Onlar delil olarak, Elçi'nin 􀁕 yönetimi Allah'ın 􀀬 hükmüyle kurmayan "kötü yöneticiler"i silahla karşılamayı emrettiğine dair hadisi öne sürerler.

They cite as evidence the hadith of “evil rulers” whom the Messenger 􀁕 has ordered to challenge with arms if they did not establish the rule of Allah 􀀬.

Bu anlayışa, savunucularına saygı duyduğumuz ama bu görüşte onlarla ayrı düştüğümüz halde, şunu söyleriz: Hükmün manatı (hükmün nazil olduğu gerçeklik) incelendiğinde doğru anlayış ortaya çıkar. Hadis, dâru'l-İslâm'da, yani İslâm'ın hâkim olduğu ülkede, meşru bir şer'î biat (bey'at) ile görevlendirilmiş olan yöneticiyi, yani İmam'ı konu almaktadır. Müslümanların biatiyle İmam olmuştur. Bu İmam'ın yönettiği topraklar dâru'l-İslâm'dır, yani İslâm ile yönetilmekte ve güvenliği Müslümanların elindedir. Bu durumda Müslümanlar ona itaat etmekle emrolunmuşlardır. Eğer yönetici, Allah'ın indirdiklerinin sınırını aşar ve açıkça küfür kanunlarıyla hükmetmeye başlarsa, bir tek hüküm dahi olsa, hakkında delilden en küçük bir şüphe bile bulunmasa (shubhat daleel), Müslümanlar silahla onu devirmekle emrolunmuşlardır. Tartışmamızın konusu olan şu hadisin anlamını düşünün, o zaman bu açıklığa kavuşacaktır. Avf b. Mâlik el-Eşca'î'den rivayet edilmiştir, şöyle demiştir: "Allah'ın Resûlü'nü ﷺ şöyle buyururken işittim: 'Yöneticilerinizin en hayırlısı, sevdiğiniz ve sizi sevdikleri, onlara dua ettiğiniz ve sizin de onlara dua ettiğiniz; en kötüsü ise lanet ettiğiniz ve sizin de onlara lanet ettiğiniz yöneticilerdir.' Dediler ki: 'Onlara karşı savaşmayalım mı?' Buyurdu ki: 'Hayır; aranızda namazı kıldıkları sürece.'" [Müslim'in rivayeti]. Namazın ikamesinden kastedilen, "bâbu tesmiyeti'l-kül bi ismi'l-cüz'" (bütünün bir parçasının zikredilmesiyle adlandırılması) yoluyla şer'î hükümlerin uygulanmasıdır.

In response to this understanding, whose advocates we respect even though we disagree with them in this opinion, we say; the examination of the manaat of the hukm, (the reality for which the rule was revealed to treat) uncovers the correct understanding. The hadith deals with the ruler - the Imaam in dar al-Islam - who has been given a legitimate Shar’ee, bai’ah. Thus, he became an Imam through the bai’ah of the Muslims. The land that this Imaam ruled was dar al-Islam, ie it was ruled by Islam, and its security was in the hands of the Muslims. The Muslims in this instance are ordered to obey him. If the ruler happened to exceed the bounds with regards to what Allah 􀀬 has revealed, and began to openly rule by kufr laws, even if it is one hukm that has not even a semblance of an evidence (shubhat daleel), then the Muslims are commanded to overthrow him by arms. Contemplate the meaning of the following hadith, which is the subject of our discussion, and this will become clear. It has been narrated by ‘Awf b. Maalik al-Ashja’i who said “I heard the Rasool of Allah 􀁕 say; ‘The best of your leaders are those that you love, and they love you; you pray for them and they pray for you; and the worst of your leaders are those that you curse and they curse you.’ They said; ‘Should not then we fight against them.’ He 􀁕 said; ‘No; as long they establish the Salah amongst you.’” [Reported by Muslim]. What is meant by the establishment of the Salah is the application of the Shar’ee rules by way of “baab tasmiyatul kul bi ismil juz’a” (meaning the whole by mentioning a part).

Dâru'l-küfrün yöneticisine gelince, onun durumu tamamen farklıdır. O, Müslümanların İmamı değildir; her ne kadar onların yöneticisi olsa da, Şer'î'nin şart koştuğu meşru yolla atanmamıştır ve Müslümanların hayatında İslâmî hükümleri uygulamayı kendisine borç bilmemiştir; oysa bu, onun üzerine farz olan bir yükümlülüktür.

As for the ruler of dar al-kufr, his reality is completely different. He is not the Imaam of the Muslims, though he is their ruler, and he has not been appointed in the lawful manner as the Shar’a stipulates, and he never committed himself to establishing the Islamic rules in their life, even though it was an obligation upon him.

Gerçekliğimize de baktığımızda, değişim sürecinde silaha sarılmanın yeterli olmadığını görürüz. Mesele artık yöneticinin değiştirilmesinden çıkıp İslam'la hükmetme meselesine ulaşmıştır. Peki bunun sorumluluklarını kim üstlenecek? Bunun için devlet adamlarına ve İslami bir siyasi zemine ihtiyaç vardır.

When we look also at our reality, we find that it is not enough to bear arms in the process of change. The issue has gone beyond the changing of the ruler to the issue of ruling by Islam. So who will undertake its responsibilities? It requires statesmen and an Islamic political medium.

İslam'la yönetme meselesi kolay değildir; öyle ki askerî olarak ne kadar yetkin ve İslam'a ne kadar samimi olursa olsun, herhangi bir askerî lider bunu üstlenemez. Bunun için tecrübe, anlayış, kararlılık ve seçkin bir şer'î kavrayış gerekir. Resulullah ﷺ'in yöntemi tüm bunları güvence altına alır:

The issue of ruling by Islam is not easy, such that any military leader can undertake it, however competent he may be militarily, and however sincere he may be to Islam. It requires experiance, understanding, pursuance, and a distinguished Shar’ee understanding. The method of the Messenger 􀁕 ensures all of this:

- Bu, İslam Devleti'nin kurulmasından önce yıllarca davet taşıyarak tecrübe kazanmış, olağanüstü bir Müslüman siyasetçi ve lider yetişmesini sağlar. Kâfir devletlerin hileleri, aldatmaları ve kurnazlıklarını bilir, bu yüzden onlar tarafından aldatılmaz.

- It ensures that the extraordinary Muslim politician and leader is produced, who has years of experience spent in carrying the da’wah before the establishment of the Islamic State. He knows the tricks and deception, and cunning of the Kaafir states such that he is not deceived.

Böylece o, devleti koruyabilecek ve devleti, dünyadaki diğer devletler arasında yönlendiren ve yönlendirilen bir devlet olarak, ve Nübüvvet metodu üzerinde doğru bir Hilafet olarak konumuna layık role kadar geliştirebilecektir.

He will then be able to protect the state and develop the state to the role befitting its position amidst the other states of the world as a guiding and guided state, and a righteous Khilafah on the way of the Prophethood.

Bu, devletin kurulmasından önce da'vetin yükünü taşıyacak samimi gençlerin yetişmesini sağlayacaktır. Bu gençler, da'vet meseleleriyle ilgilenen diğer Müslümanlarla birlikte İslami siyasi zemini oluşturacak; onlardan valiler, Cihad Emirleri, elçiler ve diğer devletlerdeki insanlara da'veti taşıyacak kişiler çıkacaktır.

- It will ensure the production of sincere Shabaab who will carry the burden of the da’wah before the establishment of the State, such that they, with others of the Muslims who are concerned about the matters of the da’wah, form the Islamic political medium, and from them will come the walis (governers), Ameer of Jihaad, ambassadors and those who carry the da’wah to the people in other states.

- Bu, İslam'ı benimseyecek ve devleti koruyup gözetecek olan geniş tabanı oluşturacaktır.

- It will generate the popular base, which will embrace Islam and the state and protect it.

Bu, insanların onların aleyhine değil yanlarında durmasıyla güçlenecek, iyi yetiştirilmiş güç sahiplerini sağlayacaktır; özellikle de yöneticinin, onunla birlikte olan yönetim aygıtının ve dayandığı gücün, İslam'ı uygulamak ve dini güçlendirmek konusunda Allah'ın onlara farz kıldığı şeyi yerine getiren bir güç olduğunu fark ettiklerinde.

- It will ensure the well trained people of power, whose strength will increase when the people stand by their side and not against them, especially when they realise that the ruler, the ruling apparatus with him and the power which he depends on is a force for them, that undertakes what Allah 􀀬 has imposed on them in terms of applying Islam and strengthening the deen.

Ayrıca, silahlı çalışma para, silah ve eğitim gerektirir.

Furthermore, the armed work requires money, weapons and training.

Bu, hareketi aşırı yükleyecek ve dolayısıyla başkalarından yardım almaya yönelmeye itilecektir. Bu, başarısızlığa giden ilk adımdır. Müslümanlar bu yolu denediler ve bu onlara çok zarar verdi. Üstelik "denemek" ifadesinin kendisi de yanlıştır.

This will overburden the movement, hence it will be tempted to resort to others for assistance. This is the first step to failure. The Muslims have tried out this path, and it caused them much harm. Not to mention that the expression “try out” is itself erroneous.

Bizim, silahla değişimin Şer'i yöntem olmadığını söylememiz, Müslümanları hiç umursamayan zalim yöneticilere merhamet göstermek için değildir. Aksine, bu söz, samimi din kardeşlerimizin bir kısmını korumak içindir; onların çabalarını gerekli olan Şer'i çalışmada birleştirmek istiyoruz. Onlara, Resulullah ﷺ'in Mekke'deki ashabını silah kullanmaktan men ettiğini hatırlatıyoruz; O şöyle buyurmuştur: "Affetmekle emrolundum, bu yüzden savaşmayın." [Sîretu İbni Hişâm]. Ayrıca Allah'ın {Kendilerine ellerinizi (savaştan) tutun, namazı kılın ve zekatı verin denilenleri görmedin mi? Ama kendilerine savaş farz kılındığında...} [TMQ 4:77] buyruğu da vardır. Bu şekilde, Resulullah ﷺ'in da'vetteki yönteminin takip edilmesini doğrulayan birçok Şer'i delil buluyoruz. Herhangi bir ekleme, eksiltme, değişiklik, tağyir veya düzenleme da'vete, cemaate ve İslam Ümmeti'ne kötü bir etki yapacaktır. Bu yüzden, Resulullah ﷺ'e en iyi şekilde uyabilmek için Şeriat'ın ve Resulullah ﷺ'in yönteminin doğru biçimde incelenmesinin önemini vurguladık. Doğru yolu göstermek Allah'a aittir.

When we say that carrying weapons is not the Shar’ee method of change, this is not to spare those unjust rulers who do not care about the Muslims at all. Rather, it is to spare some of our sincere brothers in the deen, we wish to unite their efforts in the required Shar’ee work. We remind them of the fact that the Messenger 􀁕 forbade his companions in Makkah from using weapons when he said; “I have been ordered to forgive, so do not fight.” [Sirah Ibn Hisham]. Furthermore there is the revelation of His 􀀬 saying; “Have you not seen those who were told to hold back their hands (from fighting) and perform the Salah, and give zakah, but when the fighting was ordained for them...” [TMQ 4:77] In this manner, we find many corroborative Shar’ee evidences, which confirms following the method of the Messenger 􀁕 in the da’wah. Any addition, omission, change, alteration, or modification will have a bad effect on the da’wah, group and the Islamic Ummah. Thus, we have insisted on the importance of the proper study of the Shar’a and the method of the Messenger 􀁕, in order to achieve the best emulation of the Messenger 􀁕. It is for Allah 􀀬 to show us the right way.