İslam'ın ahkâmı anlamadaki yöntemi şunlara dayanır: Önce meselenin derinlemesine kavranması, ardından meselenin çözümü için gerekli şer'î delillerin araştırılması, incelenmesi ve anlaşılması, son olarak da hükmün bu delillerden istinbat edilmesi (çıkarılması).

The method of Islam in understanding the ahkhaam is based upon: the deep understanding of the problem, followed by the retrieval, study and understanding of the shar’ai evidences required for the treatment of the problem, and finally, the deduction of the hukm from these evidences.

Bu nedenle, değişim için çalışan grubun (veya hizbin) varlığı, içinde bulunduğu gerçeklikle ilişkilidir; bu gerçekliği değiştirmek için gerekli olan Şer'i hükümlerin benimsenmesi zorunluluğu açısından.

Thus, the presence of the group (or hizb) that works for change is related to the reality in which it exists, in respect of the necessity of adopting the Shar’ee rules that are necessary to change that particular reality in which it exists.

Gerçeği anlamak, onun üzerine kapsamlı bir çalışma yapmayı gerektirir.

Understanding the reality demands that one undertakes thorough study of it.

Şeriat'ı anlamak, şer'î delillerin kaynaklarının belirlenmesini ve hükümlerin çıkarılmasına dayanak olan kanunlar, yani usul ilkelerinin çıkarılmasını gerektirir. Bu çıkarım süreci, kuralları kendi gerçeklikleri üzerine uygulayabilen ve kuralları illetlerine (ilahi hikmetlerine) göre hayata geçirebilen bir müçtehit gerektirir.

Understanding the Shar’a requires the defining of the sources of the Shar’ee evidences, and the extraction of the principles of Usool that are the laws according to which deduction takes place. This process of deduction requires a Mujtahid who has the ability to apply the rules upon their respective realities and to enforce the rules according to their ‘illah (divine reasons).

Buna göre, herhangi bir grup ya da partinin kuruluşu, ortaya çıktığı gerçeklikle bağlantılıdır. Parti, gerçekliği değiştirmeyi amaçlar; bu yüzden gerçekliği düşüncesinin nesnesi ve değişimin nesnesi haline getirir. Sonuç olarak parti veya grup, gerçekliği derin ve kesin bir biçimde incelemek ve çözülmesi gereken sorunları tespit etmek zorundadır. Sorunlar çok sayıdadır, bu nedenle aralarında ayrım yapmak gerekir. Diğer sorunların sonucu olan sorunlarla, bu sonuçlara yol açan sorunlar arasında ayrım yapılmalıdır. Bu da bir sorun ile onun görünen belirtileri arasında, asıl hastalık ile semptomları arasında bir ayrım yapılmasını gerektirir. Bu tür bir kavrayışla, asıl hastalığı ve ondan kaynaklanan semptomları belirlenebilir. Hastalık tespit edildikten sonra, çaresinin belirlenmesine geçilmelidir.

Thus, the establishment of any group or party is linked to the reality in which it has emerged. The party aims to change the reality, so it makes it the object of its thought and the object of change. Consequently, the party or group is obliged to study the reality in a deep and precise manner and identify the problems that must be solved. The problems are multitudinous so it is necessary to differentiate between them. One must distinguish between the problems that were the result of other problems, and the problems that caused those results. This requires a distinction to be made between a problem and its apparent appearances; between the main illness and its symptoms. With this type of understanding, one will determine the main illness and the symptoms that resulted from it. After identifying the illness, one must move to identifying the cure.

Burada becerikli bir doktorla bir benzetme yapmak istiyoruz; ana hastalığı teşhis ederken semptomlara aldanmamalıdır. Bir adamın midesinde bir hastalık varsa ve bu, onda bir tepkimeye yol açıyorsa, bu tepki ateşle birlikte bir cilt döküntüsünün ortaya çıkmasına neden olur. Doktor yalnızca uygun ilacı yazarak cilt döküntüsünü ve ateşi tedavi etmekle yetinirse ve midesini tedavi etmezse, o zaman tedavisi eksiktir ve hastalığı iyileştirmemiş olur. Doktor önce sorunun kaynağını, yani midesindeki hastalığı tedavi etmelidir. Bu tedavi edildiğinde hastalık, semptomlarıyla birlikte ortadan kalkacaktır. Bundan sonra doktor, semptomların tedavi gerektirip gerektirmeyeceğine karar verecektir. Bunlar yalnızca onlara neden olan hastalığın tedavisiyle kendiliğinden geçebilir ya da bazı semptomlar kalabilir ve tedaviye ihtiyaç duyabilir. Her durumda, semptomların tedavisi yalnızca kısmi bir iş olacaktır; ve böylece tartışma eskisi gibi devam eder.

Here we would like to make an analogy with the skilled doctor; he should not be deceived by the symptoms when diagnosing the main illness. If a man has a disease of his stomach and this leads him to have a reaction, this reaction leads to the appearance of a skin rash with a fever. If the doctor is content just to treat the skin rash and fever by prescribing the appropriate medicine, and if he doesn’t treat the stomach, then his treatment is deficient and he has failed to cure the disease. The doctor must first treat the origin of the problem, which is the disease in the stomach. When this is treated, then the disease will go, together with its symptoms. After that, the doctor will decide whether the symptoms will require treatment or not. They may clear up automatically just by treating the disease that caused them, or some symptoms might remain and they may require treatment. In any case, the treatment of the symptoms will only be a partial job; and so the discussion continues as before.

Bugünkü gerçeklik için de aynı şey geçerlidir. Gerçekte, temel sorunların bulunduğunu biliyoruz ve bunlar da birçok başka ikincil sorunu doğurmuştur. Bugün ümmeti kemiren temel sorunlardan biri, Allah'ın ﷻ hâkimiyetinin Müslümanların hayatında bir yer bulamamasıdır. Bu durum; yoksulluk (ki bu adaletsizlikten doğar), cehalet, ahlaksızlığın yayılması ve bozuk ilişkilerin egemen olması gibi birçok kısmi soruna yol açmıştır. Allah ﷻ bunun temel sebebini şöyle açıklamaktadır: "Kim Benim zikrimden yüz çevirirse, şüphesiz onun için dar bir geçim vardır." [TMQ 20:124] Bu kısmi sorunlar, bu gerçekliğin varlığından dolayı ortaya çıkmaktadır. Kökten ve kalıcı bir değişim, önce bu gerçeklik değişmeden gerçekleşemez. Allah'ın ﷻ indirdiğinden başka bir şeye başvurmanın etkileri, çalışma Müslümanların tüm hayat fiillerini Allah'ın ﷻ emir ve yasaklarına göre yönlendiren bir siyasi akide haline getirilerek, İslam'ın yaşayış tarzını yeniden hayata geçirmeye odaklanmadıkça ortadan kaldırılamaz ve Müslümanları Allah'ın ﷻ indirdiğiyle hükmetmeyi kurmaya yöneltmedikçe bu mümkün olmaz.

The same apply to the reality that we live in today. We know that in reality, there are fundamental problems, which in turn have created many other peripheral problems. One of the fundamental problems that afflicts the Ummah today is that Allah’s 􀀬 sovereignty has no pressence in the life of the Muslims. This has resulted in many partial problems such as; poverty (which arises from injustice), ignorance, the spread of immoral acts and the dominance of corrupt relationships. Regarding this Allah 􀀬, clarifies the main cause; “Whosoever turns away from My Reminder verily, for him is a life of hardship.” [TMQ 20:124] These partial problems exist because of the presence of this reality. The permanent and radical change cannot take place until this reality is changed first. One cannot eliminate the effects of referring to other than what Allah 􀀬 has revealed, until the work focuses on resuming the Islamic way of life, by making the Islamic ‘Aqeedah a political creed that guides all the Muslims’ actions in life, according to the orders and prohibitions of Allah 􀀬, and pushes them to establish the rule by what Allah 􀀬 has revealed.

Bu nedenle temel sorun eğitimsel, ahlaki ya da ekonomik değildir. Asıl mesele, Müslümanların haklarını kurtarmak ve sosyal, ekonomik ya da askeri konumlarını güçlendirmek değildir. Asıl mesele, akidevi ve pratik yönleriyle el-Hakimiyye'dir (egemenlik).

Hence, the fundamental problem is not educational, ethical or economic. The fundamental issue is not salvaging the rights of Muslims and strengthening their social, economic or military position. Rather the issue is al-Hakimiyyah (the sovereignty) in its creedal and practical aspects.

Bu egemenlik yalnızca Allah 􀀬'a aittir; bu nedenle gerçekte, Müslümanların İslam'ın hükümlerine olan güvenini yeniden kazanmalıyız. Onların kalplerinde Akîde'den kaybolan şeyi geri getirmeliyiz; Akîde'den doğan sistemi hayatlarında kurmaya duydukları ilgiyi; Cennet'e özlem duymalarını ve onu arzulamalarını, Cehennem'den korkup ondan kaçmalarını ve İslam Akîdesi aracılığıyla bütün Müslümanların - ve tüm insanlığın - durumuna önem vermelerini sağlamalıyız.

This sovereignty is only for Allah 􀀬, so in the reality we must regain the confidence of the Muslims in the rules of their Islam. We must restore what has been lost from the ‘Aqeedah in their hearts; the interest in establishing the system that emanates from the ‘Aqeedah in their life; to long for Jannah and yearn for it, and to fear Jahannam and escape from it, and to have concern for the conditions of all the Muslims - and the whole of mankind - through the Islamic ‘Aqeedah.

Böyle bir anlayışla grup temel sorunu tanımlayacak ve bu hastalık tedavi edildiğinde bütün belirtilerin ortadan kalkacağını kesin olarak bilecektir. Dolayısıyla gerçeklik hakkında farkındalığa sahip olmanın önemi açıktır.

With such an understanding, the group will define the fundamental problem and know with certainty that when this disease is treated, then all the symptoms will be eliminated. So, the importance of having awareness of the reality is clear.

Bu, Usûlî âlimlerin "Manât" (gerçeklik/hakikat) olarak adlandırdığı şeydir. Şer'î delilleri getirmeye başlamadan önce Manât'ı incelemek zorunludur.

This is what the Usuli scholars term the Manat (reality). It is imperative that one scrutinises the Manat before starting to bring the Shar’ee evidences.

Gerçeklikten haberdar olmak ve onu anlamak, ona ilişkin hükümleri kavramaktan daha zordur. Bu, kesinlik gerektirir; çünkü gerçekliği anlamakta bir hata yaparsak ve bu yanlış anlayış zihnimizde yerleşirse, sonra bu gerçeklikle ilgili Şer'i delilleri aramaya başladığımızda, kaçınılmaz olarak, yaşadığımız gerçek gerçeklik değil, zihnimizde yerleşmiş olan yanlış gerçekliği tedavi eden deliller getirmiş oluruz. Dolayısıyla gerçeklikle ilgisi olmayan deliller getirmiş olacağız.

Gaining awareness of the reality and understanding it is more difficult than understanding the rules that relate to it. It requires precision, because if we make a mistake in understanding the reality - and this misunderstanding is imprinted in our minds - and then start searching for the Shar’ee evidences to treat this reality, we will inevitably bring evidences that treat the erroneous reality imprinted in our minds, not the actual reality in which we live. Hence we will have brought evidences not relevant to the reality.

Gerçekliği anlamak, akıl kullanmayı gerektirir. Gerçekliği düşüncemizin kaynağı yapmak caiz değildir. Gerçeklikten doğan çözümler olmamalıdır. Bunun yerine gerçeklik, olduğu gibi, gerçek hâliyle anlaşılmalıdır.

Understanding the reality necessitates the use of the mind. It is not allowed to make the reality the source of our thinking. There should be no solutions arising from the reality. Rather, the reality should be understood as it is, in its true state.