Kitabın farklı bölümlerinde, herhangi bir hareket, parti veya grup için bir program oluşturabilecek bütünlüklü ve birbiriyle uyumlu bir bakış açısı sunmaya çalıştık. Ayrıntılarla metni yüklemedik; bunun yerine grubun ve onun müçtehitlerinin ayrıntıları belirlemesine bırakarak, mutlaka bağlı kalınması gereken temel esasları verdik. Bugün bu alanda, sağlam bir temele dayanmayan birçok yaklaşım bulunmaktadır.

We have tried, in the different sections of this book, to give a complete and integrated vision that can form a program for any movement, party or group. We did not congest it with details; rather we gave the fundamentals that must be adhered to whilst leaving the details to the group and its mujtahideen. Today in this field of work there are many approaches that are not founded on a correct basis.

Birçok grubun Şer'i'nin gerektirdiği şartları yerine getirmediği söylenebilir. Bunlar, kısmi işler yapmak isteyen Müslümanların toplulukları olmaktan öteye geçemez. Kısmi sorunları bile çözmezler ve bütüncül bir Şer'i vizyona sahip olamazlar. Sonuç olarak, İslam'ı İslam Ümmeti'nin günlük hayatına taşıyacak bir biçimde taşımazlar. Bu tür gruplar o kadar çoktur ki, tek bir ülkede yüzlerce grup bulunabilir. Bunlar, insanların enerjilerini tüketip, onları doğru yön ve çalışmadan uzaklaştıran dükkânlar ve tarlalar gibi hâle gelmiştir. Dikkat çeken bu kadar çok grup (dernek) varken, yalnızca birkaçı İslam'ın hedefleri ve bunlara ulaşmak için yapılan çalışma hakkında uzak görüşlü bir vizyona sahip olarak nitelendirilebilir. Değerlendirmemizden dükkân ve tarla gibi olan grupları çıkarıp, bunun yerine uzak görüşlü ve kapsamlı çalışma yürüten büyük grupları ele alırsak, şunu sormalıyız: Şer'a göre, yapması gereken her şeyi kapsayan ve gerekeni yerine getiren tek bir grubun varlığı mı emredilmiştir? Yoksa Şer'a göre, Şer'i ilkeler çerçevesinde değişim için çalışan birden fazla grubun varlığına mı izin verilmiştir?

It can be said that many groups have not fullfilled the conditions required by the Shar’a. They are nothing short of gatherings of Muslims that wish to do partial work. They do not even solve the partial problems, and they fail to have a complete Shar’ee vision. Consequently, they do not carry Islam in a manner that would bring Islam into the daily life of the Islamic Ummah. Such groups are numerous to the extent that in a single country there may be hundreds of groups. They have become like shops and fields in which people exhaust their energies, and they make the people lose the correct direction and work. With the existence of so many of these groups (associations) that attract attention, only a few can be described as having a far-reaching vision of the objectives of Islam and the work to achieve them. If we disregard the groups that are like shops and fields from our appraisal, and instead focus on the large groups that are farsighted and undertake comprehesive work, then we must ask; does the Shar’a order the existence of one group, which encompasses all that it needs to do and does what is required? Or does the Shar’a permit more than one group, to work for change within the Shar’ee principles?

Kısmi çalışma ve bütüncül, dengeli çalışma hakkında doğru bakış açısı nedir? Bölgesel ve evrensel yaklaşımlar hakkında doğru bakış açısı nedir?

What is the correct viewpoint regarding partial work, and work that is complete and balanced? What is the correct viewpoint regarding the regional and universal approaches?

İslami çalışmanın birliği ya da çokluğu, kabulden reddetmeye uzanan geniş bir görüş yelpazesi doğurmuştur. Değişim getirmek için İslami çalışmanın birliğini zorunlu gören kimseler olduğu gibi, onun çokluğuna izin verenler de vardır. Eğer 9'un çevresel meselelerine başvurursak, İslam'a davet eden birden fazla hareketin bulunması caiz midir?

The unity, or plurality, of the Islamic work has generated a vast range of opinions, between acceptance and rejection. There are those who oblige the unity of the Islamic work for bringing change, and there are those who permit its plurality. If we refer the peripherals of the 9 Is it allowed to have more than one movement calling to Islam?

tartışmanın temellerine kadar inersek, o zaman Şer'i delilleri akli gerekçelerden ayırt edebileceğiz; böylece buğdayı samandan ayırabileceğiz.

discussion to its foundations, then we will be able to distinguish the Shar’ee evidences from the rational justifications, so that we are able to separate the wheat from the chaff.

İslam çalışmasının birliğini zorunlu kılan görüşe bakacak olursak, bu görüşün savunucuları için zorunluluğun iki noktası olduğunu görürüz.

If we take a look at the opinion that obliges the unity of the Islamic work, then we shall see that for its protagonists the obligation comes with two points.

Birincisi, İslami çalışmanın birliği şer'i bir yükümlülüktür.

Firstly, the unity of the Islamic work is a Shar’ee obligation.

İkinci olarak, İslami çalışmanın birliği bir örgütlenme zorunluluğudur.

Secondly, the unity of the Islamic work is an organisational necessity.

1- Bunun şer'î bir farz olmasına gelince, bu, aşağıdaki delillerden dolayıdır:

1- As for it being a Shar’ee obligation, this is because of the following evidences:

a) Aslında Müslümanlar ve Ümmet birlik içinde olmalıdır. Bunun delili, O'nun 􀀬 buyurduğu şu ayettir: "Şüphesiz bu sizin ümmetiniz, tek bir ümmettir ve Ben sizin Rabbinizim; öyleyse yalnız Bana ibadet edin." [TMQ 21:92]. Yine O'nun 􀀬 buyurduğu: "Şüphesiz bu sizin ümmetiniz, tek bir ümmettir ve Ben sizin Rabbinizim; öyleyse Bana karşı takvalı olun." [TMQ 23:52]. Ve O'nun 􀁕 buyurduğu: "Müminlerin birbirlerine karşı sevgi, merhamet ve şefkatlerinin durumu, tıpkı bir vücuda benzer. Vücudun bir uzvu rahatsızlandığında, bütün vücut uykusuzluk ve ateşle ona karşılık verir." [Buhari, Müslim ve Ahmed tarafından rivayet edilmiştir].

a) In origin, the Muslims and the Ummah should be united. This is owing to His 􀀬 saying; “Truly! This, your Ummah is one Ummah, and I am your Lord, therefore worship Me (alone).” [TMQ 21:92]. His 􀀬 saying; “And verily! This, your Ummah is one Ummah, and I am your Lord, so keep your duty to Me.” [TMQ 23:52]. And his 􀁕 saying; “The similitude of the believers in their mutual love, compassion and sympathy is like that of a body. If one part of the body hurts then the entire body responds in sleeplessness and fever.” [Reported by Bukhari, Muslim and Ahmad].

b) Aslında, birlik içinde olmamız emredilmiş, ayrılık ve ihtilaf etmemiz yasaklanmıştır. Bu, Onun 􀀬 şu buyruğu sebebiyledir: "Size apaçık deliller geldikten sonra, kendi aralarında ayrılığa düşüp ihtilafa giren kimseler gibi olmayın. İşte onlar için büyük bir azap vardır." [Âl-i İmrân 3:105]. Ve Onun 􀀬 şu buyruğu: "Dinlerini parça parça edip fırkalara ayrılanlar var ya, sen (ey Muhammed ﷺ) onlarla hiçbir ilgin olmasın. Onların işi yalnızca Allah'a aittir; sonra da yapmakta olduklarını onlara haber verecektir." [En'âm 6:159].

b) In origin, we have been urged to be united, and forbidden from having differences. This is owing to His 􀀬 saying; “And be not as those who were divided and differed among themselves, after the clear proofs had come to them. It is they for whom there is an awful torment.” [TMQ 3:105]. And His 􀀬 saying; “Verily, those who divided their religion and break up into sects, you (O Muhammad􀁕) have no concern in them in the least. Their affair is only with Allah, Who then will tell them what they used to do.” [TMQ 6:159].

c) Aslında, Cemaate (topluluğa) bağlı kalmakla emrolunduk.

c) In origin, we have been ordered to stick to the Jama’ah (community)

ve gruplara değil. Bunun sebebi, onun ﷺ şu sözüdür: "Fitneler ve kusurlar olacaktır. Kim bu ümmetin birliği sağlamken işini bölmek isterse, kim olursa olsun kılıçla ona vurun." [Müslim rivayet etmiştir]. Ayrıca şu şerefli hadis de bunu gösterir: "Allah'ın Resulü ﷺ bizi çağırdı ve biz ona bey'at ettik. O, bizden zorluk içinde ve kötü durumlarda, isteyerek ya da istemeyerek dinleyip itaat etmemizi gerektiren bir bey'at aldı; yöneticilerle, apaçık bir küfür (küfr-ü büvah) görmedikçe çekişmeyeceğimizi de belirtti."

and not to groups. This is owing to his 􀁕 saying; “There will be flaws and faults, so whosoever wanted to divide the matter of this Ummah while she is gathered, strike him with the sword, whoever he may be.” [Reported by Muslim]. And owing to the noble hadith; “The Rasool of Allah 􀁕 called us and we gave him our bai’ah, so he said that he would take from us a bai’ah that entails us to hear and obey, willingly or unwillingly, in case of hardship and in evil circumstances; and that we would not dispute with the people in authority, unless we witness a kufr buwah (flagrant act of disbelief)

…ki bunun için Allah'tan bir delilimiz vardır.” [Müslim rivayet etmiştir]. Ayrıca onun ﷺ şu sözü: “Cemaat rahmettir, ayrılık ise azaptır.” [İmam Ahmed rivayet etmiştir]. Ve onun ﷺ şu sözü: “Allah'ın eli cemaatledir.” [Tirmizi ve Nesai rivayet etmiştir].

for which we have proof from Allah 􀀬.” [Reported by Muslim]. And his 􀁕 saying; “The jama’ah is mercy, and division is torment.” [Reported by Imaam Ahmad]. And his 􀁕 saying; “The hand of Allah is with the Jama’ah.” [Reported by Tirmizi and Nasa’i].

2- Örgütsel ve insani açıdan birliğin gerekliliğine gelince, bunun sebepleri çoktur:

2- As for the necessity of unity from an organisational and human perspective, the reasons are many:

a) İslami değişim zordur ve cahiliyye güçlerini konumlarından sökmek kolay bir iş değildir. Toplumda İslam'ın velayetini -düşünce, davranış ve sistem açısından- gerçekleştirmek, saflarımızı ayrı değil, birleşmiş tek bir bütün hâlinde birleştirmemizi zorunlu kılar.

a) Islamic change is difficult, and dislodging the forces of jahiliyyah from their positions is not an easy matter. Realising the guardianship of Islam in the society - in respect of thought, behaviour and system - obliges us to unite the ranks into a merged entity and not one that is seperated.

b) İslam'a ve İslami harekete karşı devletler arasındaki iş birliği, sonuç olarak bizi onlarla yüzleşmeye ve onlara birlikte karşı durmaya zorunlu kılmaktadır. Dünyada İslam'a düşman güçler iş birliği yapıp cephelerini birleştirdiğine göre, İslam dünyasındaki İslam güçlerinin birbirlerini birliğe çağırmaları, kolay av olmamaları ve kolayca ortadan kaldırılamamaları ya da ezilememeleri için daha iyi olmaz mı?

b) The collusion between states against Islam and the Islamic movement obliges us, as a consequence, to face and oppose them in a united manner. Since the forces in the world that are hostile to Islam are cooperating and uniting their fronts, will it not be better for the forces of Islam in the Islamic world to call each other towards unity, so that they do not become easy prey, and so it is not easy to eliminate or crush them?

Eğer İslami çalışmanın birliği akide açısından bir şer'i yükümlülük olmasaydı bile, İslam'ın geleceğini korumak ve İslami faaliyeti durdurulmaya, işkenceye ve yok edilmeye karşı güvence altına almak için bir yükümlülük olurdu.

If the unity of the Islamic work were not a Shar’ee obligation in respect of the ideology, it would be so in order to protect the future of Islam and guard the Islamic activity against suspension, torture and extermination.

c) Yerel güçler ve İslam'a düşman olan taraflar, İslam dünyasının karşısında güçlü cepheler oluşturmaktadır. Bu cepheler her düzeyde inceleme, izleme, planlama ve hazırlık yapmaktan asla vazgeçmemektedir. Bu gerçeklik karşısında, İslam güçlerinin parçalanmış ve dağınık kalması mı bir avantajdır; yoksa birliklerine ve dayanışmalarına karşı duran tüm düşünce ve gerekçelerin üzerine yükselmeleri mi daha uygundur?

c) The local forces, and parties hostile to Islam are forming strong fronts alongside the Islamic world. These fronts do not cease studying, monitoring, planning and preparing at all sorts of levels. In view of this reality, is it an advantage for the Islamic forces to remain fragmented and scattered; or is it more appropriate that they rise above all the considerations and reasons that stand against their unity and solidarity?

Bu ve benzeri gerekçeler, dünya çapında tek bir İslami hareketin kurulmasında şüphe, çekingenlik ya da tereddüt için kaçınılmaz olarak hiçbir yer bırakmamaktadır; bu hareket, düşünce, örgütlenme, planlama ve hazırlık açısından uygun düzeyde bir karşı duruş olabilir.

These and other such justifications inevitably leave no room for doubt, reluctance or hesitancy in establishing one worldwide Islamic movement, which can be opposition on the appropriate level of thinking, organisation, planning and preparation.

Bu, İslami çalışmanın birliğini zorunlu kılan ve grupçuluğu yasaklayan delillerdir. Bu delillerin gerçeklikte ne ölçüde geçerli olduğunu anlamak için İslam'ın içtihad yöntemine göre ilerlememiz gerekir.

These are the evidences and the justifications that oblige the unity of the Islamic work and forbid groups. We must proceed according to the method of Islam in Ijtihaad to understand the extent to which these evidences apply to the reality.

Daha önce, Müslümanların bugün yaşadığı gerçekliğin dârü'l-küfür olduğunu ve bunu dârü'l-İslâm'a dönüştürmenin bir yükümlülük olduğunu belirtmiştik. Bu hedefin gerçekleşmesi için çalışan bir grubun bulunması gerektiğini ve bu grubun Resûlullah ﷺ'in izinden yürümesi gerektiğini de tartışmıştık.

Previously, we have mentioned that the reality that the Muslims live today is one of dar al-kufr, and that it is an obligation to change it to dar al-Islam.We have discussed the fact that there must be a group that works to realise this matter, and that it must proceed in the footsteps of the Messenger 􀁕.

Şer'i delilleri üzerinde durmadan önce, bu görüşün savunucularının kullandığı delillere geçmeden önce, bu işi yapmak isteyen grubun gerçeğini açıklamamız gerekir. Bu grup Müslüman topluluğun kendisi midir, yoksa onun bir parçası mıdır? Başka bir ifadeyle, bu grup Müslümanlardan bir topluluk mudur?

Before we discuss the Shar’ee evidences that the protagonists of this opinion relied upon, we must explain the reality of the group that wishes to engage in this work. Is it the Muslim community, or is it part of the Muslim community? In other words, is it a group from the Muslims?

Bu noktayı anlamak için şunu söyleriz. Allah (SWT), Müslümanların hayata geçirmek için çaba göstermesi gereken farzlar koymuştur. Bu farzlardan bazıları ferdi farzlardır; yani Müslüman bunları bir birey olarak yerine getirebilir ve onu üstlenmediği sürece günahı boynundan kalkmaz. Diğer bazı farzların yerine getirilmesi ise bir topluluğa ihtiyaç duyar. Bu ikinci türden farzlardan biri, İslam Devleti'nin kurulması için çalışmanın farz oluşudur. Allah'ın Şeriatının tesisi bir farzdır; ancak bu, tek bir kişinin gücünün yetmeyeceği bir iştir. Aksine, onu gerçekleştirmek için ellerin birleşmesi ve insanların iradesinin birlik içinde olması gerekir.

To understand this point we say the following. Allah 􀀬 has enjoined on us obligations, which the Muslims must strive to establish. Some of these obligations are individual, meaning the Muslim can undertake them as an individual, and the sin is not removed from his neck until he undertakes them. The performance of some of the other obligations requires a group. From amongst this latter type of obligation is the fard to work for the establishment of the Islamic State. The establishment of the Shar’a of Allah 􀀬 is a fard, which is not within the capability of one individual alone; rather the hands must join together and the will of people must be united to establish it.

Bu, şu ilkeden anlaşılmaktadır:

This is understood from the principle:

‘Bir vacibin yerine getirilmesi için gerekli olan şey, kendisi de vaciptir.’ Bu yükümlülük, tesis edilmesi gereken farz-ı kifayelerden biridir. Bunu ihmal eden kişi büyük bir günaha girer. Ancak bunun tesis edilmesinin doğası, bütün Müslümanların yapmasını gerektirmez; aksine, bu yükümlülüğü yerine getirmeye yetecek olanları, yani Müslümanlar arasından bir grubu gerektirir. Bu grubun bu farzı yerine getirmek için çalışması, onun üyelerinden ihmal günahını kaldırır, ancak çalışmayan kişinin üzerinde günah kalmaya devam eder.

‘That which is necessary to fillfil a waajib is itself a waajib.’ This obligation is from the collective obligations that must be established. Neglecting it will cause the person who does so to be in great sin. However the nature of its establishment does not require all the Muslims; rather in needs those who are sufficient to fulfil the obligation, ie a group from amongst the Muslims. The fact that this group works for this fard removes the sin of negligence from its members, but the sin remains on the one who does not work.

Müslümanlardan oluşan bu grup, kuruluş amacını gerçekleştirmek için farzın tesisini üstlenecek ve bu iş için gerekli olan düşüncelerin ve benimsenen kuralların doğruluğu ya da yanlışlığı üzerinden hesaba çekilecektir.

This group from amongst the Muslims will undertake the establishment of the fard to realise the objective for which it was established, and it will be accounted on the correctness or error of the thoughts and adopted rules necessary for the work.

Bu grup, tüm Müslüman topluluğu değildir; çünkü onunla çalışmayan birçok bireysel Müslüman vardır. Hatta bunlar başka gruplarla çalışıyor olabilirler (bu noktayı birden fazla grubun bulunmasının caiz olup olmadığını ele aldığımızda açıklayacağız) veya hiçbir grupla çalışmıyor olabilirler.

This group is not the whole Muslim community, because there are many individual Muslims who do not work with it. Rather they may be working with other groups (a point that we shall explain when we talk about the permissibility of having more than one group) or they may not even be working with any group.

Bu grup Halife değildir ve Halifenin yerini alamaz. Halifeye ilişkin hükümler bu gruba uygulanmaz ve Halifeye ait herhangi bir görevi yerine getirme hakkına sahip değildir.

This group is not the Khaleefah and nor can it take his position. The rules pertaining to the Khaleefah do not apply to it, and it does not have the right to carry out any function that is entrusted to the Khaleefah.

Aksine, bu yalnızca Müslümanlardan bir gruptur; İslam Ümmeti bütünüyle, grupları, bireyleri ve halifeyi kapsayan Müslüman cemaatidir (jama'atul muslimeen).

Rather, it is only a group from the Muslims, and the Islamic Ummah in her totality is the Muslim community (jama’atul muslimeen), which includes the groups, individuals and the Khaleefah.

Müslüman topluluğu, Şer'î hükümlerle değil, İslam Akîdesi ile birleşip kardeş kılınmış İslam Ümmetidir. Müslümanlar fer'î (ikincil) konularda ihtilaf ederler, ancak bu ihtilaf kardeşliklerini etkilemez. Eğer kardeşliğin ölçüsü hükümler olsaydı, bir Müslüman başka bir Müslümanın kardeşi olmazdı. İslam Akîdesinden ayrılan her Müslüman birey veya grup, İslam Ümmetinden ayrılmış sayılır ve ateşe sapmış olarak değerlendirilir. Bu, Resulullah ﷺ'in şu hadisinde kastedilen husustur: "Dinini terk edip cemaatten ayrılan kimse..." [Buhârî ve Müslim tarafından rivayet edilmiştir], yani Müslüman cemaatinden. Bu aynı zamanda Resulullah ﷺ'in şu hadisinde de kastedilmektedir: "Ümmetim yetmiş üç fırkaya ayrılacak. Bunların hepsi, bir tanesi hariç, ateştedir." Sahabîler: "Ey Allah'ın Resulü, o kurtulacak fırka hangisidir?" diye sordular. Resulullah ﷺ şöyle buyurdu: "Benim ve Ashabımın üzerinde bulunduğu yol." [Ebû Dâvûd, Tirmizî, İbn Mâce ve İbn Hanbel tarafından rivayet edilmiştir]. Müslüman topluluğu, insanlığın geri kalanını dışlayan tek bir ümmet olan İslam Ümmetidir. Müslümanların kanı ve malı birdir. Birbirlerinin yanında dururlar ve anlayışları ile içtihatları farklı olsa da, diğerlerine karşı tek bir el gibidirler.

The Muslim community is the Islamic Ummah that has been united and made into brethren by the Islamic ‘Aqeedah, and not by the Shar’ee rules. The Muslims differ in the furu’ (peripheral matters), without letting this difference affect their brotherhood. If the rules were the criterion of brotherhood, then one Muslim would not have been the brother of another Muslim. Any Muslim individual or group that leaves the Islamic ‘Aqeedah is considered as having left the Islamic Ummah, and it will be considered to be deviating into the fire. This is what is meant in the hadith of the Messenger 􀁕; “The one who leaves his deen and separates from the jama’ah (community).” [Reported by Bukhari and Muslim], ie the Muslim community. This is also what is meant in the hadith of the Messenger 􀁕; “My Ummah will divide into seventy three sects. All of them will be in the fire except one.” They said: “Which sect is this O Rasool of Allah?” He 􀁕 said: “What I and my Sahabah are upon.” [Reported by Abu Dawud, Tirmizi, Ibn Majah and Ibn Hanbal] The Muslim community is the Islamic Ummah, which is one Ummah to the exclusion of the rest of the people. The blood and the property of the Muslims is one. They stand by each other, and they are one hand against the rest, even though their understanding and Ijtihadaat may differ.

Bu nedenle, müslümanların cemaati (jamaatul müslimîn) ile müslümanlardan bir grup arasında büyük bir fark vardır. Müslüman cemaatiyle ilgili delilleri getirip müslümanlardan bir gruba uygulamak yanlıştır.

Thus, there is a great difference between the jama’aatul muslimeen (Muslim community) and a group from the Muslims. It is wrong to bring evidences relating to the Muslim community and apply them to a group from the Muslims.

Böylece Allah'ın 􀀬 buyruğu: "Şüphesiz bu sizin ümmetiniz, tek bir ümmettir ve Ben sizin Rabbinizim, öyleyse yalnızca Bana ibadet edin." [TMQ 21:92]. Ve O'nun 􀀬 buyruğu: "Şüphesiz bu sizin ümmetiniz, tek bir ümmettir ve Ben sizin Rabbinizim, öyleyse yalnızca Bana karşı takvalı olun." [TMQ 23:52]. Ve O'nun (Peygamber) ﷺ buyruğu: "Müminlerin birbirlerini sevmesi, birbirlerine merhamet etmesi ve birbirlerine şefkat göstermesi, tıpkı bir vücuda benzer. Vücudun bir organı acı çektiğinde, bütün vücut uykusuzluk ve ateşle buna karşılık verir." [Buhari, Müslim ve Ahmed tarafından rivayet edilmiştir].Bu ayetlerle kastedilen, Müslümanların bir grubu değil, bütün İslam ümmetidir.

Thus, the saying of Allah 􀀬; “Truly! This, your Ummah is one Ummah, and I am your Lord, therefore worship Me (alone).” [TMQ 21:92]. And His 􀀬 saying; “And verily! This your Ummah is one Ummah, and I am your Lord, so keep your duty to me.” [TMQ 23:52]. And his 􀁕 saying; “The similitude of the believers in their mutual love, compassion and sympathy is like that of a body. If one part of the body hurts then the entire body responds to it with sleeplessness and fever.” [Reported by Bukhari, Muslim and Ahmad].What is meant in these ayaat is the whole of the Islamic Ummah and not a group from the Muslims.

Herhangi bir grup kendi çalışmasını Müslüman ümmetin çalışması olarak görüyorsa, bu açık bir hata ve tuhaf bir anlayıştır; bu anlayış tehlikeli sonuçlara yol açar. Bunların en başında, onlarla birlikte olmayanı kardeşliğin bir parçası saymamak ve dinini terk etmiş, cemaatten ayrılmış ve ateşe sapmış kişi gibi görmek gelir.

If any group considers its work to be that of the Muslim community, then this is a clear mistake and strange understanding, that will lead to dangerous consequences; not least of which is considering the one who is not with them as not being part of the brotherhood, and being like the one who has left his deen, separated himself from the community, and deviated into the fire.

Onların birçok grubun bulunmasını yasaklayan görüşüne gelince, bu görüşü şu delillerle desteklemektedirler:

As for their view that prohibits the presence of many groups, using the following evidences:

"Ve apaçık deliller kendilerine geldikten sonra ayrılığa düşüp ihtilafa giren kimseler gibi olmayın. İşte onlar için büyük bir azap vardır." [TMQ 3:105]. Ve Onun 􀀬 şu buyruğu: "Dinlerini parçalayıp fırkalara ayrılanlar var ya, sen (ey Muhammed ﷺ) onlarla hiçbir ilgin yoktur. Onların işi yalnızca Allah'a aittir; sonra O, yaptıklarını kendilerine haber verecektir." [TMQ 6:159].

“And be not as those who were divided and differed among themselves after the clear proofs had come to them. It is they for whom there is an awful torment.” [TMQ 3:105]. And His 􀀬 saying; “Verily, those who divided their religion and break up into sects, you (O Muhammad􀁕) have no concern in them in the least. Their affair is only with Allah, Who then will tell them what they used to do.” [TMQ 6:159].

Bu deliller, kullanıldıkları gerçeklik için de uygulanabilir değildir.

These evidences are also not applicable to the reality for which they have been used.

Bu iki âyetin konusu gruplar değildir. Konuları, Şer'î hükümler değil, inanç esaslarıdır. "Kendilerine apaçık deliller geldikten sonra, aralarında ayrılığa düşüp ihtilaf eden kimseler gibi olmayın" ifadesinin tefsiri ise şudur: Bu, açık inanç esaslarını ve kesin delilleri ifade eder. Burada kastedilenler Yahudiler ve Hristiyanlardır.

These two ayaat have nothing to do with the subject of groups. Their subject is the beliefs and not the Shar’ee rules. The tafseer of ‘be not as those who were divided and differed among themselves after the clear proofs had come to them’ is that it means the clear beliefs and definite proofs. It is the Jews and Christians that are being mentioned here:

"Onlar için korkunç bir azap vardır." İmam el-Beydavi bu ayet hakkında şunları söyler:

‘It is they for whom there is an awful torment.’ Imam al-Baydawi says about this verse:

“Onlar gibi olmayın ki, aralarında ayrılığa düşüp görüş ayrılığına düştüler”; Yahudiler ve Hristiyanlar gibi, ki tevhid (Allah'ın birliği), tenzih (antropomorfizmin) her türlü unsurlarının kaldırılması ve Ahiret Günü'nün şartları konusunda ihtilafa düştüler; bunlar şöyle tanımlanmıştır:

“Be not as those who divided and differed among themselves’ such as the Jews and Christians, who differed in: Tawheed (divine unity), removing any elements of tanzeeh (anthropormorphism) and the conditions of the Last Day, as defined by:

‘after the clear proofs had come to them.’ Açıklayıcı delillerin ve belgelerin, hakikati ortaya koyanların üzerinde uzlaşılması gerekir. Yasağın Usûl (inanç esasları) konusundaki ayrılığa özgü olduğu, furû' (ahkâm) konusundaki ayrılığa değil, en açık şekilde şu sözünden anlaşılmaktadır:

‘after the clear proofs had come to them.’ The signs and proofs that clarify the truth must be agreed upon. It is most apparent that the prohibition is specific to the division over the Usool (beliefs) and not the furu’ (ahkam), became to his 􀁕 saying:

"Kim içtihad eder ve isabet ederse, ona iki sevap vardır; kim de hata ederse, ona bir sevap vardır." Ve "Onlar için pek büyük bir azap vardır" ayeti, ayrılığa düşenler için bir tehdit ve onlara uyanlar için bir uyarıdır. Başka bir deyişle, gerçekliği değiştirmek için çalışan grup, Şer'i kurallar bakımından diğer gruplardan ayrılır. Diğerlerinden farklıdır ve diğer gruplar da onunla Şer'i kurallar konusunda ayrılır. Bu bir Müslüman gruptur ve akidesi İslamidir. Diğerleriyle olan ihtilafı akide üzerine değil, kurallar üzerinedir. Bu yüzden bu ayet, bir kişi Müslümanların akidesine muhalefet ederse onu dinden çıkarır, ama kurallar konusunda ihtilaf ederse çıkarmaz. Kesinlikle bu ayetin, içtihadın çoğulluğu konusuyla bir ilgisi yoktur.

“Whosoever made Ijtihaad and was right, he shall get two rewards and whosoever made a mistake, he will get one reward.” And ‘It is they for whom there is an awful torment.’ is a threat to those who were divided, and a warning to those who emulate them.” In other words, the group that works to change the reality is distinguished from other groups by Shar’ee rules. It differs from others, and other groups differ with it regarding the Shar’ee rules. It is a Muslim group and its ‘Aqeedah is Islamic. Its disagreement with others is not over ‘Aqeedah, rather it is to do with rules. That is why this ayah takes a person outside of the deen if he goes against the ‘Aqeedah of the Muslims, and not if he disagrees about rules. Definitely, this ayah has nothing to do with the subject of the plurality of Ijtihaad.

Eğer ayetin ‘âmm (genel) olduğu, dikkate alınanın da ‘lafzın genelliği, sebebin özgüllüğü değil’ olduğu söylenirse, buna şöyle cevap veririz: ‘Genellik, hakkında indiği konunun ötesine geçmez.’ Ayet, yalnızca inançlardaki çelişki hakkında geneldir, başka bir konuda değil. Bu bir açıdan böyledir. Başka bir açıdan ise onların anlayışı, içtihatta ihtilafa izin veren hadislerle çelişir. Üçüncü bir açıdan ise onların anlayışı, onlardan ayrılmanın dinden ayrılmak anlamına geldiğini ifade eder.

If it is said that the ayah is ‘aamm (general), and what is considered is ‘the generality of the wording and not the specificity of the cause’, we respond by saying that; ‘the generality does not go beyond the subject for which it was revealed’. It is general regarding the contradiction in beliefs and nothing else. This is from one perspective. From another perspective, their understanding contradicts the ahadith that permit difference in Ijtihaad. From a third perspective, their understanding means that separation from them is separation from the deen.

İkinci ayet hakkında: "Muhakkak ki dinlerini parçalayıp fırkalara bölünenler – (ey Muhammed ﷺ) sen onlarla hiçbir şekilde ilgili değilsin. Onların işi yalnızca Allah'adır; O da yaptıkları şeyi kendilerine bildirecektir." [TMQ 6:159] İbn Kesîr şöyle dedi: [Mücâhid, Katâde, ed-Dahhâk ve es-Süddî şöyle dedi: "Bu ayet Yahudiler ve Hristiyanlar hakkında indirilmiştir."] Âişe (r.a.) şöyle rivayet etti: Allah'ın Resûlü ﷺ ona şunu söyledi:

As for the second ayah; “Verily, those who divided their religion and break up into sects, you (O Muhammad􀁕) have no concern in them in the least. Their affair is only with Allah, Who then will tell them what they used to do.” [TMQ 6:159] Ibn Katheer said; [Mujahid, Qatadah, ad-Dahhaak and as-Suddi said; ‘This ayah was revealed regarding the Jews and Christians.’ ‘A’ishah 􀁗 narrated that the Rasool of Allah 􀁕 told her:

“Onlar bid‘at ehli ve fırkalardır (bölücülerdir); milel (farklı dinler) ve nihal (farklı inançlar) ehli gibi, heva (nefsani istek) ve sapkınlık ehli fırkalardır. Allah (SWT), Elçisi ﷺ'i onların üzerinde bulundukları durumdan berî kılmıştır. Hamza ve el-Kisâî'nin kıraatinde, Ali b. Ebî Tâlib'in şu ayet hakkında söylediği nakledilmiştir:

“They are the people of Bid’ah (innovation) and they were shi’ah (factions)” ie sects like the people of milal (different religions) and nihal (different creeds), whims and misguidance. Allah 􀀬 cleared His Messenger 􀁕 from what they were upon. In the reading of Hamzah and al-Kasa’i, that ‘Ali b. Abi Talib said regarding the ayah:

"Şüphesiz dinlerini parçalayanlar" — yani kendilerine emredilen dini terk edenler, ki bunlar Yahudilerle Hristiyanlardır; "Sen (ey Muhammed ﷺ) onlarla hiçbir şekilde ilgili değilsin." El-Beydavî der ki: [yani bölünüp parçalandılar; bunlardan kimi iman etti, kimi inkâr etti ve bu yüzden birbirlerinden ayrıldılar.] Şüphesiz inanç konusundaki ihtilaf, furû' (fer'î hükümler) konusundaki ihtilaftan farklıdır.

‘Verily, those who divided their religion’ ie they abandoned their religion with which they were enjoined, and they are the Jews and Christians; ‘You (O Muhammad 􀁕) have nothing to do with them in the least.’] Al-Baydawi says: [ie they became divided, so some of them believed and some disbelieved and they split up over this.] Indeed, disagreement in the beliefs is different from the furu’ (rules).

Akaid konusunda, bu delillerde ve daha birçok delilde ihtilaf yasaklanmıştır; Yahudilerin ve Hristiyanların yaptığı gibi olmamak için. Onlar peygamberleri hakkında ihtilafa düştüler, dinlerini bırakıp bid'at ve batıla uydular ve mezhepler, yani milel ve nihal haline geldiler.

Regarding beliefs, the disagreement in these evidences and many others has been forbidden, so that we do not become like the Jews and Christians, who differed over their Prophets and left their deen to follow bid’ah (innovation) and falsehood, and became sects, ie milal and nihal.

Bu, Allah'ın 􀀬 şu sözüyle açıklanmaktadır:

This is explained by the saying of Allah 􀀬:

"Ama onlar ihtilaf ettiler; kimi iman etti, kimi de inkâr etti." [TMQ 2:253].

“But they differed - some of them believed and others disbelieved.” [TMQ 2:253].

Bu nedenle konu, îmân ve küfür meselesidir. Fürû' (ameli hükümler) konusunda ise metnin ve anlamının içinde, ancak dışında değil, farklı anlayışlara izin veren pek çok delil bulunmaktadır. Bu husus, İslâm âlimleri arasında zorunlu bilgi olarak bilinmektedir. İnanç konusunda ihtilafı yasaklayan delilleri, Şer'î hükümlere dayandığı sürece grupların çokluğunu yasaklamanın kanıtı olarak kullanmak, fazlasıyla basit ve saf bir yaklaşımdır.

Thus, the subject is one of Imaan and Kufr. As for disagreement in the furu’ (the rules) there are numerous evidences that permit different understandings within the text and its meaning but not outside it. This matter is known by necessity by the Muslim scholars. It is too simplistic and naive to use the evidences prohibiting disagreement in beliefs as a proof for the prohibition of plurality of groups, as long as these groups are based on the Shar’ee rules.

Delillere gelince:

As for the evidences:

“Ümmet toplu iken onun işini bölmek isteyen kimse, kim olursa olsun, kılıçla vurun; zira kusurlar ve hatalar olacaktır.” Ve “Bölen kimse bizden değildir.” Ve “Allah'ın Resulü ﷺ bizi çağırdı ve biz ona biat ettik; bizden, işitmeyi ve itaat etmeyi, istekle de isteksizle de, zorluk anında ve kötü durumlarda da kabul etmemizi gerektiren bir biat aldı; ve açık bir küfür (küfr-ü bվah) görmedikçe yöneticilerle tartışmayacağız.”

“There will be flaws and faults, so whosoever wanted to divide the matter of this Ummah while she is gathered, strike him with the sword, whoever he may be.” And “Whosoever divides is not one of us.” And “The Rasool of Allah 􀁕 called us and we gave him our bai’ah, so he said that he would take from us a bai’ah that entails us to hear and obey, willingly or unwillingly, in case of hardship and in evil circumstances; and that we would not dispute with the people in authority, unless we witness a kufr buwah (flagrant act of disbelief)

…Allah'ın 􀀬 bizim için delil koyduğu bu hususlar için." Bu deliller Halife, ona verilen bey'at, ona itaat ve açık küfür gösterdiği durum dışında ona isyan etmenin yasak olması ile ilgilidir.

for which we have proof from Allah 􀀬.” These evidences are related to the Khaleefah, his bai’ah, obedience to him and the prohibition of rebelling against him, except in a situation where he manifests open kufr.

"Bu Ümmetin birliğini bölmek isteyerek onunla savaşmaya gelen biri olursa, kim olursa olsun kılıçla vurulsun." Bu deliller, Müslümanlardan bir grubun konusuyla yakın ya da uzak hiçbir ilgisi yoktur. Bu grup Halife'nin hükümlerini almaz ve onu temsil etmez; yalnızca Halifeliği kurmaya ve onu hesaba çekmeye çalışır.

If someone comes to fight him, wishing to divide the unity of this Ummah, then let him be struck with the sword, whoever he is. These evidences have no connection, whether close or remote, to the subject of the group from the Muslims. The group does not take the same rules of the Khaleefah nor does it represent him, rather it only works to establish the Khaleefah and account him.

"El-yedu’llahi ma’a’l-cemaa” hadisi ile “Cemaat rahmettir, ayrılık azaptır” hadisinin, grupların çoğulluğunun yasaklanmasıyla hiçbir ilgisi yoktur. Müslümanlar, Müslüman topluluğun ya da Müslümanlardan bir grubun gölgesinde yaşadıkça rahmeti hissedeceklerdir. Ayrılık ve bölünmeye gelince, bu durum Şeytan’ın Müslümana yaklaşmasına imkân verir; bu konuda Resulullah ﷺ’in şu sözü geçerlidir:

The ahadith “The hand of Allah is with the jama’ah.”, and the hadith, “The jama’ah is mercy, and division is torment”, have nothing to do with prohibition of plurality of groups. Muslims will feel the mercy, living under the shadow of the Muslim community or a group from the Muslims. As for the separation and division, it enables Shaytan to get closer to the Muslim, upon which the following saying of the Messenger 􀁕 applies:

"Gerçekten kurt, yalnızca sürüden ayrılmış koyunu yer." Bu, cezayı ima eder. Bu iki hadisin ne mantûk (lafzî anlam) ne de mefhûm (ima edilen anlam) kısmında, İslâmî çalışmayı Allah'ın hükmünü kurmak için birleştirmenin farz olduğuna dair bir işaret yoktur.

“Indeed, the wolf only eats the straying sheep.” This implies the punishment. There is nothing in the mantuq (wording) or mafhum (meaning) of these two ahadith that indicates the obligation of uniting the Islamic work to establish the rule of Allah 􀀬.

Bu, çoğulculuğu (grup çokluğunu) yasaklamak için kullanılan Şer'î delillerdir ve bunların hiçbiri aktarılan konuya uygulanmaz.

These are the Shar’ee evidences that are used to prohibit plurality of groups, and none of them apply to what has been cited.

Akıl yoluyla ileri sürülen gerekçelere ve birden fazla grubun bulunmasının olumsuz etkilerine gelince, bunların hiçbiri bir şeyi engellemez, yasaklamaz veya zorunlu kılmaz. Engelleyen, yasaklayan ve zorunlu kılan yalnızca Şer'î hükümdür. Kötü durum olduğu gibi anlaşılır ve özü tam olarak kavranır. Ardından, bu durumla başa çıkmak için zorunlu kılan veya yasaklayan delilleri elde etmek üzere Şer'î hükme başvururuz. Dolayısıyla gerçeklikten herhangi bir Şer'î hüküm çıkaramayız.

As for the rational justifications that have been mentioned, and the negative effects of having many groups; none of this prevents, prohibits or obliges anything. Rather what prevents, prohibits or obliges is only the Shar’a. The bad reality is understood as it is and its essence is understood precisely. Then we go to the Shar’a to get the evidences, which oblige or prohibit, for treating this reality. Hence, we cannot take any Shar’ee rules from the reality.