1.4.5. Bölüm 5: Abdest Bozma Eylemine (Istinja ve Istibra) Dair Açıklama - Seçkin Fakihlerin Başlangıç Kitabı | Quran Course

1.4.5. Bölüm 5: Abdest Bozma Eylemine (Istinja ve Istibra) Dair Açıklama - Seçkin Fakihlerin Başlangıç Kitabı | Quran Course

Bir grup fakih, serpmenin yalnızca sütten kesilmemiş bir çocuğun idrarına özgü olduğunu söylemiştir. Başka bir grup fakih bu konuda erkek ve kız çocuğunun idrarı arasında ayrım yapmış; erkek çocuğun idrarının üzerine su serpilmesi, kız çocuğunun idrarının ise yıkanması gerektiğini belirtmiştir. Üçüncü bir grup ise necasetinin kesin olduğu şeyin yıkanarak temizleneceğini, necasetinden şüphe edilen şeyin ise serpilerek temizleneceğini söylemiştir. Bu görüş, Malik b. Enes'in görüşüdür; Allah ondan razı olsun. Görüş ayrılığının sebebi, konuyla ilgili rivayetlerin zahirî anlamlarının çelişmesi, yani bu rivayetlerin anlamları üzerindeki ihtilaftır. Serpme hakkında sahih olarak nakledilen iki rivayet vardır. Birincisi Âişe'nin rivayetidir: Çocuklar Peygamber'e (Allah'ın salat ve selamı onun üzerine olsun) getirilir, o da onlara dua eder, damaklarını kendi ağzında ıslatılmış hurma ile ovar ve okşardı. Bir çocuk getirildi, o da onun üzerine işedi. Peygamber su istedi ve idrarın değdiği yere su döktü, ama onu yıkamadı. Bazı rivayetlerde ise "üzerine serpti, ama yıkamadı" denmiştir. Bu rivayeti el-Buhârî kaydetmiştir. Diğeri ise Enes'in meşhur rivayetidir: Enes, Allah Resulü'nün (Allah'ın salat ve selamı onun üzerine olsun) evinde namaz kıldığını anlatır ve şöyle der: "Eskilikten dolayı kararmış olan hasırı alıp üzerine su serptim." Bazı fakihler Âişe'nin rivayetinin zahirine göre hareket ederek bunun yalnızca çocuğun idrarına özgü olduğunu söylemiş ve onu diğer idrar türlerinin dışında tutmuşlardır. Diğerleri ise bu rivayete karşılık yıkamaya dair rivayetleri tercih etmişlerdir. Malik de, zahirî anlamına göre serpmeyi yalnızca Enes'in rivayetinde geçen, necasetinden şüphe edilen elbise ile sınırlandırmıştır.

A group of jurists said that sprinkling is specific to the urine of a child, who has not weaned. Another group of jurists made a distinction in this about the Urine of a male and that of a female, saying that the urine of the male is to be s Pnnkled over, while that of the female is to be washed. A third group said that washing is the prescribed purification for a thing the uncleanliness of w hich is confirmed, while sprinkling is for that which is doubted. This is the °Pinion of Malik ibn Anas, may Allah be pleased with him.The reason for their disagreement stems from the conflict of the apparent meanings of the traditions related to the issue, that is, their disagreement over the meanings. This is so as there are two established traditions about sprinkling. First is the tradition of ^isha “that children used to be brought to the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) and he used to pray for them and rub the top of their mouths with dates moistened in his own mouth as well as pet them. A child was brought to him and he urinated on him. He called for water and poured it over the affected spot but did not wash it.” In some versions it says, “he sprinkled over it but did not wash it”. This has been recorded by al-Bukhari. The other is the widely known tradition of Anas in which he described the prayer of the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) in his house saying, “I took hold of the mat that had become dark because of old age and sprinkled water over it”. Some of the jurists acted in accordance with the implication of Aisha’s tradition saying that this is specific to the urine of the child, and they exempted it from other categories of urine. Others preferred the traditions about washing to this tradition. This is Malik’s opinion, who confined the use of sprinkling to what is in the tradition by Anas and which relates to a garment the impurity of which is doubted, according to the apparent meaning.

Ihtilaf edilen sayı konusunda, bir grup fakih yalnızca yıkama ve silmede necasetin giderilmesini şart koşmuş, diğer bir grup ise taşlarla silmede olduğu gibi yıkamada da sayıyı şart koşmuştur. Yıkamada sayıyı şart koşanlardan bazıları bunu, hakkında nakledilen rivayetlerde sayının özellikle belirtildiği nesnelerle sınırlandırmış, bazıları ise bunu diğer necasetlere de genişletmiştir. Ne yıkamada ne de silmede sayıyı şart koşmayan fakihler Malik ve Ebu Hanife'dir. Taşlarla silmede sayıyı, yani üç taşı ve bundan azını kabul etmemeyi şart koşanlar arasında eş-Şafiî ve Zahiriler yer alır. Yıkamada sayıyı şart koşanlar arasında, onu rivayetlerde adı geçen nesneyle sınırlandıranlar vardır; yani bir kabın köpek tarafından yalandıktan sonra yedi kez yıkanması. Bunlar eş-Şafiî ve onun görüşünü benimseyenlerdir. Necasetlerin yedi kez yıkanmasını şart koşarak bunu genişletenler arasında, bildiğim kadarıyla, Ahmed b. Hanbel vardır. Ebu Hanife ise algılanamayan necasetlerde, yani hükmi necasetlerde üç kez yıkamayı şart koşar.

In their dispute about number (of repetitions), a group of jurists stipulated only the removal of impurity in washing and wiping, while another group stipulated number (of repetitions) in wiping with stones as well as in washing. Some of those who stipulated number in washing restricted it to those objects about which number has been specifically mentioned in the transmitted texts, while others extended this to the remaining impurities also. Jurists who did not stipulate number, neither for washing nor for wiping, are Malik and Abu Ham fa. Those who stipulated number in wiping with stones, that is, three stones and nothing less, include al-ShafiT and the Zahirites. Among those who stipulated number in washing, are some who restricted it to the object that has been mentioned in the texts, that is, washing a utensil seven times after it has been licked by a dog, are al-ShaficT and those who adopted his opinion. Those who extended this stipulating washing of impurities seven times include, to the best of my knowledge, Ahmad ibn Hanbal. Abu Hanifa stipulates washing thrice in the case of impurities that cannot be perceived, that is, which are legal impurities.

Bu konudaki görüş ayrılıklarının sebebi, bu ibadet biçiminin yorumlanmış anlamı ile sayının belirlendiği rivayetin açık ifadesi arasındaki çatışmadır. Emrin anlamının necasetin kendisinin giderilmesi olduğunu düşünenler, sayıyı hiç şart koşmamışlardır. Üç taştan az taşla istinca yapmanın yasaklandığını bildiren, Selman rivayetine dayanan taşla temizlenmede sayının belirlenmesini, hükmün yorumlanmış anlamı ile bu rivayetin ifadesini uzlaştırmak amacıyla müstehap görmüşlerdir. Ayrıca, köpeğin yalamasının ardından kabın yıkanmasında belirlenen sayıyı, daha önce Malik'in görüşü bağlamında geçtiği gibi, necasete dayanmayan bir ibadet olarak değerlendirmişlerdir. Bu rivayetlerin zahirî anlamına göre hüküm verenler ise, onları hükmün yorumlanmış ilkesinden istisna ederek, belirlenen sayıyı zikredilen nesnelerle sınırlandırmışlardır. Yorumlanmış ilkeye karşı zahirî anlamı tercih edenler ise sayı şartını diğer bütün necasetlere genişletmişlerdir.

The reason for their disagreement about this is the conflict of the interpreted meaning of this form of worship with the apparent implication of the tradition in which number has been laid down. Those for whom the meaning of the command conveyed the removal of the substance of the impurity itself, did not stipulate number at all. They deemed the stipulation of number in wiping with stones, laid down in the established tradition of Salman that contains the command about not performing istinja? with less than three stones, as a recommendation, so as to reconcile the interpreted meaning of the law with the implication of this tradition. They also deemed the number stipulated about washing of the utensil following licking by a dog as an act of worship not based upon impurity, as has preceded concerning Malik’s opinion. Those who decided according to the literal meaning of these traditions, exempting them from the interpreted principle of the law, restricted the prescribed number to stated objects. Those who preferred the literal meaning Over the interpreted principle extended the condition of number to all the remaining impurities.