پیشگفتار - د اسلام دعوت | Quran Course

پیشگفتار - د اسلام دعوت | Quran Course

0% read · 6 min left

د اسلام دعوت Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

پیشگفتار

Introduction

by Sheikh Ahmad Mahmoud6 min readViewed 123 times

ټول ستاینې د نړیوالو رب لپاره دي، او درود او سلام د انبیاوو او رسولانو مُهر، هغه چې د نړیوالو لپاره رحمت بنسټ شو، محمد الامین ﷺ باندې، او د هغه د کورنۍ، صحابه کرامو او هغو کسانو باندې چې تر قیامت پورې په احسان سره د هغه پیروي وکړه. وروسته له دې:

Praise be to the Lord of the worlds, and peace and blessing be upon the seal of the Prophets and Messengers, the one sent as a mercy to the worlds; Muhammad al-Ameen, and on his family, companions and those who followed him with Ihsaan until the Day of Judgement. As for what follows:

* دا کتاب، «د اسلام دعوت»، د هغو مهمو موضوعاتو یوه ته پام اړوي چې د اسلامي ډګر کې وړاندې کېږي. دا موضوع پراخه ده، ډیرې څانګې لري، او نازکه ده. دا داسې موضوع ده چې ځمکه یې ناهواره ده او هواره نه ده. زموږ د تېرو علماوو او مجتهدینو - الله ترې راضي شه - دا موضوع داسې اوږده بحث ته نه ده کښېښې لکه څنګه چې نورې موضوعات، لکه عبادات، معاملات، نکاح او میراث وغیره. هغه لوی برخه چې دوی د «د اسلام دعوت» په موضوع کې بحث کړی، د «امر بالمعروف او نهي عن المنکر» او د انفرادي دعوت شاوخوا ګرځېدلې. دا ځکه چې دوی ته دا خیال نه و راغلی چې اسلامي خلافت به له بېخه ويستل شي، اسلامي دولت به ړنګ شي، اسلامي شریعت به معطل شي او اسلامي ځمکې به له دار الاسلام نه دار الکفر ته واوړي. که دوی ته داسې څه خیال راغلی وای، نو دوی به د هغې لپاره ځوابونه او حلونه نه شول وړاندې کولی، ځکه مجتهد هغه ریښتیني مسلې حل کوي، نه هغه مسلې چې تمه کېږي یا فرض کېږي.

6 - در صورتی چې یو له بل څخه ډیر اسلامي ډلې موجودې وي، دوی مکلف دي چې د شرعي قواعدو پابندي وکړي چې د اختلاف ادب (آداب الاختلاف) بیانوي. یو مسلمان ته روا نده چې بل مسلمان ته د کفر یا فسق تور ولګوي یوازې په دې علت چې د یوې مسئلې په اړه د هغه سره اختلاف کوي، څومره چې دا اختلاف د مشروع اجتهاد په حدود کې وي. هر هغه رأی چې شرعي دلیل ولري، قوي وي یا ضعیف، یا چې د دلیل شبهه ولري، مشروع رأی دی. د رأی یا د هغه څوک چې دا رأی ساتي د ټیټولو اجازه نشته. بلکې کله چې دلیل ضعیف وي یا یوازې د دلیل شبهه ولري، باید ووایي چې ستا رأی غلط یا ضعیف دی، او له هغه سره بحث باید تر ټولو ښه طریقې سره، د دلیل او برهان په ملاتړ وشي. خو کله چې رأی هیڅ شرعي دلیل یا د دلیل شبهه ونلري، نو دا رأی غیر اسلامي (یعنې د کفر رأی) ګڼل کیږي. بیا بل لاره نشته، پرته له دې چې پر دې رأی تنقید وشي او هغه څوک چې دا رأی ساتي د کفر رأی ساتلو په اړه خبرداری ورکړل شي (که څه هم هغه څوک چې کفر رأی ساتي تل کافر نه وي).

6 - In the event that more than one Islamic group exists, they are obliged to adhere to the Shar’ee rules that explain adaab al-ikhtilaaf (the etiquette of disagreement). It is not allowed for a Muslim to accuse another Muslim of kufr or transgression simply because he disagreed with him regarding an opinion, as long as this disagreement was within the confines of legitimate Ijtihaad. Any opinion that has a Shar’ee evidence, strong or weak, or if it has shubhat ad-daleel (a semblance of an evidence) is a legitimate opinion. It is not allowed to discredit the opinion or the one who espouses it. Rather what should be said in the event of an evidence being weak or even having a semblance of an evidence, is that your opinion is mistaken or weak and the discussion with him should be in the best possible manner with proof and evidence. As for when the opinion has no Shar’ee evidence, or a semblance of an evidence, then it will be an unislamic opinion (ie an opinion of kufr). There is no option then other than to attack this opinion and warn the one whom espouses it of carrying a kufr opinion (though the one who carries a kufr opinion is not always a Kaafir).

تاسو د شریعت په اړه هم خبرې وکړې چې هغه نشي کېدای. Wait, that is not a faithful translation. Here is the correct one: په دې حال کې، که دوی باور ولري چې د اسلام شریعت غوره قانون دی، خو خپلې نفساني خواهش له امله یې لنډ وخت لپاره په تعطیل کړې وي، نو په دې برخه کې دوی ظالمان دي، کافران نه دي. له همدې امله د دعوت کوونکو لپاره یا د هر مسلمان لپاره روا نه ده چې د دوی د تایید اعلان وکړي، ملاتړ ورسره وکړي، یا حتی د دوی په اړه چوپ پاتې شي، د هغې نبوي حدیث پر بنسټ چې: «څوک چې منکر وویني، نو باید یې په لاس بدل کړي، که دا توان ونلري نو په ژبه یې بدل کړي، او که دا هم توان ونلري نو په زړه کې یې بد وګڼي، او دا د ایمان ترټولو کمزورې درجه ده.» * د اسلام د دعوت موضوع په اړه یوه کتاب باید دې ته پام واړوي چې د دعوت په برخه کې د رسول الله ﷺ اقتدا دا اړوي چې لاندې مسائل وساتل شي.

However, if they believe the Sharee’ah of Islam is the best law and they suspended it temporarily due to their own whim, they are transgressors and not disbelievers in this respect. That is why it is not allowed for the da’wah carriers or for any Muslim to declare his approval of them or support them or even to remain silent about them, acting upon the noble hadeeth; “Whosoever sees a munkar let him change it with his hand. If he is not able to do that then let him change it with his tongue, and if he is not able to do that then let him hate it with his heart. And that is the weakest of Imaan.” * A book discussing the subject of da’wah to Islam is supposed to draw attention to the fact that emulating the Rasool of Allah in da’wah to Islam obliges that the following issues are observed:

1 - رسول الله ﷺ کافرانو ته د اسلام ته د راتلو بلنه ورکوله. او 2 - رسول الله ﷺ د دعوت کار هغه وخت کاوه چې د شرعي احکامو بشپړ نزول تر اوسه نه و شوی. اوس موږ ټول احکام زموږ په وړاندې دي. دا پدې معنا ده چې داسې احکام وو چې رسول الله ﷺ په مکه کې پرې عمل نه کاوه، ځکه چې هغه نازل شوي نه وو، خو موږ پر دې احکامو عمل کول واجب دي. داسې احکام هم شته چې رسول الله ﷺ پرې عمل کاوه، خو وروسته منسوخ شول، نو دا احکام له موږ نه نه غوښتل کیږي. د مثال په توګه، جنګ په مکه کې جایز نه و، خو اوس جایز دی (دفاعي جنګ نن ورځ فرض دی، حتی که اسلامي دولت هم نه وي، ځکه دا یوازې د خلافت سپارل شوی ندی). د دعوت کار په مکه کې یوازې رسول الله ﷺ ته واجب و، خو د صحابه کرامو (رضي الله عنهم) لپاره دا یوازې مستحب و، ځکه دوی یوازې د بیعة النساء ژمنه ورسره کړې وه. دا حالت هغه وخت پورې دوام وکړ څو چې د اوس او د خزرج قبیلو د عقبې دوهمه بیعت ورنه وکړ. له هغه وخت راهیسې د دعوت کار پر مسلمانانو واجب شو، نه یوازې پر رسول الله ﷺ. او هغه څه چې منسوخ شوي دي، لکه له مکې نه مدینې ته هجرت، کوم چې واجب و، د مکې د فتحې څخه وروسته واجب پاتې نه شو.

1 - The Messenger used to invite Kuffaar to enter Islam. As for 2 - The Messenger used to make da’wah when the Shar’ee rules had not yet been completely revealed. As for now, we have all the rules before us. That means there were rules that the Messenger did not act upon in Makkah, because they had not been revealed, but we are obliged to act upon them. There are rules that he used to act upon, but later on were abrogated, so these rules are not required from us. For example, fighting was not lawful in Makkah and now it is lawful (the defensive fighting is fard today, even if there is no Islamic State, because it is not entrusted with the Khalifah only). Carrying the da’wah in Makkah was obligatory on the Messenger only, as for the Sahabah (.a.) it was mandoob (recommended) only, for they had only pledged to him the bay’atun nisaa (the pledge of women). That situation continued until the Aws and the Kazraj tribes gave the second pledge of al-’Aqabah. Since that time carrying the da’wah became obligatory on the Muslims and not just on the Messenger . As for what has been abrogated, it is like the Hijrah (migration) from Makkah to Madinah, which was obligatory. After the conquest of Makkah it ceased to be obligatory.