Her hükmün doğru bir kaynağa dayanması gerekir; bu kaynak da incelenip kesin bir kanaate varıldıktan sonra benimsenmelidir. İslam hukukunun temel kaynaklarının Kitap ve Sünnet olduğu, bu konuda hiçbir ihtilafın bulunmadığı bilinmektedir. Bunlardan türeyen kaynaklar ise İcma (icmâ‘), Kıyas, İstihsan, Sahabe mezhebi (sahabînin görüşünü takip etmek) ve Şer‘u men kablenâ (bizden öncekilerin şeriatı) şeklindedir ve bunların tamamı hakkında ihtilaf vardır. Bir grubun neyin delil teşkil ettiğine dair görüşünü incelemek, onun şeriattan hüküm alırken izlediği yaklaşım hakkında bir fikir verir.

Since every rule must come from a correct source, the source must be adopted after study and becoming definitely convinced of it. It is well known that the principal sources of Islamic legislation are the Book and the Sunnah, over which there is no disagreement. As for the resultant sources – Ijmaa’ (consensus), Qiyas (analogy), Istihsan (juristic preference), Mazhab as-Sahabi (following the opinion of the Sahabah), and Shar’a man Qablena (the Shar’a of those before us) - there is disagreement over all of these. Examining the group’s view of what constitutes an evidence gives an insight into its approach in adopting from the Shar’a.

Bilinmektedir ki, ortaya çıkan kaynakların benimsenmesi kesin delillere bağlıdır. Bu nedenle, bunların şer'i delillerin kaynakları olarak güvenilebileceğini kesin bir biçimde ortaya koyan şey Kur'an ve Sünnet'ten gelmelidir. Başka bir ifadeyle, iki temel kaynak belirli bir kaynağın benimsenmesini kesin bir biçimde işaret etmiştir. Şer'i kaynakları taklit yoluyla almak yeterli değildir. Bunlar külli meselelerdendir ve bu yüzden kesin olmaları gerekir; taklidin ise kesinliğe götürmediğini biliyoruz.

It is well known that the adoption of the resultant sources depends on definite evidences. Hence, something that decisively proves that they can be depended upon as sources of Shar’ee evidences, must come from the Qur’an and Sunnah. In other words, the two main sources have indicated in a decisive manner the adoption of a particular source. It is not enough to take the Shar’ee sources by Taqleed (imitation). They are from amongst the fundamental things (kulliyaat), and therefore they must be definite, and we know that Taqleed does not lead to certainty.

Kaynakları belirlendiğinde, grubun neyden içebileceğini ve neyden içemeyeceğini biliriz. Kaynakların doğru tanımlanması son derece önemlidir, çünkü kaynaklardan herhangi birindeki tek bir hata, o kaynaktan çıkan bütün hükümlerde hatalara yol açar. Şer'i kaynakların tanımlanması, grubun eylemleriyle ilgili şer'i hükümlerin istinbatından önce gelmelidir. Bir grubun, önce şer'i kaynakları benimsemeden İslam'ın mesajını taşıması kabul edilemez.

When the sources of legislation have been determined, then we know the springs from which the group can drink and from which ones it cannot. Defining the sources is of utmost importance, because a single mistake in any one of the sources will lead to mistakes in all the rules coming from that source. Defining the Shar’ee sources should precede the deduction of the Shar’ee rules that are related to the actions of the group. It is unacceptable for a group to carry the message of Islam without first adopting the Shar’ee sources.

Ayrıca, elde edilen tüm kaynakların, bunun büyük bir hayra vesile olacağı düşüncesiyle benimsenmesi de kabul edilemez. Aksine bu, grubu iyiyi ve kötüyü birlikte almaya yöneltir ve grubu Şer'i gerçekliğe, akla, arzulara, duygulara veya çıkarlara boyun eğdirmeye götürür.

It is also not acceptable that all of the resultant sources should be adopted, thinking that this will bring a lot of good. This would rather make the group take the good and the bad, and would lead the group to subjugate the Shar’a to the reality, the mind, desires, emotions or interests.

Bu durumda Delil yalnızca bu amaçlara hizmet etmek için kullanılır; oysa Şer'î Hukuk'un (Şâri'in) talep ettiği ise tam tersidir.

In this situation, the Daleel will be used only to serve these aims whilst it is the opposite that is demanded by the Shar’a.

Prensipte, grup görüşünü gerçeklik üzerine ortaya koymadan önce kaynaklarını belirlemelidir. Kaynaklarıyla ilgili gerçeklikten etkilenmemeli; yalnızca metinlerden ve bunların kesin delalet ettiği hususlardan etkilenmelidir; kaynakları ortaya koyma ve reddetme bağlamında. Dahası, grubun kendisi için belirlediği kaynaklar, başkalarını bunlara uymakla yükümlü kılmadan kendi Usul'ü olacaktır. Bilakis grup, görüşünü başkalarıyla tartışacak, özellikle kesin olduğunu düşündüğü hususları delil ve ikna yoluyla onları ikna etmeye çalışacaktır. Grup, kendi kaynaklarını başkaları için de bağlayıcı görseydi, hem kendisi hem de onlar için zorluk yaratmış olurdu.

In principle, the group should set down its sources before giving its opinion on changing the reality. It should not be affected by the reality regarding its sources; rather it should only be affected by the texts and their definite indications, in relation to establishing and disproving the sources. Moreover, the sources that the group establishes for itself will be its Usul without obliging others to abide by them. Rather the group will discuss its opinion with others to convince them through proof and persuasion; especially what it regards as being definite. If the group considered its sources to be binding on others it would create difficulty for itself and for them.