Ramazan orucunu tutarken cima'da bulunan ve o sırada kefareti ödeyecek maddi imkâna sahip olmayan kimse, maddi durumu düzeldiğinde bunu ödemek zorunda mıdır? el-Evzâî, o sırada zor durumda olduğu için bu kimsenin bir şey borçlu olmadığını söylemiştir. eş-Şâfiî ise bu mesele hakkında tereddüt etmiştir.
Does a person, who committed the offence of copulation during the fast of Ramadan and could not afford the cost of expiation at the time, have to offer it when his financial condition improves? Al-Awzaci said that he owes nothing if he was hard up at the time of the offence. Al-ShafiT hesitated over this question.
Görüş ayrılıklarının sebebi, bunun şer'î bir hüküm olup hükmün açıkça belirtilmemiş olmasıdır; dolayısıyla borçlara benzeyebileceği, bu durumda yükümlülüğün kişinin maddi durumu düzelirse yeniden doğacağı ihtimali vardır. Aynı şekilde, bunun farz olsaydı Peygamber ﷺ'in bunu açıklayacağı da söylenebilir.
The reason for their disagreement is that it is a hukm.nut expressly stated in the law, and it is, therefore, likely to be similar to debts, in which case the obligation reverts if his financial position improves, and it is equally likely to say that if this had been obligatory the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) would have explained it.
Bunlar, oruç bozulmasının kasıtlı bir fiille gerçekleştiği konusunda fakihlerin ittifak ettiği durumların hükümleridir. İhtilaflı durumlarda orucun bozulduğunu savunanlar, yalnızca kazanın mı yoksa kazanın yanında kefaretin de mi gerektiği konusunda ayrılmışlardır. Bunlara örnek olarak hacamat, kusmak, bir taşı yutmak ve yolcunun ilk gün yola çıktıktan sonra orucunu bozması verilebilir; bu sonuncusu, yolcunun orucunu bozmaması gerektiğini savunanların görüşüne göredir.
These, then, are the ahkam of the cases in which the jurists agreed that the fast was broken by deliberate action. In disputed cases those who held that the fast had been broken differed as to whether qadff alone should be imposed, or qada> as well as expiation. Examples for these are: cupping, vomiting, swallowing a stone, and the traveller breaking his fast on departing the first day, in the opinion of those who maintain that he should not do so.
Mālik, bu tür bir yolcuya kazā ve keffareti farz kılmıştır; ancak bu görüşte diğer şehirlerin fakihleri ve öğrencilerinin çoğunluğu ona muhalefet etmiştir. Kusmanın orucu bozduğunu kabul edip bilerek kusmada kazā ve keffareti farz görenler arasında Ebû Sevr ve el-Evzâî de vardır; orucun kusmakla bozulduğunu savunan diğer fakihler ise yalnızca kazā gerektirmektedir. Hacamatın orucu bozduğunu savunanlar arasında, hacamatta kazā ve keffareti farz kılan fakih yalnızca Atâ'dır.
Malik made qadd> and expiation obligatory on such a traveller, but he was opposed in this by the remaining jurists of the provinces and the majority of his disciples. Those who considered qada* and expiation obligatory, in the case of deliberate vomiting include Abu Thawr and al-AwzacT, but the remaining jurists who maintain that vomiting breaks the fast impose only qadd* for it. The jurist who imposed qadd* and expiation in the case of cupping, from among those who maintained that cupping breaks the fast, is Ata> alone.
Bu ihtilafın sebebi, tartışmalı olan bazı unsurların, tartışmasız olarak orucu bozan unsurlarla ve ittifakla orucu bozmayan fiillerle benzerlik taşımasıdır. Bu benzerliklerden birine üstünlük tanıyanlar, o benzerliğe bağlı hükmü farz kılmışlardır. Bu iki tür benzerlik, ihtilafa yol açan şeylerdir; yani kişinin orucu bozmuş sayılıp sayılmayacağı konusunda ihtilaf doğmuştur. Orucun bozulması şüpheli olduğundan, çoğunluğa göre keffaret gerekmez, yalnızca kaza gerekir.
Bu sebeple Ebu Hanife, orucunu kasten bozan ve sonra o gün içinde, kendisi için orucu bozmaya ruhsat doğuran bir durum meydana gelen kişinin keffaretinin olmadığı görüşündedir. Bunun benzeri, kasten orucunu bozan ve günün geri kalanında âdet görmeye başlayan kadın örneğidir. Bir diğer örnek, sağlıklı iken kasten orucunu bozan ve sonra hastalanan kişidir. Üçüncü örnek ise mukim iken orucunu bozan ve sonra yolculuğa çıkan kimsedir. Böylece sonradan ortaya çıkan durumun, orucunu bozmasını meşru kıldığını dikkate alanlar, bu kimse için keffaret yoktur demişlerdir. Gerekçeleri, bu kişilerin her birine, o gün orucunu bozmasının kendisine caiz olduğunun sonradan anlaşılmış olmasıdır. Hukukun ihlaline daha fazla önem verenler ise, orucunu bozduğu anda sonradan doğacak bu ruhsatı bilmediği için bu kimseye keffaret farz kılmışlardır. Malik ve eş-Şafiî'nin görüşü de budur.
c The reason for this disagreement derives from the existence of similarity of disputed factors breaking the fast with undisputed factors breaking it, and with acts that do not break it by agreement. Those who granted predominance to °ne of these resemblances made obligatory the hukm assigned to it. These two kinds of resemblances that are to be found in them are what gave rise to the disagreement, I mean, whether the person is considered to have broken the fast or he is not considered to have done so. As breaking the fast is doubtful, expiation is not obligatory according to the majority, only qadd* is obligatory.On account of this, Abu Hamfa felt that the person who breaks the fast intentionally and then something occurs on that day permitting the breaking of the fast for that person, there is no expiation for him. This is like the case of a woman who breaks the fast intentionally and then starts menstruating during the rest of the day. Another example is when a person in sound health breaks the fast intentionally and then falls ill. A third is when a resident breaks his fast and then goes on a journey. Thus, those who considered the ultimate development that legitimized breaking of his fast said that there is no expiation for him. The reason is that to each of these persons it was revealed by the eventual development that breaking his fast on that day was permitted to him. Those who paid more attention to the violation of the law imposed expiation upon this person, as at the time when he broke the fast he did not have knowledge of the permissibility arising afterwards. This is the opinion of Malik and al-Shafi T.
c Bu konuya bağlı olarak, fecre dair şüphesi varken orucunu bozan kişiye Malik'in yalnızca kaza (qadd?) uygulaması; ayrıca güneşin batıp batmadığına dair şüphe ederken orucunu bozan kişiye, daha önce geçen ayrım uyarınca hem kaza hem de keffâret uygulaması bu konunun içindedir.
c Within this topic is the imposition of qadd? alone by Malik upon a person who broke his fast when he was still doubtful about the dawn, and also the imposition of qadd? and expiation upon the person who breaks the fast when he is doubtful about sunset, in accordance with the distinction between them that has preceded.
Çoğunluk, Ramazan'ın kazası olan bir günde orucu bozmanın kefareti olmadığı konusunda hemfikirdir; çünkü bu gün, eda, yani Ramazan'ın kendisi ile aynı kutsallığa sahip değildir. Bunun istisnası Katade'dir; o, bu durumda hem kaza hem de kefaret gerektirmiştir. İbnu'l-Kasım ve İbn Vehb'den rivayet edildiğine göre, böyle bir kişinin, geçersiz kalan hacca kıyasen iki gün oruç tutması gerekir.
The majority agreed that there is no expiation for breaking the fast on a day of qada* for Ramadan, because it does not possess the same sanctity as that of ad&, that is, of Ramadan. The exception was Qatada, who imposed qadd? as well as expiation in this case. It is related by Ibn al-Qasim and Ibn Wahb that such a person is under an obligation to fast for two days on the analogy of an invalid hajj.
Onun, oruçun sünnetlerinden birinin sahurun geciktirilmesi ve iftarın acele edilmesi olduğu konusunda görüş birliğine varmışlardır; bunun delili Peygamber ﷺ'in şu sözüdür: "İnsanlar, iftarı acele edip sahuru geciktirdikleri sürece hayır üzere olacaklardır." Yine şöyle buyurmuştur: "Sahur yapın, çünkü sahurda bereket vardır." Peygamber ﷺ ayrıca şöyle demiştir: "Bizim orucumuzla Kitap Ehli'nin orucu arasındaki fark, sahur yemeğidir."
They agreed that one of the sunan of fasting is the delay of the meal before dawn, and haste in the breaking of the fast, because of the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “The people will continue to enjoy blessings (of Allah) as long as they hasten the breaking of the fast and delay the meal before dawn”. He also said, “Have the meal before dawn for it bears a blessing”. The Prophet (God’s peace and blessings be upon him) said that “The difference between our fast and that of the People of the Book is having the pre-dawn meal”.
Cumhurun çoğunluğu da, Ramazan'ın sünnetlerinden ve müstehaplarından birinin, dilin kötü söz ve boş lafların söylenmesinden korunması olduğunu ileri sürmektedir. Bunun delili, Peygamber ﷺ'in şu sözüdür: "Oruç bir kalkandır. Sizden biri oruçlu olarak sabahladığında, kötü söz söylemesin ve saçma şeyler konuşmasın. Biri ona sövür veya kavga ederse, 'Ben orucluyum' desin." Zahiriler, kötü söz söylemenin orucu bozduğunu savunmuşlardır. Ancak bu görüş sapkın bir görüştür.
İşte farz orucla ilgili, bilinen meseleler bunlardır. Nafile orucun konusu ise geriye kalmaktadır ve bu, kitabın ikinci bölümüdür.
The majority of the jurists also maintain that one of the sunan of Ramadan and one of its desirable practices is the restraining of the tongue from uttering obscenities and nonsense, because of the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “The fast is a shield, so when one of you arises in the morning with a fast he should not utter obscenities and foolish things. If another person hurls abuses at him he should say: l am fasting”. The Zahirites held that uttering obscenities breaks the fast. This, however, is a deviant opinion.These then are the well-known issues related to obligatory fasting. The discussion of recommended fasting remains, and that is the second part of this book.