شریعت د یوې ډلې یوازې شتون نه غواړي. بلکې هغه څه چې شریعت غواړي د داسې یوې ډلې قیام دی چې هدف یې دا نظام قایمول وي. د ډلې د شتون دلیلونه دا خبره موږ ته روښانه کوي.

The Shar’a does not require the mere presence of a group. Rather what the Shar’a requires is the establishment of a group whose purpose is to establish this order. The evidences for the existence of the group clarify this for us.

- د هغه الله ﷻ په دې ویلو کې: «او باید له تاسو څخه داسې یوه ډله پیدا شي چې خلک په ټولو نېکیو (اسلام) ته بلنه ورکوي، معروف ته امر کوي او منکر څخه منعه کوي. او دوي هم هغه خلک دي چې بریالي دي.» [TMQ 3:104]. شرع د داسې یوې سیاسي ډلې جوړولو ته امر کړی دی چې عقیده یې اسلام وي او هغه افکار او شرعي احکام وساتي چې د هغو موخو د ترلاسه کولو لپاره اړین دي چې ډله د هغو لپاره جوړه شوې ده، یعنې د اسلام غلبه، قیام او د واک ترلاسه کول. امر دا نه دی چې د ډلې لپاره ډله جوړه شي. بلکې امر دا دی چې هغه څه ترسره شي چې امر شوي دي، یعنې دعوت او معروف ته امر او منکر څخه منع. همدارنګه، دعوت او نېکیو ته امر او بدیو څخه منع د ځان لپاره نه دي. بلکې امر دا دی چې هغه موخه ترلاسه شي چې د دعوت او معروف ته امر او منکر څخه منع لپاره ده؛ یعنې غلبه، تینګښت او د واک ترلاسه کول.

- In His 􀀬 saying; “And let there arise out of you a group inviting to all that is good (Islam), enjoining the ma’roof (good) and forbidding the munkar (evil). And it is they who are successful.” [TMQ 3:104]. The Shar’a has obliged the establishment of a political group whose ideology is Islam and that carries the thoughts and Shar’ee rules necessary for the achievement of the aims the group was established for, which are the dominance, establishment and accession to power [of Islam]. The order is not to have a group for its own sake. It is rather to realise what was commanded, which is the da’wah and enjoining the ma’roof and forbidding the munkar. Also, it is not the da’wah and enjoining the good and forbidding the evil for their own sake. Rather the order is to realise the objective for which the da’wah and enjoining the ma’roof and forbidding the munkar exist; dominance, consolidation and accession to power.

رسول اللہ ﷺ فرمایا: "کسی بھی جگہ تین آدمیوں کے لیے روا نہیں کہ وہ زمین کے کسی بھی حصے پر ہوں اور ان میں سے ایک کو امیر (سردار) نہ بنایا جائے۔" [اس کو احمد بن حنبل نے روایت کیا ہے]۔ شریعت نے اشارہ کیا ہے کہ مسلمانوں کو جس بھی اجتماعی عمل کا حکم دیا گیا ہے، اس کے لیے ایک امیر ہونا ضروری ہے۔

- The Messenger 􀁕 said; “It is not allowed for three people to be on any part of the earth without appointing one of them as ameer (leader).” [Narrated by Ahmad b. Hanbal]. The Shar’a indicated that for any joint action that the Muslims have been ordered to perform they must have an ameer.

د هغه اطاعت به په هغه کار کې واجب وي چې هغه ته د امیر په توګه ګمارل شوی وي، او په هغو خلکو کې چې هغه ته امیر ګمارل شوی وي. ډله باید د امیر د حکم پابند شي، ترڅو د دې اجتماعي کار پایلې د شریعت سره سم ترلاسه شي.

The obedience to him will be obligatory in the matter he has been made ameer for, and for the people over whom he has been made ameer. The group must comply with the order of the ameer, so that the results of this collective work are achieved according to the Shar’a.

چونکه الله 􀀬 مسلمانانو ته ډیر داسې واجبات حکم کړي دي چې یوازې خلیفه ته سپارل شوي دي، نو د دې واجباتو د تحقق لپاره خلیفه ټاکل ضروري شو. او چونکه د خلیفه ټاکل او د خلافت قیام یوازې د یوې ډلې په واسطه تر لاسه کیدای شي، نو داسې یوې ډلې شتون چې هدف یې د خلیفه او خلافت قیام وي، حتمي کیږي. دا د دې قاعدې پر بنسټ دی:

- Since Allah 􀀬 has enjoined upon the Muslims many obligations that are entrusted to the Khaleefah only, then it has become imperative to appoint a Khaleefah in order to realise these obligations. Since the appointment of a Khaleefah and the establishment of the Khilafah cannot be achieved except by a group, then the presence of a group whose aim is to establish the Khaleefah and the Khilafah becomes inevitable. This is based on the principle:

«ما لا یتم الواجب إلا به فهو واجب»۔ پس اس سے واضح ہو جاتا ہے کہ کسی جماعت کا وجود اس مطلوبہ شرعی مقصد کے وجود کے ساتھ ناگزیر طور پر جڑا ہوا ہے۔ لہٰذا یہ وہ جماعت نہیں جو صرف اسلام کی دعوت دے۔ یہ وہ جماعت بھی نہیں جو محض پیغام پہنچانے کی غرض سے پیغام پہنچائے۔ بلکہ یہ وہ جماعت ہے جو مسلمانوں کی زندگی میں اسلام کو قائم کرنے کے مقصد سے قائم کی گئی ہے، اور یہ اسلامی ریاست کے قیام کے ذریعے ہوگا، جسے اسلام کے تمام احکام، انفرادی بھی اور اجتماعی بھی، نافذ کرنے کا شرعی طریقہ سمجھا جاتا ہے۔

‘That which is necessary to establish a wajib is itself a waajib.’ So it becomes clear that the presence of a group is inextricably linked to the presence of the required Shar’ee objective. Thus, it is not a group that merely undertakes the da’wah to Islam. It is not a group that conveys the message just for the sake of conveying. Rather it is a group established for the purpose of establishing Islam in the life of the Muslims, through the establishment of the Islamic State, which is considered the Shar’ee method of applying all the rules of Islam, both individual and collective.

له دا ضروري ده چې یوه ډله موجوده وي چې هدف یې هغه مقصد پوره کول وي چې د هغې د تاسیس لپاره ټاکل شوی دی.

Hence a group must exist whose purpose is to realise the aim for which it has been established.

تر هغه وخته پورې چې ډله دې ته ورسیږي چې ویلی شو هغه ټول هغه څه پوره کړي دي چې ترې غوښتل شوي، دا لاندې کارونه باید وکړي.

Until the group can be considered to have fulfilled all that is required of it, it must do the following things.

دا باید ټول هغه افکار، شرعي احکام او نظریات ومني چې د هغې د کار لپاره ضروري دي، او په وینا، عمل او فکر کې باید پر هغو ټینګ پاتې شي. دا ځکه چې د ځانګړتیا مقصد د ګوند د یووالي ساتنه ده. که ګوند جوړ شي او د هغې غړي مختلف افکار او متنوع اجتهادونه ولري، نو ګوند به د ويش او ټوټه ټوټه کېدو په ستونزه اخته شي، که څه هم دوی په موخه او په اسلام په عمومي ډول متفق وي. په دې کې به نور ډلې هم رامنځته شي او د ډلو لاندې ډلې به جوړې شي. د دې ګوند دعوت به له هغه دعوت چې نورو ته وي چې له دې سره کار وکړي او فرض قايم کړي، بدل شي په داسې دعوت چې يو بل ته وي. دوی به یو له بل سره شخړه پیل کړي، هره ډله به هڅه کوي چې خپل نظر د ګوند مشرتابه ته ورسوي. له همدې امله د ځانګړتیا اهمیت او مشروعیت ښکاره کېږي. د ګوند یووالی له شریعت پلوه ضروري دی. په دې حالت کې د یووالي ساتنه د هیڅ شي له لارې نه کېږي، پرته له دې چې د کار لپاره ټول ضروري افکار ومنل شي او شبابو ته دا ځانګړتیا لازمي وګرځول شي. په دې اساس ځانګړتیا د هغه قاعدې سره سم لازمي کېږي چې: "هغه شی چې د واجب لپاره ضروري وي، پخپله واجب دی." څومره چې د ګوند د کار لپاره افکار، احکام او نظریات ټول په شریعت ولاړ وي، او څومره چې دا ګوند د خپلو شبابو باور ولري، نو په اصل کې دا روا ده چې شباب د کار په اړه په افکارو کې محدود شي، ځکه مسلمان ته روا ده چې خپل نظر او کار د نورو نظر سره سم وګرځوي. همدارنګه د عثمان بن عفان ؓ په بیعت کې، هغه د خلافت د بیعت په شرط ومنل چې هغه به خپل اجتهاد د ابوبکر او عمر ؓ د اجتهاد لپاره پریږدي، حتی هغه ځای کې چې دا د هغه د اجتهاد سره توپیر ولري. صحابه کرامو دا ومانه او هغه ته یې بیعت وکړ. However, this is considered permitted and not obligatory, as is made evident by the fact that Ali did not accept to leave his Ijtihaad for the Ijtihaad of Abu Bakr and Umar, and not a single Sahabah objected. Also, it has been authentically narrated from ash-Sha'bi that Abu Musa used to leave his opinion for the opinion of Ali, Zayd used to leave his opinion for the opinion of Ubayy b. Ka'b, and Abdullah used to leave his opinion for the opinion of Umar. Ahadith have been narrated that Abu Bakr and Umar used to leave their opinion for Ali. This shows that it is allowed for the Mujtahid to leave his opinion for someone else based on trust in his Ijtihaad. The shabab of this group must adhere to these two concepts, and they should have a be intellectual and emotional body. Note: The source text contains "Ali 􀁗" with a symbol (likely the radiyallahu anhu honorific glyph, which is not a Prophet honorific). The Pashto translation above keeps Ali's name without an honorific, since the instruction is to keep other honorifics as words, and none were written in words here.

- It must adopt all the thoughts, Shar’ee rules and opinions that are necessary for its work, and it should adhere to them in word, deed and thought. This is because the aim of adoption is to protect the unity of the party. If the group is established and its members have different thoughts and diverse Ijtihaadaat the group will be afflicted with splits and fragmentation, even though they may be united on the aim and on Islam in a general manner. Within it there would be other factions, leading to groups forming within the group. Its da’wah will turn from being a da’wah to others to work with it and establish the fard, into a da’wah to each other. They will start to dispute with each other, with each faction trying to get its view across to the leadership of the group. Hence, the importance of adoption and its legitimacy becomes evident. The unity of the group is necessary by Shar’a. Nothing can maintain its unity in this situation, except the adoption of all the thoughts necessary for the work, and obliging the shabab with this adoption. Accordingly the adoption becomes required in compliance with the principle ‘That which is necessary for a wajib, is itself wajib.’ As long as the thoughts, rules and opinions for the work of the group are all based on the Shar’eeah; and as long as this group has the trust of its shabab it is allowed, in origin, to restrict the shabab in the thoughts regarding the work because it is allowed for a Muslim to leave his opinion and work according to the opinion of others. Thus, in the bay’ah of ‘Uthman b. ‘Affan he accepted to take the pledge of Khaleefah on condition that he left his Ijtihaad for the Ijtihaad of Abu Bakr and Umar 􀁗, even where it differed with his Ijtihaad. The Sahabah accepted this and they gave him the bay’ah. However, this is considered to be permitted and not obligatory as is made evident by the fact that Ali 􀁗 did not accept to leave his Ijtihaad for the Ijtihaad of Abu Bakr and Umar and not a single Sahabah objected. Also, it has been authentically narrated from ash-Sha’bi that Abu Musa used to leave his opinion for the opinion of Ali, Zayd used to leave his opinion for the opinion of Ubayy b. Ka’b and Abdullah used to leave his opinion for the opinion of ‘Umar. Ahadith have been narrated that Abu Bakr and ‘Umar used to leave their opinion for ‘Ali 􀁗. This shows that it is allowed for the Mujtahid to leave his opinion for someone else based on trust in his Ijtihaad. The shabab of this group must adhere to these two concepts and they should have a be intellectual and emotional body.

جس طرح جماعت کیلئے ضروری ہے کہ وہ اپنے کام کیلئے ضروری شرعی احکام کو اختیار کرے، اسی طرح اس پر لازم ہے کہ ان احکام کو نافذ کرنے کے اسالیب (طریقے) بھی اختیار کرے۔ اسلوب وہ طریقہ ہے جس کے ذریعے حکمِ شرعی کو عملی جامہ پہنایا جاتا ہے۔ یہ ایسا حکم ہے جو اس اصل حکم سے متعلق ہے جس کیلئے دلیل آئی ہے۔ مثال کے طور پر: جماعت پر لازم ہے کہ وہ اپنے نوجوانوں کی تربیت پیغمبرِ اسلام ﷺ کے نمونے کی پیروی کرتے ہوئے مرکوز انداز میں کرے۔ یہ ایک حکمِ شرعی ہے جس کی پابندی کرنی ضروری ہے۔ لیکن کس طریقے سے؟ اس حکمِ شرعی کو کیسے نافذ کیا جائے؟ ضروری ہے کہ کوئی مخصوص اسلوب ہو جس کے ذریعے اس حکمِ شرعی کی تکمیل ہو سکے۔ یہ اسلوب حلقات (حلقے) یا اسرے (خاندان) وغیرہ کے ذریعے ہو سکتا ہے۔

- Just as the group must adopt the Sharee’ah rules necessary for its work, it must also adopt the styles to execute these rules. The style is the manner in which the Hukm Shar’ee is executed. It is a rule which relates to the original rule for which the daleel came. For example: The group is required to culture its shabab in a concentrated manner following the example of the Messenger 􀁕. This is a Hukm Shar’ee that must be adhered to. But in what manner? How should this Hukm Shar’ee be executed? There must be a specific style through which this Hukm Shar’ee can be fulfilled. The style may be through halaqaat (circles) or the usar (families) etc.

دا نو د طریقې انتخاب یو عقلي او منطقي ټاکنه ده، چې په هغې سره حکم شرعي تطبیق کیږي. د اصل له مخې دا د اباحې حکم اخلي. شرع حکم شرعي امر کړی دی، خو د تطبیق طریقه یې مسلمان ته پرېښې ده۔

So the choice of the style is a rational selection of the most appropriate action through which the Hukm Shar’ee will be executed. It will take the ruling of ibaahah (permissibility) in terms of the basis. The Shar’a has ordered the Hukm Shar’ee, but left the style of its implementation to the Muslim.

د یوه حکم شرعي لپاره ډیر ډولونه (سټایلونه) شتون لري، نو ډله اړ ده چې یو ځانګړی ډول غوره کړي او خپل ځوانان هم هغې ته وهڅوي.

Due to the many styles available for a single Hukm Shar’ee, the group is compelled to adopt a specific style and direct its shabab towards it.

بیا به دې معنا ده چې ډله به یو ځانګړی سبک خپل کړی، او دا به د شرعي حکم د پلي کېدو لامل وګرځي. نو سبک به هماغه قاعده ومومي چې د هغه کار هم ومومي چې دې ترې لاندې راځي. په بل عبارت، دا سبک به هم لازم شي، ځکه هغه شرعي حکم چې دا سبک ترې لاندې راځي، لازم دی.

Then the group would have adopted a style, which will lead to the implementation of the Hukm Shar’ee. Then the style will take the same rule as the work which it falls under. In other words, it becomes binding, like the Hukm Shar’ee that it falls under is binding.

کله چې یوه ډله د متمرکزې روزنې د تحقق لپاره د حلقاتو سیستم (حلقې) د یوې داسې طریقې په توګه غوره کړي، نو په لازمي ډول ده چې دا طریقه د پابندۍ وړ یوه طرز په توګه اختیار کړي.

When a group chooses the halaqaat system (circles) as a style to bring about the concentrated culturing, it must adopt it as a style that is binding.

جب کوئی جماعت کسی طریقہ کار (اسلوب) کو اپناتی ہے تو اس پر لازم ہے کہ وہ اس طریقے کے مقصد کو سمجھے، اور وہ مقصد ہے مرکوز تربیت (مرتکز تثقیف)۔ لہٰذا حلقہ کے اسلوب میں وہ سب کچھ اپنایا جائے گا جو اس مقصد کو حاصل کرے۔ مثال کے طور پر حلقہ میں افراد کی تعداد مقصد کے موافق ہونی چاہیے۔ اگر تعداد بڑھ جائے تو یہ مرکوز تربیت کی قیمت پر ہو گا، اور اگر تعداد کم ہو تو حلقے بہت زیادہ ہو جائیں گے اور وہ مقصد کے راستے میں بوجھ اور رکاوٹ بن جائیں گے۔ تعداد ایسی ہونی چاہیے جو تربیت کے عمل کے لیے سازگار ہو، نہ زیادہ اور نہ کم۔ پس تعداد کا تعین عقل کا فیصلہ ہے۔ اسی طرح حلقے کا وقت ایسا ہونا چاہیے کہ طلبہ اپنی توجہ برقرار رکھ سکیں تاکہ افکار کو سمجھ سکیں، ورنہ فہم کم ہو جائے گا۔ اگر وقت بہت مختصر ہو تو افکار مکمل طور پر پیش نہیں کیے جا سکیں گے۔ حلقہ کتنی بار منعقد ہونا چاہیے؟ کیا روزانہ، ہفتہ وار یا پندرہ روزہ؟ حلقوں کے اوقات دعوت کے عملی پہلو میں رکاوٹ نہیں بننے چاہئیں۔ علمی پہلو عملی پہلو کی قیمت پر شباب کو مشغول نہ کرے۔ اسی طرح شریعت کے احکام کی تنفیذ کے لیے مناسب اسلوب اپنائے جاتے ہیں، تاکہ وہ اس حکمِ شرعی کے ساتھ مکمل ہم آہنگ ہوں جسے حاصل کرنا مقصود ہے۔ جو کچھ ہم نے اسالیب کے بارے میں کہا وہ تقریباً وسائل پر بھی لاگو ہوتا ہے۔ امیر کے لیے جائز ہے کہ کام کے تقاضوں کے مطابق وسائل اور اسالیب کو تبدیل کرے۔

When adopting the style, the group must realize the aim of this style, which is concentrated culturing. So for the halaqah style, it would adopt everything that will realise this aim. For example; the number of people in the halaqah should be consistent with the aim. If the number increases then this may be at the expense of the concentrated culturing. If the number is less, then there will be too many halaqaat and they will form a burden and obstacle to the aim. The number must be conducive to the culturing process, without excess or deficiency. So the fixing of the number is a decision for the mind. Similarly, the time period of the halaqah should be such that the students can maintain their attention in order to understand the thoughts, otherwise the comprehension will be reduced. If the time is too short then the thoughts will not be given in a complete manner. How often should the halaqah take place? Should it be daily, weekly or fortnightly? Halaqah times should not be an obstacle to the practical aspect of the da’wah. The academic aspect, at the expense of the practical aspect, should not preoccupy the Shabab. This is how the appropriate styles are adopted for the execution of the Sharee’ah rules, such that they are in complete harmony with the Hukm Shar’ee that is to be realised. What we have said about styles roughly applies to the means as well. It is allowed for the Ameer to change the means and styles according to the requirements of the work.

چونکه جماعت به وسیع زمینی علاقے کے ساتھ کام کرے گا او د هغې دایره به ډېری ایالتونو ته رسیږي، نو د کار ډېروالی او حجم دا ضروري کوي چې یو اداري نظام موجود وي چې له هغې لارې ګوند د دعوت دوام ورکړي او د خپل کار په ټولو ساحو کې خپل مقصدونه ترلاسه کړي. دا اداري نظام به د دعوت حرکت منظم او تنظیم کړي. دا به د شبابو روزنه تعقیب کړي او د فکر لپاره عمومي فضا چمتو کړي. دا به فکري او سیاسي مبارزه منظمه کړي. ګوند به د امت په وړاندې د یوه ډلې په توګه ښکاره شي، کوم چې ځان دې دندې ته ژمن کړی دی. له همدې امله باید یو تنظیمي جوړښت موجود وي، کوم چې په تر ټولو ښه شکل د مقصد ترلاسه کولو لپاره وقف وي، ترڅو د کار لاسته راوړنې وڅاري او دوام ورکړي.

- Since the group will be dealing with a wide expanse of land and its reach will extend to many States, then the sheer size and volume of the work necessitates the presence of an administrative system through which the party can pursue the da’wah and realize its aims in all spheres of its work. The administration system will organize and regulate the movement of the da’wah. It will follow the culturing of the shabab and prepare the general atmosphere for the idea. It will organize the intellectual and political struggle. The party will appear to the Ummah as a body, which committed itself to realise this task. Hence, there must be an organisational structure, which is devoted to realising the aim as best as possible, so it monitors the achievements of the work and maintains them.

پس ګوند باید یو اداري سیسټم یا تنظیمي جوړښت اختیار کړي چې هغه ته وړتیا ورکړي چې دعوت په بریالیتوب سره سازمان کړي، او په دې ترتیب هدف ته د رسیدو لامل شي۔

So the party must adopt an administrative system or an organisational structure that will enable it to organise the da’wah successfully, thus leading to the attainment of the aim.

حزب باید یو اداري قانون وضع کړي چې په هغې سره د ده جوړښت او حرکت منظم شي، چېرته چې د امیر واکونه، دا چې هغه د حزب چلند څنګه پرمخ وړي او دا چې هغه څنګه ټاکل کېږي، ټاکلي شوي وي. دا وضاحت کوي چې د سیمو او ولایتونو مسؤلین به چا ټاکي، او د دوی د واکونو حدود څه دي. دا هغه قانون دی چې د حزب د هرې فعالیت اداري تنظیم به کوي او د ټولو اړوندو کسانو لازمي واکونه به ټاکي.

The party must adopt an administrative law through which the body and its movement is organised, where the rules regarding the powers of the Ameer, how he runs the party and how he is selected are defined. It explains who will appoint those responsible for the areas and provinces, and what the limits of their powers are. It is the law that will organise the administration concerning every action of the Hizb and specify the mandatory powers of everyone concerned.

دا ټول قواعد د هغو وسیلو او طریقو حکم لري چې د شریعت د هغو احکامو د تطبیق لپاره ضروري وي چې د کار سره تړاو لري۔ هغه اداري طریقې چې اختیار شوې وي، د هغو پیروي واجب ده تر هغه وخته چې امیر ته دا ضروري ښکاري، ځکه چې د امیر اطاعت واجب دی۔

All of these rules will take the Hukm of the means and styles that are required for executing the Sharee’ah rules related to the work. It is obligatory to adhere to the adopted administrative styles as long as the Ameer considers them necessary, because obedience to the Ameer is waajib.

یو څوک مکلف دی چې هغه څه ته ژمن پاتې شي چې غوره شوي وي، نو که څه ناروا پیښ شي، ګوند به څه کوي؟ آیا به د سړي په سپکولو سره چلند کوي که څو اداري سزاوې باید ورکړل شي؟

- One is obliged to adhere to whatever is adopted, so what will the party do when there is a violation? Will it deal with the violation by rebuking the person or should there be administrative punishments?

جماعت پر لازم ہے… Pashto translation: جماعت دا دا لازم دی چې د هغو کسانو لپاره اداري سزاوې ومنی څوک چې کومه منل شوې قاعده سرغړونه کوي یا د رسم شوي شرعي لاره څخه انحراف کوي۔ دا سزاوې مشروعې دي، ځکه دوی د امیر نافرماني کړې ده۔ څرنګه چې حکم شرعي د امیر د شتون لازمولو، نو دا د هغه اطاعت لازموي او هغه چارو کې نافرماني منع کوي چې په کې هغه امیر ټاکل شوی دی؛ که نه نو جماعت لپاره امیر لرل بې معنا به وي۔

The group is obliged to adopt administrative punishments for those who violate any adopted rule or deviate from the Shar’ee course that has been drawn out. These punishments are legitimate because they are for disobeying the Ameer. Since the Hukm Shar’ee obliges the presence of an Ameer it obliges obedience to him and forbids the disobedience in the matters that he was appointed an Ameer; otherwise, there would be no meaning to having an Ameer for the group.

رسول الله ﷺ فرمایلي:

The Messenger 􀁕 said:

«څوک چې زما اطاعت وکړي، هغه په حقیقت کې د الله اطاعت کړی دی. او څوک چې زما نافرماني وکړي، هغه په حقیقت کې د الله نافرماني کړې ده. څوک چې د امیر اطاعت وکړي، هغه په حقیقت کې زما اطاعت کړی دی، او څوک چې د امیر نافرماني وکړي، هغه په حقیقت کې زما نافرماني کړې ده.» [مسلم روایت کړی دی] د امیر له خوا اداري سزاوې باید ټولو ته، حتی د تحریک یوه کوچني غړي ته هم، پراخه شي. دا سزاوې د هغو خلاف ورزیو لپاره دي چې د غورځول شوي اصولو سره تړاو لري. هغه څوک چې د غوره شوي شرعي قواعدو یا طرزونو څخه سرغړونه کوي، اداري ادارې یا اداري قانون ته غاړه نه ږدي، یا د خپلو واکونو حدود ماتوي، باید د هغه څخه حساب وغوښتل شي.

“The one who obeys me is (as if) he has obeyed Allah. And the one who disobeys me is (as if) he disobeyed Allah. The one who obeys the Ameer is (as if) he obeyed me and the one who disobeys the Ameer is (as if) he disobeyed me.” [Reported by Muslim] The administrative punishments from the Ameer should extend to everyone, even to a junior member in the movement. These punishments are for violations of adoption. The one who violates the adopted Shar’eeah rules or styles, does not adhere to the administrative body or administrative law, or crosses the limits of his powers, should be taken to account.

پدې ترتیب سره فکري چوکاټ باید یو منظم تشکیلاتي چوکاټ هم ولري، چې د کار د افکارو او د طریقې د قواعدو په دقیق عملي کولو ځانګړی وي. زموږ سترګو دا لیدلي دي چې څومره اسلامي او غیر اسلامي تشکیلات ناکام شوي، ځکه چې دوی د جوړښتي اړخ ته هیڅ پام نه و کړی.

In this manner the intellectual framework should be accompanied by a disciplined organisational framework, which is dedicated to the precise execution of the thoughts of the work and the rules of the method. Our eyes have seen how many Islamic, and non-Islamic organisations, have failed because they didn’t pay any attention to the structural aspect.

دا طبیعی ده چې که یوه ډله د تبنّي (اړخ‌نیولو/منلو) مفهوم ته په کافي اهمیت ورنکړي، نو د اختلافاتو په ډک وي؛ هغه به په بې‌ترتیبه ډول روان وي او په حلقو کې به ګرځي. په دې حال کې به هیڅوک نه وي چې حساب ترې وغواړي او هغه به ټولې حدې تېرې کړي. دا به ډلې ته مانع شي چې خپل هدف ته ورسیږي.

It is natural for the group to be plagued with disagreements if it doesn’t give the concept of adoption due attention; it will proceed haphazardly and go around in circles. It will exceed all bounds with nobody to bring it to account. This will prevent the group from being able to achieve its objective.

فطری بات ده چې که د غړو او د مسؤلیت لرونکو کسانو ټاکنه د مشروع او یوشان شرطونو پر بنسټ نه وي، بلکه د داسې دلیلونو له مخې وشي لکه د چا خپلوي، ټولنیز درجه یا علمي دنده، نو دندې به بد وویشل شي او افراد به د ځانګړو مقامونو د ترلاسه کولو په لټه کې شي.

It is natural that if the members and people of responsibility are not chosen based on legitimate and consistent conditions, but instead are chosen for reasons such as who they are related to, having a social standing or having an academic post, then the tasks will be badly distributed and the individuals will become interested in attaining particular positions.

دا طبیعی ده چې که د اداري قوانینو نه وي چې ټول پرې باندې تابع وي، نو په حساب کې تبعیض به راځي او توازن او انصاف به له منځه ځي.

It is natural that if there are no administrative laws to which everyone is subjected, then there will be discrimination in accounting and balance and fairness will be lost.

په دې کې هیڅ شک نشته چې که چېرې داسې اداري سزا نه وي چې د لوی او وړو سرغړونو ترمنځ توپیر وکړي، نو په کار کې سرغړونه دوام پیدا کوي او غلطیو کې زیاتوالی راځي.

It is natural that if there are no administrative punishments, which do not differentiate between big violations and small violations, then disobedience will continue in the work and mistakes will increase.

لهذا، ینبغي للإنسان أن یتوجہ إلى الجانب التنظیمي وإلى تشکیل جماعة حزبیة فعّالة في حرکتها، بحیث تُنظَّم فیہا أفکار الدعوة وشبابہا، ویُسہَّل عملہا. ویجب أن تکون بنیة الحزب أو الجماعة وترکیبہا في انسجام تام مع الہدف الذي أُسّست من أجلہ.

Therefore, one has to pay attention to the organisational aspect and the shaping of a party body that is effective in its movement, such that the thoughts of the da’wah and its shabab are organized within it, and its work is facilitated. The structure and composition of the party or group must be in complete harmony with the aim for which the group was established.

هیڅ څوک دا فکر ونه کړي چې جوړښتي اړخ ثانوي دی؛ بلکه دا واقعاً یوه ډیره مهمه مسله ده. که ډله ښه جوړښت نه لري او لازم قواعد نه غوره کوي او هغه پابند نه کوي، نو هر هغه بریالیتوب چې ډله یې لري د له لاسه ورکولو په خطر کې به وي.

No one should think that the structural aspect is secondary; rather it is a very important matter indeed. If the group is not well structured and does not adopt the necessary rules and make them binding, then whatever success the group has will be in danger of being lost.

مزید برآں، جماعتی ذمہ داریوں کو انجام دینا جماعت یا گروہ پر کچھ مالی ذمہ داریاں بھی عائد کرتا ہے۔ اس کی وجہ یہ ہے کہ بعض شباب کو گروہ کی طرف سے کوئی مخصوص ذمہ داری سونپی جاتی ہے، جس کے لیے سفر کے اخراجات، طباعت کے مصارف یا دعوت کی انجام دہی کے لیے ضروری دیگر اخراجات درکار ہوتے ہیں۔ یہ مالی اخراجات خود جماعت، یعنی اس کے شباب، کو برداشت کرنے چاہئیں۔ جس نے اپنے آپ کو دعوت کے لیے وقف کر دیا ہو، اس کے لیے اس سے کم تر چیز، یعنی مالی تعاون، دینا آسان ہوتا ہے۔

Moreover, undertaking the party tasks obliges the party or group to bear some financial responsibilities. This is owing to some shabab being specially assigned a duty required by the group, for travel expenses, printing costs or other expenses necessary for carrying the da’wah. These financial costs must be borne by the party body itself, ie its shabab. The one who has given himself to the da’wah, it is easier for him to give that which is less than himself, ie financial support.

د جماعت لازمه ده چې ځان وساتي او د جماعت څخه بهر خپل لاس ونه غځوي، که دا لاس د یو فرد لپاره وي، که د یوې ډلې لپاره او که د حکومت لپاره. داسې ډلې په همدې طریقه اخته کېږي. د دعوت دښمنان د جماعت د مالي اړتیا څخه ګټه پورته کوي، نو لومړی په ښکاره بې ضرره مالي مرسته ورسره کوي. ډېر ژر دا مرسته د یوه ځانګړي هدف لپاره مرسته ګرځي.

The group should be careful not to extend its hand outside the group, whether it be to an individual, to a group or to a government. This is how groups are approached. The enemies of the da’wah exploit the group’s need for money, so they begin by giving seemingly innocent financial assistance to it. Very soon, this assistance becomes assistance for a purpose.