Bu bölümde bu konunun temel meseleleri olarak kabul edilen dört husus vardır. Birinci husus, bunun farz oluşunun delili hakkındadır. İkinci husus, (günlük) farzlarının sayısı hakkındadır. Üçüncü husus, kendisine farz olan kişi hakkındadır. Dördüncü husus ise bilerek terk etmenin sonucunda doğan yükümlülük hakkındadır.

In this part there are four issues that are taken to be the principles of this topic. The first issue is about the exposition of its obligation. The second issue is about the number of its (daily) obligations. The third issue is about the individual for whom it is obligatory. The fourth issue is about the consequential obligation because of intentional relinquishment.

Hükmünün farz olduğu Kitap, sünnet ve icma ile açıktır. Bu hükmün bu kadar yaygın bilinmesi, konusunun ayrıca tartışılmasını gereksiz kılmaktadır.

Its obligation is evident from the Book, the sunna, and consensus. The fact that it is so widely known makes its discussion unnecessary.

Günlük farz ibadetlerin sayısı hakkında iki görüş vardır. Birincisi Malik, eş-Şafiî ve çoğunluğun görüşüdür; bu görüşe göre farz olan yalnızca beş vakit namazdır. İkincisi Ebû Hanîfe ve öğrencilerinin görüşüdür; bu görüşe göre beş vakit namazla birlikte vitir namazı da farzdır. Sünnetle sabit olan bu yükümlülüğün vacip mi yoksa farz mı olduğu konusundaki ihtilafın bir önemi yoktur.85

There are two opinions about the number of daily obligations. First is the opinion of Malik, al-Shafi T, and the majority, which maintains c that only five (daily) prayers are obligatory. The second is the opinion of Abu HanTfa and his disciples which maintains that the witr prayer is also obligatory along with the five (daily) prayers. Their disagreement about whether the obligation established from the sunna is wajib or fard is of no consequence.85

Bu görüş ayrılığının nedeni birbiriyle çelişen rivayetlerdir. Farzın beş vakit namazla sınırlı olduğunu belirten rivayetler açık, yaygın bilinen ve kökleşmiş rivayetlerdir. Bunların en çarpıcısı şudur: "Farz beşe ulaşınca Musa (Moses) ona (Muhammed ﷺ'e) dedi ki: 'Rabbine geri dön, çünkü ümmetin bunu taşıyamaz.' O da dedi ki: 'Öyle yaptım.' Yüce olan şöyle buyurdu: 'Bunlar beştir, ama (sevap bakımından) ellidir. Benim hükmüm değişmez.'" Ayrıca, Peygamber'e (Allah'ın selamı ve bereketi onun üzerine olsun) bu konuyu soran ve Peygamber'in (Allah'ın selamı ve bereketi onun üzerine olsun) "Bir gündüzde ve bir gecede beş vakit namaz" diye cevap verdiği bedevinin yaygın bilinen rivayeti de vardır. Adam tekrar sordu: "Bunların dışında bana başka bir yükümlülük var mı?" O da cevap verdi: "Hayır, ancak nafile olarak kılarsan başka."

The reason for their disagreement lies in conflicting traditions. The traditions that confine the obligation to five prayers are explicit, widely known> and well-established. The most vivid of these is the tradition of wn?, “When the obligation reached the number five, Musa (Moses) said to him (Muhammad), ‘Turn back to your Lord, for your umma cannot bear this’. He said, ‘So I did’. The Exalted said, ‘They are five but they are fifty (in reward value), My decree is not altered’”. Further, there is the widely known tradition of the bedouin, who asked the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) about it and the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) said, “Five prayers in a day and;night”. He asked (again), “Am I obliged for more besides these?” He replied, “No, unless you observe them voluntarily”.

Witr'in farz olduğunun anlamını taşıyan rivayetler arasında, Amr ibn Şuayb'ın babasından, onun da dedesinden naklettiği hadis vardır: "Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurdu: 'Allah size bir namaz ekledi, o da vitirdir; onu devam ettirin.'" Ayrıca Haritha ibn Hudhafa'nın şöyle dediği rivayet de vardır: "Allah'ın Resulü ﷺ yanımıza çıktı ve şöyle buyurdu: 'Allah size kırmızı develerden daha hayırlı olan bir namazı kılmanızı emretti. Bu, vitirdir. Onu yatsı namazı ile sabah namazı arasındaki vakitte kılmanızı takdir etti.'" Bunlara ek olarak Büreyde el-Eslemî'nin rivayeti de vardır: "Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurdu: 'Vitir sabittir; onu kılmayan bizden değildir.'"

Bu hükmün yükümlü olduğu kişi, ergenliğe ulaşmış her Müslümandır ve bu konuda hiçbir ihtilaf yoktur.

The person for whom it is obligatory is every pubescent Muslim, and there is no dispute about this.

Namazı bilerek terk eden, kendisine namaz kılması emredildiğinde kılmayı reddeden ancak farziyetini inkar etmeyen kişinin durumuna gelince, bir grup fakih onun öldürülmesi gerektiğini söylemiştir; başka bir grup ise onun cezalandırılması ve hapsedilmesi gerektiğini söylemiştir. Öldürülmesi gerektiğini savunanlar arasında, bazıları onun öldürülmesini küfrü sebebiyle farz kılmıştır. Bu, Ahmed, İshak ve İbnü'l-Mübarek'in görüşüdür. Namaza dönene kadar hapsedilmesini ve cezalandırılmasını savunanlar ise bunu bir had cezası olarak belirlemişlerdir ki bu, Malik, eş-Şafiî, Ebû Hanife, onun öğrencileri ve Zahiriyye'nin görüşüdür.

With respect to the obligation in the case of the person who relinquishes it intentionally, and when he is ordered to pray refuses to do so, but does not deny its obligation, a group of jurists said that he should be executed, while another group said that he is to-be punished and confined. Among those who maintained that he is to be executed; some made his execution obligatory as a result of his disbelief (kufr). This is the opinion of Ahmad, Ishaq, and Ibn al- Mubarak. Others, who upheld his confinement and punishment till he resumes praying, determined it as a hadd penalty, which is the opinion of Malik, al- Shafi i, Abu Harnfa, his disciples, and of the Zahirites.

Bu görüş ayrılığının kaynağı, rivayetlerin birbiriyle çelişmesidir. Peygamber (ﷺ) şöyle buyurmuştur: "Bir Müslümanın kanı, üç durum dışında helal değildir: İmandan sonra küfre girmek, evlendikten sonra zina etmek ve bir cana karşılık olmaksızın bir insanı öldürmek." Yine Büreyde rivayetinde Peygamber (ﷺ) şöyle buyurduğu nakledilir: "Aramızdaki ve onlar arasındaki ayırt edici özellik namazdır; kim onu terk ederse küfretmiştir." Câbir rivayetinde ise Peygamber (ﷺ) şöyle buyurmuştur: "Bu, itaat ile küfür arasındaki ayırt edici özelliktir." Ya da şöyle buyurmuştur: "Şirk, ancak namazı terk etmektir." Buradaki "küfür" teriminin gerçek inkâr anlamında olduğunu düşünenler, bu rivayeti, yukarıda alıntılanan "imandan sonra küfür" ifadesinin bir açıklaması saymışlardır. Terimin burada yalnızca kınama ve yermek amacıyla kullanıldığını düşünenler ise bunun, o kişinin fiillerinin kâfirlerin fiilleri gibi olduğu ve kâfirlere benzediği anlamına geldiğini söylemişlerdir. Tıpkı "zina eden kişi zina ettiğinde mümin kalmaz" ya da "hırsız hırsızlık ettiğinde mümin kalmaz" denildiği gibidir. Bu nedenle onlara göre bu durumda had cezası uygulanmaz.

c The reason for this disagreement stems from the conflict of traditions. It is established from the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) who said, “Shedding the blood of a Muslim does not become lawful, except in three cases: disbelief after faith, fornication after marriage, and killing a human being when it is not in retaliation for another life”. It is also related from the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) in the tradition of Burayda that he said, “The distinguishing factor between them and us is prayer, so he who relinquishes it has committed disbelief’. In the tradition of Jabir, the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) said, “It is the (basis for) distinction between obedience and disbelief’, or he said, “Polytheism is nothing but the relinquishment of prayer”. Those who understood from the term disbelief here to be actual rejection deemed this tradition to be a commentary on the words of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) “disbelief after faith [occurring in the tradition quoted above]”. Those who deemed it (the use of the term disbelief here) merely as censure and reproach said that it means that his acts are like those of the disbelievers and that he resembles the disbelievers. It is just like saying, “a fornicator does not commit fornication and remain a believer” or “a thief does not commit theft and remain a believer”. Thus, they held that hadd penalty is not to be imposed in this case.