جماعت د شریعت د اخیستلو سرچینې چې وټاکي، نو بیا باید دا پوه شي چې له هغو څخه څرنګه کار واخلي او څنګه یې ترې حکمونه واخلي. په بل عبارت، باید د هغو قواعدو پوهه ترلاسه کړي چې د مطالعې په واسطه له سرچینو څخه د احکامو استنباط کیدای شي. بې شکه، کله چې عالم د شرعي حکم د اخیستلو لپاره زړه وګوښي، نو په ذهن کې به یې هغه د اصولو قواعد وي چې د هغه حکم بنسټ دي چې ده اخیستی دی. هیڅ داسې علم نشته چې اصول ونه لري، که هغه لیکل شوی وي که نه.

After the group has established the sources from which it will obtain the Shar’a, it must move onto understanding how it should use and adopt from them. In other words, it must move towards understanding the principles (qawaa’id) by whose study one can make deduction of ahkaam from their sources. There is no doubt that when the scholar puts his mind to adopting a Shar’ee rule, he would have in his mind the principles of Usul on which he bases the hukm he adopts. There is no knowledge that does not have an Usul, whether that has been written or not.

د شرعي نصوصو کې عام او خاص، مجمل او مفصل، او مطلق موجود دي.

The Shar’ee texts contain the ‘aamm (general) and the khaas (specific); the mujmal (unelaborated) and the mufassal (elaborated); mutlaq (absolute)