Böylece grup, ideolojik fikriyat üzerine kurulup gerçeklikle yüzleştiğinde, rüzgârlar onun üzerine esecek ve onu köklerinden sökmeye çalışacaktır. Rejimlerin bu gruba yaklaşımı, diğer hareketlere karşı takındıkları tutumdan farklı olacaktır. Çünkü diğer hareketler parçacı düşünceler ortaya koyarlar; bunlar rejimlere hiç zarar vermez. Aksine, rejimlerin kendi yarattığı boşlukları ve eksiklikleri doldurabilirler.

Thus, when the group is established on the ideological Fikrah and comes to the reality, the winds will blow upon it and try to pull it out from its roots. The regimes treatment of this group will be different to their treatment of other movements. This is because the other movements put forward partial thoughts, which do not harm the regimes at all. Rather they may fill the gaps and deficiencies created by the regimes themselves.

Ama ideolojik fikre dayanan radikal davet, meseleleri köklerinden ele alır; yama niteliğinde çözümleri kabul etmez, duruma boyun eğmez. Yarım çözümleri de kabul etmez ve rejimlerin yarattığı sorunları ıslah etmeye kalkışmaz. Tam bir değişimi hedefleyen davetten vazgeçmeyi kabul etmez. Aynı şekilde, temelini bıraktığı çevre meselelerle uğraşmayı da kabul etmez. Böyle bir grubun ya da partinin benzeri görülmemiş bir biçimde karşılaşması doğaldır. Grup radikal değişime ne kadar bağlı kalırsa, rejimler ona o kadar düşmanca davranır ve çatışma o kadar büyür.

However, the radical da’wah based on the ideological Fikrah deals with matters from their basis, and not by accepting patchwork solutions or going along with the situation. Neither does it accept half solutions or reform problems created by the regimes. It will not accept to leave the da’wah that is for complete change. Nor will it accept to deal with peripheral matters whilst leaving the basis on which these peripheral matters are founded. It is natural that a group or party such as this would be confronted in an unprecedented manner. The more the group adhered to the radical change the more the regimes will be hostile towards it and the greater the confrontation will be.

Şiddetli çatışmanın yükü, da'vet taşıyıcısına öyle yansıyabilir ki, buna dayanamaz. Bu yüzden grubuna baskı yaparak çağrının gücünü hafifletmesini isteyebilir. Kendisi için zorluk çekebilir ve insanlar tarafından reddedilip yalnız bırakıldığını gördüğünde kararlılığı zayıflayabilir. Grupla çalışmanın getirdiği yeni durumlar dünyevi çıkarlarıyla çeliştiğinde, içinden fısıldayabilir ve da'vetle uğraşmaktan vazgeçmeye çalışabilir. Bu durumda grubuna baskı uygulamaya başlayabilir ve onları değişim talep etmekten vazgeçip ıslah talep etmeye çağırabilir. Grup bu isteklere cevap verirse, o grupta kalmaya devam eder. Bu durumda hem dinine hizmet ettiğini hem de dünyasını korumayı başardığını, böylece hem Allah'ı hem de hükümdarı memnun ettiğini düşünür; en azından iddiası budur. Grup bu baskıyı reddederek köktenci ve temelli çalışmasında ısrar ederse, o grubu terk eder. Bu noktada grup iki tehlikeyle karşılaşır: Ağır darbeler karşısında azmi zayıflayan gençlerinden gelen içsel bir tehlike ve bu tür köktenci görüşlere tahammül etmeyen rejimlerden gelen dışsal bir tehlike.

The severity of the confrontation may be reflected on the da’wah carrier such that he will not be able to bear it. So he will put pressure on his group so that it lightens the force of the call. He may find it difficult for himself, and his resolve may weaken when he finds himself rejected by the people and left alone. He might whisper to himself and try to cease from engaging in the da’wah when his worldly interests clash with the new situations that arise from working with the group. So he may begin to apply pressure on his group and call them to turn away from demanding change towards demanding reform. If the group responded to the requests, he would remain with the group. In this case he has managed to work for his deen and the dunya, and please both Allah 􀀬 and the King; or at least according to his claim. If the group rejected his pressure and insisted on its radical and fundamental work, he will turn away from it. Here the group will face two dangers; an internal danger from its Shabab whose determination has weakened before the heavy blows, and an external danger from the regimes that do not tolerate people of such radical views.

Gruplar ile rejimler arasında pazarlık savaşı başlayacaktı. Gruba tekliflerin üst üste yığılmaya başlayacağı bir dönem olacaktı. Marul ile sopa siyaseti uygulamaya konulmaya başlayacaktı. Pazarlığın ticari işlerde gerçekleştiği iyi bilinmektedir; grup pazarlık sürecine girdiğinde bu bir ticarete dönüşmüş olur, sorumlulukların satılması ve milletlerin aşağılanması gerçekleşir. Aksi takdirde rejimin ateşiyle yakılır ve alevleriyle kavrulur.

The battle of bargaining would start between the group and the regimes. Offers would start to be heaped on the group. The policy of the carrot and stick will start to be enacted. It is well known that bargaining takes place in the matters of trading; when the group enters into the bargaining (process) it has become a trade, with the selling of responsibilities and humiliation of nations taking place. Otherwise it will be burnt by the fire of the regime and seared by its flames.

Bu nedenle doğru fikri temel (fikrah), Şeriat'ı efendi kılacak biçimde, hem liderliği hem de üyeleri Şeriat'a önem veren bir ideolojik grup veya parti gerektirir. Bu grup, açıklık, saflık, sabır, fedakârlık, başkalarını kendinden üstün tutma (îsâr) ve nefsini terbiye etme konularında da özen gösterir. Kendi çıkarlarına yönelik her türlü ayartıdan uzak durur ki sapmasınlar ve kararlılıkları zayıflamasın. Grubun çalışmasını koruyan, değişimden uzak tutan ve insanların grupla oynamasını engelleyen güvenli bir yürüyüş sağlamak için, her fikri veya şer'î hükmü İslâm Akîdesi'ne sıkı sıkıya bağlaması gerekir. Da'vet taşıyıcılarının bireysel bencil çıkarları ile da'veti taşıma konusundaki sebat ve sabır arasında bir çatışma olsa bile, hedeflerine ulaşmak için da'vetin menfaati tercih edilir. Bu bağ, şeytanın vesveselerine ve kötülüğe çağıran nefsin fısıltılarına karşı aşılmaz bir engel olur.

Therefore, the correct ideological Fikrah requires an ideological group or party whose leadership and members are concerned about the Shar’a such that it is the master. They are also concerned for the clarity, purity, patience, sacrifice, altruism, and self-denial. They are devoid of any temptation for their own fortunes, so that they don’t become deviated and their determination is not weakened. In order that the group proceeds in a assured manner that protects its work and makes it free from change, or people playing games with the group, it must link every idea or Shar’ee rule tightly to the Islamic ‘Aqeedah. Even if there is a clash between the individual selfish benefits of the da’wah carriers, and the steadfastness and patience on carrying the da’wah, to achieve its goals, then the preference is for the interest of the da’wah. This linkage would then be an insurmountable barrier against the whispers of Shaytan and the whispers of the nafs (soul) that call towards evil.

Partinin gemisinin, içinde batacağı korkunç gerçeklik çamuruna gömülmemesi için, düşünce ve düşünme biçimini belirleyen düzenleyici ilkelere sahip olması gerekir. Bu ilkeler, grubu çıkarımlarına bağlı kılacaktır. Hiçbir zaman, yorum ya da gerekçelendirme bahanesiyle bu ilkelerden sapması caiz değildir.

In order that the party’s ship is saved from sinking into the mire that is the awful reality, it must have regulating principles that define the thoughts and way of thinking. That will bind the group to what it has deduced. It is not allowed to deviate from these principles any time, under the pretext of interpretation or justification.

Böylece iyi yönlendirme, iyi örnek alma ve iyi anlayış, grubu ve onun içinde çalışanları, onlara bulaşmış olabilecek her türlü kusur ve lekeden arındırmaya; nefislerini temizlemeye ve imanlarını güçlendirmeye yol açacaktır.

Thus, good direction, good emulation and good understanding will lead to purifying the group and those working within it from any defects or blemishes that may have touched them, and it will purify their souls and strengthen their Imaan.

Bu yolda, zorluğuna sabredebilecek yalnızca azmi sağlam olan müminlerdir. Bu işi üstlenenlerin çektiği sınavlar, ateşin altını arıttığı gibi onları arındıracaktır.

On this path none can remain steadfast on its hardship except the believers who are of firm resolve. The trials that those undertaking the work have sustained, will purify them, like the fire purifies gold.

Eğer grup düzenleyici ilkelerini kaybederse, grup (işten) geri çekilme, değişme, gerileme ve tutarsızlıktan muzdarip olacaktır.

If the group lost its regulating principles, then the group will suffer from withdrawal (from the work), alteration, retreat and inconsistency.

Yöntem ve amaçtaki belirsizlik ile netleşmemişlik, grubu işin zor geldiği zamanlarda şeyleri değiştirmeye yöneltecek ya da grubdan kanıt sunması istendiğinde şeyleri gerekçelendirmeye veya açıklayıp geçiştirmeye götürecektir.

Ambiguity in the method and objective, and a lack of crystallisation will drive the group to alter things when it finds the work difficult, or it will lead it to justify things or explain things away when the group is asked to provide evidence.

Grup uzlaşmaya yönelip hakkı tam olarak değil, parça parça kabul ettiğinde, radikal yaklaşımı ve temel çalışmayı bıraktığında, sahip olduğu tek gücü kaybeder. Kendine özgü bir grup olmaktan çıkar ve insanların dikkatini kendine özgü ve ayırt edici karakterine çekemez. Fikri mücadelede başarısız olmuş olur ve İslam'a çağrı yapmaya ve İslam'ı çözüm olarak önermeye devam etse bile zafer düşmanının olur. Bunun nedeni, yaklaşımının çarpıtılmış hale gelmesi, sistemin yararına dönüşmesidir. Bunu yaparak, değişimin karşısında engel değil, onun yanında yer almış olur. Allah 􀀬, Elçisine 􀁕 ve ondan sonraki ümmetine şöyle buyurarak bizi bundan sakındırmıştır: "Allah'ın sana indirdiğinin bir kısmından seni saptırmalarından sakın." [TMQ 5:49]. Ayrıca Hz. Ömer 􀁗'in kadısı Şureyh'e söylediği: "Hiçbir kimse seni ondan alıkoymasın." sözü de böyledir. Grubun sahip olduğu en keskin silah fikridir. Eğer bunu koruyabilir, uzlaşma alanından uzak tutabilir, koşullara rağmen onun üzerinde sebat edebilir ve Elçi'nin 􀁕 izinden giderse, bir süre sonra Elçi'nin 􀁕 hazırladığını hazırlamayı başarır: yani inanan bir topluluğu ve Allah'ın indirdiğiyle hükmetmeyi kabul eden bir ümmeti. Bunu hazırladıktan sonra dengeyi davet lehine çevirebilecek ve Devleti kurabilecektir.

When the group yields to compromise and accepts the truth in parts, not completely, and abandons the radical approach and fundamental work, it loses the only strength it possessed. It will not be a unique group, or draw the attention of people to its unique and distinct character. It would have failed in the intellectual struggle, and the victory will be for its enemy, even if it kept on calling for Islam and proposing Islam as the solution. This is because its approach has become distorted; to the benefit of the system. By doing this, it would have become an obstacle in the face of change, instead of being the opposite. This is what Allah 􀀬 has warned us of when He 􀀬 said to His Messenger 􀁕 and his Ummah after him; “And beware of them lest they deviate you from any of that (teaching) which Allah has sent down to you.” [TMQ 5:49]. Also what Sayyiduna’Umar 􀁗 said to his judge Shurayh: “Let no man distract you from it.” The sharpest weapon that the group possesses is its Fikrah. If it is able to preserve it and keep it away from the sphere of compromise, remain steadfast on it in spite of the circumstances, and follow the footsteps of the Messenger 􀁕, it will manage to prepare, after some time, what the Messenger 􀁕 prepared; that is a believing group and the Ummah to accept the rule by what Allah 􀀬 has revealed. After preparing that it would be able to reverse the balance in favour of the da’wah, and to establish the State.

İslam düşüncesi, hakiki davetin ehline bir emanettir; bu emanet, baskılarla karşılaşırken, asıl temel fikirle uyumlu İslam düşüncesiyle karşılık vermeyi onlardan talep eder. Grubun, baskılar karşısında "Al ve talep et", "gerçeğe uygun olanı öner", "talebin yalnızca bir kısmını öner", "yarım çözümleri kabul et" gibi bir zihniyetle hareket etmesi yakışık almaz. Grup, bu tür düşünceleri değiştirmek için kurulmuştur, onları kullanarak çalışmak için değil.

The thoughts of Islamare an endowment to the people of the true da’wah that demands of them to confront the pressures with the thoughts of Islam that are in harmony with the original fundamental idea. It is not fitting for the group to face the pressures with the mentality of, ‘Take and demand’, ‘propose what suits the reality’, ‘propose only some of the demand’, ‘acceptance of half solutions’. The group was established to change such thoughts, and not to work by using them.

Batının bizim zihnimize sızdırdığı düşünce tarzı budur. Bu, İslam'ın özüyle kökten farklıdır; İslam bunların tümünü reddeder, onları kökünden söküp atmaya çalışır ve düşünceye İslam'ı ve onun yöntemini yerleştirmeye çalışır. Dolayısıyla değişim yaratmak isteyen ve bunun için çalışan kişi, işe önce kendinden başlamalıdır.

This is the mode of thinking of the west with which they invaded our minds. This radically differs from the nature of Islam, which rejects all of this and works to uproot it, and works to concentrate Islam and its method in thinking. So the one who wants to create change and works for it, must start with himself first.

Grubun, fikrenin saflığına ve berraklığına ısrar edip onu koruma konusunda nasıl nitelendirilmesi gerektiğini ortaya koyduktan sonra, Kâfir Batı'nın öne sürdüğü iki fikri sunuyoruz. Bunlar, sadık rejimlerin üzerinde uzlaştığı ve Müslümanları itmek için kullandığı fikirlerdir.

After presenting what the group must be characterised with, in respect of insisting on the purity and clarity of the Fikrah and maintaining it, we present two of the thoughts proposed by the Kaafir West. They are ideas that the loyal regimes have committed to, and use to push the Muslims.

Maalesef İslam için çalıştığını söyleyen bazı gruplar ile Batı düşüncelerini sürekli savunan bazı Müslüman yazarlar bu fikirleri hemen benimsediler. Bu iki fikir şunlardır. Birincisi, demokrasinin İslam'dan geldiği ve bizzat şura olduğu fikridir. Bir yazar bunu şöyle adlandırdı:

Unfortunately some groups that are working for Islam, and the Muslim writers who always promote the western thoughts have seized these ideas quickly. These two ideas are the following. The first is the idea that Democracy is from Islam and that it is Shura itself. One writer called it:

‘şûrokrasi’, kelimelerin uzlaştırılması ve fikrî tahrifat yoluyla. İkinci fikir ise bazı Müslümanlar ve hareketler tarafından savunulan, küfür hükmü üzerine kurulu bir yönetime katılmaktır. Bu çalışmada, tartışmanın başında belirtilen ilkeler doğrultusunda ilerlemek için, demokrasinin uygulandığı gerçekliği, demokrasinin hakikatini ve demokrasinin hakikatine benzeyen, onun kabulünü geçerli kılacak bir hakikatin Şeriat'ta bulunup bulunmadığını inceleyeceğiz.

‘shurocrasy’, through the reconciliation of words and intellectual falsification. The second idea is participating in kufr rule, which has been advocated by some Muslims and movements. In order that we proceed in this study according to the principles mentioned in the beginning of this discussion, we will study the reality in which Democracy is applied, the reality of Democracy, and whether there is a reality in the Shar’a that resembles the reality of Democracy, so as to validate its acceptance.