Bu ibadet biçiminin farziyeti belirlendikten sonra, kapsamlı bir tartışma beş bölümde ele alınmıştır. Birinci bölüm, bu ibadetin kendilerine farz olduğu kişilerle ilgilidir. İkinci bölüm, bu ibadetin üzerine konulduğu mal türlerinin belirlenmesini ele alır. Üçüncü bölüm, bu ibadetin uygulandığı oranların ve miktarların belirlenmesi hakkındadır. Dördüncü bölüm, bu ibadetin alındığı dönemlerin ve alınmadığı dönemlerin belirlenmesini konu alır. Beşinci bölüm ise bu ibadetin verileceği kişilerin ve onlara ait miktarların belirlenmesi hakkındadır.

A comprehensive discussion191 of this form of worship, after the determina­ tion of its obligation, is covered in five chapters. The first chapter is about the persons on whom it is obligatory. The second chapter deals with* the identification of the kinds of wealth on which it is imposed. The third chapter is abour the identification of the rates and the amounts on which it is levied. The fourth chapter is about the identification of the periods during which it is levied and the periods in which it is not. The fifth chapter is about the identification of the persons for whom it is to be paid and of the amounts due to them.

Kur'an, sünnet ve icmâ' (fıkıh âlimlerinin görüş birliği) yoluyla bunun farz oluşunun belirlenmesi bilinen bir husustur ve bu konuda herhangi bir ihtilaf yoktur.

The determination of its obligation through the Qut°an, the sunna, and from ijm# (consensus) is well-known, and there is no dispute about this.

Tüm alimler, hür, bulûğ çağına ermiş, akıl sahibi olan ve tam (borçtan ve başkasının hakkından arınmış) mülkiyetle nisap miktarına ulaşan her Müslümanın bunu yerine getirmesinin farz olduğu konusunda hemfikirdir. Ancak yetim, akıl hastası, köle, zimmî ve eksik (kısıtlı) mülkiyete sahip olan kişi, örneğin borçlu ya da alacaklı olan veya malın asıl sermayesinin vakıf (habs, waqf) olarak tutulduğu durumdaki kişi üzerine bunun farz olup olmadığı konusunda ihtilaf etmişlerdir.

They agreed that it is obligatory upon every Muslim who is free, bdligk, sane, and who owns wealth equal to the (minimum) prescribed scale (nisdb) through a complete (unencumbered) ownership. They disagreed about its obligation upon the orphan, the insane, the slaves, the ahi al-dhimmay and the person with deficient (encumbered) ownership like a person who is in debt or is a creditor, or when for example the capital (of the wealth) is held in a trust (habs, waqf}.

Küçüklerin malları konusunda bir grup, küçüklerin mallarında zekâtın farz olduğunu söylemiştir. Bu görüş, sahabeden Ali, İbn Ömer, Cabir ve Aişe'nin; tabiinden ise Malik, eş-Şafiî, es-Sevrî, Ahmed, İshak, Ebu Sevr ve diğer taşra fakihlerinin görüşüdür. Başka bir grup ise küçüğün malında hiç zekâtın bulunmadığını söylemiştir. Bu görüş, tabiinden en-Nehaî, el-Hasan ve Said b. Cübeyr'in görüşüdür. Fakihlerden bir grup, toprağın ürünü ile topraktan elde edilmeyen mallar arasında ayrım yapmıştır. Bu gruba göre toprak ürününde zekât vardır, ancak bunun dışındaki hayvanlar, nakit paralar ve eşyalar (ticaret malları) gibi mallarda zekât yoktur. Bu, Ebu Hanife'nin ve onun öğrencilerinin görüşüdür. Yine başka bir grup ise nakit para ile diğer mallar arasında ayrım yapmış ve nakit paralar dışındaki mallarda zekât olduğunu, nakit paralarda ise zekât bulunmadığını söylemiştir.

With respect to minors, one group said that zakat is obligatory on their wealth. This was the opinion of ‘AIT, Ibn ^Umar, Jabir, and cA?isha from among the Companions, and of Malik, al-Shafi T, al-ThawrT, Ahmad, c Ishaq, Abu Thawr, and others from among the.jurists of the provinces. Another group said that there is no zakat at all on the wealth of the minor. This was the opinion of al-Nakha'i, al-Hasan, and SacTd ibn Jubayr from the Tabi un. One group of jurists made a distinction between the yield of c the land and wealth not derived from the land. They said that there is zakat on the yield from the land, but there is no zakat on what is besides this like cattle, liquid assets, goods (chattel). This was the opinion of Abu Harnfa and his disciples. Yet another group distinguished between liquid assets and other things saying that there is zakat on the wealth except on liquid assets.

Zekâtın kimlere farz olduğu konusundaki ihtilafların sebebi, zekâtın hukuki mahiyeti üzerindeki anlaşmazlıktan doğmaktadır: Zekât, namaz ve oruç gibi bir ibadet türü müdür, yoksa zenginin malı üzerinde fakirin ve muhtacın hakkı olan bir borç mudur? Zekâtın bir ibadet olduğunu söyleyenler, farz olmasının şartı olarak kişinin bülûğa ermesini öne sürmüşlerdir. Zekâtın zenginin malı üzerinde fakir ve muhtaçların farz kılınmış bir hakkı olduğunu söyleyenler ise, diğer hususların yanında, kişinin bülûğa ermesini dikkate almamışlardır. Zirai ürünle diğerleri arasında ve ayrıca görünür ve görünmeyen mallar arasında ayrım yapanlara gelince, bu noktada dayandıkları delil konusunda şu an için bir bilgim yoktur.

Bu mesele, vakıf olan ağaçların meyvesiyle ilgilidir. Malik ve eş-Şâfiî bu ağaçlardan zekât alınması gerektiğini söylerken, Mekhûl ve Tâvus bunlarda zekât olmadığını söylemişlerdir. Bir grup fakih ayrım yapmıştır: Vakfın genel olarak muhtaçlar için mi yoksa belirli bir grup için mi olduğuna bakmışlardır. Yararlananlar belirlenmiş (belli) bir grup olduğunda zekât almışlar, yararlananlar genel olarak muhtaçlar olduğunda ise almamışlardır. Muhtaçlar için zekât almayı gerektirecek bir gerekçe yoktur, çünkü bunda iki engelleyici unsur vardır: Birincisi, bu durum eksik bir mülkiyet anlamına gelir; ikincisi, muhtaçlar, zekât fonlarının harcanacağı kişiler olup zekâtın kendilerinden alınacağı kişiler değildir ve belirsiz bir kesimdir.

This issue relates to fruit from trees, when, the trees are the property of a trust. Malik and al-Shafi T used to impose zakat c on them, while Makhul and Tawus used to say that there is no zakat on them. A group of jurists used to make a distinction when the trees were a trust for the needy generally or for a specified group. They imposed zakat on them when the beneficiaries were a determined (specified) group, but they did not do so when the beneficiaries were the needy generally. There is no justification in imposing the zakat on the needy as two disqualifying factors operate in this: first, it amounts to a deficient ownership, and second, the needy are an indeterminate category of people on whom the zakat funds are to be spent and not those from who it is due.

İkinci mesele, kiraya verilen araziyle ilgilidir. Bu konu, bu arazinin ürününden zekâtın kime ait olduğu sorusunu ele alır. Bir grup fakih, zekâtın, ürünlerin sahibi olan kiracıdan alınacağını söylemiştir. Bu görüş Malik, eş-Şâfi'î, es-Sevrî, İbnü'l-Mübârek, Ebû Sevr ve bir grup fakihe aittir. Ebû Hanîfe ve öğrencileri ise zekâtın arazi sahibinden gerektiğini, ondan kiralayan kişinin ise herhangi bir şey borçlu olmadığını savunmuşlardır.

The second issue relates to land given out on rent. It deals with the question as to who is liable for zakat on the yield of this land. A group of jurists said that the zakat is to be levied on the tenant, who is the owner of the plants. This was the opinion of Malik, al-Shafi T, al-ThawrT, Ibn al-Mubarak, Abu Thawr, c and a group of jurists. Abu HanTfa and his disciples maintained that zakat is due from the owner of the land and the person who rents it from him does not owe anything.

Ihtilaflarının sebebi, haşrin arazi ile ziraat ile mi, yoksa her ikisi ile mi ilgili bir vazife olduğu meselesinden doğmaktadır. Hiç kimse onun her ikisiyle ilgili bir vazife olduğunu söylemedi; oysa aslında her ikisiyle ilgili bir vazifedir. Her ikisinden birine ait bir vazife olduğu konusunda anlaştılar, ancak üzerinde ittifak edilen bir noktaya, yani ürünün de arazinin de tek bir sahibe ait olduğu duruma, hangisinin öncelikli olarak bağlanacağı konusunda ayrıldılar. Cumhur, bunun zekâtın ödeneceği şeye, yani tahıla (ya da mahsulüne) ilişkin olduğunu savundu. Ebû Hanîfe ise bunun, yükümlülüğün esası olan şeye, yani araziye ilişkin olduğunu savundu.

The reason for their disagreement arises from the question of whether hishr is a duty related to the land or to cultivation or to both. No one has said that it is a duty related to both when, in fact, it is a duty related to both. They agreed that it is a duty incumbent upon one of the two, but they disagreed on which one has precedence for being associated with a point on which there is agreement, and that is the occasion when the crop as well as the land belong to a single owner. The majority maintained that it is related to the thing from which zakat is to be paid, and that is grain (or the yield). Abu HanTfa maintained, however, that it is related to the thing that is the basis of the obligation, and that is land.

Kharaç arazisinin Müslümanlara geçmesi hâlinde, bu araziye kharaçla birlikte öşrün de konulup konulmayacağı, yani öşrün bulunmadığı yönündeki ihtilaflarında, çoğunluk öşrün bulunduğunu, yani bunun zekât olduğunu savunmuş; Ebû Hanîfe ve öğrencileri ise bu araziye öşür düşmediğini ileri sürmüşlerdir. Bu görüş ayrılığının sebebi, daha önce de belirttiğimiz gibi, zekâtın arazi ile mi yoksa ürünle mi ilgili bir vecibe olduğu sorusundan kaynaklanmaktadır. Zekâtın araziyle ilgili bir vecibe olduğunu kabul edersek, aynı anda iki vecibenin, yani öşür ile kharaçın, bu araziye bağlanamayacağı sonucu çıkar. Zekâtın ürünle ilgili olduğunu kabul edersek, o takdirde kharaç araziye, zekât ise ürüne bağlanmış olur. Bu ihtilaf, daha önce belirttiğimiz üzere mülkiyetin eksik olmasından doğmakta olup, fakihlerin kharaç arazisinin satışı konusunda ihtilaf etmelerinin de sebebi budur. Öte yandan öşür arazisi, onu ekip biçen bir zimmiye geçerse, çoğunluk ona herhangi bir yükümlülük olmadığını savunmaktadır. En-Nu'mân ise zimmînin öşür arazisini satın alması hâlinde bu arazinin kharaç arazisine dönüşeceğini ileri sürmüştür. Görünüşe göre o, öşrü Müslüman arazisi üzerinde bir vecibe, kharaci ise zimmîlerin arazisi üzerinde bir vecibe saymıştır; ancak bu kaideye dayanarak, kharaç arazisinin Müslümanlara geçmesi hâlinde öşür arazisine dönüşeceğini de söylemek zorunda kalmıştır; tıpkı onun görüşüne göre öşür arazisinin bir zimmiye geçmesi hâlinde kharaç arazisine dönüşmesi gibi.

Mal sahibiyle ilgili olan ve bu bölümde tartışılmasının uygun olduğu bazı alt meseleler vardır. Bunlardan birincisi, bir kişinin zekâtı ayırdığı halde o malın kaybolmasıdır. İkincisi, zekâtı ayırmanın mümkün olduğu, ancak zekât ayrılmadan önce malın bir kısmının telef olması durumudur. Üçüncüsü, mal sahibinin zekât ödemekle yükümlü olup da ödemeden vefat etmesidir. Dördüncüsü ise, üzerine zekât gereken ekini veya meyvesini satması, benzer şekilde bunu hediye olarak vermesi halinde zekâtı kimin ödeyeceğidir.

There are sub-issues related to the owner of wealth the discussion of which is suitably placed is this section. The first of these is (the situation) when a man sets aside zakat but it is lost. Second, when the setting aside of zakat is possible but when part of the wealth is destroyed before zakat is set aside. Third, where the owner was under an obligation to pay zakat, but died before paying it. Fourth, who is to pay zakat if he sells off the crop or fruit on which zakat was due, and similarly when he gives it away as a gift.

Bu (mesele), malik zekatı ayırdığı hâlde bu zekatın kaybolması sorununu ele almaktadır. Bir grup fakih, malikin bu zekattan sorumlu tutulmayacağını, dolayısıyla kendisine bu miktarın hesabından düşülmesi gerektiğini söylemiştir. Başka bir grup ise zekatı hak sahibine teslim edene kadar onun bu zekattan sorumlu olduğunu belirtmiştir. Üçüncü bir grup ise, zekatı ayırmanın mümkün olduğu zamandan sonra ayırması ile zekat yükümlülüğünün doğduğu ve ayırmanın mümkün olduğu ilk anda ayırması arasında ayrım yapmıştır. Bu fakihlerin bazıları, zekat yükümlülüğünün doğduğu ve ayırmanın mümkün olduğu andan birkaç gün sonra ayırması hâlinde sorumlu olacağını, ancak yükümlülüğün doğduğu ilk anda ve kendi ihmali olmaksızın ayırması hâlinde sorumlu olmayacağını söylemiştir. Bu görüş, Mâlikî mezhebinde meşhur bir görüştür. Dördüncü bir grup fakih ise, ihmali olması hâlinde kaybı tazmin etmesi gerektiğini, ihmali olmadığı takdirde ise yalnızca kalan mal üzerinden zekat ödemesi gerektiğini söylemiştir. Bu görüş Ebû Sevr ve eş-Şâfiî'nin görüşüdür. Beşinci bir grup ise, kaybolan kısmın bütün taraflar açısından zarar sayılacağını, ihtiyaç sahiplerinin ve malikin, kalan maldeki paylarına oranla ortak sayılacağını söylemiştir; tıpkı ortak sermayenin bir kısmı kaybolduğunda iki ortağın, kalan kısımda aynı oranda ortak kalması gibi. Böylece bu mesele hakkında beş görüşe ulaşmış oluruz: Birincisi, malik kaybolan zekatı hiçbir şekilde tazmin etmez; ikincisi, malik her durumda tazmin eder; üçüncüsü, ihmali varsa tazmin eder, yoksa etmez; dördüncüsü, ihmali varsa tazmin eder, yoksa kalan mal üzerinden zekat öder; beşincisi ise, malik ile ihtiyaç sahipleri kalan maldeki ortakları olur.

This (issue) deals with the problem where the owner sets aside zakat and it is lost. A group of jurists said that he is to be given credit for it. Another group said that he is liable for it till he delivers it to its location. A third group made a distinction between his setting it aside later than when it was possible to do so and between setting it aside (promptly) at the beginning of the time when the obligation arises and when it is possible to do so. Some of these jurists said that if he sets it aside some days after the time at which the obligation arises and the possibility to do so, then he is liable but if he sets it aside at the first moment obligation arises and there was no negligence on his part he is not liable. This is a well-known opinion in Malik’s school. A fourth group of jurists said that if there was negligence on his part he is to compensate for it, but if he was not negligent he is to pay zakat on the remainder alone. This was the opinion of Abu Thawr and al-ShaficT. A fifth group said that what has been lost is to be counted as a loss for all parties, and the needy people as well as the owner are to be considered co-owners in proportion to their shares in the remaining wealth, as (is the case) with two partners when part of the common capital is lost but remain partners in the residue in the same ratio. Thus, we arrive at five opinions on the issue: first, that he is not to compensate for the loss at all; second, that he always compensates; third, that he compensates if he was negligent, but does not if he was not negligent; fourth, that he compensates if he was negligent and pays zakat on the residue if he was not; and fifth, that they (the owner and the needy) become partners in the remaining wealth.

Bu (mesele), malik zekatı ayırdığı hâlde bu zekatın kaybolması sorununu ele almaktadır. Bir grup fakih, malikin bu zekattan sorumlu tutulmayacağını, dolayısıyla kendisine bu miktarın hesabından düşülmesi gerektiğini söylemiştir. Başka bir grup ise zekatı hak sahibine teslim edene kadar onun bu zekattan sorumlu olduğunu belirtmiştir. Üçüncü bir grup ise, zekatı ayırmanın mümkün olduğu zamandan sonra ayırması ile zekat yükümlülüğünün doğduğu ve ayırmanın mümkün olduğu ilk anda ayırması arasında ayrım yapmıştır. Bu fakihlerin bazıları, zekat yükümlülüğünün doğduğu ve ayırmanın mümkün olduğu andan birkaç gün sonra ayırması hâlinde sorumlu olacağını, ancak yükümlülüğün doğduğu ilk anda ve kendi ihmali olmaksızın ayırması hâlinde sorumlu olmayacağını söylemiştir. Bu görüş, Mâlikî mezhebinde meşhur bir görüştür. Dördüncü bir grup fakih ise, ihmali olması hâlinde kaybı tazmin etmesi gerektiğini, ihmali olmadığı takdirde ise yalnızca kalan mal üzerinden zekat ödemesi gerektiğini söylemiştir. Bu görüş Ebû Sevr ve eş-Şâfiî'nin görüşüdür. Beşinci bir grup ise, kaybolan kısmın bütün taraflar açısından zarar sayılacağını, ihtiyaç sahiplerinin ve malikin, kalan maldeki paylarına oranla ortak sayılacağını söylemiştir; tıpkı ortak sermayenin bir kısmı kaybolduğunda iki ortağın, kalan kısımda aynı oranda ortak kalması gibi. Böylece bu mesele hakkında beş görüşe ulaşmış oluruz: Birincisi, malik kaybolan zekatı hiçbir şekilde tazmin etmez; ikincisi, malik her durumda tazmin eder; üçüncüsü, ihmali varsa tazmin eder, yoksa etmez; dördüncüsü, ihmali varsa tazmin eder, yoksa kalan mal üzerinden zekat öder; beşincisi ise, malik ile ihtiyaç sahipleri kalan maldeki ortakları olur. Ihtilaflarının sebebi, zekâtın borçla mı yoksa malın özüyle mi ilişkili olduğu konusunda yapılan karşılaştırmadan kaynaklanmaktadır. Yani bu farz, mal sahibinin sorumluluğuyla mı ilgilidir, yoksa malın aynıyla ilgili olan ve malı elinde bulunduran kişinin sorumluluğuyla değil, emanetçi gibi diğer farzlarla mı benzerdir, bu konudadır. Malik sahiplerini emanetçilere benzeterek, zekâtı ayırdıktan sonra malın kaybolması halinde kendisinden bir şey gerekmediğini söyleyenler olmuştur. Malik sahiplerini borçlulara benzeterek, (kaybı) tazmin etmesi gerektiğini söyleyenler olmuştur. İhmal ve ihmalin bulunmamasına dayanarak ayrım yapanlar ise onları her yönüyle emanetçilere bağlamış, emanetçinin ihmali halinde tazmin ettiği gibi, bu kişinin de ihmali halinde tazmin edeceğini söylemişlerdir. İhmali olmadığı takdirde kalan malından zekât vermesi gerektiğini savunanlar, zekât farz olmadan önce malının bir kısmını kaybeden kişiyle, zekâtı ayırdıktan sonra malının bir kısmını kaybeden kişiyi karşılaştırmışlardır. Nasıl ki birincisi, farziyet anında elinde bulunan mal üzerinden zekât veriyorsa, ikincisi de elinde bulunan mal üzerinden zekât verecektir. İhtilafın sebebi, mal sahibinin borçlu, emanetçi, ortak ve zekât farz olmadan önce malının bir kısmını kaybetmiş kişiyle ilişkilendirilmesindeki farklılıktan doğmaktadır.

This (issue) deals with the problem where the owner sets aside zakat and it is lost. A group of jurists said that he is to be given credit for it. Another group said that he is liable for it till he delivers it to its location. A third group made a distinction between his setting it aside later than when it was possible to do so and between setting it aside (promptly) at the beginning of the time when the obligation arises and when it is possible to do so. Some of these jurists said that if he sets it aside some days after the time at which the obligation arises and the possibility to do so, then he is liable but if he sets it aside at the first moment obligation arises and there was no negligence on his part he is not liable. This is a well-known opinion in Malik’s school. A fourth group of jurists said that if there was negligence on his part he is to compensate for it, but if he was not negligent he is to pay zakat on the remainder alone. This was the opinion of Abu Thawr and al-ShaficT. A fifth group said that what has been lost is to be counted as a loss for all parties, and the needy people as well as the owner are to be considered co-owners in proportion to their shares in the remaining wealth, as (is the case) with two partners when part of the common capital is lost but remain partners in the residue in the same ratio. Thus, we arrive at five opinions on the issue: first, that he is not to compensate for the loss at all; second, that he always compensates; third, that he compensates if he was negligent, but does not if he was not negligent; fourth, that he compensates if he was negligent and pays zakat on the residue if he was not; and fifth, that they (the owner and the needy) become partners in the remaining wealth. The reason for their disagreement stems, from the comparison between zakat and debts, that is, the duty is associated with liability and not with the substance of the wealth, or it is its comparison with duties that are related to the substance of the property not with the liability of the person who is in possession of the wealth, as in the case of trustees and others. Those who considered the owners of wealth to be similar to the trustees said that if he sets it aside and it is lost there is nothing due from him. Those who considered them similar to debtors said that they are to compensate (for the loss). Those who made a distinction on the basis of negligence, and the absence of it, associated them with trustees from all aspects, as the trustee compensates (for the loss) in case of negligence. Those who maintained that if he was not negligent he is to pay zakat on the residue compared the person who had lost part of his wealth after setting aside zakat with one who had lost part of his wealth before the commencement of the obligation; just as that person pays zakat at the time of the obligation on what exists with him, this person will pay zakat on what exists with him. The reason for the disagreement arises from the variation in the association of the owner with a debtor, a trustee, a partner, and with one who has lost part of his wealth before the obligation.

Bu, farziyetin başlamasından sonra ölen kişiyle ilgilidir • IQ?

This relates to the person who dies after the commencement of the obligation • IQ?

zekâtın (zakat'ın) ödenmesi hakkında. Bir grup fakih, zekâtın mirasçının (ölenin) sermayesinden çıkarılması gerektiğini söylemiştir. Bu görüş eş-Şâfiî, Ahmed, İshak ve Ebû Sevr'in görüşüydü. Başka bir grup ise zekâtın yalnızca ölen kişi malından ödenmesi yönünde bir vasiyet bırakmışsa ödeneceğini, bu durumda da malın üçte birinden çıkarılacağını, aksi halde hiçbir şey gerekmediğini söylemiştir. Bu fakihlerden bazıları, zekâtın miktarı üçte birine eşit veya ondan az ise önce ödenmesi gerektiğini, bazıları ise önce ödenmemesi gerektiğini söylemiştir. Her iki görüş de Mâlik'ten rivayet edilmiştir, ancak meşhur görüş, bunun bir vasiyet gibi değerlendirilmesi gerektiğidir.

of zakat. A group of jurists said that it is to be taken out from his capital. This was the opinion of al-ShaficT, Ahmad, Ishaq, and Abu Thawr. Another group said that zakat is to be paid only if he leaves a testament to the effect that it is to be paid from his estate. In that case, it is to be taken out from the third of the estate. Otherwise nothing is due. Some of these jurists said that zakat is to be satisfied first if it is as much as the third or is less than that, while others said that it is not to be satisfied first. Both opinions are narrated from Malik, but the well-known opinion is that it is to be treated as a bequest.

Zekâtın vacip olduğu bir malın satılması durumuna dair ihtilaflarına gelince, bir grup fakih, zekâtı verecek olan kişinin (satıcının) zekâtı malın kendisinden alabileceğini ve alıcının zekâtın değeri konusunda satıcıya başvurması gerektiğini söylemiştir. Bu, Ebû Sevr'in görüşüydü. Başka bir grup fakih ise satışın feshedildiğini söylemiştir ve bu, eş-Şâfiî'nin görüşüydü. Ebû Hanîfe, alıcının satışı gerçekleştirmek ya da iptal etmek arasında bir seçeneği olduğunu ve öşrün, zekâtın vacip olduğu meyveden veya tahıldan alınacağını söylemiştir. Mâlik ise zekâtın ödenmesinden satıcının sorumlu olduğunu söylemiştir.

With respect to their disagreement about wealth that is sold after zakat has become due on it, a group of jurists said that the person from whom zakat is due (the seller) may take the zakat from the wealth itself, and the buyer is to have recourse to the seller for its value. This was the opinion of Abu Thawr. Another group of jurists said that the sale is rescinded, and this was al-Shafic?s opinion. Abu HanTfa said that the buyer has an option between .the execution of the sale or its revocation, and the hishr is to be taken from the fruit or from the grain on which zakat was due. Malik said that the seller is liable for the payment of zakat.

Ayrılıklarının sebebi, malın satışı ile telef edilmesi ve yok edilmesi arasında yapılan karşılaştırmadan doğmaktadır. Bunları birbirine benzer görenler, zekâtın malı telef eden veya kaybına neden olan kişinin yükümlülüğünde olduğunu söylemişlerdir. Satışın malın özünü yok etmeye ve kaybettirmeye denk olmadığını, başkasına ait olanı bir kişinin satması anlamına geldiğini ileri sürenler ise zekâtın malın özüyle ilişkili olduğunu söylemişlerdir. Satışın bozulup bozulmayacağı ayrı bir tartışmadır ve Allah'ın izniyle satışlar bölümünde ele alınacaktır. Malın hibe yoluyla devredilmesi durumunda zekâta ilişkin ihtilafları da bunun benzeridir.

The reason for their disagreement arises from the comparison of the sale of the property with its loss and destruction. Those who considered them similar said that zakat is the liability of the person destroying the property or causing its loss. Those who maintained that sale does not amount to destruction of the substance of the wealth nor its loss, but amounts to sale by a person of what does not belong to him said that zakat is linked to the substance of the wealth. Whether the sale is to be rescinded is a separate discussion that will be taken up in the section on sales, God willing. Their dispute about zakat on wealth that has been alienated by a gift is of a similar nature.

Bu konuların bazılarında, burada sunmayı uygun görmediğimiz ayrıntılı tartışmalar Mezhepte mevcuttur; çünkü bu, bu kitabın amacıyla uyumlu değildir. Ayrıca bu ayrımların gerekçelerini vermek zorlaşmaktadır, çünkü bunların çoğu istihsân esasına dayanmaktadır; örneğin zekâtı gerektiren borçlar ile gerektirmeyen borçların ve zekâtın düşmesine yol açan borçlar ile açmayan borçların ayrıntılarının tartışılması gibi. Bu nedenle bu bölümde zikredilmesi uygun gördüğümüz şey, zekâtın kendisinden verileceği kişinin belirlenmesi, zekâtın vacip olduğu mülkiyet şartları ve zekâtın verileceği kişinin hükümleriyle ilgili olanlardır.