انفرادي فرائضو ته د ترسره کولو کې شرعي لومړیتوب شتون لري۔ کله چې مسلمان ټول انفرادي او اجتماعي فرائض ترسره کولی شي، نو دا هغه څه دي چې اړین دي، او هغه ته کومه ستونزه نه پیښېږي۔ مګر که کوم ټکر رامنځته شي، نو انفرادي فرائض د اجتماعي فرائضو په پرتله لومړیتوب لري۔ که د انفرادي فرائضو ترمنځ ټکر رامنځته شي، نو دا شریعت دی، نه عقل، څوک چې د نورو په پرتله لومړیتوب ټاکي۔ له همدې امله د کورنۍ نفقه ورکول د پور د ادا کولو څخه مخکې دي، او د پور ادا کول د حج د مصرف څخه مخکې دي۔ د رمضان روژه د نذر روژې څخه مخکې ده۔ د جمعې لمونځ د وعدې د پوره کولو څخه مخکې دی، او همداسې نور۔ که د اجتماعي فرائضو ترمنځ ټکر رامنځته شي، چېرې چې ټول نشي قائمېدای، نو بیا هم دا شریعت دی، نه عقل، چې د ځینو په پرتله د ځینو لومړیتوب ټاکي۔ دلته ډګر پراخ او پېچلی دی، ځکه اجتماعي فرائض ډېر دي؛ ځینې ډېر ستونزمن او ډېر لګښت لرونکي دي، پداسې حال کې چې ځینې نور ډېر هڅې او وخت ته اړتیا لري۔

Undertaking the individual obligations has Shar’ee priorities.When the Muslim is able to do all his individual and collective obligations, then this is what is required, and he has no problems. However, if any clash occurs, then performing the individual obligations takes priority over the collective obligations. If a clash occurs between the individual obligations, then it will be the Shar’a, and not the mind, which laid down the priority for some over others. Thus, the providing of nafaqa (maintenance) for the family takes precedence over payment of debt, and the payment of debt takes precedence over paying for the Hajj. The fasting of Ramadan takes precedence over the fast of nadhr (solemn promise). The Jum’ah prayer takes precedence over keeping one’s promise and so on and so forth. If a clash occurs between the collective obligations where they cannot all be established, then again the Shar’a, and not the mind, laid down the priority of some over others. Here the field is wide and complicated. This is because there are many collective obligations; some are difficult and very costly, while others require great effort and time.

دومره ډیرې دي، چې یو مسلمان یې ټولې نه شي کولی چې ترسره کړي.

There are so many, that the Muslim cannot possibly undertake them all.

لہٰذا، ضروری ہو جاتا ہے کہ وہ بعض کو بعض پر ترجیح دے۔ وہ کیا اختیار کرے اور کیا چھوڑے، یہ خواہشات، عقلی ترجیح یا ذاتی پسند کی بنیاد پر نہیں ہو سکتا، بلکہ یہ شرعی ترجیح کی بنیاد پر ہے، جہاں شریعت اہمیت کا تعین کرتی ہے۔ یہ قرائن شرعیہ سے ماخوذ ہے جو اس کی اہمیت کو واضح کرتے ہیں۔

Therefore, it becomes imperative for him to undertake some at the expense of others. What he undertakes and what he leaves cannot be on the basis of whims, rational evaluation or personal choice, rather it is based on legal preference, where the Shar’a decides the priority. This is taken from the qaraa’in (Shar’ee indications) that clarify its importance.