Peygamber 􀁕'in amcası Ebu Talib ile Peygamber'in eşi Hatice (Allah ondan razı olsun) aynı yıl vefat ettiğinde, bu kayıplar nedeniyle Peygamber ﷺ'in başına gelen musibet daha da arttı. Kureyş, amcasının ölümünden önce hiç yapmadığı biçimde Peygamber ﷺ'e zarar vermeye varmış, başına toprak bile attı. Peygamber ﷺ şöyle derdi: "Ebu Talib öldükten sonra Kureyş'in bana yaptığı kadar nefret ettirici bir şey yapmadılar." [İbn Hişam'ın Siyeri] Ebu Talib vefat edince Peygamber ﷺ, Taif halkının desteğini ve korumasını istemek için Taif'e gitti. Thaqeef oymağından, o dönemde Thaqeef'in önderleri ve ileri gelenleri olan bir grup insana gitti. Onlarla İslam'a destek vermekten ve kendisine, kavminden karşı çıkan herkese karşı yanında durmaktan söz etti. Ancak onlar teklifini reddettiler ve bu ziyaretini gizli tutmasını istemesine rağmen geliş haberini kavimlerine ulaştırdılar. Mekke'ye ancak bir koruma altında girebilmişti.

When Abu Talib, the uncle of the Messenger 􀁕, and the Messenger’s wife Khadijah (may Allah be pleased with her) both died in the same year, the misfortune for the Messenger 􀁕 became greater due to their death. The Quraysh had reached the point of inflicting harm on the Messenger 􀁕, which they never did before the death of his uncle, to the point they threw dust on his head. The Messenger 􀁕 used to say; “Quraysh did not do anything more hateful to me, except after Abu Talib died.” [Sirah of Ibn Hisham]. When Abu Talib died, the Messenger 􀁕 went to Taa’if seeking the support and protection of its people. He went to a group of people from the Banu Thaqeef, who at that time, were the leaders and chiefs of the Thaqeef. He spoke to them about supporting Islam and standing beside him, against anyone who opposed him from his people. They rejected his offer and transmitted the news of his arrival to his people, even though he asked them to keep this visit secret. He was not able to enter Makkah, except under sanctuary.

Peygamber ﷺ, kabilelerin evlerinin kapılarında dururdu ve şöyle derdi: "Ey falan kabile! Ben, size gönderilmiş Allah'ın Elçisiyim."

The Messenger 􀁕 used to stand at the doors of the homes of tribes, saying; “O such and such tribe. I am the Messenger of Allah sent to you.

O, onlara Allah'a ibadet etmelerini ve O'na hiçbir ortak koşmamalarını emreder; bu putlardan başka her şeyi bırakmalarını, bana iman etmelerini ve bana güvenmelerini ister. Allah'ın beni ne ile gönderdiğini açıklayabilmem için beni korumalarını ister." [Sîre-i İbn Hişâm]. Amcası Ebû Leheb, onun arkasında durur, ona karşılık verir ve söylediği her şeyi reddederdi. Hiçbiri kabul etmedi. Onlar şöyle derlerdi: "Kavmin seni senden daha iyi tanır ve sana uymazlar." Onunla konuşup tartıştılar, o da onlarla konuştu ve onları Allah'a davet etti ﷺ diyerek:

He orders you that you worship Allah and do not associate partners with Him; and that you should leave anything else from these idols, and believe in me and trust me. Protect me until I can clarify what Allah has sent me with.” [Sira Ibn Hisham]. His uncle Abu Lahab, used to stand behind him, answer back to him and reject whatever he said. None of them accepted. They used to say: “Your people know you better and they do not follow you.” They talked to him and argued, and he talked to them and invited them to Allah 􀀬 saying:

“Ey Rabbim! Eğer dileseydin, bunlar böyle olmazdı.” Bu söz, İbn Hişam'ın Siyer'inde zikredilmiştir. Ez-Zührî şöyle rivayet etmiştir: Allah'ın Resûlü ﷺ, Kinde kabilesinin yerleşim yerine (Mina'da) gitmiş ve kendisini onlara sunmuş, onlar da kabul etmemiştir. Yine rivayet edildiğine göre, Peygamber ﷺ Benî Kelb'in evlerine gitmiş, onlar da teklifini kabul etmemişler; Benî Hanîfe'nin evlerine gidip kendisine destek ve koruma vermelerini istemiş, ancak onların cevabı Araplar arasındaki en çirkin cevap olmuştur. Ayrıca Benî Âmir b. Sa'sa'a'ya gelmiş, onları Allah'a çağırmış ve kendisini onlara sunmuştur. Onların arasından Beyhare b. Firas adında bir adam şöyle demiştir: “Allah'a yemin olsun ki, bu genci Kureyş'ten alabilirsem, Araplara kesinlikle galip gelirim.” Sonra şunu söylemiştir:

“O my Lord! If you had willed, they would not have been like this.” It was mentioned in the Sira of Ibn Hisham; Az-Zuhri narrated that the Rasool of Allah 􀁕 went to Kinda in their place of residence (at Mina) and offered himself to them, and they rejected him. He also narrated that he 􀁕 went to the homes of the Banu Kalb and they did not accept his offer; and that he went to the homes of the Banu Hanifah and asked them to give him support and protection, but their response was the ugliest from amongst the Arabs. He also came to Banu ‘Amir b. Sa’sa’ah and invited them to Allah 􀀬, and offered himself to them. One man amongst them, known as Bayharah b. Firas said: “By Allah! If I could take this young man from the Quraysh, I can surely conquer the Arabs.” Then he said:

"Eğer senin işin için sana biat etsek ve Allah sana zafer verse, sonra gücü bize mi bırakırsın?" diye sordular. Elçi ﷺ şöyle buyurdu:

“What do you think, if we give you bai’ah on your matter, and then Allah makes you victorious, will we have the power after you?” The Messenger 􀁕 said:

"Güç Allah'ındır ve onu dilediği yere koyar." Beyhare, şöyle cevap verdi: "Sen ve yanındakiler için Araplara boyun eğmemizi mi istiyorsun? Sonra Allah sana zafer verdiğinde gücün başkasına geçmesi mi gerekiyor? O hâlde senin gücüne ihtiyacımız yok." Peygamber ﷺ bu şekilde devam etti. Hac mevsiminde insanlar toplandığında, ﷺ onların yanına gider, kabileleri Allah'a davet eder ve onları İslam'a çağırırdı. Kendisini onlara sunar, Allah'tan getirdiği hidayet ve rahmeti anlatırdı. Önemli bir şöhret ve itibar sahibi bir Arap'ın geldiğini duyduğunda ise hemen ona yönelir, onu Allah'a davet eder ve kendisine vahyedileni sunardı. Allah Resulü ﷺ'in ziyaret edip davet ettiği ve kendisini sunduğu kabileler, ise hiçbiri bu daveti kabul etmedi. Bu kabilelerin isimleri şunlardır:

“The power belongs to Allah and He will place it where He wills.” Bayharah replied: “Are we to expose our throats to the Arabs in defence of you, and then when Allah makes you victorious, the power should go to someone else. Then we have no need for your power.” The Messenger 􀁕 remained like this. Whenever the people gathered in the pilgrimage season, he 􀁕 would come to them and invite the tribes to Allah 􀀬, and call them to Islam. He 􀁕 offered to them himself, and whatever he 􀁕 brought from Allah 􀀬 of guidance and mercy. No sooner did he 􀁕 hear of the coming of an Arab person of reputation and prestige, he 􀁕 would turn to and invite him to Allah 􀀬, and offer what was revealed to him 􀁕. The tribes whom the Messenger of Allah 􀁕 visited, invited and offered himself to them, though none of them responded, their names are the following:

1 Benü ‘Âmir b. Sa‘sa‘a 2 Muhârib b. Hasfa 3 Fezâre 4 Gassân 5 Mürre 6 Hanîfe 7 Süleym 8 ‘Abas 9 Benü Nadr 10 Benü’l-Bükâ 11 Kinde 12 Kelb 13 el-Hâris b. Ka‘b 14 ‘Üzre 15 el-Hadârime Bu liste, İbn Sa‘d’ın “et-Tabakât” (Nesiller) adlı eserinde zikrettiklerine göre düzenlenmiştir.

1 Banu ‘Amir b. Sa’sa’ah 2 Muhaarib b. Khasfah 3 Fazaarah 4 Ghassan 5 Murrah 6 Hanifah 7 Sulaym 8 ‘Abas 9 Banu Nadhr 10 Banu al-Bukaa 11 Kindah 12 Kalb 13 al-Harith b. Ka’b 14 ‘Uzrah 15 al-Hadaaremah This list is according to what Ibn Sa’d mentioned in his “at-Tabaqaat” (The Generations).