Nafile oruçla ilgili tartışma üç unsur ile oruç bozmanın hükmü üzerinedir. Nafile orucun yapıldığı günler, ki bu birinci unsurdur, üç türe ayrılır: mustehab günler, yasak günler ve hakkında sükut edilen günler. Bunların bir kısmı ihtilaflı, bir kısmı ise üzerinde ittifak edilmiş olanlardır. Mustehab kabul edilen ve üzerinde ittifak bulunan oruçlar Aşura orucudur. İhtilaflı olanlar ise Arafe günü orucu, Şevval ayının altı günü orucu ve her ayın eyyam-ı bîz olan on üçüncü, on dördüncü ve on beşinci günleri orucudur.

The discussion of recommended fasting is about the three elements and about the hukm of breaking the fast. The days on which recommended fasting is undertaken, which is the first element, are divided into three types: desirable days, prohibited days, days about which there is silence. Some of these are disputed and some are agreed upon. The fasts that are considered desirable and are agreed upon are the fasts of the *Ashurd. Those that are disputed are the fast on the day of <Arafa, six days of Shawwal, and the ghurar in each month, and these are the thirteenth, fourteenth, and the fifteenth.

Aşûre günündeki oruç, şu hadislerle sabittir: "Allah'ın Resulü (ﷺ) bu günde oruç tuttu ve oruç tutulmasını emretti" ve onun bu gün hakkındaki sözü: "Sabahleyin oruçsuz uyanan kimse, günün geri kalanını oruçlu geçirsin." Muharrem'in dokuzuncu mu yoksa onuncu günü mü olduğu konusunda âlimler ihtilaf etmişlerdir. Bu ihtilafın sebebi, rivayetlerin birbiriyle çelişmesidir. Müslim, İbn Abbas'tan şöyle rivayet etmiştir: "Muharrem hilalini gördüğünüzde günleri sayın ve dokuzuncu günü oruçlu olarak karşılayın." Ben (ravi) İbn Abbas'a sordum: "Allah'ın Resulü (ﷺ) oruç tutuşu böyle miydi?" O da: "Evet" dedi. Ayrıca şöyle rivayet edilmiştir: "Allah'ın Resulü (ﷺ) Aşûre günü oruç tutup oruç tutulmasını emredince, sahabiler: 'Ey Allah'ın Resulü, bu gün Yahudilerin ve Hristiyanların da kutsal saydığı bir gündür' dediler. Allah'ın Resulü (ﷺ) şöyle buyurdu: 'Gelecek yıl, Allah'ın izniyle dokuzuncu günde de oruç tutacağız.' Ancak gelecek yılın Aşûre'si gelmeden Allah'ın Resulü (ﷺ) vefat etti."

The fast of the day of Ashura is established, because “The Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) kept a fast on this day and ordered that it be observed as a fast”, and he said about it “that one who wakes up without fasting should complete the rest of the day fasting”. They disagreed whether it is the ninth or tenth day (of Muharram). The reason for their disagreement is the conflict of traditions. Muslim recorded from Ibn c Abbas that he said, “When you see the moon of Muharram, then, count the days and wake up on the ninth day fasting”. I asked him (the narrator from Ibn cAbbas), “This was the way that Muhammad, the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) kept the fast?” He said, “Yes”. It is also related that “When the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) kept a fast on the day of 'Ashurd and ordered that it be observed as a fast, they said, ‘O Messenger of Allah, it is a day that is held sacred by the Jews and the Christians’. The Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) said, ‘Next year, by the will of Allah, we shall fast on the ninth day.’ He said before Ashura of the next year arrived, the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) passed away”.

Arafe gününde oruç tutma konusundaki ihtilaflarının sebebi, Peygamber ﷺ'in Arafe gününde oruç tutmamış olmasıdır. Ancak ondan bu gün hakkında şu sözü de rivayet edilmiştir: "Arafe günü orucu, bir önceki yılın ve gelecek yılın [günahlarına] kefaret olur." Fakihler bu rivayet yüzünden ihtilafa düşmüşlerdir. eş-Şâfiî, iki rivayet arasında uzlaştırma yaparak hacılara bu günde oruç tutmamayı, diğerlerine ise oruç tutmayı uygun görmüştür. Ebû Dâvûd, Allah'ın Elçisi ﷺ'in Arafat'ta Arafe günü orucunu yasakladığını rivayet etmiştir.

Their disagreement about the day of 'arafa is based upon the reason that the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) did not fast on the day of <-arafa, but he is also reported to have said about it: “The fast of the day of 'ara/a absolves [the sins of] the previous year and of the one to come”. The jurists disagreed because of this. Al-ShaficT decided upon not fasting for pilgrims on this day and fasting for the others by way of reconciliation between the two traditions. Abu Dawud has recorded that the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) proscribed the fast of <Arafa at 'Arafch.

Şevval ayının altı günü hakkında, Allah Resulü ﷺ'in şöyle buyurduğu sabit olmuştur: "Ramazan orucunu tutup ardından Şevval'in altı günü de oruç tutan kimse, sanki bütün bir zaman (sürekli) oruç tutmuş gibidir." Ancak Malik bunu mekruh görmüştür; ya insanların Ramazan'a, ondan olmayan bir şeyi katmaları ihtimali yüzünden ya da bu rivayetin ona ulaşmamış olması veya kendisine sahih çıkmamış olması sebebiyle, ki en muhtemel olanı budur. Aynı şekilde Malik, gurar oruçlarını takip etmeyi de, bu konuda rivayet edilen hadise rağmen, cahillerin bunları farz sanabileceği endişesiyle mekruh görmüştür. Allah Resulü ﷺ'in her ayda üç belirlenmemiş gün oruç tuttuğu ve aşırı oruç tuttuğu için Abdullah bin Amr bin el-As'a: "Her ayda üç gün oruç tutman sana yeterli değil mi?" dediği sabit olmuştur. Abdullah şöyle demiştir: "Ya Resulallah, ben bundan daha fazlasına gücüm yeter" dedim. Resulullah ﷺ: "Beş gün mü?" buyurdu. "Ya Resulallah, bundan daha fazlasına gücüm yeter" dedim. "Yedi gün mü?" buyurdu. "Ya Resulallah, bundan daha fazlasına gücüm yeter" dedim. "Dokuz gün mü?" buyurdu. "Ya Resulallah, bundan daha fazlasına gücüm yeter" dedim. "On bir gün mü?" buyurdu. "Ya Resulallah, bundan daha fazlasına gücüm yeter" dedim. Bunun üzerine Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: "Davud'un orucundan daha üstün bir oruç yoktur. Bir gün oruç tutup bir gün tutmamak, sürekli (bütün bir zaman) oruç tutmak gibidir." Ebu Davud, Resulullah ﷺ'in "Pazartesi ve Perşembe günleri oruç tuttuğunu" rivayet etmiştir. Sabit olmuştur ki, o, Ramazan dışında hiçbir ayın tamamını oruçla geçirmemiş, oruçlarının çoğunu da Şaban ayında tutmuştur.

About the six days of Shawwal it is established that the Messenger *of Allah (God’s peace and blessings be upon him) said, “One fasting during Ramadan and then following it up with six days of Shawwal is like fasting through Time (perpetual fasting)”. Malik, however, considered this to be disapproved, either because people might associate with Ramadan what is not a part of it, or either because the tradition had not reached him or it did not prove to be authentic for him, which is more likely. Likewise, Malik considered as disapproved the pursuit of the fasts of the ghurar, despite the tradition laid down in it, for fear that the unlettered might consider them to be obligatory. It is established “that the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) used to fast each month for three undetermined days, and that he said to cAbd Allah ibn c Amr ibn al-cAs, because of his excessive fasting, ‘Are three days in each month not sufficient for you?’” He said, “I said, ‘O Messenger of Allah, I am able to fast more than that’. He said, ‘Five?’ I said, ‘O Messenger of Allah, I am able to fast more than that.’ He said, ‘Seven?’ I said, ‘O Messenger of Allah, I am able to fast more than that.’ He said, ‘Nine?’ I said, ‘O Messenger of Allah, I am able to fast more than that.’ He said, ‘Eleven?’ I said, ‘O Messenger of Allah, I am able to fast more than that’. The Prophet (God’s peace and blessings be upon him) then said, ‘There is no fast beyond the fast of Dawud. Fasting one day and not fasting the other is fasting to the brink of Time (perpetual)’”. Abu Dawud has recorded that “he used to fast on Mondays and Thursdays”. It is established that he never observed fasting for the whole month, except for Ramadan, and that most of his fasts were during the month of Shahan.

Yasak kılınan günler arasında, üzerinde ittifak edilenler ve ihtilaf edilenler de vardır. Üzerinde ittifak edilenler, bu günlerin yasaklanmasının sabit olması sebebiyle Fıtr Bayramı günü ve Kurban Bayramı günüdür. İhtilaf edilenler ise teşrik günleri, Şüphe Günü, Cuma, Cumartesi, Şaban ayının ikinci yarısı ve sürekli oruçtur.

The proscribed days also include those that are agreed upon and those that are disputed. Those agreed upon are the day of fitr and the day of adha, because of the established proscription about them. Those disputed are the days of tashriq, the Day of Doubt, Friday, Saturday, the second half of Sha^ban, and perpetual fasting.

Zahiriler teşrik günlerinde oruç tutulmasına izin vermediler; fakat başka bir grup fakih buna izin verdi. Üçüncü bir grup ise bunu mekruh görmüştür ve Malik'in görüşü de budur; ancak Malik, hac sebebiyle yükümlülük doğan kişi için, yani kurban kesen kişi için bu günlerde oruç tutulmasına izin vermiştir.

' The Zahirites did not permit fasting on the days of tashriq, while another group of jurists permitted this. A third group considered this as disapproved, and this is the opinion of Malik, except that he permitted fasting during these days for the person for whom the obligation arose out of hajj, and this is for one performing the sacrifice.

Bu günler, Kurban Bayramı'ndan sonraki üç gündür. İhtilafları, Peygamber'in (Allah'ın salat ve selamı üzerine olsun) "Bunlar yeme ve içme günleridir" sözünün bir farz mı yoksa bir tavsiye mi olarak anlaşılması gerektiği konusundaki belirsizliğinden kaynaklanmaktadır. Bu sözü farz anlamına geldiğini söyleyenler, bu günlerde oruç tutmanın yasak olduğunu ileri sürmüşlerdir. Bunu tavsiye anlamına geldiğini söyleyenler ise oruç tutmanın mekruh olduğunu belirtmişlerdir. Görünen o ki, tavsiye olarak anlayanlar, kelamın ilk anlamının farz ifade ettiği ilkesine üstünlük tanıyarak bu görüşe varmışlardır; çünkü bunu farz olarak yorumlarlarsa, metnin delaletiyle Ebu Said el-Hudri'nin sahih rivayetine ters düşeceğini görmüşlerdir. Bu rivayette o şöyle demiştir: "Allah Resulü'nün (Allah'ın salat ve selamı üzerine olsun) şöyle buyurduğunu işittim: 'İki günde oruç tutmak caiz değildir: Ramazan'dan sonraki iftar günü ve kurban günü.'" Metnin delaleti, bu iki gün dışındaki günlerde orucun caiz olduğunu ifade eder; aksi halde bu iki günün özel olarak belirtilmesinin bir anlamı kalmazdı, boşuna olurdu.

These days are the three days following the day of The reason, for their disagreement derives from the vacillation of the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) that “these are the days of eating and drinking” between being construed as an obligation and a recommendation. Those who interpreted this to imply an obligation said that fasting is prohibited (during these days), while those who interpreted it to mean' a recommendation said that fasting is disapproved. It appears that those who interpreted it as a recommendation decided this by giving it prominence over the principle of (initial) interpretation as (always) implying obligation, because they saw that if they construed it as an obligation it would be opposed by the authentic tradition of Abu SacTd al-Khudn through the indication of its text. In this tradition he said, “I heard the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) saying, ‘Fasting is not valid on two days, the day offitr after Ramadan and the day of sacrifice’”. The indication of the text implies that fasting is valid oh days other than these two days, otherwise specifying them would be futile, having no purpose.

Bir grup fakih, Cuma günü oruç tutmayı kerih görmemiştir. Bunların arasında Malik, onun talebeleri ve bir grup fakih bulunmaktadır. Başka bir grup ise, bu günden önce veya sonra oruç tutulmadıkça, bu günde oruç tutmayı kerih görmüştür. Bu görüş ayrılığının sebebi, bu konudaki rivayetlerin birbiriyle çelişmesidir. Bunlardan biri İbn Mesud'un rivayetidir: "Peygamber ﷺ her ayın üç gününde oruç tutardı." Ve şöyle demiştir: "Onun Cuma günü oruç tutmadığını hiç görmedim." Bu rivayet sahihtir. Bir de Cabir'in rivayeti vardır: "Bir soru soran kişi Cabir'e, 'Allah Resulü ﷺ'nin Cuma gününü oruç için ayırmayı yasakladığını duydum' dedi. O da, 'Evet, bu evin Rabbine yemin ederim' diye cevap verdi." Bu rivayeti Müslim kaydetmiştir. Bunlara ek olarak Ebu Hureyre'nin rivayeti de vardır: "Allah Resulü ﷺ şöyle buyurdu: 'Sizden hiçbiriniz Cuma günü, ondan önce veya sonra oruç tutmadıkça oruç tutmasın.'" Bu rivayet de Müslim tarafından kaydedilmiştir. İbn Mesud'un rivayetinin zahiri anlamını esas alanlar, Cuma günü oruç tutmayı herhangi bir kayıt koymaksızın caiz görmüşlerdir. Cabir'in rivayetinin zahiri anlamını esas alanlar ise bunu mutlak olarak kerih görmüşlerdir. Ebu Hureyre'nin rivayetine uyanlar ise Cabir'in rivayeti ile İbn Mesud'un rivayetini telif etmişlerdir.

A group of jurists did not disapprove of fasting on a Friday. These include Malik, his disciples, and a group of jurists. Another group disapproved of fasting on this day, unless a fast was kept before it or after it. The reason for their disagreement stems from the conflict of traditions over this. One of these is the tradition of Ibn Mascud “that the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) used to fast on three days of each month”. He said: “I have not seen him not fasting on a Friday”. This is an authentic tradition. There is also the tradition of Jabir “that a questioner asked Jabir, ‘I have heard that the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) prohibited that Friday be singled out for fasting.’ He replied, ‘Yes, by the Lord of this House’”. It is recorded by Muslim. Included in these is also the tradition of Abu Hurayra, who said, “The Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) said, ‘None of you should fast on a Friday, unless he fasts before it or after it’”. This too"is recorded by Muslim. Those who adopted the apparent meaning of the tradition of Ibn Mascud permitted fasting on a Friday without qualifications. Those who adopted the apparent meaning of Jabir’s tradition disapproved it absolutely. Those who followed Abu Hurayra’s tradition reconciled the two tradition, that is, Jabir’s tradition and that of Ibn Mas ud.

Cumhurun çoğunluğu, Şüphe Günü'nde oruç tutmanın yasak olduğunu savunmaktadır; bunu, orucun hilale (ay görünmesine) bağlandığını ya da Şaban'ın gün sayısının otuza tamamlanmasına bağlandığını belirten rivayetlerin açık anlamına dayanarak ve bunu bir Ramazan parçası saymaktadır. Ancak İbn Ömer'den bizim naklettiğimiz rivayet bunun dışındadır. Bu günde nafile oruç tutmanın caiz olup olmadığı konusunda ise görüş ayrılığı vardır. Bazı fakihler, Ammar'ın rivayet ettiği hadisin açık anlamına dayanarak bunu hoş karşılamamıştır: "Şüphe Günü'nde oruç tutan, Ebu'l-Kasım'a (Allah'ın Resulü ﷺ) isyan etmiştir." Buna izin verenler ise şu rivayetlere dayanmıştır: Peygamber ﷺ'in Şaban'ın tamamında oruç tuttuğuna dair rivayet ve Peygamber ﷺ'in şöyle buyurduğu rivayet: "Ramazan'ı bir gün ya da iki gün önceden karşılamayın; ancak kişinin alışkanlık edindiği bir oruca denk gelirse, o günde oruç tutabilir." el-Leys ibn Sa'd ise şöyle derdi: Kişi, bugünün Ramazan günü olduğu varsayımıyla oruç tutar ve sonradan Ramazan'ın başladığı anlaşılırsa, orucu geçerli sayılır. Bu, niyetin fecirden sonra da etkili olduğuna; çünkü nafile orucun niyetinin farz orucun niyetine dönüştüğüne delil teşkil etmektedir.

c The majority of the jurists uphold the prohibition of fasting on the Day of Doubt considering it a part of Ramadan on the apparent meaning of the traditions that link fasting to the sighting, or with the completion of the number of the days of Shahan (thirty), except what we have related from Ibn TJmar. They disagreed about pursuing voluntary fasting on this day. Some of the jurists disapproved this on the apparent meaning of the tradition of c Ammar, “He who fasts on the Day of Doubt has defied Abu al-Qasim”. Those who permitted it did so on the report “that the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) kept the fasts for the whole of Shahan”, and also because of the report that the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) said, “Do not advance Ramadan by a day or by two days, unless that is the day on which one of you is accustomed to fasting, in which case he may do so”. Al-Lay th ibn SaM used to say that if the person fasts on the assumption that it is a day of Ramadan and then it is established that it is Ramadan his fast is considered to be valid. This provides an evidence that intention to fast becomes effective after dawn, as the intention of a voluntary fast is converted to that of an obligatory fast.

Hadis âlimlerinin cumartesi günü oruç tutma konusunda ihtilaf etmelerinin sebebi, Peygamber'in (God'un selamı ve bereketi onun üzerine olsun ﷺ) "Cumartesi günü oruç tutmayın, ancak sizin üzerinize farz kılınan (oruç) hariç" dediğine dair rivayetin sahihliği hakkındaki tartışmalarından kaynaklanmaktadır. Bu rivayet Ebu Davud tarafından kaydedilmiştir. Onlar, bu hadisin, Cüveyriye bint el-Hâris'in rivayet ettiği hadisle neshedildiğini söylemişlerdir. Buna göre Peygamber (God'un selamı ve bereketi onun üzerine olsun ﷺ) bir cuma günü oruçlu olan Cüveyriye'nin yanına gelmiş ve ona, "Dün oruç tuttun mu?" diye sormuştur. O, "Hayır" demiştir. Peygamber, "Yarın oruç tutmak istiyor musun?" diye sormuş, o da "Hayır" cevabını vermiştir. Bunun üzerine Peygamber, "O halde orucunu boz" buyurmuştur.

The reason for their disagreement about fasting on Saturday arises from their dispute about the authenticity of the report from the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) that he said, “Do not fast on a Saturday, except (the occasion) when it is obligatory for you”. It is recorded by Abu Dawud. They said that this tradition has been abrogated by the tradition of Juwayriya bint al-Harith “that the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) came up to her on a Friday, when she was fasting, and said, ‘Did you fast yesterday?’ She said, ‘No’. He said, ‘Do you wish to fast tomorrow?’ She said, ‘No’. He said, ‘Then break your fast’”.

Sürekli oruç tutmanın yasaklanması konulmuştu, ancak Malik bunda bir sakınca görmüyordu ve bu yasağın, kişinin güçsüz düşmesi veya hastalanması endişesine dayandığını düşünmüş olabilirdi.

The proscription for fasting perpetually was laid down, but Malik saw no harm in this, and he could have thought that the proscription was based on the apprehension of weakness or illness.

Şaban ayının ikinci yarısında oruç tutulması, bir grup fakih tarafından hoş karşılanmamış, başka bir grup tarafından ise caiz görülmüştür. Hoş karşılamayanlar, Peygamber ﷺ'in, "Şaban'ın ortasından Ramazan'a kadar oruç yoktur" dediği rivayete dayanmışlardır. Caiz görenler ise Ümmü Seleme'nin, "Resulullah ﷺ'in Şaban ve Ramazan dışında art arda iki ay oruç tuttuğunu görmedim" dediği rivayete ve ayrıca İbn Ömer'den rivayet edilen, "Resulullah ﷺ Şaban'ı Ramazan ile birleştirirdi" sözüne dayanmışlardır. Bu rivayetleri et-Tahavî kaydetmiştir.

Fasting during the second half of Shahan was disapproved by one group of jurists and permitted by another. Those who disapproved it did so on the basis of the report that the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) said, “There is no fast after the middle of Shahan up to Ramadan”. Those who permitted it did so on the basis of the report from Umm Salama, who said, “I have not seen the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) fasting for two consecutive months, except for Shahan and Ramadan”, and also on the basis of what is related from Ibn TJmar, who said, “The Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) used to combine Shahan with Ramadan”. These traditions have been recorded by al-TahawT.

Oruç ibadetinin ikinci unsuru niyetle ilgilidir. Nafile oruç için niyet şart koşmayan hiç kimseyi bilmiyorum; ancak daha önce açıklanan görüşler doğrultusunda, niyetin hangi zamanda oluşturulması gerektiği konusunda ihtilaf etmişlerdir.

The second element (of fasts) relates to intention and I do not know of anyone who did not stipulate intention for voluntary fasting, but they did differ over the time of forming the intention in accordance with what has preceded.

Üçüncü unsur, orucu bozan şeylerden kaçınmaktır ve bu, farz orucdaki kaçınmanın tıpatıp aynısıdır. Orada var olan ihtilaf da burada da geçerlidir.

The third element is abstinence from things that break the fast, and that is exactly the same as abstinence in obligatory fasting. The disagreement that exists there is carried over here.

Nafile oruçta orucu bozmanın hükmüne gelince, nafile orucuna başlayan ve meşru bir özür sebebiyle onu bozan kimsenin kaza yükümlülüğü olmadığı konusunda ittifak etmişlerdir. Ancak kişi orucu özürsüz ve kasıtlı olarak bozduğunda görüş ayrılığına düşmüşlerdir. Malik ve Ebu Hanife bu kimseye kaza gerektirmiştir. Şafiî ve bir grup fakih ise onun için kaza olmadığını söylemiştir.

With respect to the hukm of breaking the fast in voluntary fasting they agreed that a person who commences a voluntary fast and then cuts it off due to a legitimate reason is not liable to qadd*. They disagreed when he cuts it off intentionally and without an excuse. Malik and Abu Hamfa imposed qad& upon him. Al-Shafi T and a c group of jurists said that there is no qada> for him.

Ihtilaflarının sebebi, bu konudaki rivayetlerin çatışmasından kaynaklanmaktadır. Malik, Hafsa ile Âişe'nin, Peygamber'in (ﷺ) iki eşinin, nafile bir oruç birlikte tuttuklarını rivayet etmiştir. Onlara bir hediye yiyecek getirildi ve oruçlarını açtılar. Allah'ın Elçisi (ﷺ) şöyle buyurdu: "Onun yerine başka bir gün oruç tutun." Bunun karşısında Ümmü Hâni'nin rivayeti vardır; o şöyle demiştir: "Fetih günü, Mekke'nin fethinde, Fâtıma geldi ve Allah'ın Elçisi'nin (ﷺ) soluna oturdu, Ümmü Hâni ise sağında idi. Fâtıma dedi ki: Bir cariye, içecek bulunan bir kap getirdi. Ona verdi, o da ondan içti. Sonra Ümmü Hâni'ye verdi, o da ondan içti. Ümmü Hâni dedi ki: Ey Allah'ın Elçisi, ben oruçlu idim, orucumu bozdum. Peygamber (ﷺ) ona dedi ki: Bir şey için kaza mı tutuyordun? O dedi ki: Hayır. Dedi ki: O halde, nafile ise, sana zararı yoktur." Eş-Şâfiî, benzer bir sonuç için Âişe'nin rivayetine dayanarak delil getirmiştir. Âişe şöyle demiştir: "Allah'ın Elçisi (ﷺ) yanıma girdi ve ona dedim ki: Senin için bir şey sakladım. Dedi ki: Oruç tutmaya niyet etmiştim, ama onu getir." Âişe ve Hafsa'nın rivayetleri müsned değildir.

The reason for their disagreement stems from the conflict of traditions about this. Malik has related that Hafsa and cA>isha, the two wives of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) kept a voluntary fast together. A gift of food was brought to them and they broke their fast. The Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) said, “Fast another day in its place”. This is opposed by the tradition of Umm Hani, who said:232 “On the day of the conquest, the conquest of Mecca, Fatima came and sat to the left of the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) when Umm Hani was to his right. She said: A maid came with a utensil containing a beverage. She gave it to him and he drank from it. He then gave it to Umm Hani who also drank from it. She said: O Messenger of Allah, I have broken my fast, for I was fasting. The Prophet (God’s peace and -blessings be upon him) said to her: Were you observing qada for something? She said: No. He said: Then it does not harm you, if it was voluntary”. Al-Shafi^T argued, for a similar implication, on the basis of the tradition of cA’isha. She said, “The Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) entered upon me and I said to him, ‘I have hidden something for you’. Fie said, ‘I had intended to fast, but bring it over’”. The traditions of cA:isha and Hafsa are not musnad.

Ihtilaflarının bir başka sebebi de nafile orucun, nafile namazla ve nafile haccla olan benzerliği arasında gidip gelmesidir. Zira onlar, nafile olarak hacca veya umreye başlayıp sonra ondan çıkan kimsenin kaza etmekle yükümlü olduğu konusunda ittifak etmişlerdir. Bununla birlikte, nafile namazı terk eden kimsenin kaza ile yükümlü olmadığı konusunda da, bildiğim kadarıyla, ittifak etmişlerdir. Orucu namaza kıyas edenler, orucun haccdan çok namaza benzediğini düşünmüşlerdir; çünkü bu durumda haccın kendine özgü bir hükmü vardır: Haccı bozan kimse, sonuna kadar ona devam etmekle yükümlüdür.

Their disagreement over this issue has another reason. It is the vacillation of the voluntary fast between its resemblance with voluntary prayer and with voluntary hajj. This is so as they agreed that the person who commences hajj or <umra on a voluntary basis and then moves out of it is liable for qada*. They also agreed that the person who leaves a voluntary prayer is not liable for qada> as far as I know. Those who made an analogy for fasting on the basis of prayer thought that it resembles prayer more closely than it does hajj, as hajj has a specific hukm in this case, which is that it is binding upon one who has invalidated it to continue moving in it up to the end.

Eğer kişi nafile orucunu unutarak bozarsa, çoğunluk bunda kendisine kaza gerekmediği görüşündedir. İbn Ulayye ise hac ibadetine kıyasla bunun kaza gerektirdiğini söylemiştir. Belki de Malik, Ümmü Hani rivayetini unutmaya ilişkin olarak yorumlamıştır. Ümmü Hani rivayetini Ebu Davud kaydetmiştir. Aynı şekilde, bizim aktardığımıza neredeyse benzer sözlerle Aişe'nin rivayetini de kaydetmiştir. Aişe ve Hafsa'nın rivayetini de tam olarak aynı lafızlarla kaydetmiştir.

If the person breaks a voluntary fast out of forgetfulness, the majority hold that there is no qad& for him. Ibn TJlayya said that he is liable to qadd* on the analogy of hajj. Perhaps, Malik construed the tradition of Umm Hani to apply to forgetfulness. The tradition of Umm Hani has been recorded by Abu Dawud. Likewise, he recorded the tradition of (A*isha with almost similar words that we have stated. He recorded the tradition of 'A’isha and Hafsa in the exact same words.