Bazı fakihlerin görüşüne göre namazın kılınmasına caiz olan yerler, necasetten arınmış olan bütün yerlerdir. Bazı fakihler bunlardan yedi yeri istisna etmiştir: çöplük (çöp alanı), mezbaha, mezarlık, yol, umumi hamam, develerin çöktüğü yer ve Allah'ın Evi'nin (Kâbe'nin) damı. Diğerleri yalnızca mezarlığı istisna tutmuş, bazıları ise mezarlık ve umumi hamamı istisna etmiştir. Bunlardan bazıları, bu sakıncalı yerlerde namaz kılmayı yalnızca mekruh saymış, ancak namazı geçersiz kılmamıştır; bu, Malik'ten nakledilen bir rivayettir. Malik'ten bu tür namazın caiz olduğu da rivayet edilmiştir ki bu, İbnu'l-Kâsım'ın rivayetidir.

The places in which prayer is permissible, in the opinion of some jurists, are all those that are free from .uncleanliness. Some jurists exempted seven places out of these: the dunghill (garbage area), the slaughterhouse, the graveyard, the roadway, the public bath, the kneelingplace of camels, and the roof of the House of Allah (Ka<ba). Others made an exemption for the graveyard alone, while some others exempted the graveyard and the public-bath. Some of them deemed praying in these undesirable places as merely abominable, but did not invalidate the prayer; this is one narration from Malik. The permissibility of such prayer is also related from him, which is Ibn al-Qasim’s narration.

İhtilafın sebebi, konuyla ilgili hadislerin zahiri anlamlarının birbiriyle çelişmesinden doğmaktadır. Konuyla ilgili olup üzerinde ittifak edilen iki hadis, ihtilaf edilen ise iki hadis vardır. İttifak edilen hadisler şunlardır: Peygamber (ﷺ) buyurdu: "Bana, benden önce hiç kimseye verilmeyen yedi şey verildi... [Bunlar arasında şunu da zikretti:] Yeryüzü bana mescid ve temizlenme vasıtası kılındı; namaz vakti kendisine ulaştığı her yerde namaz kılar." Diğer hadis ise şöyledir: "Evlerinizi zaman zaman içinde kıldığınız namazlarla canlandırın ve onları mezarlığa çevirmeyin." İhtilaf edilen hadislere gelince, bir rivayete göre Peygamber (ﷺ) yedi yerde namaz kılmayı yasaklamıştır: çöplük, hayvan kesilen yer, mezarlık, yol üstü, umumi hamam, develerin çökme yerleri ve Allah'ın Evi'nin (Kâbe'nin) damı. Bu rivayeti et-Tirmizî kaydetmiştir. İkinci rivayet ise Peygamber'in (ﷺ) şöyle buyurduğu rivayetidir: "Koyunların barınma yerlerinde namaz kılın, ancak develerin çökme yerlerinde namaz kılmayın."

The reason for disagreement arises from the conflict of the apparent meanings of traditions on the issue. There are two traditions on the issue that are agreed upon, while two are disputed. The traditions agreed upon are the sayings of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “I have been granted seven things that were not granted to anyone before me .. . [He mentioned within this]: The earth has been made a mosque for me and a means of purification, so wherever the time of prayer overtakes me, I pray”. The other tradition says, “Enliven your homes with your prayers in them occasionally, and do not convert them into graveyards”. As to the disputed traditions, one report is “that the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) proscribed prayers in seven places: the dunghill, the place for slaughtering animals, .the graveyard, the roadway, the public bath, the kneeling places of camels, and the roof of the House of Allah”. It has been recorded by al-TirmidhT. The second is the report that Prophet (God’s peace and blessings be upon him) said, “Pray in the resting places of cattle, but do not pray in the kneeling places of camels”.

Cumhur âlimler bu rivayetler konusunda üç yöntemin kullanılması nedeniyle ihtilaf etmişlerdir. Birincisi tercih ve nesih yöntemidir. İkincisi hâssın âmm üzerine bina edilmesi, yani özel olanın genel olan üzerine yapılandırılması yöntemidir. Üçüncüsü telif (uzlaştırma) yöntemidir. Tercih ve nesih yöntemini benimseyenler, Peygamber (ﷺ) efendimizin, “Yeryüzü benim için mescid ve temizlik vasıtası kılındı” sözünü içeren, yaygın bilinen rivayete uymuşlardır. Bu rivayetin, kendisiyle çelişen rivayetleri nesh ettiğini savunmuşlardır; çünkü bu rivayet Peygamber (ﷺ) efendimize verilen üstünlükleri belirtmektedir ve bu üstünlükler nesh edilemez, çünkü neshetme hükümler (ahkâm) kategorisine girer. Hâssın âmm üzerine bina edilmesi yöntemini benimseyenler ise, izinle ilgili rivayetin genel, yasaklayan rivayetin ise özel olduğunu, dolayısıyla özelin genel üzerine bina edilmesinin gerektiğini söylemişlerdir. Bu yöntemi uygulayan bazı âlimler yedi yeri istisna etmişlerdir; bazıları ise yalnızca hamamı ve mezarlığı istisna etmiş, bunun Peygamber (ﷺ) efendimizden sabit olan görüş olduğunu, çünkü onun bu yerleri ayrıca yasakladığının rivayet edildiğini söylemişlerdir. Bazıları da önceki rivayet nedeniyle yalnızca mezarlığı istisna etmişlerdir. Özeli genelden ayırmayan telif yöntemini benimseyenler ise yasaklayan rivayetlerin kerahet (hoş karşılanmama) anlamında, diğerlerinin ise caiz olma anlamında yorumlanması gerektiğini söylemişlerdir.

The jurists were divided over these traditions because of the employment of three methods. The first is the method of preference and abrogation. The second is the method of structuring, that is, structuring the particular upon the general. The third is the method of reconciliation. Those who adopted the method of preference and abrogation followed the widely known tradition, the words of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “The earth has been made a mosque for me and a means of purification”. They maintained that this tradition abrogates those that conflict with it, as it counts the merits granted to the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), and this cannot be abrogated, as abrogation belongs to the category of rules (ahkdm). Those who adopted the method of structuring the particular upon the general said that the tradition about permissibility is general whereas the proscribing tradition is particular; therefore it is necessary that the particular be structured upon the general. Some of these jurists (who apply this method) excluded the seven places, while some of them excluded only the public bath and the graveyard, saying that this is what is established from the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), as it is related that he also proscribed them independently. Some excluded only the graveyard due to the preceding tradition. Those who adopted the method of reconciliation, not excluding the particular from the general, said that the proscribing traditions are to be construed for abomination, and the others for permissibility.

Kilise ve havralarda namaz kılma konusunda ihtilaf etmişlerdir. Bir grup bunu mekruh görmüş, başka bir grup ise caiz kabul etmiştir. Üçüncü bir grup ise suretlerin bulunup bulunmamasına göre ayrım yapmıştır; bu, Ömer'in "Suretler sebebiyle onların kiliselerine girmeyiz" sözüne dayanarak İbn Abbas'ın görüşüdür. Ancak mekruh görenlerin görüşünün temelindeki illet suretler değil, necasetin (pislik) bulunma ihtimalidir.

They disagreed about praying in synagogues and churches. One group considered it as reprehensible, while another permitted it. A third group made a distinction on the basis of the existence of figures, which is Ibn ‘Abbas’s opinion because of TJmar’s statement, “We do not enter their churches because of the images”. The underlying cause, however, for the opinion of those who considered it abominable is not the images, but the probability of the existence of uncleanliness (najdsa).

Çıplak zemin ile halı ve yere serilen diğer şeyler üzerinde namaz kılmak konusunda ihtilaf etmişlerdir. Çoğunluk, hasırlar ve yerden çıkan maddelerden yapılmış benzeri şeyler üzerine secde etmenin caiz olduğunu savunmakta, bunun dışındakileri ise mekruh görmektedir. Bu, Malik bin Enes'in görüşüdür.

They disagreed about prayer on the (bare) ground and on carpets and other things used for sitting on the ground. The majority maintain the permissibility of prostrating on mats and other similar things made of material produced by the land, and deem the rest as abominable, which is Malik ibn Anas’s opinion.