Din'i ikame etmeye ilişkin, bir grubun veya partinin yaptığı emr-i bil-maruf ve nehy-i anil-münker çalışması, gerekli Şer'i ilme dayanmak zorundadır. Çünkü daha önce açıkladığımız gibi, ilimsiz hiçbir amel yoktur ve Allah'a ilim ve samimi niyet olmaksızın hiçbir ibadet yoktur.

The work that a group or party does in enjoining the ma’roof and forbidding the munkar related to establishing the deen, must be based on the necessary knowledge of the Shar’a. This is because, as we have explained earlier, there is no action without knowledge, and there is no worship of Allah 􀀬 without knowledge and sincere intention to Allah 􀀬.

Bu grup için gerekli Şer'i ilmin sınırları nelerdir? Grubu geliştirmek için hangi kültür esas alınmalı ve Şebabı hangi temel üzerine inşa edilip ümmet hangi temel üzerine hazırlanacaktır?

So what are the limits of the required Shar’ee knowledge for this group? What is the culture to develop the group with and on whose basis its Shabab will be built and the Ummah will be prepared?

Emr-i bi'l-ma'ruf ve nehy-i ani'l-münker, bu zorunlu şer'i bilgiye dayanarak gerçekleşir ve grup buna bağlı kalmak zorundadır. Eğer bu bilgi, gruptan Şâri'in istediği şeyle çelişirse, grup nasihat edilmelidir. Sapma varsa, düzeltilmelidir. Şer'i yükümlülükler için grup hakkında geçerli olan, diğerleri için de geçerlidir. Mesele sadece bağlılık ve uymaktır, dolayısıyla sapmaya izin verilmez. Nasihat herkesten ve herkese olmalıdır.

Enjoining the ma’roof and forbidding the munkar takes place based on this obligatory Shar’ee knowledge, which the group must adhere to. If it contradicts what the Shar’a required from the group, the group should be advised. If it deviated, it should be corrected. What applies to the group of Shar’ee obligations applies to others. The issue is simply adherence and following, so deviation is not allowed. The advice should come from everyone, and to everyone.

Bu aşamada şunu belirtmek yerindedir: Şer'î hükümlerin tamamının, ister davetin taşınmasıyla, ister ibadetlerle (ibadat), muamelatla (mu'amalat), cezalarla ('uqubat), yiyecek ve içeceklerle (mat'umat), giyimle (malboosat) veya ahlakla (akhlak) ilgili olsun, çıkarılmasında sabit bir yöntem vardır ...

At this stage it is worth mentioning that there is a fixed method for deducing all of the Shar’ee rules, whether they relate to carrying the da’wah, ibadaat (worships), mu’amalaat (transactions), ‘uqubaat (punishments), mat’umaat (foodstuffs), malboosaat (clothing) or akhlaq (morals) ...

Bu sabit yöntem, İslam'ın kendisi tarafından ve onun doğası gereği belirlenmiştir; bu, Müslümanların dehası veya zekâsından kaynaklanmamaktadır. Çünkü İslami Akide, Müslümana, Şer'in dışından, bir hüküm bile olsa, hiçbir şey almamasını emreder. Müslüman, nasları işaret ettikleri sınırlar içinde istinbat etmekle yetinmelidir. Bundan dolayı İslam, bu yönelimi koruyan, anlayışını yalnızca vahiyle sınırlı tutacak şekilde denetleyen ve Akide anlayışının Fıkıh anlayışıyla tamamen uyumlu olması ve şartlarının bütünleşmesi için bu metodolojiyi gerekli kılmaktadır.

This fixed method has been dictated by Islam and its very nature, and it is not due to the genius or intelligence of Muslims. That is because the Islamic ‘Aqeedah dictates to the Muslim that he does not take, even if it is one hukm, from outside the Shar’a. He should restrict himself to its deduction according to the limits indicated by the texts. Hence Islam requires this methodology which protects this direction, controls its understanding such that it is confined solely to the revelation, and in order that its view of the ‘Aqeedah fits completely with its view of Fiqh (jurisprudence) and its conditions are integrated.

Bu sabit içtihat yönteminin önemi o kadar büyüktür ki, grubun ya da partinin kültüründe en yüksek konumu alması gerekir. Hükümlerin istinbat edilmesini sağlayan da bu yöntemdir; istinbat yöntemi doğruysa, en az şüpheyle doğru şer'î hükümlerin elde edilmesine yol açar ve kişi bunun karşılığında sevap alır. Aksi takdirde, sabit şer'î istinbat yöntemine dayanmayan hiçbir görüş dikkate alınmaz; her ne kadar biri buna yanlışlıkla şer'î bir görüş adını verse bile. Çünkü önemli olan isim değil, gerçektir.

This fixed method of Ijtihaad is so important that it should take the highest position in the culture of the group or party. It is this method that will lead to the deduction of rules; if the method of deduction is correct it will lead to the presence of correct Shar’ee rules by least amount of doubt, and one would get the reward for it. Otherwise, there is no consideration for any opinion that is not based on the fixed Shar’ee method of deduction, even though someone may falsely call it a Shar’ee opinion. This is because what matters is not the name, but the reality.

Bu nedenle bu, bağlayıcıdır.

Hence this is binding.

Bugün, her zamankinden daha fazla, Müslümanın batı düşüncesinden ve onun çıkarım yönteminden etkilenmesini önleyen bu metoda bağlı kalmaya ihtiyacımız var. Bu, çağın hastalığıdır; "Ulema" olarak bilinenlerden birçoğu bu hastalığa yakalanmıştır. İçtihatlarının ve fetvalarının kaideler (davabit) ile çok uzaklaştığını görüyoruz; Batı'nın hevasına göre, ilahi hidayete göre değil, ilerliyorlar.

Today, more than ever, we need to follow this method, which prevents the Muslim from being influenced by the western thought and its method of deduction. It is the disease of this age, by which many have been afflicted from amongst those known as the ‘Ulema. We find their ijtihaadaat and fatawa have become far removed from dawaabit (regulators), where they proceed according to the western whim and not the divine guidance.

Buna göre, sabit bir yöntemi olan Şer'i'ye başvurmak, içtihatta, içtihatlarının sonuçları farklı olsa bile, bütün Müslümanların üzerinde birleşmesi gereken bir şeydir. Burada bu yöntemi genel hatlarıyla ortaya koymak istiyoruz. Selefin (önceki nesillerin) yöntemi olduğu gibi, halefin (sonraki nesillerin) ve onlardan sonra gelenlerin de, Kıyamet Saati gelinceye kadar yöntemi bu olmalıdır.

Thus, referring to the Shar’a, which has a fixed method, in Ijtihaad, is something all the Muslims must gather upon, even if the results of their Ijtihaadaat differed. Here we wish to present this method in a general manner. Just as it was the method of the Salaf (predecessors), it must also be the method for the khalaf (later generations) and those who come after them, until the coming of The Final Hour.