دلته د علم او علماؤ ته ورکړل شوې لوی اهمیت هرچا ته ښکاره دی، هغوی چې د خپل وخت موجود معروف او منکر افکار روښانه کړل، او خلکو ته یې د معروف پر ساتلو او منکر پرېښودلو هڅونه کوله.

Here, it is clear to everyone the great importance attached to knowledge and the ‘ulema in clarifying the thoughts of ma’roof and thoughts of munkar present in their time, and their encouragement of the people to adhere to the ma’roof and leave the munkar.

علماء هم هغه کسان دي چې هغه علم یې ترلاسه کړی دی چې نورو ته اړین دی، سربیره پر هغه علم چې د خپلو عملونو سره تړلی دی او دوی ته فرض عین دی، لکه څنګه چې دا د امت نورو افرادو ته هم فرض دی. نو علم د امت په ټولیز ډول فرض کفایه دی چې علماؤ یې په غاړه اخیستې دي او د دې اجر به هم ورته وي. د دې علم سره سره، دوی د هغه فرض څخه چې پر دوی باندې دی معاف نه دي. نو دوی ته امر شوی دی چې هغه څه وکړي چې د امت له هر فرد څخه غوښتل کیږي، په ورته ډول. د هغه جملې څخه د خلافت د قیام لپاره کار دی. که ته د میراث د احکامو عالم یې او بل د تفسیر متخصص دی، او دریم د نکاح او طلاق د شرعي احکامو په مسئله کې شرعي قاضي دی؛ دا ټول علماء او نور د دوی په شان کسان د هغو انفرادي فرایضو څخه نه معاف دي چې پر دوی باندې دي، نه د هغو ټولیزو فرایضو څخه چې د ټول امت سره تړلي دي. دوی د دې امت یوه برخه دي، هغه څه ورته رسیږي چې د امت هر فرد ته رسیږي. هغه بې عملۍ چې نن موږ د علماؤ په دې فرض ادا کولو کې - د هر هغه تصوري بهانې لاندې چې وي - ګورو، د شریعت له مخې د دوی لپاره منل شوې نده. دوی به د الله ﷻ په وړاندې د دې غفلت حساب ورکوي، او دوی باید د امت په وړاندې هم حساب ورکړي.

The ‘ulema are the ones who have obtained the knowledge that others require, in addition to the knowledge linked to their own actions which is an individual obligation on them, as it is an obligation on the rest of the individuals in the Ummah. Thus, knowledge is a collective obligation on the Ummah which the ‘ulema have undertaken and they shall have the reward for that. Despite this knowledge, they are not exempt from any obligation that is on them. Thus, they are ordered to do whatever is required from any individual in the Ummah in exactly the same way. Part of which is the work to establish the Khilafah. If you are a scholar of the rules of inheritance and another is an expert in tafseer, and a third is a Shar’ee judge in the question of Shar’ee rules pertaining to marriage and divorce; all these ‘ulema and others like them are not exempt from undertaking the individual duties obliged on them, nor from the collective obligations linked with the whole Ummah. They are a part of this Ummah, reached by anything that reaches any of its individuals.What we see today of the ‘ulema’s inaction in undertaking this obligation - under whatever imagined pretext - is not acceptable from them according to the Shar’a. They will be accounted for this negligence before Allah 􀀬, and they must also be accounted before the Ummah.

علم د عبادت او اطاعت لپاره دی۔ علم هغه دی چې انسان ته تقوی ته رسوي۔ تقوی د ویریدو نوم دی۔ الله ﷻ فرمایي: ﴿إِنَّمَا يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاءُ﴾ [فاطر: ۲۸]۔ ځکه نو علماء هغه کسان دي چې تاسو ئې تل په مخکښ صف کې ويني، که دا د دوي په لمانځه کې وي، که د جهاد په ډګر کې، که د دعوت په رسولو کې، که د واکمنانو ته په نصیحت کولو کې، او که د کفر افکارو او بې دینه نظریاتو په مقابله کې۔ تاسو دوي مخکښ ويني چې خلکو ته د سم علم او هغه سره سم عمل ته لارښونه کوي۔

Knowledge is for the sake of obedience and worship. Knowledge is that which leads to the taqwa (God fearing). Taqwa is to fear. He 􀀬 said; “It is only those who have knowledge among His slaves that fear Allah.” [TMQ 35:28]. From this exist the ‘ulema who you always see in the first line, whether in their Salah, Jihaad, carrying the da’wah, advising the rulers, challenging the kufr thoughts and godless concepts. You see them at the forefront guiding the people to the correct knowledge and the action according to it.

یو باید دا تصور ونه کړو چې علماء په اسلام کې رسمي حیثیت لري، یا دوی یو مذهبي رتبه یا ځانګړه بڼه لري؛ یا دا چې دوی د خپل علم په واسطه امر کوي او نور خلک یوازې هغه پلي کوي. بلکې دوی هم د هر عادي مسلمان په څیر حکم شوي دي. د اللہ ﷻ خطاب دوی ته هم شامل دی، لکه څنګه چې دا د رسول ﷺ او د هغه صحابه کرامو ته شامل و.

One should not imagine that the ‘ulema have an official position in Islam or that they have a religious rank or distinct form; or that they order (people) with their knowledge and the rest of people simply execute it. Rather, they are commanded like any individual Muslim. The khitaab (speech) of Allah 􀀬 includes them just as it included the Messenger 􀁕 and his Sahabah.

شریعت د علم او علماؤ د شتون لازمي کړي ده، ترڅو د هغوی په واسطه حق معلوم شي او په عمل کې راشي. دوی د شریعت واسطه دي. د هغوی په ذریعه مسلمان پوهیږي چې د خپل رب ﷻ حق د هغه په غاړه څه دی. د دوی شتون یا پیدا کول فرض کفایه دي. که دوی نه وي نو ټول امت به ګناهګار وي. دا ځکه چې امت به په خپل وخت کې د الله ﷻ د احکامو په اړه جاهل شي. له همدې امله اجتهاد فرض کفایه دي. داسې عصر نشي پاتې کیدای چې د مجتهدینو له شتون څخه خالي وي، که نه نو ټول امت به ګناه ته وځي.

The Shar’a has obliged the presence of knowledge and ‘ulema so as through them the truth is known and it is undertaken. They are the medium of the Shar’a. Through them the Muslim knows the right of his Lord 􀀬 on him. Their presence or origination is a collective obligation. If they do not exist then the whole Ummah will be sinful. This is because the Ummah will descend into ignorance of the rules of Allah 􀀬 in her time. Consequently, Ijtihaad is a collective duty. There must not be an age that is devoid of the presence of mujtahideen, otherwise the whole Ummah will fall into sin.

په انگیزې کې، خلک په خپل طبیعت سره عالم ته مایل کیږي او له هغه څخه نظر اخیستل خوښوي. نو عالم باید د خپل علم له امله داسې حالت ته ونه رسیږي چې فتنې ته وځي؛ یعنې مقام یا ګټه غواړي او د دلیل پرته خلکو ته فتوا ورکوي.

In terms of the motivation, people by their very nature incline towards the scholar and like to take (opinions) from him. Thus, the scholar should not fall into a situation of temptation due to his knowledge; thus seeking position or profit, and giving fatawa to the people without (supporting)

...علم، د دوی د خواهشاتو سره سم یا د واکمن د خوښولو لپاره د شریعت حقایقو غلطول. څرنګه چې د شریعت علم معروف دی، نو منکر یې ریاکاري (ښودنه)، د مشرۍ سره مینه او ارزانه شیان غوښتل دي. همدارنګه واکمنانو، په ځانګړې توګه دا ورځې، د علماؤ استحصال کوي او دوی د سیاسي موخو لپاره کاروي او د ځانونو لپاره یې استازي جوړوي. نو تاسو وینئ چې دوی ته پیسې ورکوي او د خلکو په وړاندې د درناوي وړ عالمانو په توګه معرفي کوي، ورته پروپاگنده کیږي، نو دوی د خلکو د مرجع او مفتیانو، هغه کسان چې خلک په لویو مسئلو کې ورته رجوع کوي، جوړیږي. په دې توګه دوی داسې فتوې ورکوي چې واکمنانو ته خوښې وي او الله ﷻ ته غضب راوړي. دوی متنونه د واکمنانو د خواهشاتو تابع کوي او شریعت یې د دوی په واک کې ورکوي. نو تاسو وینئ، که واکمنانو سود جایز کړ، دوی هم جایز وګڼ، او متنونو ته ورغلل چې هغه وګرځوي او داسې وړاندې یې کړي، لکه څنګه چې د هغه څه د سمولو لپاره شاهدان راټولوي چې غواړي. که واکمنانو د کافرو دولتونو مرستې غوښتنه جایزه کړه، دوی ورسره موافقه وکړه. که واکمنانو د یهودو سره سوله جایزه کړه، دوی یې واجب وګڼه. دا هغه استازي علما دي چې بد خلک دي او نصیحت ته اړتیا لري. امت باید د دوی له عمل سره سخت چلند وکړي، له دوی جلا شي، او د شریعت په قیمت د دوی تابع نه شي. داسې خلک او د دوی په څیر کسان چې د شریعت په قیمت واکمنانو ته د مرستې لاسونه اوږدوي، د رسول ﷺ دې خبرې لاندې راځي چې فرمایلي: «زه په خپل امت باندې تر ټولو ډیر له هغه څه ویره لرم چې هر منافق دی چې پوه خطیب وي». [احمد روایت کړی]. دا خلک او د دوی په څیر کسان باید په ښکاره توګه وغندل شي، ترڅو نور د دوی د فتواګانو په جال کې ونه نښلي. دا هغه کسان دي چې د آخرت په ځای یې د دنیا ژوند اخیستی دی.

knowledge, in accordance with their desires or falsifying the facts of Shar’a to please the ruler. Since knowledge of the Shar’a is a ma’roof, then its munkar is; riyaa’ (showing off), love for leadership, and seeking the cheap matters. Thus, the exploitation by the rulers, especially these days, of the scholars and their use for political objectives and making them agents for them. Thus you see them showering them with money, and presenting them to the people in the form of respected scholars, and strong propaganda is made for them, so they become reference points and muftis for the people, and the ones to whom the people refer in great matters. Thus, they give fatawa that please the rulers and anger Allah 􀀬. They make the texts subservient to the desires of the rulers and make the Shar’a at their disposal. Hence you see them, if the rulers made usury allowed, so they made it allowed as well, and went to the texts to twist them and present them, the way they gather the witnesses to prove the correctness of what they want. If the rulers allowed seeking the help of the Kaafir states, they agreed with them. If the rulers allowed peace with the Jews, they made it obligatory. These are the agent scholars and they are evil people who need to be advised. The Ummah must treat their action harshly, and break off from them, and she should not be subservient to them at the expense of the Shar’a. Such people and their likes who extend their hands (of help) to the rulers at the expense of the Shar’a, fall under the saying of the Messenger 􀁕; “The thing I most fear of upon my Ummah is every hypocrite who is a learned speaker.” [Reported by Ahmad]. These people and their likes need to be publicly denounced, so that others do not fall prey to the snare of their fatawa. Those are the ones who have bought the life of this world with the Hereafter.

بې شکه، کله چې مسلمانان دې فریضې ته ملا وتړي او ځانونه دې ته پابند کړي چې معروف ته امر وکړي او ځانونه منکر څخه وساتي او نورو ته هم منع کړي، نو د هغه انفرادي ژوند ښه شوی دی. همداراز، کله چې مسلمان په خپل کور کې پابند وي او نور هم پابند کړي، او کله چې په خپل کاروبار او د چاپېرېالو خلکو سره په خپلو اړیکو کې پابند وي، نو د هغه د دین یوه مهمه برخه سمه قایم شوې به وي. په دې هرڅه سره، لکه څنګه چې مخکې مو بیان کړي، د دین موخه اطاعت دی، یعنې ټولنه په بشپړه توګه دې د معروفو او د منکر د پرېښودلو په ځای کې وي، او هیڅ برخه یا اړخ دې د الله ﷻ د حکم څخه انحراف ونه کړي، که دا په انفرادي اړخ کې وي او که په اجتماعي اړخ کې. نو ټولنه یوازې له افرادو څخه نه جوړېږي، بلکې دا هغو افرادو څخه جوړه ده چې د یوه عقیدې په واسطه یو ځای شوي وي، چې له هغې څخه د ژوند د ټولو چارو لپاره یو نظام سرچینه اخلي. که انفرادي اړخ خوندي وي، نو یوازې یو اړخ خوندي دی، مګر ډېر نور اړخونه پاتې دي چې باید د الله ﷻ حکم ته مراجعه وکړي. دغو افرادو ته امر شوی دی چې د یوه خلیفې په مشرۍ کې وي، څوک چې به په دوی کې د اسلام قایمولو ته ودروي. هغه څه چې د الله ﷻ د ویرې د انګېزې له امله د مسلمانانو په واقعیت کې نه رامنځته کېږي، هغه به خلیفه د تورې په ځواک قایم کړي. "بې شکه، الله ﷻ د سلطان (واک) په واسطه بندیز لګوي..."

Indeed, when the Muslims take up and adhere to this obligation by enjoining upon themselves the ma’roof and enjoin others, and abstaining from the munkar and forbidding others from it, then his individual life has become good. Thus, when the Muslim is adherent in his home and makes others adherent, and when he is adherent in his business and in his relations with people around him, then an important part of his deen will have been established correctly. However as we stated before, the aim of the deen is obedience, that society as a whole should be represented by the ma’roof and abandonment of the munkar, and that no part or aspect should deviate from the rule of Allah 􀀬, whether in the individual aspect or the collective side. Thus, society is not just made of individuals; rather it consists of individuals who have been united by a creed from which a system emanates for all affairs of life. If the individual aspect is secure, then only one aspect is secure but many aspects remain which must refer to the rule of Allah 􀀬. Those individuals have been ordered to be led by a Khaleefah who will establish Islam in their reality. That which is not brought about in the reality of the Muslims due to the motivation of fearing Allah 􀀬, will be established by the Khaleefah through the power of the sword. “Indeed, Allah 􀀬 will restrain with the Sultan (authority)

که دا هغه څه دي چې د قرآن لخوا نه دي منع شوي." شریعت امر کړی دي چې دا عقیده قائمه، ساتل شوې او خلکو ته (ټولو خلکو ته) رسول شي، او الله ﷻ اسلامي دولت دې ته لاره ګرځولې ده، او دا نظام د شریعت لخوا هم واضح شوی دی او د هغې د تطبیق طریقه هم. د عقیدې د قائمولو، ساتلو او خلکو ته رسولو دا دنده اسلامي دولت ته سپارل شوې ده چې د هغې تطبیق وکړي. همدا رنګه جهاد، چې د اسلام لوړه برخه ده - شریعت دولت ته دا مسؤولیت ورکړی دی، او هغه به د جهاد له لارې دعوت خپروي. د امام غزالي دا خبره څومره فصیحه ده کله چې هغه وفرمایل: "بېشکه قرآن او سلطان (واک) جوړه ده. قرآن بنسټ دی، او سلطان ساتونکی دی. هر هغه څه چې بنسټ نه لري په اسانۍ سره له منځه ځي، او هر هغه څه چې ساتونکی نه لري په اسانۍ سره ورک کیږي."

that which was not restrained by the Qur’an.” The Sharee’ah has ordered that this creed be established and protected and carried to the people (all people) and He 􀀬 has made the Islamic State the method for this, and this system has been clarified by the Shar’a as well as the manner of its implementation. That task of the creed being established, protected and carried to the people has been given to the Islamic State to carry out its implementation. Thus for the Jihaad, which is the topmost part of Islam - the Shar’a has made the state responsible for undertaking it, and it will spread the Da’wah via Jihaad. How eloquent is the saying of Imaam Ghazali when he said; “Indeed the Qur’an and Sultan (authority) are a twin. The Qur’an is a basis, and the Sultan is a guard. Anyting that does not have a basis will be easily destroyed; and anyting that has no guard will be easily lost.”