Âlimler, yağmur istemek için dışarı çıkmanın, yerleşim alanından uzaklaşmanın, Allah'a dua edip yağmuru indirmesi için yalvarmanın, Allah Resulü (ﷺ) tarafından konmuş bir sünnet olduğu konusunda görüş birliği etmişlerdir. Yağmur için namaz (salât) kılma konusunda ise ihtilaf etmişlerdir. Çoğunluk, yağmur istemek için çıkıldığında bunun sünnetlerinden biri olduğunu, ancak Ebû Hanîfe'nin (formal) namazın kendisinin bunun sünnetlerinden olmadığını söylediğini ileri sürmektedir. İhtilafın sebebi, rivayetlerin çelişmesinden kaynaklanmaktadır. Bazı rivayetlerde Peygamber (ﷺ) yağmur için dua ettiği ve ayrıca namaz kıldığı nakledilmekte, diğer rivayetlerde ise (formal) namaz hiç zikredilmemektedir. Peygamber'in (ﷺ) namaz kıldığına dair en meşhur rivayetlerden ve çoğunluğun dayandığı rivayet, Abbâd ibn Temîm'in amcasından naklettiği rivayettir: "Allah Resulü (ﷺ), halkı yağmur duası yapmak için dışarı çıkardı; orada onlara iki rekâtlık bir namaz kıldırdı, bu namazda sesli okudu, ellerini omuzlarına kadar kaldırdı, abasını ters çevirdi, kıbleye yönelip yağmur için dua etti." Bu rivayeti el-Buhârî ve Müslim kaydetmiştir. Dua zikredilip namazın zikredilmediği rivayetler arasında, Müslim'in kaydettiği Enes ibn Mâlik'in rivayeti vardır. Enes şöyle demiştir: "Bir adam Allah Resulü'ne (ﷺ) gelip, 'Ey Allah Resulü, hayvanlar (susuzluktan) ölüyor, yollar kesildi, Allah'a dua et' dedi. Allah Resulü (ﷺ) dua etti ve bir Cuma'dan diğer Cuma'ya kadar yağmur yağdı." Ayrıca, aralarında Abdullah ibn Zeyd el-Mazinî'nin rivayeti de vardır; bu rivayette şöyle demiştir: "Allah'ın Elçisi ﷺ dışarı çıktı ve yağmur duası yaptı. Kıbleye yönelirken pelerinini ters çevirdi." Bu rivayette namazdan söz edilmemiştir. Bu rivayetin zahirine göre hareket edenler, bunun Ömer ibn el-Hattab'dan rivayet edildiğini düşünmüşlerdir; yani o, namaz kılınan yere çıkmış ve dua etmiş, ancak namaz kılmamıştır. Çoğunluğun görüşü şudur: Bir rivayette bir şeyin zikredilmemesi, zikredilen şeye karşı delil olarak kullanılamaz. Rivayetlerin çelişkisinin sonucu şudur: Namaz, yağmur duasının geçerliliği için bir şart değildir; çünkü Peygamber ﷺ'in "minberden yağmur duası yaptığı" sabittir. Ancak namazın yağmur duasının sünnetlerinden olmadığı, Ebu Hanife'nin savunduğu gibi, sabit değildir. Yağmur duasının sünnetlerinden olduğunu savunanlar, bir rivayette geçtiği için hutbenin de sünnetlerinden olduğunu kabul etmişlerdir. İbnu'l-Munzir, Allah'ın Elçisi ﷺ'in yağmur namazını kıldığı ve hutbe irad ettiğinin sabit olduğunu söylemiştir. Ancak rivayetlerdeki çelişki sebebiyle hutbenin namazdan önce mi yoksa sonra mı okunacağı konusunda ihtilaf etmişlerdir. Bir grup, iki bayram namazına kıyasen hutbenin namazdan sonra okunacağını savunmuştur. Bu görüşü Malik ve eş-Şafiî benimsemiştir. El-Leys ibn Sa'd ise hutbenin namazdan önce okunacağını söylemiştir. İbn el-Munzir şöyle demiştir: "Peygamber (Allah'ın selamı ve bereketi onun üzerine olsun) yağmur duası yaptığı ve namazdan önce hutbe okuduğu rivayet edilmiştir." Aynısı Ömer İbnü'l-Hattab'dan da rivayet edilmiştir ve kabul ettiğimiz görüş budur. Kadı (İbn Rüşd) şunu söylemiştir: Bunu Ebu Davud farklı senetlerle kaydetmiştir ve hutbeden bahseden kaynaklar, bildiğim kadarıyla, hutbenin namazdan önce okunduğunu belirtmektedir. Hutbede okumanın sesli yapılması gerektiği konusunda ittifak etmişlerdir. Ancak hutbede okunacak tekbirlerin (sayısının) iki bayram namazındakiyle aynı olup olmayacağı konusunda ihtilaf etmişlerdir. Malik, hutbedeki tekbirlerin normal namazlardaki gibi okunacağını savunmuş; eş-Şafiî ise bayram namazlarındaki gibi okunacağını ileri sürmüştür. Aralarındaki ihtilafın sebebi, hutbenin iki namaza kıyas edilmesi konusundaki tartışmalarıdır. Eş-Şafiî görüşünü, İbn Abbas'tan rivayet edilen "Allah'ın Resulü (Allah'ın selamı ve bereketi onun üzerine olsun) bu namazda iki rekat kıldı, tıpkı bayram namazında kılındığı gibi" hadisine dayandırmıştır. Sünnetlerinden birinin, imamın ayakta kıbleye yönelmesi, dua etmesi, abasını ters çevirmesi ve ellerini kaldırması olduğu konusunda ittifak etmişlerdir; bu hususlar rivayetlerde nakledilmiştir. Ancak bunun nasıl yapılacağı ve ne zaman yapılacağı konusunda ihtilaf etmişlerdir. Nasıl yapılacağı sorusuna gelince, çoğunluk, abayı sağ omuzdan sol omuza, sol taraftakini de sağ omuza doğru çevirmesi gerektiğini savunmaktadır. Şâfiî, imamın aşağıda olan kısmını yukarı çevirmesi gerektiğini, sağında olanı soluna, solunda olanı sağına çevirmesi gerektiğini söylemiştir. Bu konudaki görüş ayrılığının sebebi, konuyla ilgili rivayetlerin birbiriyle çelişmesidir. Abdullah b. Zeyd'in rivayetinde şöyle geçer: "Peygamber ﷺ yağmur duası yapmak için namazgâha çıktı. Kıbleye yöneldi, sırtındaki abasını çevirdi ve iki rekât namaz kıldı." Bu rivayetin bazı nakillerinde şöyle denir: "Dedim ki: 'Sol tarafını sağa, sağ tarafını sola mı çevirdi, yoksa alt kısmını üste mi çevirdi?' Dedi ki: 'Aslında sol tarafını sağa, sağ tarafını sola çevirdi.'" Ayrıca aynı kişi olan Abdullah'ın rivayetinde şöyle kaydedilmiştir: "Allah'ın Resûlü ﷺ yağmur duası yaptı ve o sırada üzerinde kendisine ait siyah bir gömlek vardı. Alt kısmını tutup üste çevirmeye çalıştı, ama bu zor gelince omuzlarının üzerine koydu." İmamın bunu ne zaman yapması gerektiği konusunda Malik ve Şâfiî, hutbeden sonra yapacağını söylemişlerdir. Ebû Yusuf ise hutbenin başlangıç kısmı bittiğinde abasını çevireceğini ileri sürmüştür. Bu görüş Malik'ten de nakledilmiştir. Bütün bunlar, imam ayakta iken abasını çevirirse cemaatin de oturarak kendi abalarını çevirmesi gerektiğini savunmuşlardır; çünkü Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: "İmam, kendisine uyulsun diye tayin edilmiştir." Bu görüşten ayrılanlar ise Muhammed b. el-Hasan, Leys b. Sa'd ve Malik'in bazı talebeleridir. İmamın arkasındakiler, onun cübbesini çevirmesi yüzünden kendi cübbelerini çevirmemelidir; çünkü Peygamber'in kendilerine imamlık yaptığı namazda böyle bir şeyin yapıldığına dair rivayet yoktur. Bir grup fakih, bu namazın çıkış vaktinin Bayram namazlarınınki ile aynı olduğunu söylemiştir; ancak Ebu Bekr İbnu Muhammed İbni Amr İbni Hazm bunun çıkış vaktinin güneşin batıya meyletmesi olduğunu söylemiştir. Ebu Davud, Aişe'den şöyle rivayet etmiştir: "Allah'ın Elçisi ﷺ yağmur duası için güneşin kenarı göründüğünde yola çıktı."

The jurists agreed that going out for seeking rain, moving away from the dwelling area, supplicating Allah and entreating Him to sending down rain is a sunna established by the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him). They disagreed about prayer (saldh) for rain. The majority maintain that this is one of the sunan when going out for seeking rain, except that Abu HanTfa said that (formal) prayer itself is not one of its sunan. The reason for disagreement stems from the conflict of traditions. It is related in some traditions that the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) made supplications for rain and also prayed, but in other traditions (formal) prayer is not mentioned. One of the best known traditions on the point that he did pray, and which was relied upon by the majority, is the tradition of ‘Abbad ibn TamTm from his (paternal) uncle “that the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) led the people out to make a supplication for rain and there he led them in a prayer of two rakfas in which he recited audibly, raised his hands up to his shoulders, turned his cloak inside out, faced the qibla, and made a supplication for rain”. It has been recorded by a l-BukharT and Muslim. The traditions in which, supplication is.mentioned but prayer is not include the tradition of Anas ibn Malik, which is recorded by Muslim, that he said, “A man came up to the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) and said, ‘O Messenger of Allah, the animals are dying (of thirst), the paths have been blocked, so make a supplication to Allah’. The Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) made a supplication, and then the rain poured from one Friday to the next”. There is also, among them, the tradition of cAbd Allah ibn Zayd al-Mazinl, in which he said, “The Messenger of Allah went out and made a supplication for rain. He turned his cloak inside out when he faced the qibla”. Prayer was not mentioned in this tradition. Those who adopted the apparent meaning of this tradition thought that this is related from TJmar ibn al-Khattab, that is, he went out to the place of prayer and made a supplication, but did not pray. The argument of the majority is that because a tradition does not mention something, it cannot be used as evidence against that which does. The implications of the conflict of the traditions is that prayer is not a condition for the validity of the supplication for rain, for it has been established that the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) “made a supplication for rain from the pulpit”, but not that it (prayer) is not one of the sunan for rain, as has been held by Abu HanTfa. Those who maintained that prayer is one of the sunan for rain agreed that the sermon is also one of its sunan, because of its occurrence in a tradition. Ibn al-Mundhir said that it is established that the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) observed the prayer for rain* and delivered a sermon. They disagreed then on whether it should be delivered before the prayer or after it, because of the conflict of traditions on this point. One group maintained that it is after the prayer on the analogy of the two 'id prayers. This was upheld by Malik and al-ShafiT. Al-Layth ibn SaM said that the sermon is to be delivered prior to prayer. Ibn al-Mundhir has said that “it is related from the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) that he made a supplication for rain and delivered the sermon before prayer,” and the same has been related from TJmar ibn al-Khattab and that is what we accept. The QadT (Ibn Rushd) said that this has been recorded by Abu Dawud through different channels, and those who mention the sermon state, to my knowledge, that it is delivered before the prayer. They agreed that the recitation in it is to be audible, but they differed on whether the (the number of) takbirs to be pronounced in it should be the same as that in the two 'id prayers. Malik held that the takbirs are to be pronounced in it as they are in the ordinary prayers, while al-Shafici maintained that the takbirs are to be pronounced in it as they are in the 'id prayers. The reason for their disagreement arises from their dispute about its analogy over the two prayers. Al-Shafi T argued for c his opinion by relying on what has been related from Ibn €Abbas “that the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) observed two rak'-as in it as they are observed in the *id prayers”. They agreed that one of its practices (sunan) is that the imam should face the qibla while standing, and he should make a supplication, turn his cloak inside out, and raise his hands, as has been related in the traditions. They disagreed, however, about the manner of doing this, and about the time when he should do it. With respect to the question as to how it is done, the majority’ maintain that he should turn his cloak from the right side on to his left (shoulder) and that on his left side to his right (shoulder). Al-ShaficT said that he should turn the lower part upward, what is on his right to his left, and what is on the left to his right. The reason for their disagreement derives from the conflict of traditions on the issue. It is reported in the tradition of €Abd Allah ibn Zayd “that the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) went out to the place of prayer to make a supplication for rain. He faced the qibla, turned his cloak, and prayed two rak'as”. In some of its versions the tradition says, “I said: ‘Did he place the left side toward the right and the right toward the left, or did he turn the lower part toward the top?’ He said, ‘In fact, he turned the left over to the right and the right over to the left’”. Further, it is recorded in the tradition of this (person) cAbd Allah that he said, “The Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) made a supplication for rain and (at that time) he was wearing a black shirt that he had. He tried to take hold of its lower part to turn it toward the top, but when this became difficult he placed it over his shoulders”. As to when the imam is required to do this, both Malik and al-Shafi T said c that he does this after delivering the sermon. Abu Yusuf held that he turns his cloak when the early part of the sermon is over. This has also been related from Malik. All of them maintain that if the imam turns his cloak while standing the people are to turn theirs while sitting, because of the words of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “The imam has been appointed so that he be followed”. The exception are Muhammad ibn al- Hasan, al-Layth ibn SaM, and some of the disciples of Malik. The followers (behind the imam) in their view are not to turn their cloaks because of the imam's turning his, as this has not been reported in the traditions about the Prophet’s prayer when he led them. A group of jurists held that the time of departure for this prayer is the same as that of the Hd prayers, except for Abu Bakr ibn Muhammad ibn cAmr ibn Hazm, who said that the time for departure for it is at the declining of the sun. It is reported by Abu Dawud from cA*isha “that the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) departed for the supplication for rain when the rim of the sun had appeared”.