3.1 Gerekli Grubun Özellikleri - Davet (İslam'a Çağrı) | Quran Course

3.1 Gerekli Grubun Özellikleri - Davet (İslam'a Çağrı) | Quran Course

Yönetime ilişkin işleri İslam'a ve Şer'î hükümlere uygun olarak yürütür ya da İslam'ın kurallarını göz ardı edip ihmal eder; bu durumda hesaba çekilmesi gerekir. Grubun siyasi olarak nitelendirilmesi de bu bakış açısından kaynaklanır, çünkü çalışması yöneticilerle ilgilidir: Şer'a'nın talep ettiği biçimde, yoksa onları kurmak; ihmalleri için onlardan hesap sormak, onları hakka zorlamak ve daha önce hak yoldan sapmışlarsa onları hakka bağlı kalmaya mecbur etmek. Resulullah ﷺ, bu farizanın yöneticiyle bağlantısını ve önemini birçok hadiste açıklamıştır. Mesela şöyle buyurmuştur: "Canım elinde olan Allah'a yemin olsun ki, ya iyiliği emredersiniz ve kötülükten sakındırırsınız, yoksa Allah size katından bir azap göndermeye yaklaşır; sonra O'na dua edersiniz ama size icabet etmez." [Ahmed ve Tirmizî rivayet etmiştir.] Yine şöyle buyurmuştur: "En faziletli cihad, zalim bir yöneticinin yanında söylenen hak sözdür." [İbn Mâce ve Nesâî rivayet etmiştir.] Ayrıca şöyle buyurmuştur: "Şehitlerin efendisi Hamza'dır ve zalim bir yöneticinin karşısına dikilip iyiliği emreden, kötülükten sakındıran ve sonra öldürülen kişidir." [Hâkim rivayet etmiştir.] Resulullah ﷺ bir de şöyle buyurmuştur: "Dua etmeden önce iyiliği emredin ve kötülükten sakındırın; yoksa duanız kabul edilmez." Ve şöyle dediğinde: "Din nasihattir." Biz sorduk: "Kime, ey Allah'ın Resulü?" Buyurdu ki: "Allah azze ve celle'ye, O'nun Resulüne, Müslümanların önderlerine ve onların avamına." [Müslim rivayet etmiştir.] Bu nedenle grubun çalışması, hayra (İslam'a) çağırmanın yanında iyiliği emretmek ve kötülükten sakındırmaktır. Bunun bir parçası da yöneticileri hesaba çekmek ya da onları Şer'a uygun olarak kurmaktır. Yöneticilerle bağlantısı nedeniyle bu siyasi bir çalışmadır. Dolayısıyla bu ayet, İslam esasına dayanan siyasi partilerin ya da grupların varlığını zorunlu kılar.

He either looks after the affairs of people with Islam and with the Shar’ee rules or he ignores the rules of Islam and neglects them, then he has to be taken to account for this. It is from this perspective that the group takes the description of being political, because its work relates to the rulers: establishing them via the way the Shar’a demands if they do not exist, or accounting them for their negligence, forcing them to the truth and confining them to it if they had existed and then deviated from the truth. The Messenger 􀁕 clarified the linkage between this fard and the ruler, and its importance in many ahadeeth. For instance he 􀁕 said; “By the One in Whose hands my soul rests, you have to enjoin the ma’roof and forbid the munkar, otherwise Allah will be about to send upon you a punishment from Him, then you would pray to Him but He would not answer you.” [Reported by Ahmad and Tirmizi]. He 􀁕 also said; “The best Jihaad is the word of truth spoken to a tyrant ruler.” [Reported by Ibn Maajah and Nasa’i]. He 􀁕 said; “The master of martyrs is Hamza, and a man who stood up to a tyrant ruler to enjoin (the good) and forbid (the evil) and got killed.” [Reported by al-Haakim]. Additionally, the Messenger 􀁕 said; “Enjoin the ma’roof and forbid the munkar before you make Du’aa’, then your Du’aa’ will not be answered.” And when he 􀁕 said; “‘The deen is (giving) advice (naseeha).’ We said, ‘To whom O Rasool of Allah?’ He said, ‘To Allah ‘azza wa jall, to His Messenger, the leaders of the Muslims to and their masses.’” [Reported by Muslim] That is why the work of the group, in addition to calling to the khayr (Islam) is enjoining the ma’roof and forbidding the munkar. Part of this is accounting the rulers or establishing them according to the Shar’a. This is a political work, because of its link with the rulers. Therefore, the ayah obliges the presence of political parties or groups established on the basis of Islam.

Bu ayet, Medine döneminde indirilmiş olup, İslam esasları üzerine kurulmuş siyasi partilerin var olmasının farz olduğunu belirtmiş ve bunların işinin türünü, yani davet etmeyi, iyiliği emretmeyi ve kötülükten sakındırmayı tanımlamıştır. Bunun sebebi, “el-hayr”, “el-ma’ruf” ve “el-münker” kelimelerinde bulunan “el” (belirlilik takısı) ifadesinin belirlilik takısı olmasıdır; bu da ayette istenen cinsin tamamının gerçekleştirilmesi anlamına gelir. İfade açısından genellik, emredilen bütün bireyleri kapsar; uygulama açısından ise bu iş az veya çok kişiyle gerçekleştirilebilir. Dolayısıyla bununla ilgili olan herkesi; bireyleri, grupları ve yöneticileri içine alır. Bu azlık veya çokluk ise Şer'î hükümle belirlenir ve grubun kendisini hangi amacı gerçekleştirmek için kurduğuna göre tespit edilir. Kişisel zevke, keyfî ya da belirsiz bir şekilde belirlenmez. Aksine, açıkça tanımlanmış bir iştir; öyle ki bu iş terk edilirse, onu düzeltmek için çalışılması gerekir. Böyle bir gruba nasihat verilmeli ki sapmayı görsün ve ondan kaçınsın. Dolayısıyla bu mesele, diğer her mesele gibi Şer'î hükümle belirlenir; akla, hevâya, duruma ya da kişisel çıkara (maslahat) bırakılmaz.

The ayah, which is Madani in origin, has indicated the obligation of having political parties established on the basis of Islam, and it defined the kind or type of their work, which is da’wah, enjoining ma’roof and forbidding munkar. That is because the, “al” (definite article) present in the word, “al-khayr”, “al-ma’roof ” and “al-munkar” is a definite article, which means realising the (whole) gender requested in the ayah. In terms of the expression, the generality encompasses all the individuals ordered; as for implementation, it can be achieved by few or many. Hence, it includes all those related to it; individuals, groups and rulers. As for this few or many, it is determined by the Shar’a, and in accordance wih what the group has been established to achieve. It is not determined by personal taste, arbitrarily or vaguely. Rather it is a clearly defined, such that if it was abandoned, work should be done to rectify that. Advice should be offered to such a group, so it sees the deviation and avoids it. So this matter is defined by the Shar’a, like any other matter, and not left to the mind, the whims, circumstances or personal benefit (maslahah).