Bu konunun ilkelerinin kapsamlı bir incelemesi yedi bölümde ele alınmıştır. Birinci bölüm, bu temizliğin yerine geçtiği temizliğin belirlenmesiyle ilgilidir. İkinci bölüm, bu temizlik türüne izin verilen kişi hakkındadır. Üçüncü bölüm, bu temizliğin caiz olmasının şartları hakkındadır. Dördüncü bölüm, bu temizliğin nasıl yapılacağının açıklamasıdır. Beşinci bölüm, bu temizliğin ile yapıldığı şeyle ilgilidir. Altıncı bölüm, onu bozan etkenler hakkındadır. Yedinci bölüm ise, geçerli ve caiz olması bu temizliğin şart olduğu fiiller hakkındadır.

A comprehensive discussion of the principles of this subject is covered in seven chapters. The first chapter relates to the identification of the purification for which this purification forms a substitute. The second chapter is about the person to whom this form of purification is permitted. The third chapter is about the conditions for the permissibility of this purification. Chapter four is about the description of this purification. Chapter five relates to the thing with which this purification is performed. The sixth chapter is about factors nullifying it. Chapter seven is about acts for the validity and permissibility of which this purification is a condition.

Fakihler, bu temizliğin küçük abdest (sughra) yerine geçtiği konusunda görüş birliğine varmışlardır; ancak büyük abdest (kubra) konusunda ihtilaf etmişlerdir. Ömer ve İbn Mesud'dan rivayet edildiğine göre, onlar bunu büyük temizlik yerine geçen bir şey olarak görmemişlerdir. Ali ve diğer sahabeler ise teyemmümün büyük temizlik yerine geçtiğini savunmuşlardır; fakihler genel olarak da bu görüşü benimsemiştir.

The jurists agreed that this purification is a substitute for minor (sughra) Purification (i.e. wudi?), but they differed about major purification (kubra). It is related from TJmar and Ibn Mas ud that c they did not view it as a substitute for major purification. A1T and other Companions maintained that tayammum is a C substitute for major purification, which was the view adopted by jurists generally.

Ihtilaflarinin sebebi, ayetin farkli yorumlarinin olasiligi ve cünüp (büyük hades) olan kisi için teyemmüm ile ilgili rivayetlerin, onlara göre sahih olarak kanitlanmamis olmasidir. Teyemmüm ayetinin farkli yorumlari açisindan, Yüce Allah'in "Su bulamazsaniz, temiz topraga yönelin ve onunla yüzlerinizi ve ellerinizi meshedin" sözündeki hitabin yalnizca küçük hades almis kisiye yönelik olmasi mümkün oldugu gibi, hem ona hem de baskasina yönelik olmasi da mümkündür. Yüce Allah'in "Yahut kadinlara dokunmuþ olursunuz" sözündeki "dokunmak" ifadesinin cinsel iliski anlamina geldigini söyleyenler için zamir her ikisine dönmektedir. Ifadenin elle dokunmak anlamina geldigini söyleyenler için ise hitabin küçük hadesli kisiye yönelik olmasi daha muhtemeldir. Çünkü zamirler genellikle son zikredilen seye döner. (Ayet tek bir ihtimali tasiyamaz.) Ancak ayette bir takdim-tehir yapildigi ve buna göre okunmasi gerektigi kabul edilmedikçe bu mümkün degildir; yani ayetin su sekilde okunmasi gerekir: "Ey iman edenler! Namaza kalktiginizda, yüzlerinizi ve dirseklere kadar ellerinizi yikayin, basinizi hafifçe meshedin ve topuklara kadar ayaklarinizi yikayin. Eger cünüp iseniz temizlenin. Hasta veya yolculukta iseniz ya da tuvaletten gelmis yahut kadinlara dokunmus olursaniz ve su bulamazsaniz, temiz topraga yönelin ve yüzlerinizi ve ellerinizi ondan biraz alarak meshedin." Böyle takdire dayanan bir okuma, delil olmadikça caiz degildir; çünkü takdir edilen okuma mecazidir ve metni hakiki anlamiyla okumak, onu mecaza hamletmekten daha uygundur. Takdim-tehiri gerektiren bir sebep bulundugu söylenebilir: Ayetin mevcut siralamasi, hastaligin ve yolculugun hades sebebi oldugunu ima eder. Ancak bu dogru degildir, eger buradaki "yahut" (aw) edatinin Araplarin kullanimindaki "ve" anlamina alindigi kabul edilirse. Bu, konuda ihtilafın ortaya çıkmasına yol açan sebeplerden biridir.

The reason for their disagreement kis the likelihood of different uiterpretations of the verse for and that the traditions about tayawmam for a person involved in jandba (the major hadath) did not prove to ke authentic in their view. With respect to the different interpretations of the v erse of tayammum, it is possible that the addressee in the words of the Exalted, “And ye find not water, then go to high clean soil and rub your faces and your hands (therewith)”,70 is just the person who has acquired a minor hadath y and it is also possible that it is addressed to both. Those for whom the term “touching”, in the words of the Exalted, “Or ye have touched women”, means copulation, the pronoun refers to both. Those for whom it means touching with the hand, it is more likely that the addressee is the person with a minor hadath. This is because the pronouns usually refer to the last mentioned thing. (The verse cannot have one possibility) unless a reading with a rearranged order in the verse is assumed, so that it is read as: “O ye who believe! When ye rise up for prayer, or one of you has come from the closet, or you have touched women, wash your faces, and your hands up to the elbows, and lightly rub your heads and [wash] your feet up to the ankles. And if ye are junub purify [bathe] yourself, and if ye are sick or on a journey, and ye find not water, then go to clean, high ground and rub your faces and your hands with some of it”. Such an assumed reading is not allowed, except on the basis of an evidence, because an assumed reading is figurative, and it is better to read the text in its actual connotation instead of interpreting it figuratively. It may be said that there is a reason that necessitates the assumption of rearrangement; namely that its present order implies that illness and journey are causes of hadath. Yet this is not the case, if the conjunction “or” (aw), is considered here in the meaning of “and” which is found in the usage of the Arabs. This is one of the reasons that led to a disagreement over the issue.

Fakihler, bu temizliği yapmaya izin verilen kişilerin iki türden olduğu konusunda oybirliğine vardılar: hasta olan ve yolcu olan, su bulunmadığında. Diğer dört tür konusunda ihtilaf ettiler: suyu bulabildiği halde kullanmaktan korkan hasta; suyu olmayan mukim; suyu bulabildiği halde korku nedeniyle ona ulaşamayan sağlıklı yolcu; ve aşırı soğuk nedeniyle suyu kullanmaktan korkan kişi. Suyu bulabildiği halde kullanmaktan korkan marid (hasta) hakkında çoğunluk, ona teyemmümün caiz olduğunu söyledi; aynı şekilde, suyun aşırı soğukluğu yüzünden ölümden veya ağır bir hastalıktan korkan sağlıklı kişi ve suya çıkıp ulaşmaktan korkan kişi için de böyledir; ancak fakihlerin çoğunluğu, su bulduğunda namazları tekrar kılmasını ona farz görmektedir. Ca', hem suyu bulan hasta hem de sağlıklı kişilerin teyemmüm yapmalarının caiz olmadığını ileri sürdü. Malik ve eş-Şafiî, suyu olmayan sağlıklı mukim için teyemmümün caizliğini savundular. Ebu Hanife ise, su bulunmasa bile sağlıklı mukim için teyemmümün caiz olmadığını söyledi.

The jurists agreed unanimously that the persons permitted to undertake this purification are of two types: the sick and the traveller, when there is a lack of water. They disagreed about four other types: the sick person who can find water, but is afraid to use it; the resident who has no water; the healthy traveller who can find water, but fear prevents him from reaching it; and the Person who is afraid to use water due to extreme cold. About the marid (sick person) who can find water, but is afraid to use it, the majority said that tayammum is permitted to him; similarly, in the case of the healthy person who fears death or severe illness because of the extreme coldness of water, and the person who is afraid to go out and reach the water, except that most of the jurists consider it obligatory for him to repeat prayers when he finds water. CA^ maintained that sick as well as the healthy persons who find water are not permitted to perform tayammum. Malik and al-ShafiT upheld the permissibility of tayammum for the healthy resident who lacks water. Abu Hanifa said that tayammum is not permitted for the healthy resident, even if there is a lack of water.

Bu dört meseledeki görüş ayrılığının sebebi, bu bölümün temel esaslarına dayanmaktadır. Su kullanmaktan korkan hasta (marid) hakkında görüş ayrılığı, Yüce Allah'ın, "Eğer hasta iseniz veya yolculukta iseniz" sözündeki ayette ima edilen bir ilave kelimenin bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır. Bu ayette böyle bir ilavenin bulunduğunu ve metnin, "Eğer hasta iseniz, suyu kullanamayacak durumda olursanız" anlamında olduğunu ileri sürenler; Yüce Allah'ın, "Su bulamazsanız" sözündeki "siz" zamirinin yalnızca yolcuyu kastettiğini söyleyerek, suyu kullanmaktan korkan hasta için teyemmümü caiz görmüşlerdir. Buna karşılık, "Su bulamazsanız" sözündeki zamirin hem hastayı hem de yolcuyu kapsadığını ve ayette herhangi bir ilave bulunmadığını söyleyenler ise, su bulabiliyorsa hastanın teyemmüm yapmasına izin vermemişlerdir.

Bu tür temizliğin şartlarının belirlenmesi, prensipler gibi olan üç meseleye dayanır. Birincisi, niyetin bu temizlik için bir şart olup olmadığıdır. İkincisi, su yokluğunda suyun aranmasının bu temizliğin caiz olması için bir şart olup olmadığıdır. Üçüncüsü, (namaz) vaktinin girmesinin teyemmümün geçerliliği için bir şart olup olmadığıdır.

^The identification of the conditions of this type of purification relates to three issues, which are like principles. First, whether intention is a condition for this purification? Second, whether searching for water, when it is lacking, is a condition for the permissibility of this purification? Third, whether the advent of the time (of prayer) is a condition for the validity of tayammum.

Çoğunluk, teyemmümün şartlarından birinin niyet olduğunu savunur; çünkü teyemmüm akla dayanmayan (ta'abbudî) bir ibadettir. Zufer ise niyetin teyemmümün şartlarından olmadığını ve niyete ihtiyaç bulunmadığını söyleyerek bu görüşten ayrılmıştır. Bu görüş el-Evzâî ve el-Hasan b. Hayy'dan da nakledilmiştir, ancak bu iddia zayıftır.

The majority maintain that intention is a condition for tayammum, because it is a ritual non-rational worship. Zufar deviated saying that intention is not one of its conditions, and there is no need for intention. This is also related from al- AwzaT and al-Hasan ibn Hayy, but the claim is weak.

Malik, Allah'ın ondan razı olsun, su aramanın (tayemmüme geçmeden önce suyun bulunmadığını tespit etmek amacıyla) şart olduğunu belirtmiş, Şafiî de böyle görmüştür. Ebu Hanîfe ise bu şartı koymamıştır. Aralarındaki ihtilafın sebebi, suyu aramadan bulamayan kişiye "suyu olmayan" denilip denilemeyeceği, yoksa suyu olmayan kişinin onu arayıp bulamamış olan kişi mi olduğudur? Doğrusu şudur: Daha önceki (sonuçsuz) bir aramadan dolayı ya da arama yapmadan suyun bulunmadığına kanaat getiren kişi, suyu olmayan kişidir. Ancak sadece keyfine göre hareket eden kişi suyu olmayan biri sayılamaz. Bu sebeple mezhep içindeki, aynı yerde tekrar arama yapılmasını şart koşan görüş zayıf kabul edilmiş, suyun bulunmadığına dair inandırıcı bir bilgi olmadığında ilk aramanın yapılmasını şart koşan görüş ise kuvvetli kabul edilmiştir.

Malik, may Allah be pleased with him, stipulated the seeking of water (to ascertain non-availability prior to shifting to tayammum), as did al~Shafi(i. Abu HanTfa did not lay down this condition. The reason for their disagreement over this is whether the person who does not find water without seeking it can be termed as one who lacks water, or whether the person lacking water is one who has sought it but could not find it? The truth is that the person convinced about a lack of water, either due to a prior (unsuccessful) search or without it, 1S one who lacks water. The person acting merely on his whim, however, carmot be one who lacks water. It is for this reason that the opinion in the school requiring repeated search in the same location is deemed weak, whereas the opinion stipulating initial search, when there is no convincing information about lack of water is deemed strong.

Bazı fakihler bunu şart koşmuştur; bu, eş-Şafiî ve Malik'in görüşüdür. Diğerleri ise şart koşmamıştır; bu da Ebû Hanîfe, Zâhirîler ve Malik'in öğrencilerinden İbn Şa'bân'ın görüşüdür.

Some of the jurists stipulated this, which is the opinion of ai-Shaf?T and Malik, while others did not, which is the opinion of Abu HanTfa, the Zahirites, an d Ibn Shahan from among the disciples of Malik.

Ayrılıklarının sebebi, abdestin ayetinin zahiri anlamının, Yüce Allah'ın şu sözünde olduğu gibi, teyemmümün ve abdestin yalnızca namaz vakti geldiğinde caiz olduğunu ima edip etmediğidir: "Ey iman edenler! Namaza kalktığınızda..." Böylece, namaz vakti geldiğinde, yani namaza kalkıldığında abdesti ve teyemmümü farz kıldılar. Buradan şu sonuç çıkar: Abdest ve teyemmümün hükmü, namazın hükmü gibidir; yani nasıl ki vakit namazın sahih olmasının bir şartıysa, aynı şekilde vakit de abdestin ve teyemmümün sahih olmasının bir şartıdır. Ancak şer'i hüküm, abdest konusunda bir istisna getirmiştir. Peki teyemmüm, aslî hükmünü koruyor mu, yoksa bu, ayetin ve Yüce Allah'ın "Ey iman edenler! Namaza kalktığınızda..." sözünün zahirî bir gereği değil midir? Yani "Namaza kalktığınızda" ifadesi, "Namaz kılmaya niyet ettiğinizde" anlamına mı gelir? Ayrıca, ayette herhangi bir zımnî anlam varsayılmasa bile, ortaya çıkacak tek sonuç, abdest ve teyemmümün farz oluşunun namazın farz olduğu zamana bağlı olduğudur; yani vakitten önce abdest almanın veya teyemmüm etmenin geçersiz olduğu anlamına gelmez. Ancak bu, vakitten önce namaz kılmanın kıyas edilmesine dayanıyorsa başka. Böyle bir durumda, bu konudaki ihtilafın sebebinin, teyemmümün namaz üzerine kıyası olduğunu söylemek daha uygun olurdu; fakat bu kıyas zayıftır, çünkü abdest üzerine kıyası daha isabetlidir. Bu zayıf bir meseledir, dolayısıyla iyice düşünün; yani namazın sahih olması için vaktin girmesini şart koşanlar ve onu vakitle sınırlı bir ibadet sayanlar açısından.

The reason for their disagreement is whether the apparent meaning of the Verse of ablution implies that tayammum and wudu> are not permitted, except when it is time for prayer, as in the words of the Exalted, “O ye who believe! When ye rise up for prayer .. .”73 Thus, they made wudu> and tayammum obligatory at the time of rising up for prayer, which occurs when it is time for prayer. It follows from this that the hukm of wudt? and tayammum here is the same as the hukm for salah, that is just as time is. a condition for the validity of prayer so, similarly, time is a condition for the validity of wudi? and tayammum. The shar* however has made an exemption in the case of ablution. Does tayammum then retain the original rule, or is this not an apparent implication of the verse and the words of the Exalted, “O ye who believe! When ye rise up for prayer ... mean, “When ye resolve to undertake prayers?” Further, even if there is no assumption of an implied meaning in the verse, the only implication would be that the obligation of ablution and tayammum becomes due at the time of obligation of prayer, not that performance of wudfi and before the time of prayer is invalid, unless the rule is based upon the analogy of observing prayer before its time. In such a case, it would be preferable to say that the reason for disagreement in this is the analogy of tayammum upon prayer, but it is weak because its analogy upon wudi? would be better. This is a weak issue, so think over it, that is those who stipulate the advent of the time of prayer for its validity and render it a form of worship bound by time.

Bu temizlik şeklinin tarifine gelince, bu konu üç meseleyi ilgilendirir; {ki bunlar bu bölümün temel ilkeleridir.

to the description of this form of purification, it relates to three issues, {which are the principles of this chapter.

Fakihler, Allah'ın {"Su bulamazsanız, temiz toprağa yönelip yüzlerinizi ve ellerinizi ondan meshedin"} sözünde emrettiği, meshedilecek ellerin sınırı hakkında dört ayrı görüş ileri sürmüşlerdir.75 Birincisi, bunun sınırının abdestteki sınırın aynısı olduğu, yani dirseklere kadar olduğudur. Bu, mezhepte yaygın bilinen görüştür ve taşradaki fakihler tarafından benimsenmiştir. İkincisi, yükümlülüğün yalnızca elin avuç içini meshetmek olduğudur; bu görüşü Ehl-i Zahir ve hadisçiler savunmuştur. Üçüncüsü, dirseklere kadar meshetmenin müstehap olduğu, ancak farzın elin avuçlarını meshetmek olduğudur. Bu görüş Malik'ten rivayet edilmiştir. Dördüncü görüş, yükümlülüğün omuza kadar uzandığıdır. Bu sapkın bir görüştür ve ez-Zührî ile Muhammed İbn Mesleme'den rivayet edilmiştir.

The jurists had four different opinions about the extent of the hands that Allah {has commanded people to rub in His words, “And ye find not water, then go clean, high ground and rub your faces and your hands with some of it”.75 First, that the prescribed limit for this is the same as the limit in wudu> itself, which is up to the elbows. This is the widely known opinion in the school, and is upheld by the jurists of the provinces. Second, the obligation is to rub the palm of the hand only and this is maintained by the Ahl abZahir and the fraditionists. Third, that it is recommended up to the elbows, but the obligation is (to rub) the palms of the hands. This is related from Malik. The fourth opinion is that the obligation extends up to the shoulder. This is a deviant opinion and has been related from al-ZuhrT and Muhammad ibn Masalma.

Ayrılıklarının sebebi, Arapların dilinde "yadd" teriminin çok anlamlı olmasından kaynaklanmaktadır. Bu şöyledir: Arapların dilinde "yadd" terimi üç anlamda kullanılır: yalnızca el, ki bu birincil kullanımdır; el ve ön kol; el, ön kol ve üst kol. İkinci sebep, ilgili rivayetlerin birbiriyle çelişmesinden doğmaktadır. Yaygın olarak bilinen Ammar rivayeti, çeşitli kabul görmüş yollarıyla şöyle der: "Eliyle yüzünü sıvazlayıp sonra onları silkelemen, ardından (onlarla) yüzünü ve ellerini meshetmen yeterliydi." Bazı rivayetlerde ise Peygamber ﷺ'in şöyle buyurduğu belirtilir: "Dirseklere kadar ellerinizi meshedin." Yine İbn Ömer'den, Peygamber ﷺ'in şöyle buyurduğu rivayet edilmiştir: "Teyemmüm iki darbedir: biri yüz için, diğeri dirsekler de dahil olmak üzere eller içindir." Bu rivayet, İbn Abbas ve diğer râvîler yoluyla da nakledilmektedir.

H The reason for their disagreement stems from the equivocality of the term yadd’’' in the language of the Arabs. This is so as the term “yadd’, in the language of the Arabs is used in three meanings: the hand only, which Provides the primary use; the hand and the forearm; the hand, forearm, and upper arm. The second reason arises from the conflict of relevant traditions, be widely known tradition of Ammar, in its various established channels, c f ■ Sa ys, “It would have been enough for you to stroke with your hand, then shake !* off them, and rub your face (with them) and your hands”. In some versions Is stated that the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) said, nd that you rub your hands up to the elbows”. It is also related from Ibn u 0131 ^t the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) said, consists of two strokes: a stroke for the face, and another for the n us, up to the elbows”. This is also related through Ibn Abbas and other c barrators.

Fıkıh âlimleri, teyemmümde toprağa kaç kez vurulması gerektiği konusunda ihtilaf etmişlerdir. Bazıları bir kez vurulacağını söylemiş, bazıları ise iki kez vurulacağını söylemiştir. İki kez vurulacağını söyleyenler arasında, bir vuruşun yüze, bir vuruşun ellere mahsus olduğunu söyleyenler de vardır. Bunlar çoğunluktur. "Çoğunluk" derken, bu görüşte olanların arasında üç büyük fakih de sayılmaktadır: Mâlik, Şâfiî ve Ebû Hanîfe. Bazıları ise her biri için iki vuruş gerektiğini, yani ellere iki vuruş ve yüze iki vuruş olduğunu söylemiştir.

The jurists disagreed about the number of times the earth is to be struck for the purpose of tayammum. Some of them said it is once, while others said that it is twice. Those who said that it is twice include some who said that one stroke is for. the face and one for the hands. These are the majority. When I say “majority”, then the three (leading) jurists are counted among them, that is, Malik, al-Shafi T, and Abu HanTfa. Some c of them said that there are two strokes for each of them, that is two strokes for the hands and two strokes for the face.

Ihtilaflarının sebebi, ayetin bu konuda ayrıntı vermemesi ve rivayetlerin birbiriyle çelişmesi; ayrıca teyemmümün her durumda abdeste kıyas edilmesinin üzerinde görüş birliğine varılmamış olmasıdır. Bu konuda Ammar'dan gelen meşhur rivayetin ifade ettiği, yüz ve eller için tek darbe olduğudur; ancak iki darbe gerektiğini belirten rivayetler de vardır. Cumhur, teyemmümü abdest üzerine kıyas etme esasından hareketle bu rivayetleri tercih etmiştir.

The reason for their disagreement is that the verse gives no details about this, and the traditions are in conflict, while the analogy of wudi? tayammum in all its instances is not agreed upon. What is stated by the established tradition of ‘Ammar about this is one stroke both for the face and the hands, but there are traditions in which it is required twice. The majority preferred these traditions on the basis of analogy of ablution for tayammum.

Şafiî, Mâlik, Ebû Hanîfe ve diğerleriyle, teyemmümün uygulandığı uzuvlara toprağın ulaşmasının farz olup olmadığı konusunda ihtilaf etmiştir. Ebû Hanîfe bunu farz görmemiş, Mâlik de farz görmemiştir; ancak Şafiî bunu farz olarak kabul etmiştir.

Al-Shafi T* disagreed with Malik, Abu HanTfa, and others about <- the obligation of the earth reaching the limbs that are the object of tayammum. Abu HanTfa did not' consider this as obligatory, nor did Malik, but al-Shafi T upheld it as c obligatory.

Ayetteki "ondan" (min) kelimesinin işaret ettiği anlam hakkındaki ihtilafın sebebi, Yüce Allah'ın, "Ve yüzlerinizi ve ellerinizi ondan (wwta) meshedin" sözündeki W kelimesinin müphemliğidir.76 Bunun sebebi, min edatının bazen bir kısmı belirtmek için, bazen de türler arasında ayrım yapmak için kullanılmasıdır. Burada bir kısmı ifade etmek için kullanıldığını savunanlar, teyemmümde toprağın uzuvlara aktarılmasını farz kılmışlardır. Türler arasında ayrım ifade ettiğini ileri sürenler ise onu aktarmanın farz olmadığını söylemişlerdir. Eş-Şâfiî, teyemmümü abdeste kıyas etmek suretiyle bir kısmı ifade eden yorumu tercih etmiştir. Ancak bu görüş, daha önce geçen Ammâr rivayetiyle çelişmektedir; çünkü o rivayette "sonra onu silkeler" ifadesi yer almakta, ayrıca Peygamber ﷺ'in duvara vurarak teyemmüm yaptığı da nakledilmektedir.

The reason for their disagreement is the equivocality found in the word W in the words of the Exalted, “And rub your faces and your hands with some of it (wwta)”.76 This is so as the word min is sometimes used to indicate a part, while at other times it is used to make a distinction between the categories. Those who held that it has been used here to indicate a part, made the transfer of the earth to the limbs of tayammum obligatory. Those who maintained that it indicates a distinction among categories said that transferring it is not obligatory. Al-ShafiT preferred the interpretation implying a part on the basis of the analogy of ablution for tayammum, but this is opposed by the tradition of cAmmar that has preceded, for it contains the words, “then shake it off’, and also the Prophet’s performing tayammum at the wall.

Teyemmümde eylemlerin sıralı yapılmasının (tertibin) farz olup olmadığı ile hemen art arda yapılmasının (muvalatın) farz olup olmadığı konusunda fakihler arasındaki ihtilaf, abdestteki ihtilafın aynısıdır ve oradaki ihtilaf sebepleri burada da geçerlidir; dolayısıyla bunları yeniden tekrarlamanın bir anlamı yoktur.

The disagreement of the jurists about the obligation of a sequential order (of acts) in tayammum, as well as over the obligation of immediate performance (i.e. there should be no interval separating the rubbing of the face and the rubbing of the hands), is exactly the same as their disagreement about it in ablution, and the causes for disagreement there are the causes here; thus there is no point in reiterating them.

Bu konuda bir mesele vardır. Âlimler, temiz ve toprak olan şeyle teyemmümün geçerli olduğunda ittifak etmişler, ancak toprağın dışında yeryüzündeki unsurlardan, örneğin taşlardan, teyemmümün caiz olup olmadığında ihtilaf etmişlerdir. Eş-Şâfiî, teyemmümün yalnızca saf toprakla caiz olduğunu savunmuştur. Mâlik ve ashabı ise meşhur görüşe göre teyemmümün, yeryüzünün yüzeyinde bulunan, bütün unsurlarıyla birlikte olan her şeyle, mesela çakıl taşı, kum ve toprakla caiz olduğunu söylemişlerdir. Ebû Hanîfe bunu genişleterek, yerin ürettiği her türlü katı maddeyle, mesela kireçle, zırnıkla, alçıyla, kille ve mermerle de teyemmümün caiz olduğunu belirtmiştir. Âlimlerin bir kısmı, ki bunlar çoğunluktur, toprağın yeryüzünün yüzeyinde bulunmasını şart koşmuşlardır. Ahmed b. Hanbel ise elbiseden veya yünden alınan tozla da teyemmümün yapılabileceğini söylemiştir.

This involves a single issue. They agreed about its validity with clean cultivable soil, but disagreed about its performance with what is besides soil from among the constituent parts found on land, like stones. Al-ShaficT held l hat tayammum is not permitted except with pure earth. Malik and his disciples tald that tayammum is permitted, according to the widely known opinion, with whatever is found upon the surface of land with all its constituents, like Pebbles, sand, and earth. Abu HanTfa added to this saying (that it is permitted) w, *h ail kinds of solid matter produced by the earth, like lime, arsenic, Eypsum, clay, and marble. Some of them, and these are the majority, stipulated that the soil must be on the surface of the earth. Ahmad ibn Hanbal said that tayammum may be performed with dust from a garment or from wool.

Ihtilaflarının sebebi iki etkene dayanmaktadır. Birincisi, Araplar dilinde sa'îd teriminin çok anlamlı olmasıdır; zira bu terim bazen temiz toprağa, bazen de arazi yüzeyindeki bütün unsurlara uygulanır. Öyle ki bu terimin türevlerinin (sah'd) yorumu, Malik'i ve onun öğrencilerini, rivayetlerden birinde, otla ve karla da teyemmüm yapmaya cevaz vermeye götürmüştür. Onlar, bunların da terimin birincil kullanımında sa'îd olarak adlandırıldığını, yani yeryüzünün üstünde bulunduklarını söylemişlerdir; ancak bu delil zayıftır.

The reason for their disagreement is based upon two factors. First, the equivocality of the term sa<id in the language of the Arabs, as it is sometimes applied to clean earth, and at other times to all the constituents on the surface of land, so much so that the interpretation of the derivatives of this term sah'd led Malik and his disciples to permit it, in one of the narrations, with grass and snow; they said that these are also called saVd in the primary use of the term, that is being upon the surface of the earth, but this argument is weak.

İkinci sebep, ard (yeryüzü) teriminin, meşhur hadisin bazı rivayetlerinde kayıtsız olarak kullanılması ve bu yüzden teyemmümde kullanılabilmesinin caiz görülmesi, diğer rivayetlerde ise kayıtlı olarak geçmesi ve bu yüzden sınırlandırılmasıdır. Peygamber (God'un selamı ve bereketi onun üzerine olsun) şöyle buyurmuştur: "Yeryüzü benim için mescit ve temizlik vasıtası kılındı." Bazı rivayetlerde "Yeryüzü benim için mescit ve temizlik vasıtası kılındı" sözleri kaydedilmiş, başka bir rivayette ise şöyle geçmektedir: "Yeryüzü benim için mescit kılındı ve toprağı temizlik vasıtası kılındı." Fıkıh alimleri, kayıtlı ifadenin kayıtsız ifadeye mi yoksa kayıtsız ifadenin kayıtlı ifadeye mi göre yorumlanacağı konusunda ihtilaf etmişlerdir. Onların yaygın olarak bilinen görüşüne göre kayıtsız ifade kayıtlı ifadeye göre yorumlanır, ancak bu görüş tartışmalıdır. İbn Hazm'ın görüşü ise kayıtlı ifadenin kayıtsız ifadeye göre yorumlanması yönündedir; çünkü kayıtsız ifadenin ek bir anlamı vardır. Kayıtsız ifadeyi kayıtlı ifadeye göre yorumlayıp ard'ı yalnızca toprak anlamında alanlar, teyemmümü yalnızca toprakla caiz görmüşlerdir. Kayıtlı ifadeyi kayıtsız ifadeye göre yorumlayıp saîd kelimesini yeryüzünün yüzeyinde bulunan, cüzleri de dahil her şey olarak anlayanlar ise teyemmümü kum ve çakıl taşlarıyla da caiz görmüşlerdir.

Bu temizliğin bozulmasını gerektiren hususlar hakkında, fakihler tayemmümün, asıl temizlik olan abdest veya gusülü bozan şeylerle bozulacağı konusunda ittifak etmişlerdir. Bu konuda iki meselede ihtilaf etmişlerdir. Birincisi, tayemmümle kılınması niyet edilen farz namazdan başka bir farz namazı kılma niyeti, tayemmümü bozar mı? İkincisi, suyun bulunması tayemmümü bozar mı?

About the factors nullifying this form of purification, the jurists agreed that tayammum is invalidated by things that invalidate the original purification, which is ablution or bathing. They disagreed in this over two issues. First, does the intention of offering an obligatory prayer other than the obligatory saldh that was intended with the tayammum invalidate it? Second, whether the existence of water invalidates it?

Malik, ikinci bir namazın niyetinin ilk namaz için yapılan temizliği geçersiz kıldığını savunmuştur. Diğer görüş sahipleri bunun aksini düşünmektedir. Bu ihtilafın temeli iki noktaya dayanmaktadır. Birincisi, Yüce Allah'ın, "Ey iman edenler! Namaza kalktığınız zaman..." sözünde gizli bir ifadenin bulunup bulunmadığıdır; yani, "uykudan kalktığınızda" mı, yoksa "cünup olduğunuz halde kalktığınızda" mı anlamına gelmektedir? Gizli bir ifade bulunmadığını savunanlar, ayetin zahiri anlamının her namaz için abdest veya teyemmüm gerektirdiğine işaret ettiğini, ancak sünnetin bu anlamı abdest için sınırladığını, bu nedenle teyemmümün ilk hükmünü koruduğunu söylemişlerdir. Ancak bu gerekçe Malik adına ileri sürülemez; çünkü Malik, Zeyd b. Eslem'den rivayet ettiği ve el-Muvatta'da yer alan habere dayanarak, ayetin gizli bir ifade içerdiğini ileri sürmektedir.

Malik maintained that the intention of a second prayer invalidates purification for the first prayer. The views of others are opposed to this. The basis for this disagreement revolves around two things. First, whether in the words of the Exalted, “O ye who believe! When ye rise up for prayer .. ”, there is an implied text, that is, when ye arise from sleep, or when ye arise in an unclean state? Those who maintained that there is no implied text said that the apparent meaning of the verse indicates wudi? or tayammum for each prayer, but the sunna has restricted the meaning for wudu>, so tayammum retains the original rule. It cannot, however, be argued for Malik on the basis of this (argument), because Malik maintains that the verse contains an implied text, according to what he has related from Zayd ibn Aslam in his al-Muwattd*.

İkinci gerekçe, her namaz vakti girdiğinde emrin yinelenmesine dayanır. Malik'in ilkelerinden çıkan budur; yani bu delil onun adına ileri sürülebilir ve bu meselenin tartışması daha önce geçmiştir. Emrin yinelenmediğini ileri sürenler ve âyette örtük bir metin bulunduğunu varsayanlar ise, ikinci bir namaz kılma niyetinin teyemmümü bozduğunu kabul etmemişlerdir.

The second reason is based on the recurrence of the command with the advent of time for each prayer. This is what follows from Malik’s principles, that is, this argument may be adduced on his behalf, and the discussion of this issue has preceded. Those for whom the command does not recur, and they assumed an implied text in the verse, did not uphold that the intention to perform a second salah invalidates tayammum.

Cumhurun görüşü, suyun bulunmasının bu teyemmümü geçersiz kıldığı yöndedir. Bununla birlikte bir grup fakih, teyemmümün geçersiz olmasının yalnızca bir hadesin meydana gelmesiyle gerçekleştiğini ileri sürmüştür. Bu görüş ayrılığının temeli, suyun bulunmasının toprakla elde edilen mevcut temizliği mi ortadan kaldırdığı, yoksa toprakla temizlenmenin başlangıcını mı engellediği sorusudur. Suyun bulunmasının yalnızca toprakla temizlenmenin başlangıcını engellediğini söyleyenler, teyemmümün yalnızca bir hadesin meydana gelmesiyle geçersiz olacağını belirtmişlerdir. Suyun bulunmasının mevcut temizliği geçersiz kıldığını söyleyenler ise teyemmümün bu durumda geçersiz olacağını ileri sürmüşlerdir. Geçersiz kılan etkenin (suyun) tanımı, mevcut temizliğin ortadan kaldırıcısı olmasıdır.

The majority held that the existence of water invalidates this purification. A Stoup of jurists, however, maintained that its invalidation results only from the occurrence of a hadath. The basis of this disagreement is whether the existence of water removes the prevailing purification that was achieved with earth or whether it negates the initiation of purification with it (earth)? Those who Maintained that it negates only the commencement of purification with earth (water being available) said that it is invalidated only by the occurrence of a hadath. Those who maintained that it (availability of water) invalidates the Prevailing purity said that it is invalidated. The definition of the invalidating factor (water) is the eliminator of the prevailing purity.

Çoğunluk, şu sahih bir rivayete dayanarak görüşünü savundu: Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: "Yeryüzü benim için mescid ve temizlenme vasıtası kılındı; su bulunmadığı sürece." Bundan, suyun bulunmasıyla bu temizliğin sona erdiği ve ortadan kalktığı anlaşılabileceği gibi, suyun bulunduğunda bu şekilde temizlenmenin geçerli olmadığı anlamına geldiği de anlaşılabilir. Çoğunluğun görüşü için en güçlü dayanak, Ebu Said el-Hudri'nin rivayet ettiği hadistir. Bu hadiste Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: "Suyu bulduğunuzda, onu derinize değdirin." Çoğunluk bu emri hemen yerine getirilmesi gerektiği şeklinde yorumlamıştır; ancak bu yorum da yukarıdaki ihtimali beraberinde getirir, bu yüzden üzerinde iyice düşünülmelidir. Eş-Şafiî'nin, suyun varlığının bu temizliği ortadan kaldırdığı görüşünü kabul etmesi, onu teyemmümün hadesi kaldırmadığını, yani kirliliği gideren bir temizlik meydana getirmediğini, yalnızca kirlilik varken namaza izin verdiğini söylemeye götürmüştür. Ancak bu görüşün bir temeli yoktur, çünkü Allah bu işleme temizlik adını vermiştir. Malik'in bazı talebeleri de teyemmümün hadesi kaldırmadığı görüşünü savunmuş, eğer kaldırsaydı yalnızca bir hadesin onu bozması gerekeceğini söylemişlerdir. Buna verilecek cevap şudur: Bu temizlik açısından suyun varlığı, suyun varlığının teyemmümü ortadan kaldırdığı görüşüne göre, kendisine özgü bir nevi hadestir.

The majority argued for their opinion on the basis of an established tradition, which is the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be u P°n him), “The earth has been made a mosque for me, and a means of Purity, aS long as water is not found”. It is possible to understand from this that as soon as water is found this purification is terminated and removed, while it is also possible to understand it as implying that when water is found n is not valid to undertake this form of purification. The strongest support for the majority comes from the tradition of Abu SaTd al-Khudri, which states that the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) said, “When you have found water let it touch your skin”. The command here is interpreted by the majority to indicate immediate compliance, though it also leads to the preceding possibility, so think over it. Al-ShafiTs acceptance, that the existence of water eliminates this purification, led him to say that tajamrcam does not, in fact, remove the hadath, that is, it does not generate purification removing the impurity, it merely has the effect of permitting prayer with the existence of the impurity. This is without foundation, as Allah has called it purification. Some of the disciples of Malik upheld this opinion saying that tayammum does not remove hadath, for had it done so, only a hadath would have invalidated it. The answer is that in the case of this purification the existence of water itself is a sort of hadath specific to it, according to the opinion that the existence of water eliminates it.

Çoğunluk, geçerliliği veya caizliği bu temizlik şekline (teyemmüm) bağlı olan ibadetlerin, namaz ve mushafa dokunmak gibi, abdestin şart olduğu ibadetler olduğu konusunda görüş birliğine varmıştır. Ancak teyemmümle birden fazla (farz) namaz kılmanın caiz olup olmadığı konusunda ihtilaf etmişlerdir. Malik mezhebinde, teyemmümle iki farz namazın asla caiz olmadığı yaygın olarak bilinmektedir. Onun görüşü, kaza namazları söz konusu olduğunda farklıydı. Kılınacak iki namazdan biri farz, diğeri nafile ise, farzı önce kılmak şartıyla tek bir teyemmümün yeterli olduğu bilinmektedir; ancak nafileyle başlarsa, bunları tek bir teyemmümle kılamaz. Ebû Hanife ise tek bir teyemmümle iki farz namazın kılınmasının caiz olduğu görüşündedir.

The majority agreed that acts whose validity or permissibility depends upon this form of purification are those for which ablution (wudi?) is a condition, like prayer, Touching the mushaf, and so on. They disagreed on whether more than one (obligatory) prayer is permissible with it (i.e. with one tayammum)? It is widely known in the Malik’s school that two mandatory prayers are never permitted with it. His opinion differed about two lapsed prayers. It is well- known that one tayammum is enough if one of the two prayers is mandatory and the other is supererogatory, if he prays the mandatory first, but if commences with the supererogatory, he cannot observe them with one tayammum. Abu Hamfa held that it is permitted to observe two mandatory prayers with a single tayammum.

Bu ihtilafın temeli, teyemmümün her namaz için gerekli olup olmadığıdır; bu, ayetin zahiri anlamından mı, emrin tekrarının gerekliliğinden mi, yoksa ikisinden birden mi kaynaklandığı sorusudur.

The basis for this disagreement is whether tayammum is required for each prayer, either due to the apparent meaning of the verse, or due to the obligation of the recurrence of the command, or due to both.