İslam, Allah'tan başkasına hüküm için başvurmanın Tağut'a başvurmak anlamına geldiğini belirlemiştir. O (SWT) şöyle buyurmuştur: "Sana indirilene ve senden önce indirilene inandıklarını iddia edenleri görmedin mi? Oysa onlar, o Tağut'u inkâr etmekle emrolunmuşken, davalarını onun önüne götürmek isterler."

Islam has determined that referring for judgment to anyone other than Allah 􀀬 constitutes referring to the Taghut. He 􀀬 said; “Have you seen those (hypocrites) who claim that they believe in that which has been sent down to you, and that which was sent down before you, and they wish to go for judgment (in their disputes) to the Taghut while they have been ordered to reject them.

Ama Şeytan onları uzak bir sapkınlığa sürüklemek ister.” [TMQ 4:60] Tağutun hükmü, Cahiliyye'nin hükmüdür. Allah'ın ﷻ hükmüne ve Elçisinin ﷺ hükmüne aykırı olan her hükümdür. İbnu'l-Kayyim, A'lamu'l-Muvakkıîn adlı kitabında şöyle der: "Tağut, kulun ibadet edilen, uyulan ya da itaat edilen bir şey bakımından sınırı aşmasına neden olan her şeydir. Dolayısıyla her topluluğun tağutu, Allah ve Elçisi dışında hüküm için başvurdukları kişi, ya da Allah'tan başka taptıkları kişi, ya da Allah'tan bir delil olmaksızın uydukları kişi, ya da Allah'a itaat olduğunu bilmedikleri halde kendisine itaat ettikleri kişidir." Kur'an, tağuta başvuran kişinin imanını bir iddia ya da gösteriş sayar, bir gerçeklik olarak görmez. Ayrıca Kur'an, Allah'ın ﷻ "Kim tağutu inkâr edip Allah'a iman ederse, kopmayan en sağlam kulpa yapışmış olur." [] buyurmasıyla tağutu imanın karşısında bir rakip kılmıştır. Bu nedenle İslam ümmeti, Elçi'den ﷺ sonra Kıyamet Günü'ne kadar insanlık üzerine bir şahit olmalıdır. Ümmet, insanlara Kur'an'ın söylediğini söylemelidir: "Allah'a (yalnız O'na) kulluk edin ve tağuttan kaçının." [] Bu nedenle din ile hayatı ayırma fikri ve ondan kaynaklanan düşünceler, örneğin Demokrasi, tağut düşünceleridir. İslam, bunları bir kenara atmamızı ve reddetmemizi emretmiştir.