Botlar üzerine mesh edilebilmesinin koşulu, botu giydiği anda ayakların abdest yoluyla temizlenmiş olmasıdır. Bu, küçük bir ihtilaf dışında üzerinde icma edilmiş bir husustur; bu ihtilaf, İbn Lübâbe'nin el-Muntahab'da naklettiğine göre, İbnü'l-Kāsım tarafından Mālik'e isnad edilmektedir. Çoğunluğun görüşünün dayanağı, Mugīre ve başkalarından rivayet edilen, Peygamber ﷺ'in botlarını çıkarmak istediğinde, "Bırakın onları, çünkü ben onları giydiğimde (ayakları) temizdi" buyurduğunu bildiren hadislerdir. Çoğunluk görüşünden sapanlar ise bu sözü temizliğin lafzî anlamına göre yorumlamışlardır.
The condition for the wiping over boots is that the feet, at the time of wearing the boot, should be clean through the purification of ablution. This is something agreed upon, except for a slight disagreement, which is attributed by Ibn al-Qasim to Malik, as reported by Ibn Lubaba in al-Muntakhab. The basis for the majority view rests on the traditions related by al-Mughira and others, which state that when the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) wanted to take off his boots he said, “Let them be, for they (the feet) were clean when I put them on”. Those deviating from the majority view interpreted this remark according to the literal meaning of cleanliness.
İslam hukukçuları, abdest alırken ayaklarını yıkayıp sonra çorap-botlarını giyen, ardından abdestini tamamlayan kimsenin, (bir sonraki abdestinde) botlarının üzerine mesh edip edemeyeceği konusunda ihtilaf etmişlerdir. Abdestte uzuvların sırasını farz kabul etmeyen ve tüm diğer uzuvların temizliği tamamlanmadan bir uzvun temizliğinin geçerli olacağını savunanlar, bunun caiz olduğunu ileri sürmüşlerdir. Sıranın farz olduğunu ve önceki uzuvların tamamı yıkanmadan bir uzvun temizliğinin geçerli olmayacağını düşünenler ise buna izin vermemişlerdir. Birinci görüş Ebu Hanife'ye, ikincisi ise Malik ve eş-Şafiî'ye aittir; ancak Malik bunu sıra gerekçesiyle yasaklamamış, bunu, bu uzvun temizliğinin ancak diğer uzuvlar yıkanarak sağlanabileceği için yapmıştır. (Bu görüşün dayanağı) Peygamber ﷺ'in, "Onları, temiz oldukları hâlde giydim" sözüdür; yani dinî anlamda temizken. Mugîre'den nakledilen bazı rivayetlerde ise şöyle geçer: "Ayaklarınızı botlarınıza soktuğunuzda, onlar temiz olduğu hâlde, üzerlerine mesh edin." Bu kurallara dayanarak, ayağını yıkayıp diğerini yıkamadan önce bir botu giyen kimse hakkındaki soruya Malik şöyle cevap vermiştir: Botunu, temizlik tamamlanmadan önce giydiği için botunun üzerine mesh etmez. Bu görüş eş-Şafiî, Ahmed ve İshak'ın da görüşüdür. Ebu Hanife, es-Sevrî, el-Müzenî, et-Taberî ve Davud ise mesh etmenin caiz olduğunu söylemişlerdir. Bu, Malik'in talebelerinden bir grubun, bunların arasında Mutarrif ve başkalarının da görüşüdür. Hepsi, bir kimsenin diğer ayağını yıkadıktan sonra bir botunu çıkarıp yeniden giymesi hâlinde ona mesh etmenin caiz olduğu konusunda ittifak etmişlerdir.
The jurists differed in this topic about the person who (while performing ablution) washes his feet, puts on his boots, and then completes the ablution, whether he is entitled to wipe over his boots (next time he performs ablution). Those who did not consider an ordered sequence to be obligatory (in ablution) and held that purity of each limb is valid before the purity of all the other limbs is completed, maintained that it is permissible. Those who held that a sequence is obligatory, and that purification of a limb is not valid before purification of all the limbs (preceding it), did not permit it. The first opinion was held by Abu Harnfa, while the second was held by Malik and al-ShafiT, except that Malik did not disallow this because of the sequence; he did so as the purity of this limb cannot be achieved except by washing the remaining limbs. (This is on account of) the words of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “I put them on when they were clean”, meaning legal ceremonial purity. In some narrations from al-Mughira the words are: “When you slip your feet into your boots, and they were then pure, wipe over them”. On the basis of these rules the answer to the question about a person, who puts on one boot after washing his foot prior to washing the other, is provided by Malik, who said that he is not to wipe over his boots for he wore them before the completion of (ritual) purification. This is also the opinion of al-ShaficT, Ahmad, and Ishaq. Abu Harnfa, al-Thawri, al-MuzanT, al-Tabari, and Dawud said that wiping is permitted. It was also the opinion of a group of Malik’s disciples, among whom are Mutarrif and others. All of them agreed that if a person takes off one boot after washing the other foot and then puts it on, wiping is permitted to him.
Mestse üzerine mesh etmenin şartlarından biri, bir ikinci çizmenin (birinci yumuşak çizmenin üzerine giyilmiş olan) üzerinde bulunmamasıdır, bu konuda Mâlik'ten iki görüş vardır. İhtilafın sebebi, iç çizmeyi meshetme yükümlülüğünün, ayağı yıkama yükümlülüğünün ayağı örttüğünde çizmeye aktarıldığı gibi, dış çizmeye de aktarılıp aktarılmadığıdır. İkinci aktarımı birincisine benzer görenler dış çizmeyi meshetmeye izin verdiler; benzer görmeyip aralarında fark bulunduğunu düşünenler ise buna izin vermediler.
Is it a condition for wiping over one boot that it should not be on a second boot (worn on top of the first soft boot)? There are two opinions about this from Malik. The reason for disagreement is whether the obligation of wiping the inner boot is transferred to the outer boot, just as the obligation of washing the foot is transferred to the boot when it covers the foot? Those who held the second transference similar to the first allowed wiping of the outer boot, while those who did not hold it to be similar and found a distinction did not permit it.