. Maalik al-Ashja’i that he heard the Rasool of Allah 􀁕 saying; “The best of your Imams are those whom you love and they love you and who you pray for and they pray for you, and the worst of your Imams are those whom you hate and they hate you and you curse them and they curse you.” We asked: “O Rasool of Allah shall we not then challenge them?” He said: “No, as long as they continue to establish prayer among you.” [Reported by Muslim].

"Namazı kılmak" ifadesiyle kastedilen, Şer'i hükümleri uygulayarak İslam ile hükmetmektir; bâb tesmiyet'ül-küll bismil-cüz' (bütünün bir parçasıyla adlandırılması) yoluyla bütün kastedilmiştir. Ümmü Seleme (r.a.) rivayet etmiştir: Allah'ın Resûlü ﷺ şöyle buyurdu: "Üzerinizde emirler olacak; onlarda hem iyi işler, hem de kötü işler göreceksiniz. Kötü işlerinden nefret edene suç yoktur, kötü işlerini hoş görmeyene de (zararı) yoktur; ancak onları onaylayan ve onlara uyan helak olur." Sahabeler dediler ki: "Onlarla savaşmayalım mı?" Resûlullah ﷺ buyurdu: "Hayır, namaz kıldıkları sürece (savaşmayın)." [Müslim rivayet etmiştir]. Ubâde b. es-Sâmit (r.a.) şöyle demiştir: "Allah'ın Resûlü ﷺ bizi çağırdı, biz de ona, kolaylıkta ve zorlukta, istekte ve isteksizlikte, bize öncelik verilse de dinlemek ve itaat etmek üzere biat ettik; yönetimdeki kimselerle çekişmeyeceğimize, Allah katından apaçık bir delilimiz olan açık bir küfür görmedikçe (başkaldırmayacağımıza), hakkı her durumda söyleyeceğimize ve Allah yolunda hiçbir kınayıcının kınamasından korkmayacağımıza dair biat ettik." [Müslim rivayet etmiştir]. Bu hadislerin anlamı şudur: Hakimin açık küfür hükümleriyle hükmettiği durum dışında, silahla hakimine karşı ayaklanmayı yasaklamaktadırlar; bu açık küfür hakkında Allah'tan bize, bunun şüphe bulunmayan apaçık bir küfür olduğuna dair bir delil vardır.

What is meant by establishing the prayer is ruling by Islam, ie applying the rules of the Shar’a, by indicating the whole through naming the part (bab tasmiyat al-kull bismil juz’a). Umm Salamah narrated that the Rasool of Allah 􀁕 said; “Ameers will be appointed over you, and you will find them doing good deeds as well as bad deeds. The one who hates their bad deeds is absolved from blame, the one who disapproves of their bad deeds is also safe, but the one who approves and follows is doomed.” They said: “Should we not fight them?” He 􀁕 said: “No as long as they pray.” [Reported by Muslim]. ‘Ubadah b. as-Samit said; “The Rasool of Allah 􀁕 invited us so we pledged our Bai’ah to him to hear and obey in weal and woe, in ease and in hardship and in preference over ourselves; that we would not dispute with the people in authority, unless we witness flagrant Kufr of which we have a conclusive proof from Allah. And that we would speak the truth in all circumstances, fearing the blame of nobody in the path of Allah.” [Reported by Muslim] The understanding of these ahadith is that they forbid rebellion against the ruler by the use of arms, except when he rules with the rules of clear kufr for which we have proof from Allah 􀀬 that this is a flagrant kufr in which there is no doubt.

Bütün bunlar, Müslüman bir yönetici mevcut olduğunda ve görevini yerine getirmediğinde geçerlidir. Ya da o, açık küfürle hükmettiği bir durumda — tek bir hükümde bile olsa. Böyle bir durumda, Ümmet bireyler ve gruplar olarak onun önüne geçmekle ve silah kullanarak bile olsa onu engellemekle yükümlüdür.

All of this is when the Muslim ruler is present and then he fails to do his duty. Or when there is a situation where he rules by clear kufr - even if it is one rule. In such a situation, the Ummah as individuals and groups are obliged to stand in his way and prevent him even by the use of arms.

Peki ya ortada hiç Müslüman bir hükümdar yoksa ve dârü'l-İslâm da yoksa durum ne olacak? Bu durumda, hükümdara emanet edilmiş olan bütün kuralların askıya alınması, yozlaşma ve kötülüklerin yaygınlaşması, kötü ahlakın olağan hâle gelmesi, bozuk ilişkilerin ortaya çıkması doğal olacaktır; münkerler çoğalıp yayılacak, maruf ise azalıp küçülecektir. Müslümanlar zayıflayacak, itibarları düşecek ve güçleri sönecektir. Tıraşlı dişleri ve pençesi olmayan aslan gibi olacaklardır. Gerçeği olmayan bir resim hâline geleceklerdir; ne yemeğin resmi bir mideyi doyurur ne de aslanın resmi korkutur.

So what about the situation when there is no Muslim ruler in the first place, and there is no dar al-Islam? It is natural then that all the rules entrusted with the ruler will be suspended, and corruption and vice will become widespread; bad morals will become common, and corrupt relationships would emerge; the munkaraat would increase and spread, and the maroof would decrease and diminish. The Muslims will become weak, their standing would diminish and their power would wane. They will be like the lion without biting teeth or claws. They will become a picture without a reality; and neither the picture of eating fills a stomach, neither does the picture of the lion terrify.

Böyle bir durumda — ki bugünkü durum budur — ümmetin, Allah'ın indirdiği ile hükmedecek bir Halife kurması gerekir, çünkü onun varlığı farzdır. Peki bu Halifeliği kurma sorumluluğunu kim üstlenecek ve bu nasıl yapılacak? Burada, marufu emredip münkerden nehyeden İslami grupların bulunmasının farziyeti meselesi gündeme gelmektedir.

In such a situation - which is the situation today - the Ummah should establish a Khaleefah who will rule by what Allah 􀀬 has revealed, because his presence is fard, but who will undertake the responsibility of establishing the Khaleefah and how would this be done? Here comes the discussion of the obligation of having Islamic groups whose work is to enjoin the ma’roof and forbid the munkar.