د مثال په توګه، کله چې موږ دا پرېکړه کوو چې د اسلامي دولت قیام د ټولنیزو فرضونو د لومړیتوبونو په ترازو کې مخکښ ځای لري، دا پرېکړه مو د قرآن کریم او سنت له نصوصو اخیستې ده.

For instance, when we decide that the establishment of the Islamic State comes at the head of the scale of priorities amongst the collective obligations, we take this decision from the texts of the Qur’an and Sunnah.

دا هغه آیتونه چې د هغه څه سره د حکم کولو فرض کوي چې الله نازل کړي دي ډیر دي. الله ﷻ فرمایي:

The verses that obligate to rule by what Allah has revealed are many. He 􀀬 says:

«…وَمَن لَّمْ يَحْكُم بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ فَأُولَٰئِكَ هُمُ الْكَافِرُونَ» [TMQ 5:44] «…وَمَن لَّمْ يَحْكُم بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ فَأُولَٰئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ» [TMQ 5:45] «…وَمَن لَّمْ يَحْكُم بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ فَأُولَٰئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ» [TMQ 5:47]، «فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّىٰ يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ…» [TMQ 4:65]، «وَأَنِ احْكُم بَيْنَهُم بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ وَلَا تَتَّبِعْ أَهْوَاءَهُمْ…» [TMQ 5:49]، «أَفَحُكْمَ الْجَاهِلِيَّةِ يَبْغُونَ ۚ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ حُكْمًا لِّقَوْمٍ يُوقِنُونَ» [TMQ 5:50]۔ د دې نصوصو او نورو داسې آیاتو او احادیثو په عمل کول د اسلامي دولت په شتون پورې تړلي دي، هغه دولت چې د الله ﷻ هغه څه سره حکومت کوي چې الله نازل کړي دي۔

“…And whosoever does not judge by what Allah has revealed, such are the Kaafirun (disbelievers).” [TMQ 5:44] “…And whosoever does not judge by what Allah has revealed, such are the zaalimun (unjust, oppressors).” [TMQ 5:45] “…And whosoever does not judge by what Allah has revealed, such are the Faasiqun (transgressors)” [TMQ 5:47], “But no, by your Lord, they can have no Imaan, until they make you (O Muhammad) the judge in all disputes between them…” [TMQ 4:65], “And so judge between them by what Allah has revealed and follow not their vain desires...” [TMQ 5:49], “Do they then seek the judgement of (the days of) Ignorance? And who is better in judgement than Allah for a people who have firm belief.” [TMQ 5:50] Acting upon these texts and other such texts containing other ayaat and ahadeeth depends on the existence of the Islamic State which will rule by what Allah 􀀬 has revealed.

د حدودو د قايمولو په اړه حکم کوونکي آيتونه ډېر دي.

The verses that order the establishment of the Hudood (penal code) are many:

د غل لاس پرې کړئ، که سړی وي که ښځه... [TMQ 5:38]، د زنا کونکې ښځه او سړی، د هرېكي څخه سل كوړې ووهئ... [TMQ 24:2]، او هغه كسان چې پاكې ښځې تورنوي او څلور شاهدان رانه وړي، هغوی ته اتهDېرش كوړې ووهئ... [TMQ 24:4]، ... او څوك چې په ناحقه وژل شي (يعنې په دښمنۍ او ظلم سره، نه په غلطۍ سره)، مونږ د هغه وارث ته اختيار ورکړی دی (يعنې د قصاص غوښتنه، بخښل يا د وينې بيه اخيستل)... [TMQ 17:33]، د هغو کسانو سزا چې د الله او د هغه د رسول سره جنګ کوي او په ځمکه کې فساد کوي يوازې دا ده چې دوي وژل شي يا دار ته وځړول شي يا د هغوی لاسونه او پښې په مخالفو خواوو کې پرې شي، يا له ځمکې څخه وشړل شي... [TMQ 5:33] د شرابو د څښونکي د کوړو وهلو او د واده شوي زناکار د سنګسار کولو، دندان په بدل دندان، د ټپونو په بدل کې قصاص، او د ارش (د وينې بيه) په اړه ډېری احاديث راغلي دي.

“Cut off the hand of the thief, male or female...” [TMQ 5:38], “The woman and the man guilty of illegal intercourse, flog each of them with a hundred stripes...” [TMQ 24:2], “And those who accuse chaste women, and produce not four witnesses, flog them with eighty stripes...” [TMQ 24:4], “…And whoever is killed (intentionally with hostility and oppression and not by mistake), We have given his heir the authority (ie to demand Qisas, to forgive or receive blood money)…” [TMQ 17:33], “The recompense of those who wage war against Allah and His Messenger and do mischief in the land is only that they shall be killed or crucified or their hands and their feet be cut off on the opposite sides, or be exiled from the land…” [TMQ 5:33] There are many ahadeeth which mention the whipping of the one who drinks alcohol, and stoning the fornicator who is married, tooth for a tooth, qisas (equal retribution) for injuries, and the arsh (blood money)

کله چې قصاص نه وي پلی کیږي، او کله چې شریعت د یوې ځانګړې سزا ټاکلې نه وي، نو د تعزیر (صوابدیدي سزا) لګول کیږي۔ دا قواعد او حدود، چې الله ﷻ مشروع کړي دي، د هغه اسلامي دولت په شتون پورې اړه لري چې د هغه څه له مخې حکومت کوي چې الله ﷻ نازل کړي دي۔

when qisaas does not take place, and the imposition of the ta’zeer (discretionary punishment) where the Shar’a has not fixed a specific punishment. Acting upon these rules and Hudood, which Allah 􀀬 has legislated, depends on the presence of the Islamic State that will rule by what Allah 􀀬 has revealed.

د الله ﷻ په لاره کې جهاد یادوونکې آیتونه ډیر دي.

The verses that mention Jihaad in the path of Allah 􀀬 are numerous.

For instance:

For instance:

«پس وتلئ، که سپک یئ یا درنہ، په الله د لاري کې د خپلو مالونو او ځانونو سره ځان وهڅوئ...» [TMQ 9:41]، «هغو کسانو سره جنګ وکړئ چې الله او د قیامت په ورځ باور نه لري، او هغه شیان حرام نه ګڼي چې الله او د هغه رسول حرام کړي دي، او د کتاب والو (یهودو او عیسویانو) څخه هغه کسان چې د حق دین (اسلام) ته غاړه نه ږدي، ترڅو چې په خوښۍ سره جزیه ورنه کړي او ځانونه ژور ونه ګڼي» [TMQ 9:29]، «...او مشرکانو سره ټولو سره جنګ وکړئ، لکه څنګه چې دوی ستاسو سره ټولو سره جنګ کوي...» [TMQ 9:36]، «او تر هغه وخته پورې د هغوی سره جنګ وکړئ چې فتنه (کفر او شرک) نه پاتې شي او دین یوازې د الله لپاره شي...» [TMQ 8:39]، «او د هغوی په وړاندې هرڅه چې کولای شئ د ځواک او جنګي آسونو څخه تیاري ونیسئ، ترڅو د الله دښمن او ستاسو دښمن وویروئ، او له دوی پرته نورو هغو کسانو ته هم، چې تاسو یې نه پیژنئ، خو الله یې پیژني...» [TMQ 8:60]. دې متنونو او نورو داسې آیتونو او احادیثو باندې عمل د هغه اسلامي دولت په شتون پورې اړه لري چې د هغه څه سره به حکومت کوي چې الله نازل کړي دي. داسې احادیث هم شتون لري چې ښیي جهاد به تر قیامت پورې دوام کوي، او د یو عادل سړي عدالت یا د یو ظالم سړي ظلم به دا له منځه نه وړي. په بل عبارت، مسلمان په جهاد کې ګډون ته مکلف دی کله چې ورته جهاد ته بلنه ورکړل شي، که اسلامي دولت شتون ولري که نه، یعنې جهاد به له هر امیر سره وي، که متقي وي که ګناهګار.

“March forth, whether you are light or heavy, strive hard with your wealth and your lives in the path of Allah…” [TMQ 9:41], “Fight against those who believe not in Allah, nor in the Last Day, nor forbid that which has been forbidden by Allah and His Messenger and those who acknowledge not the religion of truth (Islam) among the people of the Book (Jews and Christians), until they pay the Jizyah with willing submission, and feel themselves subdued” [TMQ 9:29], “…and fight the Mushrikeen (polytheists, idolaters) collectively, as they fight against you collectively...” [TMQ 9:36], “And fight them until there is no more Fitnah (disbelief and polytheism) and the deen (worship) will be for Allah alone...” [TMQ 8:39], “And make ready against them all you can of power, including the steeds of war to threaten the enemy of Allah and your enemy, and others besides them, you may not know but whom Allah does know...” [TMQ 8:60] Acting upon these texts and other such ayaat and ahadeeth depends on the existence of the Islamic State that will rule by what Allah 􀀬 has revealed. There are ahadeeth, which mention that Jihaad will continue until the Day of Judgement and the justice of a just person or the injustice of an unjust person will not annul it. In other words, the Muslim is obliged to engage in Jihaad when he is called to Jihaad, whether the Islamic State exists or not, ie Jihaad will take place with every Ameer, whether pious or sinful.

دا چې اوس واکمن جهاد نه کوي، او نه هم د الله ﷻ په لاره کې د جهاد امر کوي. کله چې دوی جنگ ته امر کوي، نو د مسلمانانو تر منځ د یو بل پر وړاندې د جنگ امر کوي. دوی به همداسې کوي تر هغه چې داسې سړي راپورته شي چې په الله ﷻ او د وروستې ورځې باور لري، او کفر دولتونه له منځه یوسي، او د هغو په ځای یو واحد اسلامي دولت جوړ کړي، کوم چې د هغه څه له مخې به حکومت کوي چې الله ﷻ نازل کړي دي.

However, the rulers today do not engage in Jihaad, nor do they order Jihaad in the path of Allah 􀀬. When they order fighting they order the fighting of Muslims amongst themselves. They will continue to do that until men who believe in Allah 􀀬 and the Last Day rise up and demolish the kufr statelets and, in their place, establish the one Islamic State, which will rule by what Allah 􀀬 has revealed.

هغه آیتونه چې د اسلامي امت دا دنده ټاکي چې پیغام نړۍ ته ورسوي، او دا چې دا امت د نورو ټولو امتونو څخه غوره دی، ډیر دي:

The verses which make the Islamic Ummah carry the message to the world, and the best Ummah among other nations are numerous:

"تاسو د انسانانو لپاره پورته شوي غوره ټولنه یاست؛ تاسو نیکي ته بلنه ورکوئ او بدۍ څخه منع کوئ، او په الله ایمان لرئ..." [TMQ 3:110]، "...خو عزت، قدرت او سترګه‌توب یوازې الله، د هغه پیغمبر ﷺ او مؤمنانو لپاره دي..." [TMQ 63:8]، "...او الله هیڅکله د کافرانو لپاره د مؤمنانو په وړاندې هیڅ لار نه پرېږدي" [TMQ 4:141]، "...او دغسې موږ تاسو یوه منځنۍ ټولنه گرځولې ده، ترڅو تاسو د انسانانو په وړاندې شاهدان وي او رسول ﷺ ستاسو په وړاندې شاهد وي..." [TMQ 2:143]. څنګه ممکنه ده چې مؤمنانو ته عزت وي، او کافران د مؤمنانو په وړاندې هیڅ لار ونه لري، پداسې حال کې چې مؤمنانو ته دولت نه وي؟ څنګه کولی شي دوی نورو ملتونو ته نیکي وبولي او بدۍ څخه یې منع کړي، پداسې حال کې چې په خپلو کورونو کې یې دا کار نه شي کولی؟ دا به د اسلامي دولت له شتون پرته ممکن نه وي، هغه دولت چې د هغه څه له مخې حکومت کوي چې الله ﷻ نازل کړي دي.

“You are the best of peoples ever raised up for mankind; you enjoin al-ma’roof and forbid al-munkar, and you believe in Allah...” [TMQ 3:110], “…But honour, power and glory belong to Allah, His Messenger, and to the believers...” [TMQ 63:8], “…And never will Allah grant to the disbelievers a way over the believers” [TMQ 4:141], “Thus We have made you a just nation, that you be witnesses over mankind and the Messenger 􀁕 be a witness over you…” [TMQ 2:143] How can there be any dignity for the believers, and the kuffar not have a way over the believers, while the believers have no State? How can they enjoin other nations with the ma’roof and forbid them from the munkar while, in their own homes, they are unable to do this? This will not be possible without the presence of the Islamic State which rules by what Allah 􀀬 has revealed.

د ډیرو احادیثو کې مسلمانانو ته امر شوی چې یو امام ولري، چې ورته د الله تعالی د کتاب او د هغه د رسول ﷺ د سنت پر بنسټ بیعت وکړي۔

There are numerous ahadeeth which command the Muslims to have one Imam, to whom they will give pledge on the Book of Allah 􀀬 and the Sunnah of His Messenger:

هرڅوک چې پرته له بیعت (د خلیفه سره د بیعت کولو) مړ شي

“Whosoever dies without having a bai’ah (pledge to a Khaleefah)

...په غاړه باندې، هغه د جاهلیت په مرګ مړ کیږي." "امام یوه سپر ده، چې شا ته یې مسلمانان جګړه کوي او د هغه په واسطه خپل ځان ساتي." "که چا په خپل امیر کې داسې شی ولیدلو چې هغه ته ناخوښ دی، نو باید صبر وکړي، ځکه هغه څوک چې له سلطان (د اسلام د واک څخه) یوې واښې هم جلا شي او پر همدې حال مړ شي، هغه به د جاهلیت په مرګ مړ شي." [دا احادیث مسلم روایت کړي دي]. صحابه کرام (الله تعالی د دوی څخه راضي شي)

on his neck, he dies the death of jaahiliyyah.” “The Imaam is a shield, behind whom the Muslims fight and by whom they protect themselves.” “If anyone sees in his Amir something that displeases him, let him remain patient, for he who separates himself from the Sultan (authority of Islam) by even so much as a hand span and dies thereupon, he would die the death of Jahiliyyah.” [These ahadeeth reported by Muslim]. The Sahabah (may Allah be pleased with them)

د اجماع (اتفاق) په دې باب دی چې د رسول الله ﷺ له وفات وروسته د خلیفې (جانشین) ټاکل واجب دي. دوی دا هم په اتفاق سره وټاکل چې ابوبکر، بیا عمر، بیا عثمان او بیا علي (رضي الله عنهم) د خلیفې په توګه ټاکل شي، هر یو د خپل وفات وروسته. ټول صحابه کرام د خپل ژوند په ټول دوران کې د خلیفې د ټاکلو د واجب کیدو په اړه متفق وو. که څه هم د هغه شخص په اړه چې خلیفه ټاکل کیږي، دوی یو له بل سره اختلاف درلود، خو د خلیفې د ټاکلو په باب کې یې اختلاف نه درلود.

held an Ijma’a (consensus) over the obligation to appoint a Khaleefah (successor) to the Rasool of Allah 􀁕 after his death. They also agreed to establish as Khaleefah Abu Bakr, then ‘Umar, ‘Uthman and ‘Ali, after each had passed away (may Allah be pleased with them). All the Sahabah agreed throughout their lives, over the obligation of appointing a Khaleefah. Although they disagreed over the person who would be appointed as Khaleefah, however they did not disagree over establishing a Khaleefah.

او هغه شیان چې مسلمانان یې د اسلامي ټولنې په ژوند کې اړتیا لري، لکه صنعت، درمل، روغتونونه، فابریکې جوړول، لابراتوارونه، د ځواک چمتو کول او نور دا ډول ټولنیز واجبات؛ په دې ټولو چارو کې مسلمانان د دې تأمینولو مسؤولیت شریک دي. په هرصورت، دا چارې په بشپړ ډول تأمینول، چې په بشپړ اسلامي ژوند ترلاسه کیږي، کوم چې یوه خوا ته د الله ﷻ بندګۍ پورې اړه لري، او بلې خوا ته د مسلمانانو لپاره د دعوت رسولو لپاره چمتووالی او ځواک پورې، دا د داسې یو دولت له لارې پرته ممکن نه دی کوم چې پخپله دا واجبات په اغیزمنه توګه تنظیموي، او په داسې ډول چې د اسلام په ماهیت او د هغه په موخو سره بشپړ مطابقت ولري.

As well, the things Muslims need for life in the Islamic society such as industry, medicine, hospitals, establishment of factories, laboratories, preparing the power and other such collective obligations; in all these matters, the Muslims share the responsibility of securing them. However, securing these matters in a complete way, that achieves the prosperous Islamic life – which depends on its slavery to Allah 􀀬 from one side, and the preparation and power for Muslims so as to convey the da’wah, from another side – cannot be done except through a State that itself supervises the establishment of these obligations effectively, and in a way that complies completely with the nature of Islam and its objectives.

په ورته ډول شریعت حاکم ته دا مسؤولیت سپارلی دی چې خلک هغه څه ته اړ باسي چې شریعت یې فرض کړي دي.

Likewise the Shar’a has charged the ruler with the responsibility of compelling the people to adhere to what the Shar’a has made obligatory.

جب اسلامی ریاست موجود نہ ہو تو حاکم کے ذمے کے تمام احکام معطل ہو جاتے ہیں۔ جب عوام بھی وہ احکام چھوڑ دیں جو ان سے متعلق ہیں تو انہیں کوئی ایسا حاکم نہیں ملے گا جو انہیں ان احکام کی پابندی کروائے۔ اس صورت میں عوام سے متعلق بیشتر احکام معطل ہو جائیں گے۔ یوں اسلامی ریاست کا وجود اُن بنیادوں میں سے ایک بن جاتا ہے جن پر زندگی میں اسلام کے عملی وجود کی بنیاد قائم ہوتی ہے۔ جب یہ بنیاد ختم ہو جائے تو اسلام کے بے شمار احکام ختم ہو جائیں گے، اسلام کے بہت سے نصوص معطل ہو جائیں گے، مسلمان اپنی شناخت، وقار اور قوت کھو دیں گے، ان کی زمین پر قبضہ ہو جائے گا اور دشمن ان پر مسلط ہو جائے گا، اور منکرات عام ہو جائیں گے، جیسا کہ آج ہو رہا ہے۔

In the absence of the Islamic State, all the rules entrusted with the ruler are suspended. When the people also neglect the rules that pertain to them, they will not find a ruler to make them adhere to these rules. In this case, most of the rules pertaining to the people will be suspended. Thus the presence of the Islamic State will become one of the foundations on which the practical existence of Islam will be established in the realm of life. When this foundation is abolished then a great number of the rules of Islam will be abolished, many of the texts of Islam will be suspended, the Muslims will lose their identity, dignity and power, and their land will be captured and their enemy will have control over them, and the munkaraat will become widespread, as is the case today.