کله چې کافر غرب په خپل ژوند کولو طریقه د دې لپاره تحمیلوله چې خلک باید همدې ته تابع شي، مسلمانان داسې فکري، ټولنیز، اقتصادي او سیاسي شرایطو کې ژوند کاوه چې هیڅ قوم یې په رشک نه کتل. مسلمانان داسې افکارو سره ژوند کوله چې د دوی عقیدې سره په ټکر کې وو. له همدې امله، کله چې دوی د خپلې عقیدې څخه سرچینه اخیستونکي افکار د ژوند په اړه د لویدیځو افکارو سره یوځای کول غوښتل، چې له یوه بهرني فکر څخه سرچینه اخلي چې امت یې نه و منلی، نو سم لارښوونه او خپل شخصیت یې له لاسه ورکړ. دا غلطي د دوی په جاهلیت او د کارونو په بنسټونو نه پوهیدو له امله د دوی په ذهنونو کې ځای ونیو. دوی هغه شیان سره یوځای کول چې نشي یوځای کیدای، د اسلام او هغه څه ترمنځ چې له هغه سره ټکر لري. دوی د شریعت هدف د ګټې د ښکاره کیدو ګرځولی. دوی په هر تفسیر قناعت کاوه او هر جعل ته جواز ورکوله. په همدې سبب د خلکو اقتصادي او ټولنیز ژوند د تناقضاتو څخه ډک شو. سیاسي ځواکونه دا بهرني افکار د مسلمانانو د اصلي فکر په زیان ټینګول غوښتل.

When the Kaafir West managed to impose its way of life as the way that people should follow, the Muslims lived through intellectual, social, economic and political conditions that were the envy of none. The Muslims lived according to thoughts that contradicted their ‘Aqeedah. Hence, they lost the correct orientation and their personality when they tried to reconcile their thoughts, that emanate from their ‘Aqeedah, with the western thoughts about life, which emanate from a foreign thought that the Ummah did not accept. This falsehood penetrated their minds owing to their ignorance, and inability to take matters from their foundations. They reconciled the irreconcilable, between Islam and that which contradicted it. They made perceived benefit the goal of the Sharee’ah. They were content to accept any interpretation and justify any fabrication. Owing to this, the economic and social life of the people became full of contradictions. The political forces were intent on concentrating these foreign thoughts at the expense of the original thought of the Muslims.

د همدې ډیر بد حالت په سیوري کې اسلامي ډلې او ګوندونه راڅرګند شول، ترڅو د دې غلطو فکرونو او تصورونو، انحرافي احساساتو، او د بهرني له خوا جوړ شوو سیاسي حالاتو دې لښکرو سره مخ شي.

It was in the shade of this very bad situation that Islamic groups and parties started to emerge, in order to face these hordes of erroneous thoughts and concepts, deviant emotions, and political circumstances shaped by the foreigner.

پارټي یا ډله باید درملنه یا شفا بخښونکی ملهم لرلی. دوی باید د سمې لارې کرښه ښکاره کړې وای، چې خلک باید د هغې لارښوونې له مخې تعقیب کړي، او همدارنګه هغه کږه کرښه چې اور یې خلک سوځوي. دوی باید خلکو ته ووایی: «او بیشکه دا زما سمه لاره ده، نو په هغې روان شئ، او نورو لارو ته مه درومئ، ځکه هغه تاسو د خپلې لارې څخه بېلوي.» [TMQ 6:153] پارټي یا ډلې ته باید داسې ځانګړتیاوې وې چې هدف ته د رسیدو توان یې درلودلی. دا ځانګړتیاوې عبارت دي له: د فکر روښانتیا، د هدف د لاسته راوړلو اراده، د خبرو خلکو یوه ټولګه چې پوه وي، د امت چمتووالی، او د طریقې د قواعدو پابندي.

The party or group was supposed to have the antidote or the healing balm. They were supposed to draw out the straight line that the people should follow under its guidance, alongside the crooked line whose fire will burn the people. They were supposed to say to the people; “And Verily, this is my Straight path, so follow it, and follow not (other) paths, for they will separate you away from His Path.” [TMQ 6:153] The group or party was supposed to have qualities that would enable it to achieve the aim. These qualitites are the clarity of thought, the will to achieve the aim, preparing an aware collection of people, preparing the Ummah and adherence to the rules of the method.

په دې نظر چې دا فکر باید په ډله کې لوړ ځای ونیسي. د ډلې په نظر کې دا فکر حق دی، چې ټول خلک باید ورته مخه کړي، او دا هدایت دی چې د انسانانو لپاره لاره روښانه کوي. دا د الله ﷻ له لوري د خپلو بندګانو ته ورکړل شوې رحمت دی. دا هغه رڼا ده چې انسان د خواهشاتو له تیارې څخه وباسي. دا هغه فکر دی چې د انسان فطرت سره سمون لري، د هغه عقل قانع کوي او زړه ته آرامي ورکوي. دا هغه فکر دی چې ژوند ته خوښي ورکوي او امید پیدا کوي. دا ژور او جامع والی لري، چې کولای شي د هغه ژوند په اړه چې انسان یې تېروي د ټولو پوښتنو ځواب ورکړي، او هغه سم ډول د هغه څه سره وصل کوي چې د ژوند دمخه دی او هغه څه سره چې د ژوند وروسته راځي. دا هغه سم ډول د خپل خالق سره وصلوي، څو هغه خپل موخه پوه شي او تر پای پورې یې خوښي ورته راولي.

In terms of the idea, it is supposed to assume the highest position in the group. In the view of the group, the idea is the truth, which all the people should turn to, and it is the guidance that lights the path for mankind. It is the gifted mercy from Allah 􀀬 to His servants. It is the light that takes mankind out of the darkness of desire. It is the one that fits man, agrees with his natural disposition, convinces his mind and gives his heart tranquillity. It is the one that gives happiness to life and creates hope. It has the depth and comprehensiveness that makes it capable of answering all of man’s questions about the life that he lives, and links him properly with what is before life and what is to come after it. It links him correctly with his Creator, such that he understands his objective and brings him happiness until the end.

دغه ډله یا ګوند چې دغه نظریه منی، همدا راز داسې باور لري چې کله دغه نظریه عام نه وي، نو منکرات او باطل آزادانه خپریږي، هوسونه پیروی کیږي، ظلم رامنځته کیږي، او تیاره خپریږي. تنګه او ستونزمنه ژوند به خلک بې خوبه کړي، نو تاسو به هیڅکله هغوی په قناعت کې ونه ګورئ. نه به د دوی فطرت آرام وي او نه به د دوی ذهن د فکر او تفکر په حالت کې وي.

The group or party that believes in this idea, also believes that when it is not prevalent, that munkar and falsehood will spread freely; whims will be followed, oppression will occur, and darkness will spread. A narrow difficult life will leave the people sleepless, so you will never see them contented. Neither will their nature be at ease or their minds in a state of contemplation.

هغه مسئله چې ډله باید تر ټولو مخکې پرې پام وکړي دا ده چې هغه فکره (نظریه) ترلاسه کړي چې د هغې روح او د هغې د شتون دلیل به وي.

The foremost issue that the group must be concerned with is to arrive at the Fikrah (idea), which will form its spirit and reason for its existence.

دا به یې وساتي، د پاکوالي ساتنه به یې وکړي، او هر هغه څه به له منځه یوسي چې له دې څخه نه وي. دا به اجازه ورنه کړي چې له بهرنیو افکارو سره وګډ شي، او نه به د بهرنیو بنسټونو پر اساس وړاندې شوو نورو غوښتنو او نظریاتو په اړه خپل موقف ټاکي. شاید د فکر پاکوالي ته د ډلې لپاره د لید روښانتیا اړینه وي. د لید روښانتیا به د شرعي حکم په سمه استنباط سره پیدا شي، او دا حکم باید د اسلامي عقیدې پر بنسټ ولاړ وي.

It will look after it, preserve its purity, and remove anything that is not from it. It will not allow it to be mixed with foreign thoughts and it will not decide its position regarding other calls and ideas proposed on a foreign basis. Perhaps the purity of the idea requires clarity of vision for the group. The clarity of vision will be by understanding the Shar’ee rule via a correct deduction, and the rule should be based on the Islamic ‘Aqeedah.

کله چې نظریه خپله روښانتیا، پاکوالی، واضح والی او ځانګړتیا له لاسه ورکړي، نو خپل ځانګړی کرکټر به یې له لاسه ورکړی وي، او نور به نه وي رڼا، لارښوونه یا ورکړل شوې رحمت. دا به خپل د شتون دلیل له لاسه ورکړی وي او د نورو تحریکونو په څیر شوی به وي؛ د حقیقت په وړاندې مات شوی، چې هغه باید هغې ته اغیزه کړې وای، نه دا چې هغه په حقیقت اغیزه وکړي، او هغه باید د حقیقت بڼه بدله کړې وای، نه دا چې حقیقت یې د هغه څه په بڼه بدل کړي چې باید وي.

When the idea loses its clarity, purity, crystallisation and distinctness, it would have lost its special character, and it will no longer be the light, guidance or the gifted mercy. It would have lost its reason for existence and become like the other movements; defeated in the face of the reality, which could affect it instead of it affecting the reality, and reshaping it instead of it reshaping the reality into what it should be.

هرچه ایده در ذهن مردمش روشن‌تر و تثبیت‌شده‌تر باشد، روش عملی ارائه‌ی آن نیز تثبیت‌شده‌تر می‌شود. وضوح هدف از وضوح ایده ناشی می‌شود. روش دستیابی به هدف، مانند هر حکم شرعی دیگر، از احکام شریعت منظم تشکیل می‌شود.

The more the idea is crystalised in the minds of its people, the more the method of delivering it practically is crystalised. The clarity of the objective comes from the clarity of the idea. The method for achieving the objective consists of regulated Sharee’ah rules, like any other Shar’ee rules.

ایدیولوژیک ډله یا ګوند په هره حالت کې خپل ایدیولوژي ته ژمن پاتې کیږي. دا ځکه چې ایدیولوژیک فکره هغه چا ته، چې پر دې باور لري او دې ته بلنه ورکوي، اجازه نه ورکوي چې له بل هیڅ سرچینې څه واخلي، مګر دا چې فکره یې تصویب کړې وي. ځکه چې دا یو بنسټیز نظر دی، نو د مسایلو مطالعه له خپلې بنسټیزې اساس څخه پیلیږي، او دا په دې کائنات کې د انسان د شتون د معنا په اړه یو ځانګړی ځواب ورکوي. هر فرعي فکر له همدې بنسټیز فکر څخه اخیستل کیږي او له هغه څخه سرچینه اخلي. بیا به د انسان فکرونه د ژوند په اړه، د شیانو په اړه تصورات او د کړنو په اړه قضاوت ټول د بنسټیز فکر په ډول وي.

The ideological group or party adheres to the ideology in every situation. That is because the ideological Fikrah prevents the one who has conviction in it and calls for it from taking anything from any other source unless the Fikrah approved it. Since it is a fundamental idea, it begins with the study of matters from their basis and it gives a distinct answer to the meaning of man’s existence in this universe. Every peripheral thought is taken from this fundamental thought and emanates from it. Then man’s thoughts about life, concepts about things and judgement on actions will all be of the same type as the fundamental thought.

د اسلام جوړښت بشپړ دی او حتی یوه خشت هم پکې نه کموي. د دې ټول برخې د نورو برخو سره په بشپړه همغږۍ کې دي، ځکه چې دا ټول له یوې ثابتې فکري بنسټ څخه سرچینه اخلي، هغه بنسټ چې د ژوند د اصولو او د مخلوق د طبیعت سره سمون لري.

The structure of Islam is complete and has nothing missing even if it is a single brick. Everything in it is in complete harmony with everyting else because it emanates from one constant intellectual basis that agrees with the norms of life and nature of creation.

هرکه په اسلام ایمان راوړي، نو حلال او حرام د هغه د کړنو او د شیانو په اړه د هغه د نظر معیار ګرځي، نه ګټه او زیان.

So whosoever believes in Islam, the halaal and haraam become the criteria of his actions and his viewpoint towards things, and not benefit.

دا ځکه چې د فایدې مفهوم داسې دی چې انسان قانون جوړوونکی وي نه الله ﷻ. د مسلمان خوښي دا ده چې هغه د الله ﷻ رضا ترلاسه کړي، نه دا چې د خوند او خوښۍ ترټولو لوی اندازه ترلاسه کړي. د هغه ژوند د الله ﷻ بندګۍ او د هغه د حکم تسلیمۍ ژوند کیږي، نه د داسې آزادیو پر بنسټ ژوند چې هغه د هرې محدودیت څخه آزاد کړي. څوک چې بنسټ مني، هغه باید هغه هرڅه ومني چې له هغه څخه راځي. څوک چې غواړي بدلون راولي، باید له بنسټ څخه پیل وکړي او د هغو فرعي افکارو او بنسټ ترمنځ هماهنگي وګوري. دا هغه نظریاتي فکره او نظریاتي دعوت دی چې ډله باید له هغه پیل وکړي. له همدې امله دا منل نه کیږي چې مسلمانان، د دوی نظامونه یا ډلې اسلام له بل شی سره گډ کړي. همدارنگه د اوسنیو رژیمونو لپاره دا منل نه کیږي چې اسلام د قانون جوړونې یوه سرچینه وګرځوي، د نورو غیر شرعي سرچینو، لکه دودونو، سره یوځای، یا اسلام د نورو ترمنځ اصلي سرچینه وګرځوي. سربیره پردې دا هم منل نه کیږي چې اسلامي ډلې د شیانو داسې ګډ ترکیب ونیسي، لکه دا چې پر اسلام او بیا د اسلام څخه بهرو لویدیځ افکارو ولاړې وي. دا له ماتې پرته بل هیڅ نه دی، چې الله ﷻ او د هغه مؤمن بندګان یې نه مني.

This is because the concept of benefit is in harmony with the idea that man is the one who legislates and not Allah 􀀬. Happiness for the Muslim is when he attains the Good pleasure of Allah 􀀬, and not the greatest amount of enjoyment. His life becomes one of servitude to Allah 􀀬 and surrender to His command, and not a life based on the idea of freedoms, which would make him free from any constraints. Whoever accepts the basis must accept whatever originates from it. Whoever wishes to change, must start with the basis and observe the harmony between the peripheral thoughts and the basis. This is the ideological Fikrah and ideological da’wah from which the group must start. Hence it is not acceptable that the Muslims, their systems or groups mix Islam with something else. Likewise, it is not acceptable from the current regimes to make Islam one of the sources of legislation, along with other non-Shar’ee sources, such as customs, or to make Islam the main source amongst others. In addition it is not acceptable that Islamic groups take a mixture of things, like being established on Islam as well as other western thoughts that are foreign to Islam. This is nothing short of defeat, which Allah 􀀬 and His believing servants do not accept.

ځکه ټول هغه اسلامي ډلې چې عقیده یې په «لا إله إلا الله محمد رسول الله» باندې تأسیس شوې ده - یعنې له الله پرته بل هیڅ معبود او مطاع نشته - اجازه نه لري چې د ژوند د قوانینو د اخیستلو لپاره ختیځ یا لویدیځ ته لاړ شي. باید دا یقیني شي چې هر فکر له عقیدې څخه سرچینه واخلي، او دا چې له صحیحو شرعي سرچینو څخه اخیستل شوی وي او د دوی له تفصیلي دلایلو څخه استنباط شوی وي.

That is why all the Islamic groups whose ‘Aqeedah is established on the basis of ‘Laa ilaah illallah muhammadur rasoolullah’ - there is none worthy of worship or obedience except Allah 􀀬 - are not allowed to go to the east or west to adopt their rules about life. One must ensure that every thought emanates from the ‘Aqeedah, and that it is taken from the authentic Shar’ee sources, and deduced from their detailed evidences.

ځواب: د «لا إله إلا الله محمد رسول الله» دا عقیده په داسې حال کې څنګه د سوسیالیزم له اسلام څخه کیدو سره سمون خوري، کله چې سوسیالیزم د «هیڅ خدای نشته، او ژوند یوازې ماده ده» په نظر ولاړ دی؟ او دا څنګه د دیموکراسۍ له اسلام څخه کیدو سره سمون خوري، کله چې دیموکراسي د «دین له ژوند څخه جلا کول» په اصل ولاړه ده؟ همدارنګه، دا څنګه د ملیت او وطن‌پالنې له اسلام څخه کیدو سره سمون خوري، کله چې دا دواړه د قبیلوي تعصب پر بنسټ ولاړ دي، هغه قبایلیت چې اسلام یې ناوړه ګڼلی دی؟

How can ‘Laa ilaah illallah muhammadur rasoolullah’ be in harmony with the statement that socialism is from Islam, even though it is established on the idea that ‘there is no god, and life is just matter’? How can it be in harmony with the statement that Democracy is from Islam, even though it is established on the idea of ‘separation of religion from life’ or the view that nationalism and patriotism are from Islam even though they are based on tribalism, which Islam has shown to be despicable?

د «لا إله إلا الله محمد رسول الله» څخه دا معنا ده چې قانون جوړول یوازې د الله ﷻ حق دی. نو دا څنګه سره سمون لري له هغه نظر سره چې وايي موږ باید د نورو سره یا نور باید زموږ سره په قانون جوړولو کې برخه واخلي؟

How can ‘Laa ilaah illallah muhammadur rasoolullah’, which means legislation is only for Allah 􀀬, be in harmony with the view that we should participate with others, or others should participate with us, in legislation?

ایا دا «لا إله إلا الله محمد رسول الله» چې د عاجزۍ، تسلیمۍ او د عالمینو د رب عبادت پر بنسټ ولاړه ده، د هغه آزادۍ نظر سره څنګه یو ځای کیدای شي چې په لویدیځو نظامونو کې شتون لري، په داسې حال کې چې انسان په هر شي کې واکمن ګرځوي؟ هغه د یوه خدای تسلیم نه کیږي، مګر یوازې په هغه اندازه چې دا د هغه د خواهشاتو، هوسونو او ګټې سره سمون ولري۔

How can ‘Laa ilaah illallah muhammadur rasoolullah’, which is established on humility, subservience and worship to the Lord of the worlds, be in harmony with the idea of freedom that is present in the western systems, when it makes man the sovereign in everything? He does not submit to a God, except according to how much this agrees with his whims, desires and benefit.

بې شکه، د اسلامي عقیدې ساتنه پدې معنا ده چې د هغو ټولو شیانو ساتنه وشي چې له دې عقیدې څخه سرچینه اخلي. که نه نو د ډلې ځانګړتیا د مصالحت په قبضه کې له منځه ځي، هغه مصالحت چې الله ﷻ او د هغه بندګان یې نه خوښوي.

Indeed, guarding the Islamic ‘Aqeedah means guarding whatever emanates from it. Otherwise, the character of the group would be lost in the grip of reconciliation, which Allah 􀀬 and His servants do not approve of.

په دې خاطر چې نظریه د روښانتیا، پاکۍ، ځانګړتیا او سمون په حیث وساتل شي، باید دا له واقعیت د اغیز څخه جلا شي، د هغې د حالاتو تابع کیدو څخه ځان وساتي، او له هرډول جعل، بدلون او سوداګرۍ څخه لرې وساتل شي.

In order to preserve the idea in terms of clarity, purity, distinctness and crystallisation, it must be removed from the effect of the reality, and from surrendering to its circumstances, and it should be placed far away from any fabrication, alteration and bargaining.

څنګه چې د دعوت کوونکی غواړي خپل وژنې ته په ټولنه کې بدلون راولي، همداسې ټولنه خپل ځانګړي غلط تصورات او افکار، سیاسي شرایط او ټولنیز نظم لري. دا شیان د دعوت کوونکي او هغه ډلې باندې فشار راوړي چې هغه د بدلون لپاره ورسره کار کوي.

Just as the da’wah carrier wishes to change the society according to his vision, society has its own erroneous concepts and thoughts, political conditions and social order. This puts pressure on the da’wah carrier and on the group that he works with for change.