نه پوهیږم چې دا تصنیف د اسلام د یوه فکر او یوه طریقې په توګه د پیژندنې دا تشریح د کومې ځانګړې شرعي حکمې پر بنسټ ده، خو د دې ترڅنګ مسلمانانو کې د ډېرو شرعي احکامو په اړه نن ورځ لیدل شوې غفلت او د هغو پریښودل، دا د دې عذر لاندې چې موږ نن ورځ د هغو د تعمیل مکلف نه یو، هم د دې لامل دی. دا عذر هم دا دی چې کله رسول الله ﷺ د دغو احکامو عمل کاوه، نو دا د هغه د حالت او شرایطو سره د مناسبت له امله و. که چېرې زموږ حالت او شرایطو ته مناسب وای، موږ به هم یې اخیستی وای، خو که زموږ شرایطو ته مناسب نه وي، نو موږ نور قوانین اخلو چې له هغو سره موافق وي. د دې نظر له مخې ځینې خلک داسې وینو چې د جزا د قانون د بدلون غوښتنه کوي او وایي چې دا زموږ د اوسني حالت سره سمون نه خوري. دوي کوړې وهل، سنګسارول یا لاس پرې کول هغسې منلي نه ګڼي لکه پخوا، د دې عذر لاندې چې دا سخت احکام دي چې لویدیځ یې د منځنیو پېړیو د وحشت په څیر وحشیانه ګڼي او دوی ته د هغه دین یادونه کوي چې په کې خلک د ظالمانه قوانینو له لارې ظلم شوي وو، او په دې ډول خلک له اسلامه لرې کیږي. نو بیا د بندیخانې او جریمو په واسطه د دې احکامو ځای نیول کومه ستونزه نه لري. ورته ډول ځینې خلک د جهاد د تعطیلولو غوښتنه کوي. لکه څنګه چې جهاد د اسلام د خپرولو لپاره دی، نو دا ممکنه ده چې د اعلان او رسنیو نورو وسیلو سره یې ځای ونیول شي. نن ورځ د کلتورونو د تبادلې زمانه ده، او چې اسلام ښکاره دلیل او واضح حق دی، نو تاسو د قلم، تلویزیون او راډیو په واسطه له هغه څه ډېر څه ترلاسه کولی شئ چې په زور یې ترلاسه کولی شئ، هغه زور چې زړونه تړي او کرکه او بغض کري. ځینې خلک د جزیې د له منځه وړلو وکالت کوي د دې عذر لاندې چې دا ناخوښه او بد بوی لرونکې ښکاري. همدارنګه ځینې داسې ادعا کوي چې د خلافت نظام د اسلامي شریعت له مخې ملزم نه دی. دوي وړاندې ولاړل او فتوې یې ورکړې چې د واکمنۍ عصري بڼې منل جایز کوي، او د زوړ خلافت نظام د پریښودو غوښتنه یې وکړه. چونکہ اہمیت اسلامی نظاموں کے عملی نفاذ کی ہے، نہ کہ اُس حکومتی ڈھانچے کی جو انہیں نافذ کرتا ہے، کیونکہ وہ ڈھانچہ متعدد صورتیں اختیار کر سکتا ہے۔

What obliges the reference to this classification, that Islam is a fikrah (thought) and tariqah (method) is the negligence that has appeared amongst the Muslims nowadays regarding many of the Shar’ee rules and their abandonment, under the pretext that we are not obliged to follow them today. This is also under the pretext that when the Messenger 􀁕 acted upon them he did so because they suited his situation and conditions. If it had suited our situation and conditions, we would have taken them but if they did not suit our conditions, we take other laws that do agree with them. It is from this viewpoint that one finds people who call for changing of the penal code claiming that it does not suit our current circumstances. They do not see whipping, stoning or cutting as acceptable as it used to be before, under the pretext that they are harsh rules which the West looks upon as barbaric, like the barbarism of the middle ages and they remind them of their religion, in which people were oppressed by tyrannical laws, and so this will drive people away from Islam. Then there is nothing wrong in replacing them by jailing and fines. Similarly, we also find those who call for the suspension of Jihaad. As long as Jihaad exists for the propagation of Islam, it is possible to replace it with other means of advertisement and media. Today’s age is one of exchanging cultures, and since Islam is the definite proof and the clear truth, then you are able through the use of the pen, television and radio, to realise more than what you may achieve by force, which closes the hearts and sows ill will and hatred. One also finds those who advocate the elimination of the Jizyah under the pretext that it sounds disgusting and revolting. There are also those who claim that the Khilafah system is not binding in Islamic Law. They went on to give fatawa, which justify the adoption of modern forms of ruling and called for the abandoning of the old Khilafah system. Since what is important is the application of Islamic systems and not the structure of the government that implements them, since that can take numerous forms.

په دې اساس ډیری وړاندیزونه وړاندې شوي دي، چې د اسلامي دولت د تاسیس د کار طریقې پورې اړه لري، تر دې حده چې مسلمانانو داسې ګڼلي چې د اسلام بیرته راګرځیدل د دې له لارې کیږي: د اسلامي کتابونو لیکل، جوماتونه جوړول، خیریه ټولنې تاسیسول، د میشنري ښوونځیو په نمونه اسلامي ښوونځي پرانیستل، خلکو ته د ښو اخلاقو دعوت ورکول، وسله وال جهاد، یا د حکومت او دموکراتیک لوبې کې ګډون له لارې د واک ترلاسه کولو لپاره کار کول؛ په داسې حال کې چې د پیغمبر ﷺ طریقه د واک د ترلاسه کولو لپاره له پامه غورځول شوې ده.

It is from this standpoint that many proposals have been suggested, related to the method of working to establish the Islamic State, to the point that Muslims came to see the return of Islam through: writing Islamic books, building mosques, setting up charity associations, opening Islamic schools - on the model of the missionary schools, calling people to good morals, armed struggle or working to attain power through participation in government and the democratic game; whilst the method of the Messenger 􀁕 to attain power has been ignored.

په دې ډول، نن ورځ مسلمانان د فکرې (فکر) پورې اړوند شرعي احکام په مبهم او ناښکاره ډول اخلي. له همدې امله دوی د طریقې (لاره، میتود) پورې اړوند شرعي احکام پریښي دي. دا ټول په دې سبب پیښ شوي چې دوی د لویدیځ د فکر څخه اغیزمن شوي او د اسلام په روښانه او تشریعي ډول د پوهیدو توان یې له لاسه ورکړی دی، او له همدې امله د هغه د پلي کولو په پوهیدو کې هم ناتوان پاتې شوي دي.

In this manner, the Muslims today take the Shar’ee rules relating to the fikrah (thought) in a vague ambiguous manner. Hence they neglected the Shar’ee rules relating to the tariqah (method). All of this took place because they were affected by the Western thought and stood unable to understand Islam in a clear and legislative manner, and consequently unable to understand its application.

دې ته په کتو سره د فکرې (فکر) او طریقې (لاره) بحث پیدا شو، تر څو مسلمانان هغه مهم شرعي احکام پریښودل نه کړي چې هدف یې د ټول اسلام قائمول او د ژوند په واقعیت کې د هغه تطبیق دی. د دې احکامو پریښودل د اسلام د یوې مهمې برخې پریښودل دي، او دا هغه ګناه ده چې الله ﷻ به د هغې حساب واخلي.

It was due to this that the discussion of the fikrah (thought) and tariqah (method) arose, so that the Muslims do not neglect the important Shar’ee rules whose purpose is to establish the whole of Islam and implement it in the reality of life. Their neglect of these rules is an abandoning of an important part of Islam, which is a sin that Allah 􀀬 will account for.

دې لپاره مونږ دا درجه بندي اختیار کړه؛ "دا بحث چې اسلام یو فکره (فکر) او طریقه (لاره) دی"، ترڅو دا خبره واضحه شي، پوهیدل اسان شي او تطبیق ساده شي. مسلمانانو په تیرو وختونو کې هم داسې درجه بندۍ اختیار کړې وې، لکه: اسلام یو عقیده او نظامونه دی، ټولنیز نظام، اقتصادي نظام، د خوړو (ماکولاتو) احکام، د جامو (ملبوساتو) احکام، عبادات یا د اخلاقو احکام.

That is why we resorted to this classification; “the discussion that Islam is a fikrah (thought) and tariqah (method)”, in order to make it clearer and facilitate the understanding and simplify the application. The Muslims had resorted to such classifications in the past, such as: Islam is an ‘Aqeedah and systems, the social system, economic system, rules of mat’umaat (foodstuffs), malboosaat (clothing), ‘ibadaat (worships) or rules of morals.

دا ټول احکام د رسول الله ﷺ په زمانه کې څو ځایه خپاره وو. بیا فقهاؤ (ښوونکو علماؤ) دا راټول کړل، ترتیب یې ورکړ، او د هغو کتابونو په شکل کې یې ځایونه ټاکل، ترڅو مسلمان ته د دې زده کول او عمل کول اسانه شي، او داسې نور.

All of these were scattered rules in the time of the Messenger 􀁕. Then the fuqahaa (learned scholars) gathered them and arranged them and gave them chapters in books, so as to make it easier for the Muslim to understand them and apply them, and so on and so forth.

دا موضوع داسې دی چې مسلمانان د ځينو ثابتو او لازمي شرعي احکامو په اړه داسې نظر ونه لري چې دوی ته دا منل شوې وي چې هغه بدل کړي یا له هغو څخه انحراف وکړي، او په پایله کې دا چې هغه پرېږدي او د هغو په پابندۍ کولو کې سستي وکړي.

This subject is so that the Muslims do not look upon certain proven and binding Shar’ee rules, and find it acceptable to substitute them and deviate from them, and as a consequence, neglect them and abandon abiding by them.

له همدې کبله دا جائز نه دی چې د شرعي سزاګانو ځای عصري سزاګانې ونیول شي، نه دا روا ده چې د خلافت نظام د جمهوري نظام سره بدل شي. همداراز دا هم روا نه دی چې د اسلامي احکامو ځای د لويديځو مدني قوانینو ونیول شي، یا د رسول الله ﷺ د واک د ترلاسه کولو طریقه د عقلي افکارو او قواعدو سره بدله شي، که څومره هم د دې لپاره فتوې ورکړل شي.

Accordingly, it is not allowed to replace the Shar’ee punishments with modern punishments, nor replace the Khilafah system with the republican system. Nor is it allowed to exchange the Islamic laws for the western civil laws, or substitute the method of the Messenger 􀁕 in attaining power for rational thoughts and rules, however many fatawa may be given for them.

له همدې امله، څرنګه چې د اسلامي دولت د قائمولو حکم یو شرعي حکم دی، نو همدارنګه د دې د قائمولو طریقه هم یو شرعي حکم دی. دا پدې معنا ده چې شریعت تفصیلي دلیلونه بیان کړي دي او موږ ته یې امر کړی دی چې پر هغو عمل وکړو او له هغو څخه انحراف ونه کړو، ځکه لکه د طریقې د احکامو پورې اړوند نور شرعي احکام.

Hence, because the hukm of establishing the Islamic State is a Shar’ee rule, so too the method of establishing it is likewise a Shar’ee rule. That means that the Shar’a has laid down detailed evidences and ordered us to adhere to them and not deviate from them, just like any other Shar’ee rules relating to the rules of the method.

که څوک د فقهی کتابونو ته وګوري، هغه وینی چې د مسلمانو فقیهانو ثابت خپرکې ټاکلي دي او د عقوباتو (سزاګانو) احکامو، د جهاد احکامو، د امارت (مشرۍ) احکامو او د نورو طریقې احکامو په اړه یې تفصیل بیان کړی دی. یوازې د اسلامي دولت د قیام لپاره د کار کولو احکام دي چې د هغوی لخوا بحث نه دی شوی، ځکه چې دوی ته د هغو اړتیا نه وه.

If one looks at the books of Fiqh, he finds the fuqahaa of the Muslims set down fixed chapters and elaborated on the rules of ‘uqubaat (punishments), rules of Jihaad, rules of Imaarah (leadership), and other rules of the method. Only the rules of working to establish the Islamic State, were not discussed by them, since they were not in need of them.

دا ځکه چې مسلمانانو، د ټولو مختلفو زمانو په اوږدو کې، داسې مطالعې ته اړتیا نه درلوده، ځکه چې داسې ورځ نه وه تیره شوې چې اسلامي دولت نه وای شتون درلود.

This is because the Muslims, in all the different ages, did not require such a study because there was not a day when the Islamic State did not exist.

په نن ورځ د مسلمانانو هڅې باید په دې متمرکزې شي چې د میتود قواعد استنباط او اختیار کړي. دا باید د شرعي دلیلونو څخه وي، نه دا چې دوی د عقلي قواعدو سره بدل کړي، چې د حالاتو او د خلکو د خواهشاتو تر اغیز لاندې وي.

As for today, the efforts of the Muslims must be focused on deducing the rules of the method and adopting them. These should be from the Shar’ee evidences, and not by exchanging them for rational rules, affected by the circumstances and the people’s whims.

جب طریقہ کار شرعاً جائز ہو، تو اس میں نصوص کی پابندی اور رسول اللہ ﷺ کی اقتداء لازماً موجود ہونی چاہیے۔ جب یہ پابندی موجود ہو، تو محاسبہ اور نصیحت ممکن ہوتی ہے۔ پھر امیر کا بھی محاسبہ اور نصیحت کی جائے گی، جیسے جماعت کے کسی بھی فرد کا محاسبہ اور نصیحت کی جاتی ہے۔ یہ معاملہ عقل، ذاتی تعلقات یا زندگی کے تجربات پر نہیں چھوڑا جائے گا۔ عمل کے طریقے کو تجربہ کہنا درست نہیں؛ بلکہ وہ صرف شریعت کے تابع ہے۔

When the method is legitimate (by Shar’a), then adherence to the texts and emulation of the Messenger 􀁕 must appear in it. When the adherence exists, it is possible to account and advise. The ameer would then be accounted and advised, as any member of the group is accounted and advised. The matter will not be left to the mind, personal ties or life’s experiments. It is not correct to call the way of action as an experiment; rather it submits to the Shar’a alone.

هغه څوک چې د اسلامي دولت د قیام لپاره کار کوي، طبیعي خبره ده چې د شرعي طریقې او د هغې د تفصیلي دلیلونو په اړه پوښتنه وکړي. هغه به په دې اړه بحث وکړي او دې ته به بلنه ورکړي. نو هغه شرعي اعمال کوم دي چې یو څوک یې د اسلامي دولت د قیام په کار کې پابندي ته اړ دی؟

The one who works to establish the Islamic State, it is natural that he asks about the Shar’ee method and its detailed evidences. He will discuss it and call for it. So what are the Shar’ee actions one needs to adhere to, in working to establishing the Islamic State?

شرعي طریقہ کار کو جاننے کے لئے ضروری ہے کہ انسان مسلمانوں کے آج کے حالات کو دقت اور گہرائی کے ساتھ سمجھے، تاکہ بنیادی سبب پر انگلی رکھ سکے، جس کا علاج ہو جائے تو اس سے متعلق ہر چیز کا علاج ممکن ہو جائے گا۔ یوں یہ علاج بنیادی (جڑ سے) ہوگا۔ جب حقیقت سمجھ لی جائے اور بنیادی سبب معلوم ہو جائے، تب شرعی مقصد کی تعیین ممکن ہے جس کو حاصل کرنا ہم پر لازم ہے۔ اس کے بعد جماعت وہ شرعی اعمال جان سکے گی جن کی اسے پابندی کرنی ہے۔ یہ اس دور کی طرف رجوع کرنے سے ممکن ہے جس میں رسول ﷺ زندگی گزارتے تھے، جو اس حقیقت سے مشابہ یا قریب ہو، تاکہ آپ ﷺ کے اعمال سے شرعی احکام اخذ کیے جا سکیں۔

In order to know the Shar’ee method, one must understand with precision and depth the reality in which the Muslims live today, so as to put the finger on the fundamental cause, which if treated, would make it possible to treat everything related to it. Hence the treatment would be a radical one. Once the reality has been understood, and the fundamental cause is known, then it is possible to define the Shar’ee objective we are required to realise. After this the group will be able to know the Shar’ee actions it must abide by. This is possible by referring to the period in which the Messenger 􀁕 lived, which is similar or close to this reality, in order to take the Shar’ee rules from his 􀁕 actions.