Gerçekten İslam'ı doğru biçimde taşıyan ve onu yönetimde ve hayatta yeniden tesis etmek için samimiyetle çalışan kimse, ister birey olarak ister bir grup olarak olsun, hiçbir küfür yönetimine katılamaz; üstelik onu yıkmak için çalıştığını iddia ederken bunu yapamaz. Çünkü küfür sistemlerini ve yasalarını uygulayan bir küfür yönetimine katılmak, o küfür sistemlerini yıkmak değil, pekiştirmektir. Küfür yönetimine katılmayı meşrulaştırmak için getirilebilecek herhangi bir delil, Allah'ı ve mü'minleri aldatmadan önce, kendini aldatmaktan başka bir şey değildir. Özellikle bu delil, anlamı ve sıhhati kesin olan şer'î delillerle çeliştiğinde durum daha da açıktır.

The one who carries Islam truthfully, and works with sincerity to re-establish it in ruling and life, whether as an individual or group, is not able to participate in any kufr rule, while claiming that he is working to destroy it. This is because participating in a kufr rule, which applies the systems and laws of kufr, is consolidation of the systems of kufr and not destruction of them. The proof that may be brought, to justify participation in a kufr rule, is nothing but selfdeception, before deception to Allah 􀀬 and the believers. Especially when that proof is in conflict with the Shar’ee evidences, which are definite in meaning and authenticity.

Gerçekten de bu, ciddi bir imtihan ve büyük bir günahtır: Da'vet taşıyıcısının, aklının çıkardığı ama Şer'in dikkate almadığı bir maslahatı (menfaati) delil olarak kullanıp, kesin anlamlı ve sahih olan bir nassa karşı çıkmasını haklı göstermeye çalışması; ya da Allah'ın indirdiğiyle hükmetmeyen bir küfür düzenine katılmayı haklı çıkarmak için, delil sayılmaya bile değmeyen bir şeye sarılması. Oysa küfür düzenine katılım, kesin anlamlı ve sahih olan delillere aykırıdır. Bu deliller, Allah'ın indirdiğiyle hükmetmeyi emreder ve Allah'ın indirdiği dışındakiyle hükmetmeyi yasaklar.

It is indeed a severe test and a great sin, for the da’wah carrier to resort to taking a maslahah (interest), which his mind deduces, but the Shar’a did not consider, as an evidence to justify for himself his opposition to the text that is definite in meaning and authenticity. Or for him to resort to something not amounting to be a shubhat ad-daleel (semblance of an evidence), in order to justify participation in a kufr rule, which governs by other than what Allah 􀀬 has revealed; even though participation in kufr rule contradicts the evidences that are definite in meaning and authenticity. These evidences oblige ruling by what Allah 􀀬 has revealed and prohibit ruling by other than what Allah 􀀬 has revealed.

Onlar, Necaşi'nin hikâyesini -ki Resûlullah ﷺ, öldüğü gün ashabına onun ölümünü haber verdi ve ona Salâtü'l-Cenaze kıldı- Allah'ın indirdiğinden başka ile hükmeden bir küfür yönetimine katılmayı meşrulaştırmak için delil olarak alıyorlar. Onlara göre Necaşi, Resûlullah ﷺ'in zamanında İslam'ı kabul etmiş, ancak İslam'ı kabul etmeden önce hükmettiği sisteme, yani İslami olmayan bir sisteme göre hükmetmeye devam etmiştir. Bunu kanıtlamak için, Necaşi'nin ölümü ve onun için kılınan namazla ilgili, Buhari'nin rivayet ettiği altı hadis zikrediyorlar. Bunların üçü Câbir b. Abdullah el-Ensârî'den, üçü de Ebû Hureyre'den rivayet edilmiştir. Ancak bu altı delil, küfür kanunları ve küfür sistemleriyle hükmeden bir küfür yönetimine katılmayı meşrulaştırmak için delil olarak ayakta duramaz.

They take the story of an-Najashi - whose death the Messenger 􀁕 announced to the Sahabah the day he died and then prayed Salatul Janazah for him - as an evidence to justify participation in a kufr rule that rules by other than what Allah 􀀬 has revealed. They take the view that the Najashi had embraced Islam in the time of the Messenger 􀁕 and continued to rule by the system that he used to rule with before he had embraced Islam, even though it was a non-Islamic system. To prove this, they cite six ahadith, reported by al-Bukhari, relating to Najashi’s death and the prayer that was performed for him. Three of them have been narrated by Jaabir b. ‘Abdullah al-Ansari and the other three by Abu Hurayra. Even though these six evidences cannot stand up as an evidence to justify participation in a kufr rule that rules by kufr systems and laws.

Aşağıdaki noktalar bu meseleyi açıklayacaktır.

The following points will explain this matter.

1 - Buhârî bu hadisleri rivayet ederken, beşini "Bâbu mevti'n-Necâşî" (Necâşî'nin ölümü babı) başlığı altında zikretmiştir.

1 - When Bukhari reported these ahadith, he placed five of them under the heading ‘Bab mawt an-najashi’ (Chapter on the death of an-Najashi)

ve bunu, "Cenaiz Bâbı"nda (Cenaze namazları bölümü) altıncı hadisi rivayet etmiştir.

and he reported the sixth in ‘bab al-janaaiz’ (Chapter of funeral prayers).

Bu altı hadisin hepsi en-Neccâşî'nin ölümüyle ilgilidir; Resûlullah ﷺ'in Sahabe'ye onun vefatını haber vermesi, onun salih bir adam olduğunu ve onların kardeşi olduğunu bildirmesi, ardından Allah'tan (SWT) onun için mağfiret dilemelerini ve onunla birlikte en-Neccâşî için cenaze namazı kılmalarını emretmesidir. Bunlar, onun Müslüman olduğunu göstermektedir.

All six ahadith are to do with the death of an-Najashi, the Messenger’s 􀁕 informing of the Sahabah about his death, that he was a pious man, and he was their brother, then he 􀁕 ordered them to ask Allah 􀀬 to forgive him, and to pray with him the funeral prayer for an-Najashi. These indicate that he was a Muslim.

2 - İbn Hacer el-Askalânî, "Fethü'l-Bârî" adlı eserinde (Buhârî'nin Sahîh'inin şerhi), Buhârî'nin bu olayla ilgili rivayetine şerh yazarken

2 - Ibn Hajar al-’Asqalaani, in his book ‘Fathul Baari’ (commentary on the Sahih of Bukhari), commented on Bukhari’s report (on the incident)

'Necaşi'nin ölümü' başlığı altında, onun İslam'ı kabul etmesine dair rivayeti yerine, şöyle diyor: "Buhari'nin, en-Necaşi'nin (yani onun) İslam'ı kabul etmesini, asıl yeri olan yerde rivayet etmemesi bir karışıklık oluşturmaktadır; bunun yerine onun ölümünü rivayet etmiştir. Bunun sebebi, İslam'ı kabul etmesiyle ilgili rivayetin kendisine sabit olmaması, buna karşılık ölümünün açıkça belirtilmiş olmasıdır. Bu yüzden, en-Necaşi'nin İslam'ı kabul ettiğini, ona kılınan cenaze namazından anlamak için ölüm haberini rivayet etmiştir." 3 - Buhari'nin rivayet ettiği hadislerin lafzı, Elçi'nin ﷺ, Necaşi'nin ölümünü ve öldüğü gün İslam'ı kabul ettiğini vahiy yoluyla bildiğini göstermektedir. Ayrıca Sahabe'nin, Elçi ﷺ onlara haber verene kadar onun İslam'ı kabul ettiğini ve ölümünü bilmediklerini de göstermektedir. Nitekim Cabir'in rivayetinde şöyle denmektedir: "Elçi ﷺ, Necaşi öldüğünde şöyle buyurdu: 'Bugün salih bir adam öldü. Kalkın ve kardeşiniz Eshame için namaz kılın.'" Ebu Hureyre'nin rivayetinde ise şöyle geçmektedir: "Allah'ın Resulü ﷺ, Habeşistan hükümdarı Necaşi'nin öldüğü gün, onun ölümünü onlara haber verdi." Bu da Elçi ﷺ'nin, Necaşi'nin ölümünü ve İslam'ı kabul ettiğini öldüğü gün vahiy yoluyla öğrendiğini göstermektedir. Cabir b. Abdullah'ın rivayet ettiği, Elçi ﷺ'nin Sahabe'ye, "Bugün salih bir adam öldü" ve "Kalkın ve kardeşiniz Eshame için namaz kılın" sözleri, onların onun İslam'ı kabul ettiğini bilmediklerini göstermektedir; çünkü daha önce bilselerdi, Elçi ﷺ'nin "salih bir adam", "kardeşiniz" gibi ifadeleri kullanmasına gerek kalmazdı. Zira Elçi ﷺ, Sahabe'den biri öldüğünde onları cenaze namazına çağırırken bu tür ifadeleri kullanmazdı.

under the title ‘death of an-Najashi’ rather than his report on his conversion to Islam. He said; “There was confusion that al-Bukhari did not report about his (ie an-Najashi) conversion to Islam, which is its true place, and instead he reported his death. This was because the story related to his embrace of Islam was not proved to him, while it is explicit in his death. So he reported his death story to understand that he (an- Najashi) embraced Islam from the prayer of janazah on him.” 3 - The wording of the ahadith reported by al-Bukhari indicates that the Messenger 􀁕 knew of Najashi’s death and his embracing of Islam on the day of his death via revelation. It also indicates that the Sahabah did not know of his embracing of Islam and his death, except when the Messenger 􀁕 informed them of it. Thus, in the hadith of Jaabir, he said; “The Messenger 􀁕 said when the Najashi died: ‘Today a pious man has died. So stand and pray for your brother Ashimah.’” In the hadith of Abu Hurayra, it mentioned that; “The Rasool of Allah 􀁕 informed them of the death of Najashi, the ruler of Habasha, on the day that he died.” This indicates that the Messenger 􀁕 came to know of the Najashi’s death and embracing of Islam via revelation on the day that he died. The Messenger’s 􀁕 saying to to the Sahabah, as narrated by Jaabir b. ‘Abdullah, that, “Today a pious man has died”, and, “So stand and pray for your brother Ashimah”, indicates that they had not known of his embracing Islam, because if they had known that before, there would have been no need for the Messenger 􀁕 to use such expressions ‘a pious man’, ‘your brother’. This is because he 􀁕 did not use such expressions when he used to call them to the funeral prayer when one of the Sahabah died.

4 - Bu hadisler, Necaşi'nin ölümünden kısa bir süre önce İslam'ı kabul ettiğini gösteriyor; ancak İslam'ı ne zaman kabul ettiğini açıklamıyor. Metinden anlaşıldığı üzere Resulullah ﷺ, daha önce de belirtildiği gibi, Necaşi'nin ölümünü ve İslam'ı kabul ettiğini vahiy yoluyla öldüğü gün öğrenmiştir. Resulullah ﷺ'in bunu başka bir zamanda öğrendiğini belirten sahih bir rivayet yoktur.

4 - These ahadith indicate that the Najashi had embraced Islam shortly before his death, but they did not explain when he embraced Islam. The wording indicates that the Messenger 􀁕 came to know of his death and embracing of Islam through revelation on the day he died, as mentioned before. There is not any authentic report that mentions that the Messenger 􀁕 was informed of his embracing of Islam at any other instance.

5 - Bu altı hadis, Resulullah'ın 􀁕 Sahabeye ölümünü bildirdiği Necaşi'nin, Müslümanlar Habeşistan'a hicret ettiklerinde orada hükümdar olan Necaşi ile aynı kişi olduğuna dair hiçbir şey içermemektedir. Aynı şekilde, Resulullah'ın 􀁕 onu İslam'a davet ettiği bir mektup gönderdiği Necaşi ile aynı kişi olduğuna dair de bir şey yoktur. Bunun sebebi, 'Necaşi' kelimesinin belirli bir kişi için özel isim olmamasıdır. Aksine, Habeşistan'ı yöneten her hükümdara verilen bir laqab (lakap)tır; bu, en-Nevevi'nin 'Şerhu Sahihi Müslim' kitabının ikinci cildinde ve İbn Hacer el-Askalani'nin 'el-İsabe' kitabının üçüncü cildinde naklettiği gibidir. 6- Sahih Müslim'in on ikinci cildinde en-Nevevi, Resulullah'ın 􀁕 Hudeybiye seferinden döndükten sonra, Hicretin altıncı yılının sonunda İslam'a davet eden bir mektup gönderdiği Necaşi'nin, Peygamberin 􀁕 cenaze namazını kıldığı Necaşi olmadığını şerh etmiştir. Hadisin metni şöyledir: "Enes'ten rivayet edildiğine göre Peygamber 􀁕 Kisra'ya, Kayser'e, Necaşi'ye ve her zorbaya mektup yazarak onları Allah'a 􀀬 davet etti. Ancak o, Peygamberin 􀁕 cenaze namazını kıldığı Necaşi değildi." Bu hadisten anlaşılıyor ki, Peygamberin 􀁕 cenaze namazını kıldığı Necaşi, Müslümanların himayesinde yaşamak için hicret ettikleri Necaşi değildir ve Resulullah'ın 􀁕 Hicretin altıncı yılında İslam'a davet ettiği Necaşi de değildir. Aksine o, Resulullah 􀁕 'Amr b. Umeyye ed-Damri ile İslam'a davet ettiği Necaşi'nin ölümünden sonra iktidara gelen Necaşi'dir. Bu Necaşi davete icabet etmemiş ve İslam'ı kabul etmemiştir; çünkü icabet edip Müslüman olsaydı, Resulullah 􀁕 bunu Sahabeye bildirir ve onun için dua ederdi, Ca'fer b. Ebi Talib ve muhacirler de onun İslam'a girdiğini bilirdi. Onlar yedinci yılda, Mekke'nin fethinden sonra Elçi'nin ﷺ yanına döndüler; yani Elçi ﷺ Necaşi'ye mektup göndermişti. Eğer (Necaşi) Müslüman olmuş olsaydı, bu, Müslümanlar arasında özellikle Hayber'in fethinden sonra bir sevinç ve kutlama sebebi olurdu. O zaman Elçi ﷺ onlara onun İslam'a girdiğini haber verir ve Ca'fer'in gelişine dair sözünü sınırlandırmazdı: "Hayber'in fethi mi, yoksa Ca'fer'in gelişi mi bana daha çok sevinç verdiğini bilmiyorum." [İbn Hişam'ın Siresi]. Ayrıca şunu da eklemesi gerekirdi:

5 - These six ahadith contain nothing to indicate that the Najashi, whose death the Messenger 􀁕 informed the Sahabah of, was the same Najashi who was the ruler of Habasha (Ethiopia) when the Muslims migrated to it. As well, there is nothing to indicate that he is the same Najashi to whom the Messenger 􀁕 sent a letter in which he invited him to Islam. This is because the word ‘Najashi’ is not a proper noun for a specific person. Rather it is a laqab (title) given to every ruler who ruled Habashah, as reported by an-Nawawi in the second volume of his book ‘Sharh Sahih Muslim’ and as reported by Ibn Hajar al-’Asqalaani in the third volume of his book ‘Al-Isaabah.’ 6- In volume twelve of Sahih Muslim, An-Nawawi commented that the Najashi to whom the Messenger 􀁕 sent a letter inviting him to Islam at the end of the sixth year of the Hijrah, after his return from the expedition of Hudaybiyyah, was not the Najashi for whom the prophet 􀁕 prayed the Janazah. The text of the hadith is as follows; “Narrated by Anas that the Prophet 􀁕 wrote to the Kisra, Qaysar, Najashi and every tyrant, inviting them to Allah 􀀬. But he was not the Najashi for whom the Prophet 􀁕 made the (Janazah) prayer.” From this hadith it becomes clear that the Najashi for whom the Prophet 􀁕 prayed is not the Najashi to whom the Muslims migrated, in order to live under his protection, and he is not the Najashi to whom the Messenger 􀁕 wrote a letter in the sixth year of the Hijrah inviting him to Islam. Rather he is the Najashi who came to power after the death of the Najashi to whom the Prophet 􀁕 sent a letter with ‘Amr b. Umayyah ad- Damri inviting him to Islam. He did not respond and did not embrace Islam, because if he had responded and embraced Islam, the Messenger 􀁕 would have informed the Sahabah of this and prayed for him, and Ja’far b. Abi Taalib and the immigrants would have known about his conversion. They returned to the Messenger 􀁕 in the seventh year, after the conquest of Makkah ie after the Messenger 􀁕 had sent the letter to the Najashi. If he had embraced Islam, then it would have been a cause for reverbation and celebration amongst the Muslims, especially after the conquest of Khaybar. The Messenger 􀁕 would then have informed them of his conversion, and not restricted his saying regarding the coming of Ja’far; “I do not know what gives me more joy; the conquest of Khaybar or the arrival of Ja’far.” [Sira of Ibn Hisham]. He should have added:

Ya da Necaşi'nin İslam'a girmesiyle.’ Ancak bu hadiste Necaşi'den bahsetmemiştir; oysa durum, eğer o da ﷺ'in davetine icabet edip İslam'a girseydi, bunu gerektirirdi.

‘Or by the conversion of Najashi.’ But he did not mention Najashi in this hadith, even though the situation would have necessitated it, if he had responded to his 􀁕 da’wah and embraced Islam.

7- Necaşi'nin, yani Peygamber'in ﷺ cenaze namazını kıldığı Necaşi'nin, Müslümanların hicret edip himayesine girdikleri Necaşi ile ve Peygamber'in ﷺ hicretin altıncı yılının sonunda ona İslam'a davet mektubu gönderdiği Necaşi ile aynı kişi olduğu görüşünü benimseyenler, bu görüşe yanlış olarak varmışlardır; çünkü Müslümanların hicret ettikleri Necaşi, Peygamber ﷺ'in ona göç etmek isteyenlere övdüğü, överek ve şöyle diyerek nitelendirdiği kişidir:

7- Those who took the opinion that the Najashi for whom the Messenger 􀁕 prayed the Janazah prayer is the same Najashi to whom the Muslims migrated and entered into his protection, and the same Najashi to whom the Messenger 􀁕 sent the letter inviting him to Islam at the end of the sixth year of the Hijrah; they mistakenly took this view, because the Najashi to whom the Muslims made hijrah was the one whom the Messenger 􀁕 commended, praised and described to those who wished to emigrate to him by saying:

"O, öyle bir Hükümdardır ki, yanında kimse zulme uğramaz ve onun toprağı hakikat toprağıdır." [İbn Hişam]. Bunun sebebi, Müslümanlardan kendisine hicret edenlere en iyi korumayı sağlaması ve onlara güvenlik vermesiydi; böylece kimseden korkmadan Allah'a ibadet edebildiler.

“He is a King, under whom no one is oppressed, and his land is a land of truth.” [Ibn Hisham]. This is because he gave the best protection for those who migrated to him from the Muslims, and gave them security, so they were able to worship Allah 􀀬 not fearing anyone.

Ayrıca Peygamber ﷺ, Kureyş'in iki elçisinin bunu talep etmesine rağmen, kendi ileri gelenlerinin istemine karşın, Müslümanları onlara teslim etmeyi reddetti. Onları bundan alıkoydu, onları korudu ve ikisine de şöyle dedi: "Benim ülkemde güvendesiniz ve size zarar veren kimse cezalandırılacaktır." Bu aynı zamanda, Ca'fer'in, Resulullah ﷺ'ın getirdiği şey hakkında sorulduğunda verdiği cevaba yaptığı yorumdan dolayıdır: "Şüphesiz bu mesele ve İsa'nın getirdiği şey aynı lambadan çıkmaktadır." Yine ikinci gün, Ca'fer'in İsa hakkındaki görüşlerini sorduğunda verdiği cevaba yaptığı yorum da böyledir; yerden bir çubuk alıp şöyle demişti: "Allah'a yemin olsun ki, İsa bin Meryem, sizin dediklerinizi bu çubuğun (genişliği) kadar bile aşmamaktadır." [Sîretü İbn Hişâm]. Bütün bunlardan dolayı, Resulullah ﷺ onun Müslüman olduğunu duyurmamış olmasına rağmen, Müslüman olduğunu düşündüler. Benzer şekilde, Habeşistan'a hicret edenlerden olan Peygamber ﷺ'in eşi Ümmü Seleme de, onun ve Habeşistan'da başlarından geçenler hakkında konuşurken, onun Müslüman olduğundan söz etmedi. Şöyle demişti: "Habeşistan'a vardığımızda en iyi komşuya sahip olduk; Necaşi'ye. Dinimiz konusunda güvende hissettik, Allah'a zarar görmeden ibadet ettik ve nefret edeceğimiz hiçbir şey duymadık..." Ayrıca şöyle dedi: "Allah'a yemin olsun ki, Habeşistan'da onun otoritesine meydan okuyan bir adam ortaya çıkana kadar bu haldeydik." Dedi ki: "O zaman başımıza gelen kadar üzüntü duyduğumuzu hiç bilmedik; o adamın Necaşi'yi yenmesinden ve böylece hakkımızı tanımayan başka bir adamın gelmesinden korkuyorduk, tıpkı Necaşi'nin tanıdığı gibi." Dedi ki: "Allah, Necaşi'ye düşmanına karşı zafer verip onu ülkesinde güçlendirdikten sonra, Allah'a yemin olsun ki, o zaman duyduğumuz sevinci hiç yaşamamıştık." "Allah düşmanını helak edip onu ülkesinde güçlendirdiğinde ve Habeşistan işleri yoluna girdiğinde Necaşi (savaş alanından) geri döndü." Böylece onun komşuluğunda, en iyi evde kaldık; nihayet Allah'ın Resulü'ne ﷺ, o Mekke'deyken ulaştık." [Sîretu İbn Hişâm]. Ümmü Seleme'nin bu hadisi, Necaşi'nin İslam'ı kabul ettiğini göstermez.

He also refused to hand them over to the two delegates of the Quraysh who demanded this, against the wishes of his patriachs. He prevented them from this, protected them, and told them both; “You are safe in my land and whoever abused you will be fined (punished).” It is also because of his comment on Ja’far’s answer, when he asked him about what the Messenger 􀁕 had brought; “Indeed this matter and what ‘Isa has brought emanate from the one lamp”, beside his comment on Ja’far’s answer on the second day, when he asked him about their view of ‘Isa, where he took a stick from the ground and said; “By Allah, Isa bin Maryam did not exceed what you said more than (the width of) this stick” [Sirah Ibn Hisham]. From all this, they thought that he had embraced Islam even though the Messenger 􀁕 had not announced his embracing it. Similarly, Umm Salamah, the wife of the Prophet 􀁕 who was one of the immigrants to Habashah, did not mention that he had embraced Islam, when she talked about him and about what happened to them in the land of Habashah, when she said; “When we arrived in the land of Habashah, we had the best neighbour; The Najashi. We felt safe in regards of our deen, worshipped Allah 􀀬 without being harmed and did not hear anything we might hate…” She also said; “By Allah, we were in such a state, until a man emerged in the Habashah who challenged his authority.” She said; “We did not ever know a sadness such as happened to us at that time, fearing that man might defeat the Najashi, and hence another man might come who does not recognise of our right, as the Najashi did.” She said; “After Allah gave victory to the Najashi against his enemy, and strengthened him in his land, by Allah, we never knew a delight as we had then.” “The Najashi returned (from the battlefield) when Allah destroyed his enemy and strengthened him in his land, and the affair of al-Habashah put in good order. So we remained in his neighbourhood, in the best home until we arrived to the Rasool of Allah 􀁕 while he was in Makkah.” [Sirah Ibn Hisham]. This hadith of Umm Salamah does not indicate that the Najashi embraced Islam.

Bu, bir açıdan bakıldığında; Peygamber'in ﷺ cenaze namazını kıldığı Necaşi ile Peygamber'in ﷺ Muhacirleri gönderdiği ve İslam'a davet mektubu gönderilen Necaşi'nin aynı kişi olduğunu söyleyenler, sanki Müslim'in Sahih'inde rivayet ettiği Enes b. Malik hadisini bilmiyorlarmış gibi görünmektedir: "Peygamber ﷺ Kisra'ya, Kayser'e, Necaşi'ye ve her zorbaya, onları Allah'a (Azze ve Celle) davet ederek mektup yazdı. Ancak o, Peygamber ﷺ'in cenaze namazını kıldığı Necaşi değildi." Muhammed Hamidullah'ın "Political documents of the Prophetic Era" (Peygamberlik Dönemi Siyasi Belgeleri) adlı kitabında zikrettiği iki mektuba gelince: Bunlardan birinde Necaşi, Resulullah ﷺ'a yazdığı mektupta Müslüman olduğunu ve Resulullah ﷺ emrederse O'nun yanına gelmeye hazır olduğunu bildirmekte; ayrıca oğlu Arha b. el-Eshem b.'yi göndermiş olduğunu belirtmektedir.

This is from one angle. From another angle, it is as if those who say that the Najashi for whom the Messenger prayed is the same Najashi to whom the Messenger 􀁕 dispatched the Muhajireen, and the Najashi to whom a letter was sent inviting him to Islam; it is as if they are not familiar with the hadith of Anas b. Malik, which was reported by Muslim in his Sahih; “That the Prophet 􀁕 wrote to the Kisra, Qaysar, Najashi and every tyrant inviting them to Allah 􀀬. But he was not the Najashi for whom the Prophet 􀁕 made the (Janazah) prayer.” As for the two letters mentioned by Muhammad Hamidullah in his book, ‘Political documents of the Prophetic Era.’ They state that the Najashi wrote a letter to the Messenger 􀁕 in which he states his conversion to Islam and his readiness to come to the Messenger 􀁕 if he orders him to do so; and that he has sent his son Arha b. al-Asham b.

Abhar'da ve bu mektup, Elçi ﷺ Mekke'deyken gönderilmişti. İkinci mektuba gelince, Necaşi'nin onu Habeşistan'dan dönen Sahabilerle gönderdiği, kendisinin ise Medine'de bulunduğu zaman olduğu zikredilmiştir.

Abhar, and the letter was sent when the Messenger 􀁕 was in Makkah. As for the second letter, it was mentioned that the Najashi sent it with the Sahabah returning from Habashah whilst he 􀁕 was in Madinah.

Hadis kitaplarında bu iki mektuba dair hiçbir bahis geçmemektedir. "Hz. Peygamber Dönemi'nin Siyasi Belgeleri" adlı eserin yazarı, bu belgeleri Taberî, Kalkaşandî, İbn Kesir ve diğerleri gibi tarih kitaplarından aldığını belirtmiştir. Bunların herhangi birini hadis kitaplarından aldığını ise zikretmemiştir. Tarih kitapları ise rivayetlerin nakli konusunda hadis kitapları gibi titizlik göstermedikleri için sahih değildir. Bunlar, geceleyin odun toplayan kimse gibi, eline bir dal mı yoksa bir yılan mı geldiğini bilmeden her rivayeti bir araya toplarlar. Dolayısıyla bu iki mektubun bir değeri yoktur; üstelik Muslim'in Enes'ten rivayet ettiği hadisle, Ümmü Seleme'nin Necaşî hakkındaki anlatımıyla ve Habeşistan'a hicret eden Müslümanlarla çelişmektedirler. Bunların sonuncusu Ca'fer'dir ki o, Necaşî'nin Müslüman olduğunu zikretmemiştir. Ca'fer, Hayber'in fethinden sonra, hicretin yedinci yılında Resulullah'a ﷺ dönmüştür; oysa Resulullah ﷺ krallara ve emirlere mektuplarını bundan sonra göndermiştir. Bu sebeple bu iki mektup doğru değildir, bunlardan çıkarım yapmak da doğru değildir ve reddedilirler. Bütün bunlardan açıkça anlaşılmaktadır ki Müslüman olan ve cenaze namazı kılınan Necaşî, Müslümanların hicret ettiği Necaşî ile aynı kişi değildir. Aynı zamanda, hicretin altıncı yılının sonu ile yedinci yılının başı arasında Amr b. Ümeyye ed-Damrî ile İslam'a davet mektubu gönderilen Necaşî de değildir. O, aksine, Resulullah ﷺ'in İslam'a davet mektubu gönderdiği Necaşî'nin ölümünden sonra Habeşistan'da iktidarı ele geçiren Necaşî'dir.

There had been no mention of these two letters in the sound books of hadith. The author of, ‘Political documents of the Prophetic Era’, mentioned that he took these documents from the history books like Tabari, Qalqashandi, Ibn Kathir and others. He did not mention that he took any of them from the books of hadith. The books of history are not authentic, because they are not concerned with the transmission of the reports like the hadith books. They gather all the reports like the one who gathers wood at night, he does not know whether his hand is falling upon a branch or a snake. Hence, these two letters are of no value, not to mention their contradiction with the hadith of Anas as reported by Muslim, and the narration of Umm Salamah in her talk about Najashi, and the Muhajireen in Habashah, of whom the last was Ja’far, who did not mention that an-Najashi embraced Islam, though Ja’far returned to the Rasool 􀁕 in the seventh year, after the conquest of Khaybar, and after the Rasool 􀁕 sent the letters to the Kings and princes. Therefore, those two letters are not correct, and deducing them is not correct as well, so they are rejected. From all of this, it is clear the Najashi who embraced Islam, and on whom the Rasool 􀁕 made funeral prayer is not the same Najashi to whom the Muhajireen emigrated. He is also not the same Najashi to whom the Rasool 􀁕 sent a letter to, inviting him to Islam, between the end of the sixth year of Hijrah and the beginning of the seventh year, with Amru b. Umayyah ad-Damri. He is rather the Najashi who assumed the power in Habashah after the death of the Najashi to whom the Rasool 􀁕 sent the letter inviting him to Islam.

Müslüman olan Necaşi, yönetimi yedinci yılda ele geçirmişti.

The Najashi who embraced Islam had taken power in the seventh year.

Bu, Peygamber'in (ﷺ) Hudeybiye seferinden döndükten sonra, Necaşi de dahil olmak üzere krallara ve yöneticilere elçilerini göndermesinden kaynaklanıyordu. Bu, Hicret'in altıncı yılının sonunda, Zilkade ayında gerçekleşti. Bu Necaşi, Hicret'in yedinci yılında vefat etmiş olacaktı; onun yerine İslam'ı kabul eden Necaşi geçti ve Peygamber (ﷺ) onun cenaze namazını kıldı. Onun vefatı, Hicret'in sekizinci yılında gerçekleşen Mekke'nin fethinden önceydi; bunu el-Beyhaki, 'Delailü'n-Nübüvve' adlı eserinde zikretmiştir.

This is because the Messenger 􀁕 had sent his messengers to the kings and rulers, including the Najashi, after his return from the expedition of Hudaybiyah. This was at the end of the sixth year of the Hijrah, in the month of the Zhul Qa’dah. This Najashi would have died in the seventh year, in which the Najashi who had embraced Islam assumed power, and he was the one for whom the Messenger 􀁕 prayed the Salatul Janazah, and whose death was before the conquest of Makkah in the eighth year of the Hijrah, as mentioned by al-Bayhaqi in his ‘Dalaa’il an-Nubuwwah’.

Dolayısıyla onun iktidara gelişi, İslam'a geçişi ve ölümü arasındaki süre kısaydı. Gizlice Müslüman oldu ve Müslüman olduğunu kimse bilmedi; Resûlullah ﷺ bile bilmiyordu. Resûlullah ﷺ, ölüm ve İslam'a geçişi hakkında, öldüğü gün vahiy yoluyla bilgilendirildi; bunu, onun ölümünü anlatan Buhârî'deki altı hadisin ifadeleri de göstermektedir. Ölmeden önce Müslüman olarak geçirdiği kısa süre, onun İslam'ın hükümlerini öğrenmesine imkân vermedi. Resûlullah ﷺ bunu bilmediği için, ona ne yapması gerektiğine dair bir mektup yazmadı.

Hence the period of time between his assuming power, and conversion, and his death was a short time. He secretly embcraced Islam and no one knew of his conversion, not even the Messenger 􀁕. The Messenger 􀁕 was informed by revelation about his death and conversion, on the day that he died, as indicated by the wording of the six ahadith in Bukhari, which he reported about his death. The short period of time that he spent as a Muslim before he died did not enable him to know the rules of Islam. The Prophet’s 􀁕 lack of knowledge of this meant that he did not write to him about what he should do.

Bu nedenle bu, Allah'ın indirdiğinden başkasıyla hükmeden bir küfür devletine katılmaya izin verenler için delil olarak kullanılamaz. Dolayısıyla onların argümanı geçersiz kalır.

That is why this cannot be used as an evidence for those who permit participation in a kufr government, which rules by other than what Allah 􀀬 has revealed. Their argument is therefore invalidated.