Âlemlerin Rabbi olan Allah'a hamd olsun; peygamberlerin ve resûllerin sonuncusu, âlemlere rahmet olarak gönderilen Muhammed el-Emîn'e, ailesine, ashabına ve kıyamet gününe kadar onlara ihsanla uyanlara salât ve selâm olsun. Bundan sonrası:

Praise be to the Lord of the worlds, and peace and blessing be upon the seal of the Prophets and Messengers, the one sent as a mercy to the worlds; Muhammad al-Ameen, and on his family, companions and those who followed him with Ihsaan until the Day of Judgement. As for what follows:

Bu kitap, “İslam’a Davet” (Ed-Da‘vetu ilâ’l-İslâm), İslam dünyasında sunulan en önemli konulardan birini ele almaktadır. Bu konu geniş, birçok dalı olan ve hassas bir konudur. Zemini engebeli ve pürüzlü olan bir konudur. Geçmişteki âlimler ve müctehidler - Allah onlardan razı olsun - bu konuyu, ibadetler (ibadât), muamelat (toplumsal işlemler), evlilik ve miras gibi diğer konularda yaptıkları gibi geniş biçimde ele almamışlardır. Onların “İslam’a davet” konusunda tartıştıkları başlıca kısım, “marufu emredip münkerden nehyetme” ve bireysel davet etrafında dönmüştür. Bunun sebebi, İslam Hilafetinin kökünden sökülüp atılacağı, İslam devletinin yok edileceği, İslam Şeriatının askıya alınacağı ve İslam topraklarının Darü’l-İslam’dan Darü’l-küfre dönüşeceği ihtimalinin aklına gelmemiş olmasıdır. Eğer böyle bir şey aklına gelmiş olsaydı, buna cevap ve çözüm sunamazlardı; çünkü müctehid, beklenen veya varsayılan meseleleri değil, gerçek meseleleri çözer.

* This book, “The Da’wah to Islam”, deals with one of the most important subjects presented in the Islamic arena. This subject is wide, with many branches, and delicate. It is a subject whose terrain is rugged and not smooth. The Alimmah (scholors) and mujtahidoon from our past - may Allah be pleased with them - did not discuss it at great length as they did with other topics, such as the ‘ibadaat (ritual worships), mu’amalaat (societal transactions), marriage and inheritance etc. The major part they discussed in the subject of, “the call to Islam” revolved around “enjoining the ma’roof (good) and forbidding the munkar (evil)” and around the individual da’wah. This is because it did not occur to them that the Islamic Khilafah would be uprooted, the Islamic state would be destroyed, the Islamic Sharee’ah would be suspended and that the Islamic lands would be transformed from dar al-Islam (the domain of Islam) to dar al-kufr (domains of kufr). If any such thing did occur to them, then they would not be able to present answers and solutions to it, because the mujtahid solves real issues and not issues that are expected or assumed.

Bu nedenle bu kitap, konuya yalnızca katkı sağlamaktadır. Kendisinin eksiksiz ve kapsamlı olduğunu iddia etmiyoruz. Ancak bu kitap, bu konuyu kâfirlerin keyfî tutumlarından, yönsüzlüğünden, aşırılıklarından ve körü körüne taklitlerinden alıp doğru İslamî Şer'î temellere oturtmaya yönelik ciddi bir girişimdir. * Kitap, İslam'a davet konusunu ele alırken, davetin yükümlülüklerinden ve mendubatından (teşvik edilen davranışlardan) ziyade davet yöntemine odaklanmaktadır. Bunun nedeni, bugün bu yönteme dair bilgiye sahip olmaya duyulan ihtiyacın, diğer tüm yönlerin önüne geçecek ölçüde acil ve önemli hale gelmiş olmasıdır.

Therefore, this book merely contributes to the subject.We do not claim that it is complete and comprehensive. However, it is a serious attempt to relocate this subject from the whims, wilderness, extravagance and blind imitation of the Kuffar to the correct Islamic Shar’ee foundations. * In discussing da’wah to Islam the book concentrates more on the methodology of da’wah than its obligations and mandubaat (recommended actions). This is because the need today to have knowledge of this methodology has become most pressing and important, superseding all other aspects.

Kitap, bugünkü İslam davetinin omurgasını temsil ettiği için, "İslami Halifeliği kurmanın davet yöntemi" üzerinde daha çok durmaktadır. Bugün, İslam devletinin var olmadığı bu koşullarda, kendisinin merkezine ve dikkat odağına İslam devletinin kurulmasını koymayan her davet, parçalı veya sapkın bir davettir.

The book concentrates more on the “method of da’wah to establish the Islamic Khilafah” because this aspect represents the backbone of the da’wah to Islam today. Today, under these circumstances where the Islamic state does not exist, every call that does not make the establishment of the Islamic state its pivot and the centre of its attention, is a partial or deviant call.

* Kitap yalnızca "İslam'a davet"e odaklandığında ve özellikle "İslam Hilafeti'ni kurmak için davet yöntemi" olmak üzere "davetin yöntemi" üzerinde yoğunlaştığında, bu, bu kitabın tartışma konusu olmamakla birlikte kısaca sunulan temel İslami esaslardan kaynaklanır. Örneğin:

* When the book focuses only on the ‘da’wah to Islam’ and concentrates on the ‘method of the da’wah’, especially the ‘method of da’wah to establish the Islamic Khilafah’, it emanates from the fundamental Islamic premises which, although not the subject of discussion of this book, are, however, briefly presented. For example:

1 - İslam'da İslami 'Akide'nin (inanç esasları) açıklığı ve saflığı, İslam'daki en önemli meseledir.

1 - The Islamic ‘Aqeedah (creed) in its clarity and purity, is the most important issue in Islam.

2 - İslam akaidinin esaslarında zann (varsayım) ya da en az zann yetmez; aksine bunların kat'i (kesin ve kararlı) olması gerekir. Bu konuda taklit (körü körüne uyma) caiz değildir; aksi halde Müslümanlar hurafeyi benimsemiş ve aldatmacaya başvuranlara uymuş olurlar.

2 - In the pillars of the Islamic ‘Aqeedah, it is not enough to have zann (speculation) or least amount of zann, rather they must be qata’i (definite and decisive). It is not allowed to have taqleed (imitation) in it, otherwise the Muslims will end up taking superstition and follow those who practise deception.

3 - Akîde ile ilgili (imanın esaslarının çevresindeki/teferruattaki) düşüncelerde en az miktarda zann yeterlidir ve bu konuda da, şer'î hükümlerde olduğu gibi, taklide izin verilir.

3 - In the thoughts relating to the ‘Aqeedah (peripheral branches to the pillars) it is sufficient to have the least amount of zann, and taqleed is allowed in this matter, the same as it is in the Shar’ee rules.

4 - Şer'i hükümler yalnızca şer'i delillerinden alınır; bunlar: Kur'an, Sünnet, Sahabe'nin icması ve şer'i bir metinde gelmiş şer'i bir illete (ilahi illete) dayanan kıyastır. Hükmü delilinden çıkaran yalnızca âlim olan müctehiddir. Mükallit (taklit eden) ise takip ettiği müctehidin sözünü doğru anlamakla yükümlüdür.

4 - The Shar’ee rules are taken from their Shar’ee evidences only and they are: the Qur’an, Sunnah, ijmaa’ (consensus) of the Sahabah and qiyas (analogical deduction) based on a Shar’ee ‘illah (divine reason) which has come in a Shar’ee text. The one who deduces the Shar’ee rule from its evidence is the learned mujtahid only. The muqallid (follower) is obliged to make sure he has understood the statement of the mujtahid he follows properly.

5 - Yükümlülükler çoğalıp Müslüman için hepsini yerine getirmesi güç ve zor hale geldiğinde, onu bütün bunları yapamaz duruma getirdiğinde, en büyük yükümlülüğü öncelemesi gerekir (bu, Şer'i delillere göre olmalıdır, nefsin istek ve kişisel takdirine göre değil).

5 - When the obligations become numerous and difficult for the Muslim such that he is unable to undertake them all, he is required to give preference to the greatest obligation (according to the Shar’ee evidences and not according to whims and personal descretion).

* Müslümanlar doğal durumlarında olduklarında, yani İslam Hilafeti'nin var olduğu yerde, İslam davetinin içeride taşınması, iyiliği emretmek ve kötülüğü yasaklamak ile İslam devleti içinde yaşayan gayrimüslimleri İslam'a girmeye davet etmek şeklinde kendini gösterir. Davetin dışarıda taşınması ise, gayrimüslimleri açık delil ve kesin kanıtla İslam'a girmeye davet etmek şeklinde kendini gösterir; bu da Halife uygun gördüğünde Cihad yoluyla yapılır.

* When the Muslims are in their natural situation, ie where the Islamic Khilafah exists, carrying of the Islamic da’wah internally would be represented in enjoining the ma’roof and forbidding the munkar and inviting the non-muslims who live inside the Islamic state to embrace Islam. Carrying the da’wah externally would be represented in inviting the non-muslims, with proof and decisive evidence, to embrace Islam; and this will be done through Jihaad when the Khaleefah deems it appropriate.

Müslümanların doğal olmayan bir durumda bulunduğu, yani Hilafetin var olmadığı durumda, İslami davetin taşınması, bu Hilafetin kurulmasına yönelik çalışmaya içeriye dönük olarak odaklanacaktır. Maruf'u emretme ve münkerden nehyetme; ıslah çalışması olan bu iş ile gayrimüslimlere İslam'ı kabul etmeleri için yapılan davet ise devam edecek, ancak daha az bir derecede olacaktır. Çünkü Müslüman topraklarda İslam Şeriatını uygulayan bir İslam devleti bulunmadığında, o topraklar dârü'l-küfür haline gelir.

As for when the Muslims are in an unnatural situation, ie where the Khilafah does not exist, carrying the Islamic da’wah would be focused internally on the work to establish this Khilafah. As for enjoining the ma’roof and forbidding the munkar, which is a work of reform, and the da’wah to non-muslims to embrace Islam, this will continue but to a lesser degree. This is because when there is no Islamic state in the Muslim lands implementing the Islamic Sharee’ah, then the lands become dar alkufr.

Bu durumda münkerat normal hale gelir, dolayısıyla ıslahı amaçlayan kısmi eylem yetersiz ya da etkisiz kalır. Bu noktada yükümlülük, küfür sistemini yıkan ve İslam sistemini kuran radikal dönüştürücü eylem haline gelir. İslam Hilafeti bulunmadığında da İslam davetini Müslüman topraklarının dışına taşımak, gayrimüslimleri İslam'a girmeye davet etmek olarak temsil edilir.

In such a case munkaraat become the norm, so the reformatory partial action becomes insufficient or ineffective. The obligation then becomes the radical transformative action, which destroys the system of kufr and establishes the system of Islam. As for carrying the Islamic da’wah outside the Muslim lands when the Islamic Khilafah does not exist, it is represented by the da’wah to non-muslims to enter into Islam.

Bu durum, İslam dışı düşüncelerin çürüklüğünü ortaya koymak amacıyla onlara saldırmada ve İslam topraklarının dışında yaşayan Müslümanların çabalarını İslam topraklarında İslami Hilafet'in kurulmasına yardımcı olmak üzere harekete geçirmede kendini gösterir.

This manifests in attacking the non-islamic thoughts to demonstrate their fallacy, and mobilising the efforts of the Muslims living outside the Islamic lands to assist in the establishment of the Islamic Khilafah in the Islamic lands.

Şüphesiz, "İslam'a davet" konusunu ele alan her kitabın, bu davetle ilgili temel kuralları, örneğin aşağıdakileri, ele alması gerekir:

* Indeed, any book that addresses the subject of ‘da’wah to Islam’ is supposed to deal with the basic rules relating to this da’wah, such as the following:

Bugün Hilafeti kurma çalışmasının farz-ı ayn (bireysel bir farz) olması, bu işin azami gayret ve en yüksek hızla yürütülmesi gerektiği gerçeği.

1 - The fact that the work to establish the Khilafah today is fard ‘ayn (an individual obligation), undertaken by expending the utmost energy and with the greatest speed.

2 - Bu işin bir grup içinde yapılması gerektiği ve bireysel olarak üstlenilmesinin yeterli olmadığı.

2 - The fact that this work must be in a group, and it is not enough to undertake it individually.

3 - Bu grubun, sözüne itaat edilen bir emirinin (lideri) olması gerektiği ve onun Şer'î yetkilerinin sınırlarının açıklanması.

3 - The fact that this group must have an ameer (leader) who is obeyed along with a clarification of the limits of his Shar’ee powers.

4- Bu grubun erkekleri ve kadınları kapsaması, çünkü davet görevini yerine getirmek ikisi için de farzdır.

4- The fact that this group includes men and women, because carrying the da’wah is obligatory on both of them.

5 - Bu grubun bağının İslami Akide ve İslami düşünceler olması.

5 - The fact that the bond in this group is the Islamic ‘Aqeedah and the Islamic thoughts.

6 - Grup, görevini yerine getirmek için gerekli olan her şeyi İslami düşüncelerden, hükümlerden ve görüşlerden benimsemek zorundadır ve bağlılığını şahıslara değil, düşüncelere yapmalıdır.

6 - The group is obliged to adopt from the Islamic thoughts, rules and opinions everything it needs to undertake its task, and to make allegiance to the thoughts and not to personalities.

7 - Grup siyasi olmak zorundadır, çünkü çalışması siyasi niteliktedir; yani İslami Hilafeti kurmak için iktidarı almaktır.

7 - The group must political, because its work is political, which is taking the power to establish the Islamic Khilafah.

8 - Bu grubun çalışmasının entelektüel olması ve şiddet kullanmaması gerçeği. Çünkü bu, genel bilinç temelinde kamuoyu oluşturulduktan sonra, iktidarı ümmet aracılığıyla ele geçirmeye yönelik bir çalışmadır.

8 - The fact that the work of this group is intellectual; and is not the use of violence. This is because it is a work to take the power via the Ummah, after generating the public opinion based on general awareness.

9 - Bu grubun mevcut küfür rejimlerinde iktidarı paylaşmasının yasaklanması.

9 - The prohibition for this group to share power in the current kufr regimes.

10 - Bu grubun mevcut küfür sistemlerinden hiçbirine bağımlı olmasının yasak olması. Bu tür sistemlerden mali yardım veya başka bir destek almak da bir bağımlılık türüdür.

10 - The prohibition for this group to be dependent on any of the current kufr systems. Receiving financial assistance or other aid from such systems is a type of dependence.

* Benzer şekilde, İslam'a da'vet konusunu ele almaya koyulan her kitap, bu da'vetin nasıl yürütüleceğini gösteren hükümleri de ele almak zorundadır; örneğin şu konular gibi:

* Similarly, it is incumbent on any book that embarks on discussing the subject of da’wah to Islam, to deal with the ahkaam (rules) which demonstrate the way this da’wah is undertaken, such as the following matters:

1 - Pratik ilke; yani eylem plansız yapılmamalı, aksine ondan önce bir düşünce gelmelidir. Bu düşünce varsayıma dayanmamalı, aksine gerçekliğin algılanmasından doğmalıdır. Eylemle birleşen bu düşünce bir amacın gerçekleştirilmesi için olmalıdır. Bu amaç, eylem ve düşünce, hepsi İslam'dan türetilmiş olmalıdır. Nihai hedef, İslami akide üzerine iman esasına dayanarak Allah'ın rıdvanına (hoşnutluğuna) ermektir. Bu, da'vet taşıyıcısını imanın atmosferinde tutar. Aynı zamanda ona teşvik sağlar ve onu kontrol altında tutar.

1 - The practical principle; that is, the action should not be improvised, rather it has to be preceded by thought. This thought must not be hypothetical; rather it should result from sensation of the reality. This thought combined with this action must be for the purpose of achieving an objective. This objective, action and thought must all be derived from Islam. The ultimate goal is to attain the ridwan (pleasure) of Allah based on the belief in the Islamic ‘Aqeedah. This keeps the da’wah carrier in the atmosphere of Imaan. At the same time this gives him incentives and keeps him under control.

2 - Üslup ile yöntem arasındaki ayrım. Tarîka (yöntem), kıyamet gününe kadar sabit kalan Şeriat hükümleridir. Üsluplara gelince, bunlar mübahtır.

2 - The distinction between the style and method. The tareeqah (method) is the Sharee’ah ahkaam (rules), which are constant until The Day of Judgement. As for the usloob (styles), they are mubah (permitted)

davetçinin seçtiği, duruma ve koşullara uygun eylemler.

actions selected by the da’wah carrier, which suit the circumstances and situation.

3 - Siyasi gerçeklik bilgisi, tıpkı ahkâm-ı şer'iyye bilgisi gibi gereklidir. Bunun nedeni, hüküm-i şer'iyyenin uygulanmasının hem bu hükmün bilgisini hem de onun manatını (yani hükmün kendisi için geldiği gerçekliği) gerektirmesidir. Eğer şer'i hükmü biliyor, ama manatını bilmiyorsak, bu hükmü uygulayamayız. Uygulamaya kalkarsak, hatâ etmiş oluruz; çünkü onu kendi gerçekliği dışındaki bir şeye uygulamış oluruz. Sistemi yıkmaya ve iktidarı almaya çalışan kimsenin, siyasi gerçekliği yalnızca yerel olarak değil, bölgesel ve uluslararası düzeyde de yeterince kavraması gerekir.

3 - Knowledge of the political reality is necessary just like knowledge of the ahkaam shari’ah. That is because the application of the hukm Shar’ee requires knowledge of the hukm Shar’ee and of its manaat (the reality for which the rule has come). If we know the Shari’a rule but are ignorant of its manaat, then we will be unable to apply this rule. If we try to apply it, we would make a mistake because we would apply it to other than its reality. The one who works to demolish the system and take power must have sufficient comprehension of the political reality, not only locally but also regionally and internationally.

4 - Hilafeti kurmak ve iktidarı ele geçirme çalışması, sanıldığı gibi yalnızca güç sahipleri ve yetki elinde tutanlar aracılığıyla yapılamaz. Bilakis, da'vet önce insanlar arasında iletilmelidir. Da'vet kültürel aşamayı geçip Ümmetle etkileşim aşamasına ulaşıp bu etkileşimde başarılı olduğunda ve genel farkındalıktan doğan bir kamuoyu Ümmet içinde oluştuğunda, kutlah (parti) güç sahiplerinden ve yetki sahiplerinden Nusrah (destek) talep etmeye başlar.

4 - The work to take the authority and establish the Khilafah cannot be through the people of power and those who hold the authority alone, as some would think. Rather, the da’wah must be conveyed first amongst the people. Once the da’wah passed the cultural stage to the interaction stage and succeeded in the interaction with the Ummah, and a public opinion emanating from the general awarenes was generated in the Ummah, the kutlah (party) starts to seek the Nusrah from the people of power and those who hold authority.

5 - Şeriat, davetin taşınmasında birden fazla kutlaya, gruba veya partiye çalışmasına izin verir. Şart, bunların akide ve şeriat açısından İslam'ın temeli üzerine kurulmuş olmalarıdır.

5 - The Shar’a allows more than one kutlah, group or party to work in carrying the da’wah. The condition is that they are established on the basis of Islam in terms of the ‘Aqeedah and Sharee’ah.

6 - Eğer birden fazla İslami grup mevcutsa, bunlar adaab al-ikhtilaaf'ı (ihtilaf adabı) açıklayan Şer'i kurallara uymakla yükümlüdür. Bir Müslüman, bir görüş konusunda başka bir Müslümana muhalefet ettiği için onu küfür veya haddi aşmakla suçlaması caiz değildir; yeter ki bu ihtilaf meşru içtihadın sınırları içinde olsun. Şer'i bir delili olan, güçlü ya da zayıf, veya shubhat ad-daleel (delil benzeri bir dayanak) taşıyan her görüş meşru bir görüştür. Görüşü ya da onu savunan kişiyi itibarsızlaştırmak caiz değildir. Bilakis, bir delil zayıf olduğunda ya da delil benzeri bir dayanağa sahip olduğunda söylenmesi gereken şey, görüşünün yanlış veya zayıf olduğu, onunla yapılacak tartışmanın ise en güzel şekilde, ispat ve delille yapılması gerektiğidir. Görüşün Şer'i bir delili veya delil benzeri bir dayanağı yoksa, o zaman bu İslami olmayan bir görüş (yani küfür olan bir görüş) olur. Bu durumda bu görüşe karşı çıkmak ve bu görüşü savunan kişiyi küfür bir görüş taşıdığı konusunda uyarmaktan başka çare yoktur (her ne kadar küfür bir görüş taşıyan kişi her zaman kâfir olmasa da).

6 - In the event that more than one Islamic group exists, they are obliged to adhere to the Shar’ee rules that explain adaab al-ikhtilaaf (the etiquette of disagreement). It is not allowed for a Muslim to accuse another Muslim of kufr or transgression simply because he disagreed with him regarding an opinion, as long as this disagreement was within the confines of legitimate Ijtihaad. Any opinion that has a Shar’ee evidence, strong or weak, or if it has shubhat ad-daleel (a semblance of an evidence) is a legitimate opinion. It is not allowed to discredit the opinion or the one who espouses it. Rather what should be said in the event of an evidence being weak or even having a semblance of an evidence, is that your opinion is mistaken or weak and the discussion with him should be in the best possible manner with proof and evidence. As for when the opinion has no Shar’ee evidence, or a semblance of an evidence, then it will be an unislamic opinion (ie an opinion of kufr). There is no option then other than to attack this opinion and warn the one whom espouses it of carrying a kufr opinion (though the one who carries a kufr opinion is not always a Kaafir).

7 - Hiçbir kimsenin zorlamasıyla değil, kendi istekleriyle İslam Şeriatı'nı askıya alan ve başka kanunlar koyan yöneticiler, oruç tutsalar, namaz kılsalar ve hac yapsalar, kendilerini Müslüman olarak adlandırsalar bile, çoğunlukla kâfirdirler.

7 - The rulers who suspend the Islamic Sharee’ah and legislate other laws without being forced by anybody to do this, are mostly Kuffar, even if they fasted, prayed and performed Hajj and claimed to be Muslims.

Bunun nedeni, İslam'ın hükmü yerine küfrün hükümlerini tercih etmiş olmalarıdır.

That is because they preferred the laws of kufr to the law of Islam.

Ancak, eğer onlar İslam Şeriatının en iyi kanun olduğuna inanıyorlarsa ve onu kendi keyfî arzuları yüzünden geçici olarak askıya aldılarsa, bu konuda onlar kâfir değil, zalim (günahkâr) durumundadırlar. Bu nedenle, davet taşıyıcılarının veya herhangi bir Müslümanın onları onaylaması, desteklemesi ya da hatta onlar hakkında sessiz kalması caiz değildir; çünkü şu şerefli hadise uyulması gerekir: "Sizden kim bir münkeri görürse, onu eliyle değiştirsin. Buna gücü yetmezse, diliyle değiştirsin. Buna da gücü yetmezse, kalbiyle buna buğz etsin. Bu, imanın en zayıf derecesidir." * İslam'a davet konusunu ele alan bir kitap, Resûlullah ﷺ'in İslam'a davetteki örnekliğine uymanın, aşağıdaki hususlara riayet edilmesini gerektirdiğine dikkat çekmelidir.

However, if they believe the Sharee’ah of Islam is the best law and they suspended it temporarily due to their own whim, they are transgressors and not disbelievers in this respect. That is why it is not allowed for the da’wah carriers or for any Muslim to declare his approval of them or support them or even to remain silent about them, acting upon the noble hadeeth; “Whosoever sees a munkar let him change it with his hand. If he is not able to do that then let him change it with his tongue, and if he is not able to do that then let him hate it with his heart. And that is the weakest of Imaan.” * A book discussing the subject of da’wah to Islam is supposed to draw attention to the fact that emulating the Rasool of Allah in da’wah to Islam obliges that the following issues are observed:

1 - Resul, kâfirleri İslam'a davet ederdi. 2 - Resul, şer'î hükümler henüz tamamen indirilmemişken da'veti yapardı. Oysa şimdi bütün hükümler önümüzdedir. Bu demektir ki, Mekke'de Resul'ün, henüz indirilmediği için, amel etmediği hükümler vardı; ama bizim onlara amel etmemiz farzdır. Onun amel ettiği, fakat sonradan neshedilen hükümler de vardır; bu hükümler bizden istenmez. Örneğin, Mekke'de savaş caiz değildi, şimdi ise caizdir (savunma amaçlı savaş, İslam Devleti olmasa bile, bugün farzdır; çünkü bu, yalnızca halifeye bırakılmış bir mesele değildir). Mekke'de da'veti taşımak yalnızca Resul'e farzdı; Sahabe'ye (r.a.) ise yalnızca müstehap (tavsiye edilen) idi, zira onlar ancak kadınların biatı olan bey'atü'n-nisâ ile ona biat etmişlerdi. Bu durum, Evs ve Hazrec kabilelerinin el-Akabe'deki ikinci biatı verdiklerine kadar sürdü. O tarihten sonra da'veti taşımak yalnızca Resul'e değil, Müslümanlara da farz oldu. Neshedilen hükümlere gelince, bunun örneği Mekke'den Medine'ye hicrettir; bu, farz idi. Mekke'nin fethinden sonra farziyeti sona erdi.

1 - The Messenger used to invite Kuffaar to enter Islam. As for 2 - The Messenger used to make da’wah when the Shar’ee rules had not yet been completely revealed. As for now, we have all the rules before us. That means there were rules that the Messenger did not act upon in Makkah, because they had not been revealed, but we are obliged to act upon them. There are rules that he used to act upon, but later on were abrogated, so these rules are not required from us. For example, fighting was not lawful in Makkah and now it is lawful (the defensive fighting is fard today, even if there is no Islamic State, because it is not entrusted with the Khalifah only). Carrying the da’wah in Makkah was obligatory on the Messenger only, as for the Sahabah (.a.) it was mandoob (recommended) only, for they had only pledged to him the bay’atun nisaa (the pledge of women). That situation continued until the Aws and the Kazraj tribes gave the second pledge of al-’Aqabah. Since that time carrying the da’wah became obligatory on the Muslims and not just on the Messenger . As for what has been abrogated, it is like the Hijrah (migration) from Makkah to Madinah, which was obligatory. After the conquest of Makkah it ceased to be obligatory.

3 - Buna göre, eylemlerin Mekke dönemine ait eylemler ve Medine dönemine ait eylemler olarak sınıflandırılması, sırasıyla bireylere bırakılan eylemleri ve yöneticiye (Halife'ye) bırakılan eylemleri göstermektedir. Yöneticiye özgü bazı eylemler vardır; ne bireyler ne de gruplar hadleri uygulamak, fetih amacıyla savaş başlatmak ya da ateşkes antlaşmaları yapmak gibi eylemleri üstlenir. Bireylerin ise hem Darü'l-İslam'da hem de Darü'l-Küfr'de üstlendikleri bazı eylemler vardır; örneğin ibadetler, ahlak, yiyecekler (mat'umat) ve giyecekler (malbusat) gibi.

3 - Accordingly, the classification of actions into actions of the Makkan stage and actions of the Madinan stage, indicate the actions entrusted with the individuals and the actions entrusted with the ruler (the Khaleefah) respectively. There are certain actions that are specific to the ruler; neither the individuals nor the groups undertake actions such as executing the hudood (penal code), initiating the war for conquest or concluding ceasefire treaties. There are certain actions that the individuals undertake, whether in dar ul-Islam or in dar al-kufr such as ‘ibadaat (worships), akhlaaq (morals), mat’umaat (foodstuffs), malboosaat (clothing)

ve muamelat (alışverişler). Bireylerin ve yöneticinin (Halife'nin) yaptığı başka türden eylemler de vardır; örneğin cami inşa etmek, marufu emretmek, münkeri yasaklamak veya kesin delillerle davet (da'vet) görevini yerine getirmek gibi.

and mu’amalaat (transactions). There are other types of action undertaken both by the individuals and the ruler (the Khaleefah), such as building mosques, enjoining the ma’roof, forbidding the munkar or carrying the da’wah through the decisive proofs.

* Davetin taşıyıcılarının karşılaştığı bir mesele vardır; bu mesele, İslam Hilafetinin kurulması gibi belirli bir hedefin gerçekleştirilmesiyle ilgili olduğunda ortaya çıkar. Şöyle ki: bu hedefin gerçekleşmesinin belirli bir süre sınırı var mıdır (örneğin on, yirmi veya otuz yıl) yoksa böyle bir sınırı yok mudur? Bundan iki mesele doğmaktadır. Birincisi: bu işin niteliği (yani Akide ve Şeriat üzerine kurulu bir devletin kurulması) nedir?

* There is an issue that faces the carriers of the da’wah to Islam, when the matter relates to realising a specific aim such as the establishment of the Islamic Khilafah. That is: does the achievement of this aim have a defined time limit (ten, twenty or thirty years for example) or does it not have a time limit? Two issues arise from this. Firstly; is the nature of this work (ie establishment of a state based on the ‘Aqeedah and Sharee’ah)

…bir, iki ya da üç on yılı aşan bir süre gerektirdiğini mi? Bunun nedeni, kutlanın (blokun) sınırsız bir biçimde değil, planının uygulanmasını bu planın doğasının gerektirdiği zaman dilimi içinde gerçekleştirmesi üzerine işlemesidir. Aksi takdirde blok ciddi değildir ya da rehberlikten yoksun olarak çalışıyordur. İkincisi, blok planını uygulayamaz ve makul bir süre içinde amacına ulaşamazsa, bu onun bazı programlarında hatalar yaptığı ve dolayısıyla bu programları düzeltmek için gözden geçirmesi gerektiği anlamına mı gelir? Yoksa bu, bloğun Allah'a karşı samimi olmadığı ve Allah'ın zaferi onların elinde gerçekleştirmediği anlamına mı gelir? Böyle bir kitabın bu sorulara cevap vermesi gerekir.

that it requires more than one, two or three decades? This is because the kutlah (block) does not work in an open-ended manner, rather it works on the basis of executing its plan within the timeframe demanded by the nature of this plan. Otherwise, the block is not serious or is working without guidance. Second, if the block fails to execute its plan and realise its aim within a reasonable amount of time, does this mean that it has made mistakes in some of its programmes and therefore, it must review these programmes to rectify them? Or does this mean that the block is not sincere to Allah and that is why Allah did not fulfill the victory at their hands? Such a book is supposed to answer these issues.

* "İslam'a Davet" kitabı, bazı soruları yanıtlamak, bazı şüpheleri gidermek ve bunlarla ilgili kavramları düzeltmek amacını taşır. Örneğin:

* The book of “The Da’wah to Islam” is supposed to answer some questions and dispel some doubts and correct the concepts relevant to them. For example:

1 - Bu ayeti yanlış anlayan bazı kimseler vardır: Allah'ın şu sözü: "Ey iman edenler! Kendinizi koruyun; siz doğru yolda olduğunuz sürece, sapan kimseler size bir zarar veremez." [TMQ 5:105]. Bu yüzden bundan, Müslümanın yalnızca kendinden ve ailesinden sorumlu olduğunu, insanlara da'veti taşımaktan sorumlu olmadığını anlarlar.

1 - There are those people who misunderstand the saying of Allah ; “O you who believe, guard your own souls; if you follow guidance, no hurt can come to you from those who went astray.” [TMQ 5:105]. Thus they understand from this that the Muslim is only responsible for himself and his family and not responsible for carrying the da’wah to people.

2 - Kutsi hadisin anlamını yanlış anlayan bazı kimseler vardır:

2 - There are some who misunderstand the meaning of the sacred hadith:

"Bir mü'minin kendini zillete düşürmesi ve dayanamayacağı bir belaya maruz bırakması doğru değildir." Böylece o, buradan şunu anlar: Hapse atılmak, işinden çıkarılmak, zalim yöneticilerin öfkesi gibi kendisini sıkıntıya sokan her davranıştan, da'veti bırakıp zalim yöneticilere boyun eğmiş olsa bile, sakınmalıdır.

“It is not right that a believer should humiliate himself, and expose himself to an affliction, which he cannot bear.” Thus, he understands from this that every action which exposes him to hardship such as imprisonment, expulsion from work and the anger of the unjust rulers etc, he must avoid it even if he abandoned the da’wah and complied with the unjust rulers.

3 - Huzeyfe b. el-Yeman'dan rivayet edilen, Resulullah'tan (ﷺ) nakledilen hadisi yanlış anlayanlar vardır: "Dedim ki: 'Müslümanların bir cemaati ve bir imamı yoksa ne olur?' Dedi ki:"

3 - There are those who misunderstand the hadith of Huzayfah b. al- Yaman narrated from the Messenger , “I said: ‘What if the Muslims have no jama’ah nor an Imam?’ He said:

"Bu durumda, o gruplardan tümüyle uzaklaş; ölüm sana gelene kadar bir ağaç kökünü ısırmak zorunda kalsan bile." Onlar bundan şunu anlıyorlar: Müslümanların halifesi yoksa, Müslümanlar üzerine halifeliğin kurulması için çalışmak farz değildir; bir kişiden istenen, ölünceye kadar kendini soyutlamasıdır.

‘Then you abandon all those groups, even if you have to bite onto the trunk of a tree until death comes to you as such.’” So they understand from this that in the event that the Khaleefah of the Muslims does not exist, then it is not obligatory on the Muslims to work for the establishemnt of the Khilafah, rather what is required from someone is to isolate himself until he dies.

4 - Yanlış anlayanlar da vardır bu şerif hadisi:

4 - There are those who misunderstand the noble hadith:

"Üzerinize öyle bir yıl ya da öyle bir gün gelmeyecek ki, ondan sonra gelen, ondan daha kötü olmasın; Rabbinizle karşılaşana kadar." Bu durum, kişiyi umutsuzluğa, ümitsizliğe ve eylemden uzak durmaya götürür.

“There will not be a year or a day that will come upon you save that which follows it is worse than it, until you meet your Lord”, so the matter leads him to despair, hopelessness and abstention from action.

5 - Bazıları, işlerin değişmesinin Mehdi'nin görevi olduğunu ve bunun bizim işimiz olmadığını söylemektedir. Bunun sonucu, eylemden geri durmak olacaktır.

5 - There are those who say that the change of affairs is the task of the Mahdi and it is not our job. The result would be to refrain from action.

* Bu kitap, bu girişte değinilen sorunların çoğunu ve daha birçok başka konuyu ele almıştır. Herhangi bir yönden eksikse, kusursuzluk yalnızca Allah'a aittir. Belki de ikinci baskı, Allah'ın yardım ve desteğiyle daha kapsamlı ve eksiksiz olacaktır. Allah'a dua ederiz ki bu kitabı Müslümanlara faydalı kılsın ve yazarına en güzel karşılığı versin.

* This book has dealt with most of the issues mentioned in this introduction, just as it has addressed many other issues. If it is deficient in any way then perfection lies with Allah alone. Perhaps, the second edition will be more exhaustive and complete with the help and aid of Allah . We pray to Allah that He makes this book of benefit to the Muslims and that He rewards its author with the best reward.

Peygamberimiz Muhammed'in ﷺ, onun ailesinin ve ashabının üzerine Allah'ın selamı ve bereketi olsun. Âlemlerin Rabbi Allah'a mahsus olmak üzere bütün hamdler O'nadır.

Peace and blessings of Allah upon our Master Muhammad, his family judgement, and all Praise is to Allah, the Lord of the worlds.

"Wa'i Magazine"

“Wa’i Magazine”