Maslahat, bir faydanın elde edilmesi veya bir zararın def edilmesidir. Ya akıl tarafından belirlenir ya da Şeriat tarafından. Eğer maslahatın belirlenmesi akla bırakılırsa, insanlar gerçek menfaati tespit etmekte zorlanırlar, çünkü akıl sınırlıdır. Akıl, insanın özünü ve gerçekliğini kavrayamaz; dolayısıyla insan için neyin menfaat olduğuna karar veremez, çünkü bir şeyin faydalı mı zararlı mı olduğunu bilmek için gerçeği kavraması gerekir. İnsanın gerçekliğini, Yaratıcısı dışında hiç kimse kavrayamaz. İnsanın neyin menfaatine olduğuna, Yaratıcısı olan Allah'tan başka hiç kimse kesin bir biçimde karar veremez. Evet, insan bir şeyi faydalı ya da zararlı olarak düşünebilir, ancak bu konuda kesin olamaz. Bu nedenle, faydalı olanın ne olduğuna karar vermeyi tahmine dayalı olarak akla bırakmak tehlikeye ve insanın helākine yol açar. Çünkü insan bir şeyi zararlı sanıp sonra faydalı çıkabilir ve böylece iyiliği kendinden uzak tutmuş olur. Bir şeyi faydalı sanıp sonra zararlı çıkabilir ve kendine zarar vermiş olur. Bugün akıl bir şeyi zararlı hükmedebilir, ama yarın onu faydalı hükmedebilir. Bugün zararlı sayılan bir şey, dün faydalı sayılmış olabilir. Böyle (çelişkili) hükümler vermek...

The maslahah is an acquisition of a benefit or repulsing of a harm. It is either decided by the mind, or by the Shar’a. If it is left to the mind to decide, then the people will find it difficult to determine the true interest, because the mind is limited. The mind is not able to encompass the essence of man and his reality, so it cannot decide what is an interest for him, because it cannot grasp the reality in order to know whether something is beneficial or harmful. Nobody can comprehend the reality of man except his Creator. No one can decide what is in man’s interest in a certain manner, except his Creator, who is Allah 􀀬. Yes, it is possible for man to consider something as beneficial or harmful, but he cannot be definite. That is why leaving the mind to decide what is beneficial, based on speculation will lead to danger and to man’s peril. For he may think something is harmful and then it appears to be beneficial, hence he keeps the good away from himself. He may think something is beneficial, but later it appears to be harmful, and so he brings harm upon himself. Today the mind may judge upon something to be harmful, but tomorrow it judges upon it to be beneficial. Today something may be judged harmful, while yesterday it was judged beneficial. Giving such (contradictory)

Hükümler koymak caiz değildir. Bu, laik sistemlerin iyi bilinen bir özelliğidir. Onların beşerî kanun koyucuları, insanlara kendi nefislerinden iyilik getirmek isterler. Yasaları sürekli değiştirdiklerini ve yeniden düzenlediklerini görürüz; öyle ki sistemin gelişmesi, sorunların çözülmesi için bir zorunluluk haline gelir. Bunun nedeni, gerçekte şeyler ve fiiller hakkında doğru ve kesin hükme varamamalarıdır; doğru ve kesin olan bir hüküm. Bu yüzden, sistemleri gelişmeyen kimseleri katı ve durağan olmakla suçlarlar. Sonuç olarak, bu açıdan Müslümanların kâfirlerden etkilendiğini görüyoruz. Kendi nefislerini ve dinlerini savunmak adına, ayrıca İslam'ın gerçek mahiyetini doğru anlamaktan uzak oldukları için, düşmanlarının düşünce tarzını benimseyerek onlara doğru kaydıklarını görüyoruz.

judgements is not allowed. This is something for which secular systems are well known. Their human legislators wish to bring good for the people, from themselves. We see them constantly changing and altering the laws until the development of the system becomes a requirement for solving problems. This is because in reality, they are not able to arrive at the correct judgement on things and actions; a judgement that is correct and final. That is why they accuse people whose system does not develop as being rigid and static. Consequently we see the Muslims being affected, in this aspect, by the Kuffar. In defence of their own selves and their deen, and because they are far away from correctly understanding the nature of Islam, we see them drifting towards their enemies by adopting this way of thinking.

Yaratan, insanın işlerini yönetebilen ve onun organik ihtiyaçlarından ve içgüdülerinden doğan sorunları çözebilen, bunları doğru bir biçimde karşılamasını sağlayabilen tek varlıktır. Gereken, ele alınacak gerçeklik için doğru çözümdür. İnsanın gerçekliği sabit olup değişmediğine göre, çözümleri de sabit olmalı ve değişmemelidir. İnsan, asli fıtratına göre bir insan olarak, kadına yönelen eğilimini karşılamaya ihtiyaç duyar. Erkek ve kadın özsel gerçeklikleri itibarıyla değişmediğine göre, ilke olarak aralarındaki ilişki de sabittir. Erkeğin kadınla olan ilişkisini belirleyecek bir sistem koyup, gerçeklikleri değişmediği hâlde, gelişme bahanesiyle belli bir süre sonra o sistemi geri alıp değiştirmemiz kabul edilemez.

The Creator is the only one Who can manage the affairs of man and solves the problems that arise from his organic needs and instincts, and enable him to satisfy them in a correct manner. What is required is the correct solution for the reality that is to be treated. Since the reality of human beings is fixed and does not change then his solutions should be constant and not change. The man, as a man according to his original nature, needs to satisfy his inclination towards women. Since men and women in their essential reality do not change, then the relationship, in principle, is constant. It is not acceptable that we set down a system to define the relationship of a man with a woman, and then go back and change the system after a certain period of time under the pretext of development, even though their realities have not changed.

Alkol bir gerçeklik olarak aynıdır ve değişmemiştir. Peki hükmünün değişmesinin sebebi nedir?

Alcohol, as a reality, is the same and has not changed. So what is the reason for changing its rule?

Kumar, bir gerçeklik olarak aynıdır ve değişmez. Peki hükmünü sürekli değiştirmenin sebebi nedir? Bunun dışında daha birçok örnek de vardır.

Gambling, as a reality, is the same and does not change. So what is the reason to change its rule all the time? And there are many more examples than these.

Bu nedenle “gelişim”, “esneklik” ve “modernleşme”, hakikate ulaştırmayan insan yapımı sistemlerin özellikleridir. Bu sistemler, insanın kendini doğru sisteme yöneltemeyişini ifade eden bir değişim süreci içinde devam edecektir. Bu değişim süreci, onların aciz olduğunu ifade eder; ancak “evrim” gibi güzel sözcükler kullanırlar. İşte bu açıdan bakıldığında, insanların Şer'i'den olduğunu iddia ettikleri şu ilkeyi reddetmek gerekir: “Hükümlerin zamanın ve yerin değişmesine göre değişmesi inkâr edilemez.” Aksine, bu ilke reddedilmelidir.

That is why “development”, “flexibility” and “modernisation” are features of man-made systems, which do not lead to the truth. They will continue in a process of change, which expresses man’s inability to guide himself to the correct system. This process of changing expresses their inability, but they use beautiful words such as “evolution”. It is from this standpoint that one must reject the principle that people claim to be from the Shar’a: ‘It is not renounced that rules change according to the change of the time and place.’ Rather, one should reject this principle.

Bu nedenle, Allah'ın 􀀬 bir meseledeki hükmü birdir ve birden fazla olamaz. Eğer o meselenin hakikati değişirse, hüküm de hakikatin değişimine göre değişir. Böylece üzüm, helal olma hükmünü taşır; ancak hakikati değişip şarap olduğunda hüküm değişir ve haram olur. Şarap sirkeye dönüştüğünde ise başka bir hükme ihtiyaç duyar ki o da yine helal olma hükmüdür. Dolayısıyla zamanın ve mekânın bir itibarı yoktur. Bu yüzden bir şey bir yerde haram, başka bir yerde helal olmaz; ne de bir şey bir zamanda helal, başka bir zamanda haram olur. Zaman ve mekân, Şer'i hüküm üzerinde hiçbir etki yaratmaz.

Therefore, the hukm of Allah 􀀬 on a single issue is one and cannot be more than one. If its reality changes, then the hukm changes according to the change of the reality. Thus, grapes take the rule of permissibility, but when its reality changes and it becomes alcohol, then the ruling changes and it becomes prohibited.When the alcohol changes to vinegar, then it needs another rule, which is also one of permissibility. Hence there is no consideration for the time and place. Thus something is not prohibited in one place, and allowed in another; neither is something allowed in one time and prohibited in another. Time and place have no effect on the Shar’ee rule.

İslam Şeriatı, geçmiş tüm olayların, şu anki bütün sorunların ve ileride meydana gelebilecek olayların hükümlerini içerir. Hiçbir olay yaşanmaz, hiçbir sorun ortaya çıkmaz ve hiçbir hadise gerçekleşmez ki onun için bir hüküm bulunmasın. İslam Şeriatı, insanların bütün fiillerini eksiksiz ve kapsamlı bir biçimde kuşatmıştır. O ﷺ şöyle buyurmuştur:

The Islamic Sharee’ah contains the rules for all past incidents, all the current problems and the incidents that may occur. No incident happens, no problem occurs and no event takes place without there being a rule for it. The Islamic Sharee’ah has encompassed all the actions of human beings in a complete and comprehensive manner. He 􀀬 said:

"Ve Biz sana, her şeyi açıklayan (tibyaan) Kitabı (Kur'an'ı) indirdik;"

“And We have sent down to you the Book (the Qur’an) as an exposition (tibyaan)

"...her şeyi açıklayan" [Nahl 16:89]. Dolayısıyla Şeriat, bir fiil ya da şey hakkında Kur'an ve hadislerden bir delil sunar ya da onun meşrulaştırılmasının ilahi gerekçesini verir. Bu, metnin işaret ettiği bir illetin zikredilmesini gerektirir; yani illet-i şer'iyye (şer'i gerekçe) söz konusudur, illet-i aklıyye (akli gerekçe) değil. Burada akli kıyas ile şer'i kıyas arasındaki farkı açıklığa kavuşturmamız gerekir.

of everything.” [TMQ 16:89]. So the Sharee’ah either presents an evidence from the Qur’an and hadith regarding the action or thing, or gives the divine reason for its legislation. This requires the mention of an ‘illah, indicated by the text, ie the ‘illah shar’iyyah (Shar’ee reason) and not ‘illah ‘aqliyyah (rational reason). Here we need to clarify the difference between the rational analogy and the Shar’ee analogy.