Fakihler, namazın edasının hastaya hitap ettiği konusunda ittifak etmişlerdir; ayakta durma (ve namaz kılma) yükümlülüğü ise yalnızca ayakta duramayan kişi için düşer ve bu durumda oturarak namaz kılar. Aynı şekilde, rükû ve secde yükümlülüğü de bunları yapamayan veya yalnızca birini yapamayan kişi için düşer ve onların yerine işaret yapabilir. Oturarak namaz kılabilecek kişinin durumu, oturuş biçimi ve ne oturabilen ne de ayakta duran kişinin durumu hakkında ise ihtilaf etmişlerdir.

The jurists agreed that the communication of the performance of prayer is addressed to the marid, and that the obligation to stand up (and pray) is waived for him only if he is unable to do so, in which case he prays while seated. Likewise, the obligation for bowing and prostrating is waived if he is unable to do either or both, and he may mak$ a sign in their place. They disagreed about the condition of a person who may pray while seated, about the sitting posture, and about the posture of one who is unable to sit or stand.

Bir grup fakih, oturarak namaz kılabilecek kişiyi, hiç ayakta duramayan kimse olarak tanımlamıştır. Başka bir grup fakih ise onu, hastalık sebebiyle ayağa kalkmasının zor olduğu kimse olarak nitelemiştir. Bu, Malik'in görüşüdür. İhtilafın sebebi, ayakta namaz kılma yükümlülüğünün zorluk (meşakkat) sebebiyle mi yoksa ayağa kalkamama sebebiyle mi düştüğü sorusundan kaynaklanmaktadır. Bu konuda açık bir nass yoktur.